அத்தியாயம் 25
காலச்சக்கரம் வேகமாகச் சுழன்றிருந்தது. விக்ரம் மற்றும் அவனது கூட்டாளிகளுக்குத் தூக்குத் தண்டனை விதிக்கப்பட்டுச் செய்திகள் வெளியாகி ஓராண்டு நிறைவடைந்திருந்தது. அக்னியின் மாளிகை இன்று ஒரு புதிய பொலிவுடன் காட்சியளித்தது. தோட்டம் முழுவதும் பல வண்ண மலர்கள் பூத்துக் குலுங்க, ஆரியனும் மித்ரனும் தங்களுக்குள் விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். அவர்களுக்குப் பின்னால் தள்ளாடித் தள்ளாடி நடந்து கொண்டிருந்தாள் குட்டித் தேவதை அக்னிமித்ரா.
அக்னி தனது அறையில் ஜன்னல் வழியே இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது தோற்றத்தில் இப்போது பழைய முரட்டுத்தனம் இல்லை, ஒரு அமைதியான தெளிவு தெரிந்தது. மித்ரா மெதுவாக அறைக்குள் நுழைந்து, அக்னியின் தோளில் தலைசாய்த்தாள்.
“என்ன அக்னி… அப்படியே உறைந்து போய் நிக்குறீங்க? பிள்ளைங்க கூப்பிடுற சத்தம் கூட உங்க காதுல விழலையா?” என்று மெல்லக் கேட்டாள் மித்ரா.
அக்னி அவளது கையைப் பற்றித் தன் இதயத்தோடு அணைத்துக் கொண்டான். “இல்லை மித்ரா… இந்த நிமிஷத்தை நான் இன்னும் நம்ப முடியாம இருக்கேன். ஸ்வேதா இறந்தப்போ, என் வாழ்க்கை இதோட முடிஞ்சுதுன்னு நினைச்சேன். ஆனா, நீ வந்து என் வாழ்க்கையில ஒரு பெரிய ஒளியையே ஏத்திட்டே. இன்னைக்கு அந்தப் பிள்ளைங்க சிரிக்கிற ஒவ்வொரு சிரிப்பும், உன் காதலால கிடைச்சதுதான்,” என்றான் நெகிழ்ச்சியுடன்.
“அக்னி… ஸ்வேதா அக்கா இன்னைக்கு இருந்திருந்தா, அவங்களும் இதைத்தான் விரும்பி இருப்பாங்க. அவங்க ஆத்மா இப்போ சாந்தியடைஞ்சிருக்கும். நீங்க இனிமே அந்தப் பழைய குற்ற உணர்ச்சியில வாழக் கூடாது. இது நம்ம குடும்பத்துக்கான புது விடியல்,” என்று மித்ரா அவனது முகத்தை வருடினாள்.
அன்று மாலை, அக்னி தனது குடும்பத்துடன் ஸ்வேதாவின் நினைவிடத்திற்குச் சென்றான். அங்கே மௌனமாக நின்று அஞ்சலி செலுத்தினான். “ஸ்வேதா… என்னை மன்னிச்சுடு. உன்னைப் பறிச்ச அந்த வஞ்சகர்களுக்குச் சரியான தண்டனை கிடைச்சிருச்சு. இனி உன் பிள்ளைகளை நான் ஒரு ராஜகுமாரர்களா வளர்ப்பேன். அவங்களுக்கு அம்மாவா மித்ரா இருக்கா… நீ நிம்மதியா இரு,” என்று மனதார வேண்டிக் கொண்டான்.
அங்கிருந்து திரும்பும் வழியில், அக்னி மித்ராவை ஒரு கடற்கரை ஓரம் அழைத்துச் சென்றான். சூரியன் மறைந்து கொண்டிருந்த அந்த அந்திப் பொழுதில், அலைகள் கரையைத் தொட்டுச் சென்றன.
“மித்ரா… உன்கிட்ட ஒன்னு கேக்கணும். அன்னைக்கு அந்த காலேஜ் ஃபங்ஷன்ல பார்த்தப்போ, உண்மையாவே உனக்கு என் மேல ஒருதலைக் காதல் வந்துச்சா? இல்லை நான் பண்ற அக்கிரமத்தைப் பார்த்து பயமா இருந்துச்சா?” என்று அக்னி கிண்டலாகக் கேட்டான்.
மித்ரா சிரித்தாள். “பயம் இருந்தது உண்மைதான் அக்னி. ஆனா அந்தப் பயத்தையும் தாண்டி, உங்களுக்குள்ள ஏதோ ஒரு ஏக்கம் இருக்கிறதை நான் கவனிச்சேன். யாருமே புரிஞ்சுக்காத அந்த அசுரனை, நான் மட்டும் காதலிக்கணும்னு அப்பவே முடிவு பண்ணிட்டேன். ஒரு வேலைக்காரியா இந்த வீட்டுக்குள்ள வந்தப்போ கூட, என் காதல் என்னை கைவிடாதுன்னு எனக்குத் தெரியும்,” என்றாள் உறுதியுடன்.
அக்னி அவளை அப்படியே வாரியணைத்துக் கொண்டான். அவனது உதடுகள் அவளது நெற்றியில் அழுத்தமாகப் பதிந்தன. “இனி இந்த அக்னி புத்திரன், பிசினஸ் உலகத்துக்கு மட்டும்தான் அசுரன். உனக்கும் என் பிள்ளைங்களுக்கும் நான் வெறும் காதலன் மட்டும்தான்,” என்று சத்தியம் செய்தான்.
தூரத்தில் ஆரியனும் மித்ரனும் அக்னிமித்ராவைத் தூக்கிக்கொண்டு ஓடி வந்தனர். “அப்பா! அம்மா! சீக்கிரம் வாங்க… வீட்டுக்குப் போலாம்!” என்று அவர்கள் கத்தினர்.
அக்னி ஒரு கையில் அக்னிமித்ராவைத் தூக்கிக் கொண்டு, மறு கையால் மித்ராவின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டான். ஆரியனும் மித்ரனும் அவர்களுக்கு முன்னால் ஓடினர். நிலவின் ஒளி மெல்லப் படரத் தொடங்கிய அந்த இரவில், அக்னியின் சாம்ராஜ்யம் இப்போது அன்பாலும் காதலாலும் நிரம்பி வழிந்தது.
அசுரனின் கோட்டை இப்போது ஒரு அழகான கோவிலாக மாறியிருந்தது. அங்கே துரோகங்களுக்கு இடமில்லை, கண்ணீருக்கு இடமில்லை; மித்ராவின் அந்த ஒருதலைக் காதல், இன்று ஒரு மாபெரும் குடும்பத்தின் வேராக நின்று அனைவரையும் காத்து நின்றது.
…….
ஐந்து வருடங்கள் கழித்து
அக்னிமித்ராவின் ஐந்தாவது பிறந்தநாள் விழா களைகட்டியிருந்தது. பண்ணை வீடே விளக்குகளால் ஜொலித்தது.
சந்தோஷ் மற்றும் ரேகா தங்களது மகளுடன் வந்து அக்னியின் குடும்பத்தோடு இணைந்திருந்தது, அங்கிருந்த அனைவருக்கும் ஒரு நெகிழ்ச்சியான தருணமாக அமைந்தது.
சந்தோஷ் வேறு யாரும் இல்லை அக்னிபுத்திரனிடம் செக்கரட்டரி வேலை பார்த்தவர் தான்.
இப்போது அக்னியின் உதவி மற்றும் வழிகாட்டுதலால், சந்தோஷ் இன்று நேர்மையான வழியில் ஒரு பெரிய பிசினஸ் சாம்ராஜ்யத்தை உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தான்.
ரேகாவும் தான் செய்த தவறுகளை திருத்திக் கொண்டு ஒரு புதிய வாழ்க்கையை வாழ ஆரம்பித்திருக்கிறாள்..
அப்பொழுது அக்னி மித்ராவின் கரங்களை பத்திரமாக பிடித்து நடந்து வந்து கொண்டிருந்தார். காரணம் மித்ராவுக்கு இப்பொழுது ஐந்தாம் மாதம்.
இரண்டாவது முறை கருத்தரித்திருக்கிறாள்.
“அக்னி… என்ன இது? அக்னிமித்ராவுக்கு அஞ்சாவது பர்த்டே, அதுக்குள்ள மித்ரா மறுபடியும் விசேஷமா இருக்கா? நீங்க என்ன அடுத்தடுத்து வாரிசுகளைப் பெத்துக்கிட்டே இருப்பீங்களா?” என்று அக்னியின் பால்ய நண்பன் ஒருவன் கிண்டலாகக் கேட்க, அக்னி சிரித்துக்கொண்டே மித்ராவின் தோளை அணைத்துக்கொண்டான்.
“என் அசுரத்தனத்தை அடக்கி, என்னை ஒரு மனுஷனா மாத்துனது இந்த மழலைச் சத்தம்தான். அந்தச் சத்தம் என் வீட்டுல கேட்டுக்கிட்டே இருக்கணும்னு தான் நான் ஆசைப்படுறேன்,” என்று அக்னி கம்பீரமாகச் சொல்ல, மித்ராவின் முகம் நாணத்தில் சிவந்தது.
விழா முடிந்து நள்ளிரவு நெருங்கியது. விருந்தினர்கள் அனைவரும் சென்ற பிறகு, மாளிகை ஒரு அமைதியான சொர்க்கமாக மாறியிருந்தது. குழந்தைகள் மூவரும் களைப்பில் ஏற்கனவே உறங்கிவிட்டனர். அக்னி மெதுவாக மொட்டை மாடிக்குச் சென்றான். அங்கே நிலவின் ஒளியில் மித்ரா தனியாக நின்று குளிர்ந்த காற்றை ரசித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அக்னி பின்னால் இருந்து வந்து அவளது வயிற்றின் மேல் மென்மையாகக் கை வைத்தான். மித்ரா திடுக்கிட்டுத் திரும்பினாள், அக்னியின் கண்களில் தெரிந்த அந்தத் தீராத காதலைக் கண்டு அவனது மார்பில் சாய்ந்துகொண்டாள்.
“மித்ரா… உன்கிட்ட ஒன்னு கேட்கணும். இத்தனை வருஷத்துல ஒரு நாள் கூட உனக்கு என் மேல கோபம் வந்ததே இல்லையா? நான் ஒரு முரட்டு அசுரன், கோபக்காரன்… ஆனா நீ எப்படி இவ்வளவு அமைதியா என் எல்லா அலைகளையும் தாங்கிக்கிற?” என்று அக்னி அவளது கூந்தலை வருடியபடி கேட்டான்.
மித்ரா அவனது முகத்தை ஏறிட்டுப் பார்த்தாள். “அக்னி… கடல் அலைகள் கரையை மோதும்போது கரைக்கு வலிக்காது, அது ஒரு முத்தம் மாதிரி தான் இருக்கும். உங்களோட இந்த அசுரத்தனம் தான் என்னை இவ்வளவு பாதுகாப்பா உணர வைக்குது. அன்னைக்கு அந்த காலேஜ்ல ஒருதலைக் காதலா தொடங்குன இந்த பயணம், இன்னைக்கு இவ்வளவு தூரம் வரும்னு நான் நினைக்கவே இல்லை,” என்றாள் மென்மையாக.
அக்னி அவளது கையைப் பற்றித் தன் இதயத்தில் ஒற்றிக்கொண்டான். “தெரியுமா மித்ரா? ஸ்வேதா போனப்போ என் வாழ்க்கை ஒரு சூன்யம்னு நினைச்சேன். ஆனா, நீ வந்து என் வாழ்க்கையில ஒரு அர்த்தத்தைக் கொடுத்தே. இன்னைக்கு என் பிள்ளைங்க ‘அம்மா’ன்னு உன்னைத் தேடி ஓடி வர்றப்போ, எனக்குள்ள இருக்கிற அந்தப் பழைய காயம் முழுசா ஆறிடுச்சு. தேங்க்ஸ் மித்ரா… என்னை மறுபடியும் வாழ வச்சதுக்கு!”
மித்ரா அவனது இதழ்களில் விரல் வைத்துத் தடுத்தாள். “அக்னி… நீங்க எனக்குக் கொடுத்த இந்த மரியாதையும் காதலும் தான் எனக்குப் பெரிய பொக்கிஷம். இப்போ நம்ம வயித்துல வளர்ற இந்த உயிர், நம்ம காதலோட இன்னொரு அடையாளம். ஆரியன், மித்ரன், அக்னிமித்ரா… இப்போ இவன் அல்லது இவள். நம்ம குடும்பம் ஒரு நந்தவனமா மாறிடுச்சு,” என்று நெகிழ்ச்சியுடன் சொன்னாள்.
அக்னி அவளை இன்னும் நெருக்கமாக இழுத்து அணைத்துக்கொண்டான். நிலவின் ஒளியில் அந்த அசுரனும் அவனது தேவதையும் ஒரு நீண்ட முத்தத்தைப் பகிர்ந்து கொண்டனர். அந்த முத்தத்தில் பழைய வலிகள் இல்லை, துரோகங்கள் இல்லை; அதில் இருந்தது எதிர்காலத்தைப் பற்றிய நம்பிக்கையும், மாறாத காதலும் மட்டுமே.
இந்தக் கதை வெறும் பொழுதுபோக்கு மட்டுமல்ல, இது சில ஆழமான உண்மைகளைப் பிரதிபலிக்கிறது:
அக்னியின் நியாயமும் ஏக்கமும்
அக்னி ஒரு பிறவி அசுரன் அல்ல. சூழ்நிலைகள் அவனை அப்படி மாற்றின. அவனது முதல் திருமணத்தில் கிடைத்த ஏமாற்றமும், புரிதல் இல்லாமையும் அவனை ஒரு கல்லாக மாற்றியது. அவன் தேடியது அதிகாரத்தை அல்ல, ஒரு உண்மையான அன்பை. மித்ராவிடம் அவன் கண்ட அந்தத் தூய்மையான காதல் தான், அவனது அசுர முகமூடியைக் கழற்ற வைத்தது. அவன் ஒரு பெண்ணிடம் எளிதாக ஈர்க்கப்படவில்லை; மாறாக, மித்ராவின் தியாகமும் பொறுமையும் தான் அவனை ஒரு முழுமையான மனிதனாக்கியது.
மித்ராவின் தியாகமும் வலிமையும்:
மித்ரா ஒரு தியாகச் சுடர். ஒரு ஒருதலைக் காதலால் ஒரு மாபெரும் அசுரனை வெல்ல முடியும் என்று அவள் நிரூபித்தாள். அவள் அக்னியின் பணத்துக்காகவோ, புகழுக்காகவோ வரவில்லை. சிதைந்து கிடந்த ஒரு குடும்பத்தை ஒன்று சேர்க்க வந்தாள். அவளது நியாயம் எப்போதும் அன்பின் பக்கமே இருந்தது.
ஸ்வேதாவின் பிடிவாதமும் முடிவும்:
ஸ்வேதா ஒரு தீயவள் அல்ல, ஆனால் அவளது குணாதிசயம் அவளுக்கே எதிரியாக மாறியது. அக்னி மற்றொரு பெண்ணை நேசிக்கிறான் என்று தெரிந்தவுடன், அவளது பிடிவாதமும் ஈகோவும் (Ego) அவளை நிதானமற்ற ஒரு முடிவை எடுக்க வைத்தன. அக்னியைக் கொல்ல வைக்கப்பட்ட பொறியில் அவளே சிக்கிக்கொண்டது ஒரு சோகம். அவள் மட்டும் அன்று நிதானமாக இருந்திருந்தால், அவளது வாரிசுகள் அவளோடு இருந்திருப்பார்கள். ஒரு நிமிடம் சிந்திக்கும் திறன் இல்லாதது அவளது வாழ்க்கையையே முடித்துவிட்டது.
சமூகத்தின் பார்வை ;
பொதுவாக ஒரு மனைவி இறந்தவுடன் கணவன் மறுமணம் செய்வதைச் சமூகம் எளிதாக ஏற்காது. ஆனால், அக்னியின் கதையில் மித்ரா ஒரு துணையாக மட்டுமல்ல, ஒரு தாயாக வந்தாள். அக்னி தேடியது தன் காமத்திற்கான வடிகால் அல்ல, தன் குழந்தைகளுக்கு ஒரு பாதுகாப்பு அரண். அந்த அரணாக மித்ரா அமைந்தது தான் இந்தத் தர்மத்தின் வெற்றி.
…
நன்றி மீண்டும் இன்னொரு புதிய நாவலில் சந்திப்போம்
அத்தியாயம் 24
மாளிகையில் அக்னிமித்ராவின் மூன்று மாதத் தொட்டில் விழா முடிந்து சில நாட்களே ஆகியிருந்தன. ரகுநாத் மற்றும் நடராஜன் சிறையிலேயே மாரடைப்பால் இறந்துவிட்ட செய்தி அக்னியின் காதுகளுக்கு வந்திருந்தது. ஆனால், அக்னியின் உள்மனம் ஏதோ ஒரு ஆபத்தை உணர்ந்து கொண்டே இருந்தது.
“மித்ரா… வெளியே பாதுகாப்பு ரொம்பக் குறைவா இருக்கிற மாதிரி எனக்குத் தோணுது. விக்ரம் இன்னும் பிடிபடலைங்கிறது தான் என் தூக்கத்தைக் கெடுக்குது,” என்று அக்னி தனது துப்பாக்கியைச் சுத்தப்படுத்திக் கொண்டே சொன்னான்.
மித்ரா குழந்தையைத் தூங்க வைத்துவிட்டு அவனருகே வந்தாள். “அக்னி… அவன் கால் தான் உடைஞ்சு போச்சே? போலீஸ் அவனைத் தேடிட்டு இருக்காங்க. நீங்க ஏன் இவ்வளவு பதற்றமா இருக்கீங்க?” என்று அவனது தோளைத் தொட்டாள்.
சரியாக அந்தத் தருணம், மாளிகையின் பிரதான மின்சாரம் துண்டிக்கப்பட்டது. இருள் அந்தப் பிரம்மாண்டமான வீட்டை ஆட்கொண்டது. அக்னி உடனடியாக மித்ராவைத் தன் பின்னால் இழுத்துக்கொண்டான்.
“மித்ரா! பசங்களை அழைச்சிட்டுப் பாதுகாப்பான அறைக்குள்ள போ! விவேக்! விவேக்!” என்று தனது பாதுகாப்பு அதிகாரியை அழைத்தான். ஆனால் வெளியே இருந்து எந்தப் பதிலும் வரவில்லை.
திடீரென்று ஜன்னல் கண்ணாடிகள் சிதறும் சத்தம் கேட்டது. ஒரு புகை குண்டு (Smoke Bomb) அறைக்குள் வீசப்பட்டது. அக்னி இருமிக் கொண்டே சுடத் தொடங்கினான். அப்போது ஒரு விகாரமான சிரிப்பு அந்த இருளில் கேட்டது.
“அக்னி புத்திரன்… உன்னை அவ்வளவு சீக்கிரம் நான் விட்டுடுவேனா? என் காலை உடைச்சு, என் கையைச் சிதைச்ச அந்த வலிக்கான பலனை இன்னைக்கு நீ அனுபவிப்ப!” அது விக்ரமின் குரல்.
விக்ரம் எப்படியோ போலீஸ் பிடியில் இருந்து தப்பி, ஒரு ரகசியக் கூலிப்படையுடன் மாளிகைக்குள் நுழைந்திருந்தான். அவன் இப்போது ஒரு நவீன செயற்கைக் காலுடன் (Prosthetic leg) மிக ஆவேசமாக நின்றிருந்தான்.
அக்னி இருளில் ஒரு சிறுத்தையைப் போலப் பாய்ந்தான். ஒரு கையில் துப்பாக்கியை வைத்துக்கொண்டு, மறைந்து நின்று சுட்டான். ஆனால் விக்ரமின் ஆட்கள் நவீன ரகத் துப்பாக்கிகளால் சரமாரியாகத் தாக்கினர். அக்னி தனது வீரர்களை அழைப்பதற்குள், மாளிகையின் வெளிப்பக்கம் ஒரு பெரிய மோதலே தொடங்கிவிட்டது.
“மித்ரா! போ… கீழே போகாதே!” என்று கத்தினான் அக்னி.
அக்னி ஒரு தூணின் பின்னால் மறைந்து நின்று, எதிரே வந்த இருவரை அடுத்தடுத்த நொடிகளில் தலையிலேயே சுட்டு வீழ்த்தினான். ஒருவன் அக்னியை நெருங்கி அவனது கழுத்தைப் பிடிக்க முயல, அக்னி தனது துப்பாக்கியின் பின்பக்கத்தால் அவனது தாடையைப் பெயர்த்தான். ரத்தம் தெறிக்க அவன் கீழே விழ, அக்னி அவனை மிதித்து மேலே பாய்ந்தான்.
விக்ரம் ஒரு ஏவுகணை போன்ற கருவியை (Launcher) கையில் வைத்திருந்தான். “அக்னி! உன் சாம்ராஜ்யமே இன்னைக்குச் சாம்பலாகப் போகுதுடா!” என்று கத்திவிட்டுச் சுட முயன்றான்.
அக்னி மின்னல் வேகத்தில் விக்ரமின் கையை நோக்கிச் சுட, குண்டு அவனது தோளைக் கிழித்துச் சென்றது. விக்ரம் வலியால் துடித்தாலும், விடாமல் அக்னியைத் தாக்கினான். இருவருக்கும் இடையே ஒரு பயங்கரமான கைகலப்பு தொடங்கியது. அக்னி அவனை ஓங்கி மிதித்துச் சுவரில் மோதினான்.
“என் பொண்டாட்டி, பிள்ளைங்க இருக்குற வீட்டுக்குள்ளேயே வந்து கை வைக்கிறியா? உன்னை இன்னைக்கு உயிரோட விடமாட்டேன்டா!” என்று அக்னி விக்ரமின் முகத்தில் குத்தினான்.
ஆனால் விக்ரமின் ஆட்கள் மேலும் அதிகமாக உள்ளே நுழைந்தனர். அக்னி ஒருவனாக நின்று அவர்களைச் சமாளித்துக் கொண்டிருந்தான். மாளிகையின் ஒவ்வொரு அறையிலும் குண்டுகள் துளைத்த வடுக்கள் விழுந்தன.
அக்னி விக்ரமைத் தரையில் தள்ளி அவனது கழுத்தை நெரித்தான். ஆனால் ஒரு அடியாள் அக்னியின் பின்னால் இருந்து ஒரு இரும்புத் தடியால் தாக்கினான். அக்னி நிலைகுலைந்து கீழே விழுந்தான்.
“முடிஞ்சது அக்னி! உன் ஆட்டம் இதோட முடியுது!” என்று விக்ரம் துப்பாக்கியை அக்னியின் நெற்றியில் வைத்தான்.
அதே சமயம்
ரேகா அக்னி மாளிகைக்குள் அடி எடுத்து வைத்தாள்.
அவள் தந்தைக்கு எந்த ஒரு குறையும் இல்லை ஆனால் மாரடைப்பு என்ற செய்தி அவ்வளவு உறுத்திக் கொண்டே இருக்க.
விக்ரம் தான் சில கூலிப்படை ஆட்களை வைத்து வெறும் ஊசியை போடப்பட்டு அவள் தந்தையையும் சொந்த அண்ணன் ரகுநாதையும் கொன்று , இப்பொழுது அக்னி மொத்த குடும்பத்தையும் அழிப்பதற்காக படை எடுத்து வந்திருக்கிறான்.
இதை எப்படியாவது தடுக்க வேண்டும் என்று தான் ரேகாவும் அக்னி மாளிகைக்குள் வந்து கொண்டிருந்தாள்.
காலம் பிறகு அவளுக்கு புத்தி உரைத்தது.
தான் அடைய வேண்டிய ஆண்மகனை தன் அக்கா அடைந்து விட்டால் என்ற பொறாமையில் , அக்கா வாழ்க்கை கெடுத்து விட்டாள்.
மீண்டும் இந்த குடும்பத்திற்குள் புகுந்து ஏதேதோ சேட்டைகள் செய்தாலும் தன்னை ஒரு பெண் என்ற காரணத்தால் அக்னி இவ்வளவு தூரம் மன்னித்து வைத்ததே பெரிய விஷயம்.
அவள் செய்த இவ்வளவு தவறுகளுக்கும் பிராசித்தனமாக இந்த குடும்பத்தை காப்பாற்ற தைரியமாக அடி எடுத்து வைத்திருக்கிறாள்.
மாளிகையின் அந்தப் போர்க்களத்தில் விக்ரமின் துப்பாக்கி அக்னியின் நெற்றியில் அழுத்தியிருந்தது. “சொல்லுடா அக்னி… உன் முதல் பொண்டாட்டி ஸ்வேதா செத்துப்போன அதே இடத்துல உன்னையும் இன்னைக்குப் பரலோகம் அனுப்புறேன்!” என்று விக்ரம் கொடூரமாகச் சிரித்தான்.
அக்னியின் கண்கள் சிவந்திருந்தன. சரியாக அந்தத் தருணம், வாசலில் பல போலீஸ் வாகனங்கள் வந்து நின்றன. ரேகா உள்ளே ஓடி வந்தாள். அவளது கையில் சில கோப்புகளும், ஒரு வாய்ஸ் ரெக்கார்டரும் இருந்தன.
“நிறுத்து விக்ரம்! அக்னியைச் சுட்டு உன் பாவத்தைச் சேர்த்துக்காதே!” என்று கத்தினாள் ரேகா.
விக்ரம் திடுக்கிட்டுத் திரும்பினான். “ரேகா? நீ எப்படி இங்க வந்தே? அந்தப் ஃபைல்ஸ் உன்கிட்ட எப்படி வந்துச்சு?”
ரேகா அக்னியைப் பார்த்து விம்மினாள். “அக்னி… ஸ்வேதா அக்கா இறந்தது ஒரு விபத்து இல்லை. அது உங்களைக் கொல்ல இவன் போட்ட பிளான்! நீங்க பிசினஸ் விஷயமா வெளியூருக்குப் போக வேண்டிய அந்தப் புது கார்ல பிரேக் ஃபெயில் பண்ணச் சொன்னதே இந்த விக்ரமும் ரகுநாத்தும்தான். நீங்க அந்த கார்ல போயிருந்தா இன்னைக்கு நீங்க உயிரோட இருந்திருக்க மாட்டீங்க.”
அக்னிக்கு உடல் நடுங்கியது. “என்ன சொல்ற ரேகா?”
“ஆமாம் அக்னி… அன்னைக்கு நீங்க மித்ராவை லவ் பண்ற விஷயம் தெரிஞ்சு, ஸ்வேதா அக்கா உங்க மேல இருந்த கோபத்துல உங்க காரை எடுத்துட்டுப் போய் விபத்துல சிக்கிட்டாங்க! ஒரு அசுரனைக் கொல்லப் போட்ட பிளான்ல, தான் அடைந்த பொருள் இன்னொருவருக்கு சொந்தமானது தெரிஞ்சு, ஆறு மாசமே அண்ணன் தனது குழந்தையை விட்டு கோவமா அந்த கார் எடுத்துட்டு போன என்னடா அக்கா பலியாயிட்டா! தன் வாரிசுகளை அநாதையாக்கிட்டு அவ போயிட்டா!” என்று ரேகா உண்மையை உடைத்தாள்.
அக்னி அப்படியே ஒரு தூணைப் பிடித்துச் சாய்ந்தான். இத்தனை நாட்களாக தான் செய்த தவறால்தான் ஸ்வேதா இறந்தாள் என்று குற்ற உணர்ச்சியில் துடித்தவனுக்கு, இது ஒரு பேரிடியாக இருந்தது.
“இதெல்லாம் உனக்கு எப்படித் தெரியும் ரேகா?” என்று கமிஷனர் கேட்டார்.
“சிறையில இருந்தப்போ ரகுநாத்தும் விக்ரமும் இதைப் பத்திப் பேசிட்டு இருந்ததை என் அப்பா கேட்டுட்டாரு. தன் மகளான என்கிட்டயாவது உண்மையைச் சொல்லணும்னு அவர் நினைச்சாரு.
அந்த ரகசியம் வெளியே தெரிஞ்சா விக்ரம் நம்ம குடும்பத்தையே அழிச்சுடுவான்னு தெரிஞ்சுதான், ரகுநாத்தும் விக்ரமும் சேர்ந்து என் அப்பாவைக் கொல்லப் பார்த்தாங்க. இவருக்கு ஹார்ட் அட்டாக் வந்தவுடன், ஹாஸ்பிடல் அட்மிட் பண்ணும் போது என்கிட்ட கடைசி என்று சொல்லி உண்மையாவே அவருக்கு ஹார்ட் அட்டாக் வந்து இறந்து போயிட்டாரு,” என்று விம்மி அழுதாள் ரேகா.
அக்னி மெதுவாக விக்ரமின் சட்டையைப் பிடித்துத் தூக்கினான். அவனது கைகள் நடுக்கத்தில் இருந்தன. “ஏன்டா… ஒரு குழந்தையைப் பெத்தெடுத்த அந்தப் பொண்ணைக் கொல்லுற அளவுக்கு நீங்க மிருகங்களா? நான் செத்திருந்தா கூட இவ்வளவு வருத்தம் இருந்திருக்காதுடா… ஆனா, என் மேல இருந்த கோபத்துல அந்தப் பொண்ணு என் சாவுல போய்ச் சிக்கிக்கிட்டாளே!” என்று கர்ஜித்து, விக்ரமின் முகத்தில் ஓங்கி ஒரு குத்து விட்டான்.
விக்ரம் நிலைகுலைந்து கீழே விழுந்தான். கமிஷனர் அவனை இழுத்துச் சென்றார். “இனி இவன் சூரிய வெளிச்சத்தைப் பார்க்க மாட்டான் அக்னி. இவன் செஞ்ச அத்தனை சதிக்கும் தூக்குத் தண்டனை நிச்சயம்,” என்று உறுதி அளித்தார்.
மாளிகையில் அமைதி திரும்பியது. அக்னி தரையில் மண்டியிட்டு அமர்ந்து அழுதான். மித்ரா மெதுவாக வந்து அவன் தோளில் கை வைத்தாள். “அக்னி… அழுதிடுங்க. இத்தனை காலமா நீங்க சுமந்த அந்தப் பாரம் இன்னைக்குக் கரைஞ்சு போகட்டும். ஸ்வேதா அக்கா உங்களை மன்னிச்சிருப்பாங்க. அவங்க சாவுக்கு நீங்க காரணமில்லைன்னு இன்னைக்கு அந்த ஆத்மாவுக்கே புரிஞ்சிருக்கும்,” என்று அவனைத் தேற்றினாள்.
அக்னி எழுந்து மித்ராவை இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டான். அந்த இரவு, அக்னியின் வாழ்நாள் பாரத்தைச் சுமந்து கொண்டு விடைபெற்றது.
அத்தியாயம் 23
வளைகாப்பு விழா முடிந்து உறவினர்கள் அனைவரும் சென்ற பிறகு, மாளிகை ஒரு அமைதியான நந்தவனமாக மாறியிருந்தது. அக்னி மெதுவாக அறைக்குள் நுழைந்தான். மித்ரா ஜன்னல் அருகே அமர்ந்து, தன் வயிற்றில் கை வைத்துத் தன் குழந்தையுடன் ஏதோ ரகசியமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். அவளது முகத்தில் ஒரு தெய்வீகக் களை படர்ந்திருந்தது.
அக்னி அவளருகே வந்து, அவளது தோள்களை மெல்ல வருடினான். “மித்ரா… இன்னும் தூங்கலையா? பாப்பா உன்னை ரொம்பத் தொந்தரவு பண்றாளா?” என்று அவளது காதோரம் கிசுகிசுத்தான்.
மித்ரா திரும்பி அவனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள். “இல்லை அக்னி… இன்னைக்கு நடந்ததெல்லாம் ஒரு கனவு போல இருக்கு. நீங்க எல்லார் முன்னாடியும் என்னைக் காதலிப்பதா சொன்ன அந்த நிமிஷம்… என் வாழ்நாள் தவம் பலிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு,” என்று அவனது மார்பில் சாய்ந்துகொண்டாள்.
அக்னி அவளைத் தன் அணைப்பிற்குள் சிறைபிடித்தான். அவளது ஏழு மாதக் கருவுற்ற வயிறு அவர்களின் காதலுக்கு ஒரு அழகிய தடையாக இருந்தது. அக்னி குனிந்து அவளது வயிற்றில் ஒரு முத்தத்தைப் பதித்தான். “அக்னிமித்ரா… உங்க அம்மா ரொம்பப் பாவம்டா. இவ்வளவு காலம் தன் காதலை மனசுக்குள்ளேயே பூட்டி வச்சுட்டுத் தவிச்சிருக்கா. இனி அவ கண்ணுல ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர் கூட வராம இந்த அப்பா பார்த்துப்பேன்,” என்றான் நெகிழ்ச்சியுடன்.
மித்ரா அவனது முகத்தை வருடினாள். “அக்னி… ஆரியனும் மித்ரனும் இப்போ என்னை உண்மையாவே அம்மாவா ஏத்துக்கிட்டாங்க. அதுதான் எனக்குப் பெரிய சந்தோஷம். இனி நாம ஒரு முழுமையான குடும்பம்,” என்றாள்.
அப்போது ஆரியனும் மித்ரனும் கதவைத் தள்ளிக்கொண்டு உள்ளே ஓடி வந்தனர். “அப்பா! அம்மா! இன்னைக்கு நாங்க உங்க கூடத்தான் தூங்குவோம்!” என்று அடம் பிடித்தனர்.
அக்னி சிரித்துக்கொண்டே இருவரையும் தூக்கித் தன் மடியில் அமரவைத்தான். “சரி… இன்னைக்கு ஒரு பெரிய அசுரன் கதையைச் சொல்லட்டுமா? அவன் எப்படி ஒரு அழகான தேவதையைத் தன் கோட்டையில பத்திரமா வச்சிருந்தான்னு சொல்லப்போறேன்,” என்று அவன் கதை சொல்லத் தொடங்க, மித்ரா அக்னியின் தோளில் சாய்ந்து அந்தக் குடும்பத்தின் பிணைப்பைப் பார்த்து மெய்மறந்தாள். அந்த இரவு அவர்களின் காதலுக்கும், குழந்தைகளுக்குக் கிடைத்த தாய்மைக்கும் ஒரு சாட்சியாக அமைந்தது.
நாட்கள் நகர்ந்தன. மித்ராவிற்கு ஒன்பதாம் மாதம் தொடங்கியது. அக்னி இப்போது ஒரு நிமிடம் கூட அவளை விட்டுப் பிரியவில்லை. பிசினஸ் மீட்டிங்களை எல்லாம் வீட்டிலிருந்தே கவனித்தான்.
ஆனால், வெளியே ஒரு இருள் சூழ்ந்து கொண்டிருந்தது. சிறையில் இருந்த விக்ரம், ரகுநாத் மற்றும் நடராஜன் மூவரும் பைத்தியக்காரத்தனமான ஒரு முடிவை எடுத்தனர். “நாங்க வாழ்ந்தா ராஜாவா வாழ்வோம், இல்லைன்னா அக்னியோட வம்சத்தையே அழிச்சுட்டுச் சாவோம்!” என்று அவர்கள் ஒரு தற்கொலைப்படைத் திட்டத்தைத் தீட்டினர்.
அன்று மாலை…
மித்ரா மெதுவாக மாளிகையின் தோட்டத்தில் நடந்து கொண்டிருந்தாள். அக்னி அவளுக்கு ஜூஸ் எடுத்து வர உள்ளே சென்றிருந்தான். திடீரென்று மித்ராவின் முகம் வலியால் சுருங்கியது. “ஆ… அக்னி! வலிக்குது! அக்னி… சீக்கிரம் வாங்க!” என்று அடிவயிற்றைப் பிடித்துக்கொண்டு அலறினாள்.
அக்னி பதறியபடி ஓடி வந்தான். “மித்ரா! என்னடா பண்ணுது? இதோ… இதோ ஹாஸ்பிட்டல் போயிடலாம்!” என்று அவளைத் தூக்கிக் காரில் ஏற்றினான்.
கார் மருத்துவமனையை நோக்கிப் பறந்தது.
மருத்துவமனை வந்தவுடன் மித்ராவில் லேபர் வாடுக்கு அழைத்து வந்து விட்டார்கள் அக்னியை பின்தொடர்ந்து சுந்தரமூர்த்தி சாவித்திரி அம்மா இரு குழந்தைகளும் வந்து சேர்ந்தார்கள் மித்ராவுக்கு உடைகள் குழந்தைக்கு தேவையான உடைகள் என்று அனைத்தையும் பிரிப்பேர் செய்து எடுத்து வந்தார்கள்.
ஸ்பெஷல்வாட்டில் மித்ரா அனுமதிக்கப்பட்டாள்…
அவளுக்கு உடை எல்லாம் மாற்றி லேபர் வாடுக்கு அழைத்து சென்றார்கள்.
அந்த பிரசவ வார்டு வாசலில் அக்னி ஒரு பித்தன் போல அலைந்து கொண்டிருந்தான். உள்ளே இருந்து மித்ராவின் ஒவ்வொரு அலறல் சத்தமும் அவனது இதயத்தை ஊசியால் குத்துவது போல இருந்தது. எத்தனையோ பிசினஸ் சாம்ராஜ்யங்களைச் சரித்தவன், இன்று தன் மனைவியின் ஒரு துளி கண்ணீரைக் கண்டு நிலைகுலைந்து நின்றான்.
“மிஸ்டர் அக்னி… உங்க வைஃப் உங்களை உள்ளே கூப்பிடுறாங்க. நீங்க கூட இருந்தா அவங்களுக்குத் தைரியமா இருக்கும்,” என்று நர்ஸ் சொன்னதும், அக்னி ஒரு நொடி கூடத் தாமதிக்காமல் உள்ளே ஓடினான்.
அங்கே மித்ரா வேர்வையில் நனைந்து, முகமெல்லாம் சிவந்து, வலியால் துடித்துக்கொண்டிருந்தாள். அக்னி அவளருகே சென்று, அவளது நடுங்கும் கரங்களை இறுகப் பற்றிக்கொண்டான். “மித்ரா… நான் வந்துட்டேன்டா… இதோ உன் அக்னி இங்கேயே தான் இருக்கேன்,” என்று அவளது நெற்றியில் வழிந்த வியர்வையைத் தன் கைகளால் துடைத்தான்.
“அக்னி… வலிக்குது… தாங்க முடியல அக்னி!” என்று மித்ரா அவனது கையைத் தன் நகங்களால் அழுத்தினாள்.
அக்னி அவளது கண்களை நேராகப் பார்த்தான். “மித்ரா, என்னைப் பாரு. நாம இத்தனை காலம் பார்த்த கனவு இதோ நிஜமாகப் போகுது. நம்ம காதல், நம்ம வாரிசா வரப்போகுது. இன்னும் ஒரு நிமிஷம்… நீ ஒரு தைரியமான பொண்ணுடா,” என்று அவளுக்கு ஊக்கமளித்தான். அவனது கண்களில் இருந்த அந்தத் தவிப்பும் காதலும் மித்ராவிற்கு ஒரு புதிய பலத்தைத் தந்தது.
“இன்னும் கொஞ்சம் முட்டுங்க மித்ரா… இதோ தலை தெரியுது!” என்று டாக்டர் உற்சாகப்படுத்தினார்.
மித்ரா அக்னியின் கையை மரணப் பிடியாகப் பிடித்துக்கொண்டு, தனது முழு சக்தியையும் திரட்டி ஒருமுறை கத்தினாள். அடுத்த நொடி… அந்த வார்டு முழுவதும் ஒரு மெல்லிய, அழகான பிஞ்சு குழந்தையின் அழுகுரல் எதிரொலித்தது.
அக்னியின் இதயம் ஒரு நிமிடம் நின்றது. அவன் பார்த்தான்… ரத்தமும் சதையுமாக, ஒரு சிறிய ரோஜா மொட்டுப் போல, அவனது வாரிசு! அவன் ஆசைப்பட்ட மாதிரியே, அவனது அச்சு அசலான ஜாடையில் ஒரு பெண் குழந்தை.
டாக்டர் குழந்தையைச் சுத்தம் செய்து ஒரு மென்மையான துணியில் சுருட்டி அக்னியிடம் நீட்டினார். “வாழ்த்துகள் அக்னி! நீங்க கேட்ட மாதிரியே ஒரு தேவதை பிறந்திருக்கா!”
அக்னி நடுக்கத்துடன் அந்தக் குழந்தையைத் தன் கைகளில் வாங்கினான். அவனது முரட்டுத்தனமான கரங்களில் அந்தப் பிஞ்சு உயிர் ஒரு சொட்டுப் பனித்துளி போல அமர்ந்திருந்தது. குழந்தையின் கண்கள் மெல்லத் திறந்து அக்னியைப் பார்த்தது.
“மித்ரா… பாருடா… நம்ம பாப்பா! அப்படியே என்னை மாதிரியே இருக்கா,” என்று அக்னி விம்மினான். அவனது கண்ணீர்த் துளி ஒன்று குழந்தையின் கன்னத்தில் விழுந்தது.
மித்ரா களைப்புடன் இருந்தாலும், தன் கணவன் கையில் குழந்தையை வைத்திருக்கும் அந்த அழகைப் பார்த்துப் பெருமிதம் கொண்டாள். அக்னி மெதுவாகக் குனிந்து மித்ராவின் நெற்றியில் ஒரு நீண்ட முத்தத்தைப் பதித்தான். “தேங்க்ஸ் மித்ரா… எனக்கு இவ்வளவு பெரிய பொக்கிஷத்தைக் கொடுத்ததுக்கு ரொம்ப தேங்க்ஸ்,” என்று அவளது கையைப் பற்றித் தன் கண்ணில் ஒற்றிக்கொண்டான்.
சிறிது நேரம் கழித்து, ஆரியனும் மித்ரனும் துள்ளிக் குதித்து உள்ளே வந்தனர். “அப்பா! பாப்பா வந்துட்டாளா? நாங்க அவளைப் பார்க்கணும்!” என்று ஆவலுடன் எட்டிப் பார்த்தனர்.
அக்னி அவர்களை அருகில் அழைத்து, “பாருங்க… இதுதான் உங்க குட்டித் தங்கை. இனி இவளை நீங்க தான் பத்திரமாப் பார்த்துக்கணும்,” என்றான். ஆரியன் மெதுவாகப் பாப்பாவின் விரலைத் தொட்டான். அந்தக் குழந்தை அவனது விரலைப் பிடித்துக்கொண்டதும், அந்த அறையில் ஒரு தெய்வீகச் சிரிப்பு அலை வீசியது.
அக்னியின் குடும்பம் இப்போது முழுமையடைந்திருந்தது. அந்தப் பிஞ்சுத் தேவதையின் வருகை, அக்னியின் அசுரத் தனத்தை முற்றிலுமாக அழித்து, அவனை ஒரு அன்பான தந்தையாகவும், காதலனாகவும் மாற்றியிருந்தது. மாளிகையில் ஒரு புதிய சகாப்தம் தொடங்கியிருந்தது.
அக்னியின் மாளிகை இன்று மங்கல இசையாலும், மல்லிகைப் பூக்களின் நறுமணத்தாலும் நிறைந்திருந்தது. மூன்று மாதங்கள் மின்னல் வேகத்தில் கழிந்திருந்தன. அந்தப் பிஞ்சுத் தேவதை ‘அக்னிமித்ரா’வின் தொட்டில் விழா (பெயரிடும் விழா) இன்று.
பெண் குழந்தை பிறந்தால் நிச்சயம் அக்னி மித்ரா என்று தான் வைப்பேன் என்று அடம் பிடித்தான். ஆனால் ஜாதகத்தில் யாழினி என்ற பெயர் வருகிறதால் அதையும் சேர்த்துக்கொண்டான்.
மித்ரா ஒரு அழகான மெரூன் நிறப் பட்டுப் புடவையில், பிரசவத்திற்குப் பிந்தைய ஒரு தனிப் பொலிவுடன் ஜொலித்தாள். அவளது கைகளில் தவழ்ந்து கொண்டிருந்த அக்னிமித்ரா, அப்படியே அக்னியின் அச்சு அசலாக, செதுக்கி வைத்தது போன்ற முகச் சாயலில் இருந்தாள்.
அக்னி பட்டு வேட்டி சட்டையில் கம்பீரமாக வலம் வந்தாலும், அவனது கண்கள் எப்போதும் தன் மகளையும் மனைவியையுமே சுற்றிக்கொண்டிருந்தன. அவன் மெதுவாக மித்ராவருகே வந்து அமர்ந்தான்.
“என்ன மித்ரா… இன்னைக்கு ரொம்ப அழகா இருக்கே? உன் கண்ணுல ஒரு மினுமினுப்பு தெரியுது,” என்று அவளது காதோரம் ரகசியமாகக் கிசுகிசுத்தான்.
மித்ரா நாணத்துடன் சிரித்தாள். “அக்னி… பாப்பா எல்லாரையும் பார்த்து எப்படிச் சிரிக்கிறா பாருங்க! அவளுக்கு உங்களைப் பார்த்தா மட்டும் ஒரு தனி சந்தோஷம் வருது,” என்று குழந்தையை அவனிடம் நீட்டினாள்.
அக்னி குழந்தையை வாங்கித் தன் தோளில் சாய்த்துக்கொண்டான். “என் செல்லக்குட்டி இல்ல? அவளுக்கு அவங்க அப்பாவைப் பத்தித் தெரியும். ஆமா, ஆரியனும் மித்ரனும் எங்கே?”
“அவங்க ரெண்டு பேரும் பாப்பாவுக்குத் தொட்டில்ல கட்டுறதுக்கு ஏதோ ஸ்பெஷல் கிஃப்ட் (Gift) ரெடி பண்றாங்களாம். உள்ளேயே தான் இருக்காங்க,” என்று மித்ரா சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போதே, இருவரும் ஓடி வந்தனர்.
“அப்பா! இதோ பாருங்க… பாப்பாவுக்கு நாங்க செஞ்ச சின்னப் பொம்மை!” என்று ஆரியன் ஒரு மரப் பொம்மையைக் காட்டினான். அக்னி நெகிழ்ச்சியுடன் அவர்களை அணைத்துக்கொண்டான். அந்த ஒரு நொடியில், அந்த மாளிகை ஒரு முழுமையான சொர்க்கமாக மாறியிருந்தது. அக்னிக்கு ஸ்வேதாவுடன் இருந்த அந்தப் பழைய கசப்பான நினைவுகள் மறைந்து, மித்ரா தந்த இந்த புதிய வாழ்க்கை ஒரு வரமாகத் தெரிந்தது.
உறவினர்கள் சூழ பெரியவர்கள் ஆசிர்வதிக்க யாழினி அக்னி மித்ரா என்று அழகாக பெயர் சூடப்பட்டு தனக்கான தொட்டிலில் அழகாக துயில் கொண்டிருந்தது அந்த ரோஜா மொட்டு..
ஆரியன் மித்ரன் இருவரும் வரைந்து தாங்களே செய்யப்பட்ட பொம்மைகளை தன் செல்ல தங்கையின் அருகே வைத்து அழகு பார்த்தனர்.
“என்ன இருந்தாலும் அக்னிக்கு வந்த வாழ்வு யாருக்கும் வராது பா”.
என்று ஒரு சிலர் பெருமையாகவே சொல்ல அதையும் ஒரு சிலர் பொறாமையாகவும் சொல்லிக் கொண்டனர்.
ஒரு வழியாக
அன்று மாலை விழா முடிந்து அனைவரும் சென்ற பிறகு, அக்னி தோட்டத்தில் மித்ராவுடன் அமர்ந்திருந்தான். கையில் அக்னிமித்ரா உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.
“மித்ரா… எனக்கு ஒரு சந்தேகம். அந்த பழைய டைரில நீ என்னைப் பத்தி எழுதினப்போ, உண்மையாவே நான் இவ்வளவு சீக்கிரம் உன் கைக்குள்ள வருவேன்னு நினைச்சியா?” என்று வம்புக்கு இழுத்தான் அக்னி.
மித்ரா அவனது தோளில் சாய்ந்து கொண்டாள். “இல்லை அக்னி… அன்னைக்கு நீங்க ஒரு எட்டாத நட்சத்திரம். ஆனா இன்னைக்கு நீங்க என் கைக்குள்ள இருக்குற வைரக் கல். உங்களை ஒருதலையா காதலிச்ச அந்த நாட்கள் தான், இன்னைக்கு உங்களை நான் இவ்வளவு ஆழமா நேசிக்கக் காரணமா இருக்கு,” என்றாள் உணர்ச்சிவசப்பட்டு.
அக்னி அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டு, “இனி இந்த அக்னி புத்திரன் உனக்கும், இந்த மூணு பிள்ளைகளுக்கும் மட்டும்தான் சொந்தம். எந்த சக்தியாலும் நம்மளைப் பிரிக்க முடியாது,” என்று சத்தியம் செய்தான்.
ஆனால், அதே நேரம் சிறையில் இருந்த விக்ரமும், ரகுநாத்தும் தற்கொலை செய்துகொண்ட செய்தி அக்னியின் போனுக்கு வந்தது. அவர்கள் செய்த பாவங்களுக்குச் சட்டமும், காலமும் கொடுத்த இறுதித் தீர்ப்பு அது. அக்னியின் வாழ்க்கையில் இருந்த கடைசி இருளும் விலகிவிட்டது.
அக்னி அந்தச் செய்தியை மித்ராவிடம் சொல்லவில்லை. “இனி கசப்பான செய்திகளுக்கு இங்க இடமில்லை” என்று நினைத்து, அவளை இன்னும் நெருக்கமாக அணைத்துக்கொண்டான். நிலவின் ஒளியில் அந்தக் குடும்பம் ஒரு அழகான காவியமாக நிலைத்து நின்றது.
அத்தியாயம் 22
மேம்பாலத்தின் அந்தப் போர்க்களத்திலிருந்து அக்னி தனது குடும்பத்தை மீட்டெடுத்த வினாடி, அவனது கண்கள் மனிதத்தையே மறந்திருந்தன. மித்ராவின் கண்ணீரும், குழந்தைகளின் விம்மலும் அவனுக்குள் இருந்த அசுரனை முழுமையாகத் தட்டி எழுப்பியிருந்தது.
“விவேக்! மித்ராவையும் பசங்களையும் பத்திரமா வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டுப் போ. ஒரு சின்னக் கீறல் விழுந்தாலும் உன் உயிரை நானே எடுப்பேன்,” என்று தனது நம்பிக்கைக்குரிய பாதுகாப்பு அதிகாரியிடம் கர்ஜித்தான் அக்னி.
“அக்னி! நீங்க எங்க போறீங்க? வேண்டாமே!” என்று மித்ரா அவனது கையைப் பற்றித் தடுத்தாள்.
அக்னி அவளது கையில் ஒரு முத்தமிட்டு, அவளது கண்களை ஆழமாகப் பார்த்தான். “இன்னைக்கு நான் இதை முடிக்கலைன்னா, நாம எப்போவும் இப்படி ஓடிட்டே தான் இருக்கணும் மித்ரா. என் வாரிசு நிம்மதியா தூங்கணும்னா, அந்த மூணு பேரும் இன்னைக்குத் தூங்கக் கூடாது,” என்று அவளது கையை விடுவித்துவிட்டு, தனது கறுப்பு நிற எஸ்.யு.வி காரில் ஏறிப் பண்ணை வீட்டை நோக்கிப் பாய்ந்தான்.
நகரின் எல்லையில் இருந்த அந்தப் பண்ணை வீடு, விக்ரம் மற்றும் கூட்டாளிகளின் ரகசியக் கூடாரம். அக்னி அங்கே சென்றபோது, அவனது வீரர்கள் ஏற்கனவே அந்த இடத்தை வளைத்திருந்தனர். துப்பாக்கிச் சத்தங்கள் காற்றில் அதிரத் தொடங்கின.
அக்னி காரில் இருந்து இறங்கினான். அவனது கையில் ஒரு நீண்ட கத்தி மின்னியது. துப்பாக்கிக் குண்டுகளை விட அவனது வேகம் அதிகமாக இருந்தது. எதிரே வந்த அடியாட்களை ஒரு நொடியில் சரித்துவிட்டு, பண்ணை வீட்டின் கதவை உதைத்துத் திறந்தான்.
உள்ளே ரகுநாத்தும் நடராஜனும் தப்பிச் செல்ல வழியின்றிப் பதற்றத்துடன் நின்றனர். விக்ரம் தனது காயம்பட்ட காலால் நகர முடியாமல் ஒரு நாற்காலியில் சாய்ந்திருந்தான்.
“அக்னி! சட்டம் இருக்கு… எங்களைக் கொல்ல உனக்கு உரிமை இல்லை!” என்று ரகுநாத் அலறினான்.
அக்னி எள்ளி நகையாடினான். “என் பொண்டாட்டிக் கழுத்துல கத்தி வைக்கும்போது உன் சட்டம் எங்கே போச்சுடா?” என்று கேட்டுக்கொண்டே ரகுநாத்தின் காலில் ஒருமுறை சுட்டான்.
ரகுநாத் வலியால் துடித்தான். நடராஜன் நடுங்கிக்கொண்டே அக்னியின் காலில் விழப் போனார். “அக்னி… என்னை விட்டுடு… எல்லாத்துக்கும் காரணம் அந்த விக்ரம்தான்!”
அக்னி அவரைத் தள்ளிவிட்டான். “நீங்க எல்லாரும் ஒரே குட்டையில ஊறின மட்டைகள் தான். உங்களை இப்போவே கொன்னா அந்த எமனுக்குப் பிடிக்காது. நீங்க மூணு பேரும் செத்துச் செத்து வாழணும்,” என்று தனது வீரர்களிடம் சைகை காட்டினான்.
அப்போது விக்ரம் திடீரென்று மறைத்து வைத்திருந்த துப்பாக்கியை அக்னியை நோக்கி எடுத்தான். ஆனால் அக்னி இமைக்கும் நேரத்தில் தனது கத்தியை வீசினான். அது விக்ரமின் கையைப் பிளந்தது.
“இனி உன் கையால ஒரு துப்பாக்கியைக் கூடத் தொட முடியாது விக்ரம்!” என்று அக்னி அவனது சட்டையைப் பிடித்துத் தூக்கினான்.
அந்தப் பண்ணை வீடே அதிரும்படி அக்னியின் ருத்ரதாண்டவம் அரங்கேறியது. அக்னி அவர்களைக் கொல்லவில்லை; ஆனால் அவர்கள் மீண்டும் ஒருபோதும் அக்னியின் நிழலைக் கூட நினைக்காத அளவுக்குச் சிதைத்தான்.
போலீஸ் படை வந்து சேர்ந்தது. அக்னி அந்த மூவரையும் போலீஸிடம் ஒப்படைத்தான். “இன்ஸ்பெக்டர்… இவங்க செஞ்ச அத்தனை கொலை முயற்சிக்கும் என்கிட்ட டிஜிட்டல் ஆதாரம் இருக்கு. இந்த முறை இவங்க ஜாமீன்ல வந்தா, அந்த நீதிபதியையும் நானே விசாரிப்பேன்!” என்று எச்சரித்தான்.
அன்று நள்ளிரவு…
மாளிகைக்குத் திரும்பிய அக்னி நேராக மித்ராவின் அறைக்குச் சென்றான். மித்ரா தூங்காமல் வாசலையேப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அக்னியைக் கண்டதும் ஓடி வந்து அவனது மார்பில் சாய்ந்து அழுதுவிட்டாள்.
அக்னி அவளை இறுக அணைத்துக்கொண்டான். அவனது சட்டையில் இருந்த ரத்தக் கறைகளை மித்ரா கண்ணீரால் துடைத்தாள்.
“முடிஞ்சது மித்ரா… இனி நம்ம வாழ்க்கையில எந்தப் புயலும் வராது,” என்று அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டான்.
அக்னி அவளை மெதுவாகத் தூக்கிப் படுக்கையில் கிடத்தினான். அவளது சோர்வான முகத்தையும், அந்த அழகான வயிற்றையும் வருடினான். அந்த இரவு, அவர்களின் காதலுக்குப் புதிய அர்த்தத்தைத் தந்தது. அக்னி அவளருகே படுத்து, அவளைத் தன் அணைப்பிற்குள் சிறைபிடித்தான்.
மாதங்கள் சென்றது..
மாளிகை முழுவதும் வளைகாப்பு விழாவிற்காக மின்னொளியில் ஜொலித்தது. மித்ரா, ஏழு மாதக் கர்ப்பிணியாக பச்சை நிறப் பட்டு உடுத்தி, கைகளில் அடுக்கடுக்காக வளையல்கள் குலுங்க அமர்ந்திருந்தாள். அக்னி அவளருகே அமர்ந்து, ஒவ்வொரு வளையலாக எடுத்து மென்மையாக அணிவித்துக்கொண்டிருந்தான். அவனது ஸ்பரிசத்தில் மித்ராவின் முகம் நாணத்தில் சிவந்தது.
சாவித்திரி அம்மாவும் சுந்தரமூர்த்தி ஐயாவும் தன் மகன், மருமகள், பேர குழந்தைகள் என்று ஒரு அழகிய குடும்ப அமைப்பை பார்த்து சந்தோஷப்பட்டார்கள்..
தங்களுக்கு ஒற்றை வாரிசு தானே என்று கவலைப்பட்டவர்களுக்கு , தன் வாரிசுக்கு மூன்று வாரிசுகள் இருப்பதை பார்த்து பெருமிதம் கொண்டார்கள்.
அப்போது கூட்டத்தை விலக்கிக்கொண்டு ரேகா உள்ளே வந்தாள். அவளது முகத்தில் ஒரு விகாரமான புன்னகை. “வாழ்த்துகள் அக்னி! ஆனா இந்த வாழ்த்து நீங்க நினைக்குற மாதிரி சந்தோஷமானது இல்லை,” என்று உரக்கக் கத்தினாள்.
அரங்கம் அமைதியானது. அக்னி எழுந்து நின்றான். “ரேகா! இங்க எதுக்கு வந்தே? விசேஷம் நடக்குற இடத்துல தேவையில்லாத வேலை பார்க்காதே,” என்று எச்சரித்தான்.
ரேகா நக்கலாகச் சிரித்தாள். “விசேஷமா? அக்னி… உன்னை ஏமாத்திட்டு இருக்குற இந்தப் பொண்ணுக்கு நீ விசேஷம் கொண்டாடுறியா? அக்னி, உனக்குத் தெரியுமா… மித்ரா உன்னை ஒருபோதும் காதலிக்கவே இல்லை. அவ ஆசிரமத்துல இருந்தப்பவே வேற ஒருத்தனை உயிரையும் மேலா காதலிச்சிருக்கா. அவனை நினைச்சுதான் இப்போவும் வாழ்ந்துட்டு இருக்கா. இவ ஒரு ‘செட்-அப்’ பண்ணிதான் இந்த வீட்டுக்குள்ள வந்தா!”
கூட்டத்தில் முணுமுணுப்பு எழுந்தது. அக்னியின் முகம் இறுகியது. அவன் மித்ராவைப் பார்த்தான். மித்ராவின் கண்கள் கலங்கியிருந்தன, ஆனால் அவள் பேசவில்லை.
“மித்ரா… என்ன சொல்றா இவ? உண்மையா?” என்று அக்னி கணத்த குரலில் கேட்டான்.
மித்ரா மெதுவாக எழுந்தாள். “ஆமாம் அக்னி… நான் ஒருத்தனை என் காலேஜ் நாள்ல இருந்தே ஒருதலையா காதலிச்சது உண்மைதான். அவனைத் தவிர வேற யாரும் என் மனசுல இல்ல,” என்று சொல்லிக்கொண்டே விறுவிறுவென்று தனது அறைக்குள் சென்றாள்.
ரேகா வெற்றிக் களிப்புடன் அக்னியைப் பார்த்தாள். “பார்த்தியா அக்னி? அவளே ஒத்துக்கிட்டா! இப்போ சொல்லு… இவ உனக்குத் துரோகம் பண்ணலையா?”
அக்னி எதுவும் பேசாமல் மித்ராவின் அறைக்குச் சென்றான். பின்னாலேயே ரேகாவும் மற்றவர்களும் சென்றனர். மித்ரா தனது பீரோவில் இருந்து ஒரு பழைய, பூப்போட்ட டைரியை எடுத்து அக்னி முன்னால் நீட்டினாள்.
“இதோ… இதுதான் என் காதல். நான் காதலிச்ச அந்த ஆளோட போட்டோவும், அவரைப் பத்தின என் நினைவுகளும் இதுல தான் இருக்கு. பாருங்க,” என்று டைரியைத் திறந்தாள்.
ரேகா ஆவலுடன் எட்டிப் பார்த்தாள். அங்கே அக்னியின் புகைப்படம் ஒட்டப்பட்டிருந்தது. அக்னி தனது கல்லூரிக்குச் சிறப்பு விருந்தினராக வந்தபோது எடுத்த அந்தப் புகைப்படம் அது. அதன் கீழே மித்ராவின் கையெழுத்தில்:
‘இன்று அவரை முதன்முதலில் பார்த்தேன். அக்னி புத்திரன்… என் இதயத்தைத் திருடிய அசுரன். அவர் யாருக்குச் சொந்தமானாலும், என் காதல் அவருக்கு மட்டும்தான்!’
ரேகாவின் முகம் அப்படியே உறைந்து போனது. அவளுக்குப் பெரும் ‘பல்ப்’ எரிய, அக்னி திகைத்து நின்றான்.
“மித்ரா… அப்போ நீ காதலிச்சது… என்னைத்தானா?” என்று அக்னி நெகிழ்ச்சியில் விம்மினான்.
மித்ரா கண்ணீருடன் சிரித்தாள். “ஆமாம் அக்னி. நீங்க அன்னைக்கு என்ன பாத்து லவ் பண்றேன்னு சொன்னீங்க. எனக்கும் உங்களை ரொம்ப பிடிக்கும். உங்கள பத்தி எல்லாமே கேள்விப்படுவேன் சந்தோஷப்படுவேன்.
ஆனா, நீங்க ஸ்வேதா அக்காவைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டப்போ என் காதலை புதைச்சிட்டு என் வாழ்க்கை ஒழுக்கங்கள் நினைத்துக்கொண்டே வாழாமல் முடிவு பண்ணிட்டேன். அப்புறம் உங்க குழந்தைகளுக்குத் தாய் இல்லைன்னு தெரிஞ்சப்போ, ஒரு வேலைக்காரியா வந்தாவது உங்களுக்கும் அந்தப் பிள்ளைகளுக்கும் அன்பு காட்டணும்னு தான் இங்க வந்தேன். என் காதல் உங்களைக் காயப்படுத்தக் கூடாதுன்னு தான் இவ்வளவு நாள் மறைச்சேன்,” என்று ஆரியன் மித்ரன் இருவரையும் ஒருசேர அனைத்து கொள்ள இரு குழந்தைகளும் தங்கள் அம்மா அழுவதை பார்த்து கண்ணீரை துடைத்தார்கள்.
அக்னி டைரியைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, மித்ராவை அப்படியே வாரியணைத்துக் கொண்டான். “முட்டாள்! உனக்குள்ள இவ்வளவு பெரிய காதலை வச்சுட்டு எப்படிடி இவ்வளவு நாள் அமைதியா இருந்தே? நீ ஒருவேளை அன்னைக்கே என்கிட்ட சொல்லியிருந்தா, நான் கொடுமையாக வாழ்ந்த நரகம் அப்பவே முடிஞ்சிருக்குமே!” என்று அவளது நெற்றியில் அனல் தெறிக்க முத்தமிட்டான்.
அக்னி ரேகாவைப் பக்கம் திரும்பி, அவளது கழுத்தைப் பிடித்து வாசலுக்குத் தள்ளினான். “ரேகா! அவ யாரையோ காதலிக்கிறான்னு சொல்லி எங்களைப் பிரிக்கப் பார்த்தே. ஆனா, அவ என்னையே காதலிக்கிறான்னு தெரிய வச்சு, எங்களைப் பலமாச் சேர்த்து வச்சுட்டே! இனி உன் முகத்தைக் காட்டாதே… பிடிச்சு ஜெயில்ல போட்டுடுவேன்!”
ரேகா அவமானத்தில் தலைகுனிந்து ஓடினாள். அக்னி மித்ராவை மீண்டும் மேடைக்கு அழைத்து வந்தான். “இன்னைக்கு இது வளைகாப்பு மட்டும் இல்லை… என் காதலிக்கு நான் சூட்டுற மகுடம்!” என்று சொல்லி, அவளது கைகளில் முத்தமிட்டான். மாளிகை முழுவதும் கைதட்டல் ஒலியால் அதிர்ந்தது.
அத்தியாயம் 21
மருத்துவமனையில் இருந்து மித்ரா டிஸ்சார்ஜ் ஆகி மாளிகைக்குத் திரும்பிய அந்த இரவு, ஒரு அமைதியான போர்க்களத்தைப் போலிருந்தது. அக்னி அவளைக் குழந்தையைப் போலத் தாங்கி வந்து படுக்கையில் அமரவைத்தான். அவளது வெளிறிய முகமும், கலைந்த பார்வையும் அவனது இதயத்தை இன்னும் ரணமாக்கிக் கொண்டிருந்தன.
அவளை ஓய்வெடுக்க சொல்லி மீண்டும் தன்னது லேப்டாப்பில் வேலையில் மூழ்கி இருந்தான்..
குழந்தைகள் இருவரும் தங்கள் தாத்தா பாட்டியுடன் அமைதியாக இருந்தனர் அக்னிக்கும் மித்ராவுக்கும் சற்று தனிமை கொடுக்க பெரியவர்கள் முடிவு செய்திருந்தனர்.
நடு இரவில் கண் முழித்த மித்ரா தன் கணவன் இன்னும் வேலை செய்து கொண்டிருப்பதை பார்த்து,
“அக்னி… நீங்க இன்னும் தூங்கலையா? எப்போவும் அந்த லேப்டாப்பும் ஃபைலும் தான் முக்கியமா?” என்று மித்ரா மெல்லிய குரலில் கேட்டாள். அவளது குரலில் ஒரு ஏக்கம் இருந்தது.
அக்னி மெதுவாக அவளருகே அமர்ந்தான். அவளது மென்மையான கரங்களைத் தன் முரட்டுத்தனமான கைகளுக்குள் பொதிந்து கொண்டான். “தூக்கம் எப்படி வரும் மித்ரா? என் உயிரும், என் வாரிசும் ஒரு சின்ன நூலிழைல தப்பிச்சு வந்திருக்கீங்க. அந்த விக்ரம்கிட்ட இருந்து உங்களை மீட்ட இந்த அக்னி, இனி ஒரு நொடி கூட உங்களை விட்டுப் பிரிய மாட்டான்,” என்று அவளது உள்ளங்கையில் அழுத்தமாக முத்தமிட்டான்.
அந்தச் சமயம் அக்னியின் போன் அதிரத் தொடங்கியது. அவனது பிஏ (PA) பதற்றமான குரலில் பேசினான். “சார்… ஒரு பெரிய அதிர்ச்சி! ரகுநாத்தும் நடராஜனும் அவங்களோட செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தி ‘ஹெல்த் கிரவுண்ட்ஸ்’ காட்டி ஜாமீன்ல வெளிய வந்துட்டாங்க. அவங்க இப்போ நம்ம மெயின் ஷேர் ஹோல்டர்ஸ் கூட ஒரு ரகசிய மீட்டிங்ல இருக்காங்க. விக்ரமும் அவங்க கூடச் சேர்ந்திட்டதா தகவல் வருது சார்!”
அக்னியின் கண்கள் அனலாய் சிவந்தன. “வெளிய வந்துட்டாங்களா? வரட்டும்… குகைக்குள்ளேயே இருந்தா வேட்டையாடுறது கஷ்டம். இப்போ அவங்க வெளிய வந்தது எனக்குத்தான் வசதி,” என்று கர்ஜித்தான்.
அவன் சட்டென்று எழுந்து தனது துப்பாக்கியைச் சோதித்தான். மித்ரா பதற்றத்துடன் அவனது சட்டையைப் பற்றினாள். “அக்னி… வேண்டாமே! இப்பதான் ஒரு கண்டத்துல இருந்து தப்பிச்சு வந்திருக்கோம். மறுபடியும் எதுக்கு அந்த ரத்தமும் பகையும்? நாம நிம்மதியா எங்கயாவது போயிடலாம் அக்னி!” என்று கண்ணீருடன் கெஞ்சினாள்.
அக்னி அவளைத் தன் பக்கம் இழுத்து, அவளது நெற்றியில் ஒரு ஆவேசமான முத்தத்தைப் பதித்தான். “மித்ரா… அக்னி புத்திரன் அகராதியில ஓடிப் போறதுங்கிற சொல்லே கிடையாது. அவங்க உன்னைத் தொட்ட அந்த நிமிஷமே அவங்க சாவு குறிக்கப்பட்டுடுச்சு. ஆனா, இப்போ உனக்கும் என் பாப்பாவுக்கும் இந்த அக்னியோட அரவணைப்புதான் முக்கியம்,” என்று அவளை இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டான்.
அவனது ஆவேசமும், காதலும் கலந்த அந்த அணைப்பில் மித்ரா தன்னை மறந்தாள். அக்னியின் கரங்கள் அவளது இடையைச் சுற்றி வளைக்க, அவனது வெப்பமான மூச்சுக்காற்று அவளது பிடறியில் பட்டது. ஆபத்துக்கள் வெளியே காத்திருந்தாலும், அந்த நான்கு சுவர்களுக்குள் அக்னி தனது ராஜ்ஜியத்தை மித்ராவிற்குள் நிலைநாட்டிக் கொண்டிருந்தான். அவளது இதழ்களில் அவன் தன் காதலை ஆழமாகப் பதித்தபோது, அதில் ஒரு பாதுகாப்பு உணர்வும் அடங்காத வேட்கையும் கலந்திருந்தது.
“என்னாச்சு அக்னி உங்களோட வேகம் இது கிடையாது??”.
“என்ன மித்ரா ??
நீ இப்படி பிரக்னண்டா இருக்க இந்த டைம்ல இப்படி வேகமா பண்ணா பாப்பாக்கு பிரச்சினை.
அதுக்காக ,உன்னை தனியால விட்டு வைக்க முடியாது. என்னால நீ இல்லாம உன்னோட நெஞ்சுக்குழியில முத்தம் கொடுக்காமல் என்னால் இருக்க முடியாது”.
என்று அவளை முழுவதுமாக தன் வசம் ஆக்கிக் கொண்டான்
,,,,,
மறுபக்கம், நகரின் ஒதுக்குப்புறமான ஒரு பண்ணை வீட்டில் ரகுநாத், நடராஜன் மற்றும் விக்ரம் மூவரும் மதுக்கோப்பைகளுடன் அமர்ந்திருந்தனர்.
“அக்னியோட பலவீனம் அவனோட பொண்டாட்டிதான். அவளைச் சிதைச்சா அவன் தானாவே செத்துடுவான். ஆனால், இந்த முறை பிளான் பயங்கரமா இருக்கணும்” என்று விக்ரம் தன் காயம்பட்ட காலையைத் தடவியபடி குரூரமாகச் சிரித்தான்.
“அவன் பிசினஸை நான் பாத்துக்குறேன். நீ அவனோட குடும்பத்தை முடிச்சுடு,” என்றார் நடராஜன் வஞ்சகமாக.
அக்னியின் காதல் கோட்டைக்கு வெளியே ஒரு பெரிய சதி வலை பின்னப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது. விக்ரம், ரகுநாத், நடராஜன் என மூன்று விஷப் பாம்புகள் ஒன்றாகச் சேர்ந்திருந்தன. அக்னி இந்த மும்முனைத் தாக்குதலை எப்படிச் சமாளிக்கப் போகிறான்?
மாளிகையின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான வரவேற்பறையில் அக்னி அமர்ந்திருந்தான். அவனது கையில் இருந்த மதுக்கோப்பை அசைவற்று இருந்தது, ஆனால் அவனது கண்கள் லேப்டாப் திரையில் ஓடிக்கொண்டிருந்த ரகசிய சிசிடிவி காட்சிகளை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. ரகுநாத், நடராஜன் மற்றும் விக்ரம் மூவரும் ஜாமீனில் வெளியே வந்த செய்தி அவனது ரத்தத்தைக் கொதிக்க வைத்திருந்தது.
“சார்… விக்ரம் இப்போ ரகுநாத்தோட பண்ணை வீட்டுக்கு வந்துட்டான். அங்க ஒரு பெரிய டீம் திரளுது. இந்த முறை அவங்க டார்கெட் நீங்க இல்லை… மித்ரா மேடம் தான்!” அக்னியின் ரகசிய ஒற்றன் போனில் கிசுகிசுத்தான்.
அக்னி கையில் இருந்த கோப்பையைத் தரைமட்டமாக்கினான். “என் மேல கை வச்சா நான் பொறுத்துக்குவேன். ஆனா என் பொண்டாட்டி, பிள்ளைங்க மேல கை வச்சா நான் அசுரன் இல்லைடா… எமனா மாறிடுவேன்!” என்று கர்ஜித்தான்.
அப்போது மித்ரா மெதுவாக அறைக்குள் நுழைந்தாள். மூன்று மாதக் கர்ப்பம் அவளது நடையில் ஒரு மெதுவான மாற்றத்தைக் கொண்டு வந்திருந்தது. “அக்னி… இன்னும் எவ்வளவு நாள் நாம இப்படிப் பயந்துகிட்டே இருக்கணும்? அந்த மூணு பேரும் வெளிய வந்த அப்புறம் நீங்க சரியா தூங்குறது கூட இல்ல,” என்று வருத்தத்துடன் கேட்டாள்.
அக்னி அவளைத் தன் அருகில் இழுத்து அமரவைத்தான். “பயம் இல்லை மித்ரா, இது எச்சரிக்கை. அவங்க மூணு பேரும் சேர்ந்து ஏதோ ஒரு பெரிய சதி செய்றாங்கன்னு என் உள்ளுணர்வு சொல்லுது. ஆனா, இந்த முறை அவங்க என் நிழலைக் கூடத் தொட முடியாது,” என்று அவளது கைகளைப் பற்றி உறுதி அளித்தான்.
அன்று மாலை…
அக்னி தனது பிசினஸ் பார்ட்னர் வீட்டு நிச்சயதார்த்த விழாவிற்குச் செல்லத் தயாரானான். “மித்ரா… இன்னைக்கு நாம வெளிய போயே ஆகணும். நாம பயந்து வீட்டுக்குள்ளேயே இருந்தா, அது அவங்களுக்குக் கிடைச்ச வெற்றி. ஆனா, நீ ஒரு நிமிஷம் கூட என் கையை விடக்கூடாது,” என்றான் கட்டளையாக.
மித்ரா ஒரு அழகான பட்டுப் புடவையில் தேவதையாகத் தயாரானாள். அக்னி அவளுக்கு ஒரு வைர நெக்லஸை அணிவித்தான். அவனது விரல்கள் அவளது கழுத்தில் பட்டபோது, இருவருக்கும் இடையே ஒரு மெல்லிய மின்சாரம் பாய்ந்தது. அக்னி அவளது நெற்றியில் ஒரு ஆழமான முத்தத்தைப் பதித்தான். அந்த முத்தத்தில் காதலும், அவளைப் பாதுகாக்கப் போகும் ஒரு வீரனின் உறுதியும் கலந்திருந்தது.
அக்னி, மித்ரா, குழந்தைகள் என்று நால்வரும் குடும்பமாக அந்த விழாவிற்கு புறப்பட்டனர்.
கார் கிளம்பியது. அக்னியின் காருக்கு முன்னும் பின்னும் துப்பாக்கி ஏந்திய வீரர்களின் கார்கள் அணிவகுத்துச் சென்றன. ஆனால், அந்தப் பயணத்தின் இடையில் ஒரு பழைய மேம்பாலத்தின் மீது கார் ஏறியபோது, எதிர்பாராத விதமாக ஒரு லாரி அக்னியின் காரை நோக்கிப் பாய்ந்து வந்தது.
“மித்ரா! பசங்களை இறுகப் பிடிச்சுக்கோ!” என்று கத்தினான் அக்னி.
டயர்கள் அலற அக்னி ஸ்டீயரிங்கைத் திருப்பினான். லாரி மோதலில் இருந்து தப்பினாலும், பின்னால் வந்த விக்ரமின் ஆட்கள் அக்னியின் பாதுகாப்பு வாகனங்களை இடித்துத் தள்ளினர். மேம்பாலத்தின் நடுவே அக்னியின் கார் தனித்து விடப்பட்டது.
லாரியில் இருந்து இறங்கிய முகமூடி அணிந்த கூலிப்படையினர் அக்னியின் காரை நோக்கிச் சரமாரியாகச் சுடத் தொடங்கினர். தோட்டாக்கள் காரின் குண்டு துளைக்காத கண்ணாடியில் பட்டுத் தெறித்தன.
“அக்னி! என்ன நடக்குது? எனக்குப் பயமா இருக்கு!” என்று மித்ரா குழந்தைகளைத் தன் மார்போடு அணைத்துக்கொண்டு அலறினாள்.
“மித்ரா… சீட் பெல்ட்டை கழட்டாதே! இந்த அசுரன் உயிரோட இருக்குற வரைக்கும் உங்களை யாரும் தொட முடியாது!” என்று கர்ஜித்தவன், காரின் கதவைத் திறந்து வெளியே பாய்ந்தான்.
அவன் ஒரு நிழலைப் போலச் சுழன்றான். ஒரு கையில் துப்பாக்கியை வைத்துக்கொண்டு, எதிரே வந்த இருவரை அடுத்தடுத்த நொடிகளில் சுட்டு வீழ்த்தினான். அவனது வேகம் ஒரு சிறுத்தையைப் போல இருந்தது. அப்போது தூரத்தில் ஒரு உயரமான கட்டிடத்தின் மேலிருந்து ஸ்னைப்பர் துப்பாக்கி மூலம் அக்னியின் காரை ஒருவன் குறிவைத்தான்.
“மித்ரா! காருக்குள்ளேயே குனிஞ்சுக்கோ!” என்று கத்தினான் அக்னி.
அக்னி தனது மொபைலில் ஒரு ரகசிய சிக்னலைக் கொடுத்தான். அடுத்த ஐந்தாவது நிமிடம், வானில் அக்னியின் சொந்த ஹெலிகாப்டர் தோன்றியது. அதிலிருந்து அக்னியின் கமாண்டோ வீரர்கள் கயிறு மூலம் கீழே குதித்தனர். களம் தலைகீழாக மாறியது. அக்னியின் வீரர்கள் விக்ரமின் ஆட்களை வேட்டையாடத் தொடங்கினர்.
சண்டை ஓய்ந்தது. அக்னி ஓடி வந்து காரின் கதவைத் திறந்தான். மித்ரா கண்களில் கண்ணீருடன் அப்படியே உறைந்து போயிருந்தாள். அக்னி அவளைத் தூக்கித் தன் மார்போடு அணைத்துக்கொண்டான். “முடிஞ்சது மித்ரா… எல்லாம் முடிஞ்சது. இனி யாரும் வரமாட்டாங்க,” என்று அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டான்.
மித்ரா அவனது சட்டையைப் பிடித்துக் கொண்டு விம்மினாள். “அக்னி… இனிமே நாம இப்படி வெளியே வரவேண்டாம். எனக்கு நம்ம பாப்பா முக்கியம் அக்னி… ப்ளீஸ்!”
அக்னி அவளைக் காரில் அமரவைத்துவிட்டு, தனது வீரர்களிடம் சொன்னான், “இப்பவே அந்தப் பண்ணை வீட்டைச் சுத்தி வளைங்க! விக்ரம், ரகுநாத், நடராஜன்… மூணு பேரையும் உயிரோட பிடிங்க. அவங்களுக்கு நரகத்தைக் காட்ட வேண்டிய நேரம் வந்திருச்சு!”
அத்தியாயம் 20
அக்னியின் அலுவலக அறையில் நிலவிய அந்த அமைதி, ஒரு பெரும் புயலுக்கு முன்னால் இருக்கும் நிசப்தத்தைப் போல இருந்தது. தரைமட்டமான போனின் சிதறல்களைப் பார்த்த அக்னியின் கண்கள், எரியும் எரிமலைக் குழம்பாக மாறியிருந்தன. விக்ரம் சொன்ன அந்த வார்த்தை – ‘உன் வயித்துல வளருற வாரிசு’ – அக்னியின் இதயத்தில் ஒரு மின்னலை உண்டாக்கியது.
“மித்ரா… நீ என்கிட்ட சொல்லாம இவ்வளவு பெரிய சந்தோஷத்தைச் சுமந்துட்டு இருந்தியா? அந்தப் பிஞ்சைத் தொட இந்த விக்ரமுக்கு எவ்வளவு தைரியம்?” அக்னியின் கை முட்டிகள் வெள்ளை நிறமாக மாறும் அளவுக்கு இறுக்கமடைந்தன.
அவன் ஒரு நொடி கூடத் தாமதிக்கவில்லை. தனது ரகசியப் பாதுகாப்புப் படைக்கு (Shadow Team) சிக்னல் கொடுத்தான். “மேம்பாலத்துல இருந்து அந்த கார் போன ரூட் மேப் இப்போவே வேணும்! சிசிடிவி, சாட்டிலைட்னு எதை வேணா யூஸ் பண்ணுங்க. அடுத்த பத்து நிமிஷத்துல விக்ரம் இருக்குற இடம் எனக்குத் தெரியணும்!” என்று கர்ஜித்தான்.
மறுபக்கம், நகரின் ஒதுக்குப்புறமான ஒரு பாழடைந்த ரசாயனத் தொழிற்சாலை. அங்கே மித்ராவும் குழந்தைகளும் ஒரு இரும்புத் தூணில் கட்டப்பட்டிருந்தனர். விக்ரம் ஒரு சிகரெட்டைப் பற்றவைத்துக்கொண்டு அவர்கள் முன்னால் நின்றான்.
“அம்மா… ஊஊஊ!” என்று மித்ரன் அழத் தொடங்கினான். ஆரியன் தன் தம்பியின் கையை இறுகப் பற்றிக்கொண்டு, “பயப்படாதடா… அப்பா வருவாரு… இந்த பேட் அங்கில் அடிச்சு தூக்கி போட்டுருவாரு!” என்று தைரியம் சொன்னான்.
மித்ரா தனது வயிற்றைத் தன் கைகளால் மறைத்தபடி, விக்ரமை நோக்கித் துப்பினாள். “விக்ரம்! நீ ஒரு கோழை. அக்னியை நேருக்கு நேர் எதிர்க்க முடியாம, இப்படிப் பொம்பளைங்ககிட்டயும் குழந்தைங்ககிட்டயும் உன் வீரத்தைக் காட்டுறியா? அக்னி இங்க வந்தா நீ உயிரோட இருக்கமாட்டே!”
விக்ரம் ஆவேசமாக மித்ராவின் கன்னத்தில் அறைந்தான். “வாயை மூடுடி! அக்னி வரட்டும்… அவன் கண் முன்னாடியே உன்னையும், உன் வயித்துல இருக்குற அந்த வாரிசையும் அழிப்பேன். அப்போதான் அவன் ஒவ்வொரு நிமிஷமும் செத்துச் செத்து வாழ்வான்!”
அப்போது, தொழிற்சாலையின் கதவு இடியென உடைந்து சிதறியது. ஒரு பிரம்மாண்டமான கறுப்பு நிற எஸ்.யூ.வி கார் உள்ளே பாய்ந்து வந்தது. காரின் டயர்கள் தரையில் உரசும் சத்தம் அந்தப் பகுதியையே அதிரவைத்தது.
காரில் இருந்து அக்னி இறங்கினான். அவனது கையில் ஒரு ஏகே-47 (AK-47) துப்பாக்கி இருந்தது. அவனது நடை ஒரு காட்டுச் சிங்கத்தின் வேட்டையைப் போல இருந்தது.
“விக்ரம்! என் பொண்டாட்டி புள்ளைங்க மேல கை வச்ச அந்த விரலை இப்போவே வெட்டப்போறேன்டா!” என்று கத்தினான் அக்னி.
விக்ரமின் ஆட்கள் நாலைந்து பேர் துப்பாக்கியுடன் அக்னியைச் சூழ்ந்தனர். ஆனால் அக்னி எதற்கும் அஞ்சவில்லை. அவன் ஒரு அசுர வேகத்தில் சுழன்று சுடத் தொடங்கினான். ஒவ்வொரு தோட்டாவும் துல்லியமாக வில்லன்களின் நெற்றியைப் பிளந்தது.
விக்ரம் பதற்றமடைந்து மித்ராவின் கழுத்தில் கத்தியை வைத்தான். “அக்னி! ஒரு அடி முன்னாடி வந்தா உன் பொண்டாட்டி கழுத்தை அறுத்துடுவேன்!”
அக்னி நின்றான். அவனது கண்கள் மித்ராவைத் தழுவின. அவளது பயந்த முகமும், கலைந்த புடவையும் அவனது கோபத்தை உச்சத்திற்குக் கொண்டு சென்றன.
“மித்ரா… கண்ணை மூடிக்கோ!” என்று அக்னி கத்தினான்.
அடுத்த நொடி, அக்னி தனது கையில் இருந்த ஒரு சிறிய கிரனேடை (Grenade) தொழிற்சாலையின் மின்சாரப் பெட்டியின் மீது வீசினான். பெரும் வெளிச்சத்துடன் மின்சாரம் துண்டிக்கப்பட்டது. இருட்டில் அக்னி ஒரு நிழலைப் போலப் பாய்ந்தான்.
விக்ரமின் கையைப் பிடித்துத் திருகியவன், அவனது கையில் இருந்த கத்தியைப் பிடுங்கி விக்ரமின் தொடையிலேயே குத்தினான். விக்ரமின் அலறல் சத்தம் அந்தத் தொழிற்சாலையை அதிரவைத்தது.
அக்னி குழந்தைகளையும் மித்ராவையும் நோக்கி ஓடினான். அவர்களின் கட்டுகளை அவிழ்த்துத் தன்னோடு அணைத்துக்கொண்டான். “மித்ரா… சாரிடா… உன்னைத் தனியா விட்டது என் தப்புதான்,” என்று அவளது நெற்றியில் கண்ணீருடன் முத்தமிட்டான்.
திடீரென்று மித்ராவுக்கு வயிறு சுருக்கு என்று வலித்தது மேலும் அவள் கால்களுக்கு இடையே சற்று குருதியும் வழிய ஆரம்பித்தது..
மித்ரா அழுதுகொண்டே அக்னியின் மார்பில் சாய்ந்தாள். “அக்னி… நம்ம பாப்பா… நம்ம பாப்பாவுக்கு ஒன்னும் ஆகலையே?”
அக்னி அவளைத் தூக்கி காரில் உட்கார வைத்தான். “ஒன்னும் ஆகாது மித்ரா. இப்போவே நாம ஹாஸ்பிட்டல் போறோம்.”
விக்ரம் தரையில் துடித்துக்கொண்டிருக்க, அக்னி அவனைப் பார்த்துச் சொன்னான், “உன்னை இப்போவே கொல்லமாட்டேன்டா. உன் ஒவ்வொரு அங்கத்தையும் சிதைச்சு, நீ சாகுறதுக்கு என்கிட்ட பிச்சை எடுக்க வைக்கிறேன்!”
அக்னி காரைக் கிளப்பினான். ஆனால், அந்தத் தொழிற்சாலைக்கு வெளியே நடராஜனின் இன்னும் சில ஆட்கள் பதுங்கியிருந்தனர். அக்னியின் வேட்டை இன்னும் முடியவில்லை.
தொழிற்சாலையின் அந்தப் பாழடைந்த சுவர்கள் அக்னியின் ஆவேசத்திற்குச் சாட்சியாக நின்றன. விக்ரமின் ஆட்கள் தரையில் பிணமாகக் கிடக்க, அக்னி ஒரு கையில் ஆரியனையும், மறு கையில் மித்ரனையும் தூக்கிக்கொண்டு காரை நோக்கி ஓடினான். மித்ரா தனது வயிற்றைப் பிடித்துக்கொண்டு வேதனையில் முனகியபடி பின்னால் வந்தாள்.
“மித்ரா… இன்னும் கொஞ்ச நேரம் பொறுத்துக்கோடா! இதோ ஹாஸ்பிட்டல் போயிடலாம்!” அக்னியின் குரலில் ஒரு நடுக்கம் இருந்தது. இத்தனை வருடங்களாகப் பிசினஸ் சாம்ராஜ்யத்தில் எத்தனையோ இழப்புகளைச் சந்தித்தவன், இன்று தன் மனைவியையும், பிறக்காத அந்தப் பிஞ்சு உயிரையும் நினைத்துப் பதறினான்.
காரில் அவர்களை அமரவைத்துவிட்டு, அக்னி மின்னல் வேகத்தில் வண்டியை ஓட்டினான். பின்னால் அமர்ந்திருந்த மித்ரா, குழந்தைகளின் கைகளை இறுகப் பற்றிக்கொண்டாள். அவளது புடவையில் அங்கங்கே ரத்தக்கறைகள் படிந்திருந்தன. விக்ரம் அவளைத் தாக்கியதில் அவளது அடிவயிற்றில் ஒரு மெல்லிய வலி தாளாமல் எழுந்தது.
“அக்னி… பாப்பாவுக்கு ஒன்னும் ஆகாது இல்ல?” என்று விம்மினாள் மித்ரா.
அக்னி கண்ணாடியில் அவளது முகத்தைப் பார்த்தான். “ஒன்னும் ஆகாது மித்ரா! அந்த விக்ரம்கிட்ட இருந்து உங்களை மீட்ட இந்த அக்னி, அந்த எமன்கிட்ட இருந்தும் என் வாரிசை மீட்பான்!” என்று உறுதியோடு ஸ்டீயரிங்கைத் திருப்பினான்.
சிட்டி ஹாஸ்பிட்டல் வாசலில் கார் டயர்கள் அலற வந்து நின்றது. அக்னி கத்தினான், “டாக்டர்! சீக்கிரம் வாங்க!”
ஸ்ட்ரெச்சரில் மித்ராவை உள்ளே கொண்டு சென்றனர். குழந்தைகள் இருவரும் பயந்து போய் அக்னியின் காலைக் கட்டிக்கொண்டனர். அக்னி அவர்களை அணைத்துக்கொண்டு ஐசியூ (ICU) வாசலில் சிலையென நின்றான். சிறிது நேரத்தில் சுந்தரமூர்த்தி ஐயாவும், சாவித்திரி அம்மாவும் அங்கே வந்து சேர்ந்தனர்.
“அக்னி… என்னப்பா ஆச்சு? மித்ராவுக்கு ஒன்னும் இல்லையே?” என்று கதறினார் சாவித்திரி.
அக்னி எதுவும் பேசவில்லை. அவனது கண்கள் அந்த ஐசியூ கதவையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. சுமார் ஒரு மணி நேரப் போராட்டத்திற்குப் பிறகு டாக்டர் வெளியே வந்தார்.
அக்னி பாய்ந்து சென்று அவரிடம் கேட்டான், “டாக்டர்… என் வைஃப்… என் குழந்தை?”
டாக்டர் நிதானமாகச் சொன்னார், “மிஸ்டர் அக்னி… மித்ராவுக்கு ரொம்ப அடிபட்டிருக்கு. அபார்ஷன் ஆகுற நிலைமையில தான் இருந்தாங்க. ஆனா, அந்தப் பொண்ணோட மன உறுதிதான் குழந்தையைக் காப்பாத்திருக்கு. இப்போதைக்குக் குழந்தை சேஃப். ஆனா அடுத்த 48 மணி நேரம் ரொம்ப முக்கியம். மித்ராவுக்கு முழு ஓய்வு தேவை.”
அக்னியின் கால்கள் தளர்ந்தன. அப்படியே தரையில் அமர்ந்தவன், முதன்முதலாகக் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வழியவிட்டான். தன் வாரிசு உயிரோடு இருக்கிறது என்கிற செய்தி அவனது இரும்பு இதயத்தை உருக்கியது.
இரவு பத்து மணி. மித்ராவிற்கு நினைவு வந்தது. அக்னி மெதுவாக உள்ளே சென்றான். மித்ரா கண்களைத் திறந்து அக்னியைப் பார்த்தாள். அவளது உதடுகள் மெல்ல அசைந்தன.
“அக்னி… நம்ம குட்டி இளவரசி…”
அக்னி அவளது கையைப் பற்றிக்கொண்டு அதன் மேல் முத்தமிட்டான். “நம்ம பாப்பா பத்திரமா இருக்கா மித்ரா. உன்னோட அந்தத் தைரியம்தான் அவளைக் காப்பாத்திருக்கு. என்னை மன்னிச்சுடுடா… உன்னை இவ்வளவு பெரிய ஆபத்துல விட்டுட்டேன்.”
மித்ரா மெலிதாகப் புன்னகைத்தாள். “நீங்க வந்திட்டீங்கல்ல… அப்புறம் எனக்கு என்ன பயம்?”
அக்னி அவளது நெற்றியில் நீண்ட நேரம் முத்தமிட்டான். அந்த முத்தத்தில் காதலும், நன்றியும், ஆவேசமும் கலந்திருந்தது. அவளை அணைக்கத் துடித்த அவனது கரங்கள், அவளது வலியை உணர்ந்து மென்மையாக வருடிக் கொடுத்தன.
“மித்ரா… இனிமே இந்த அக்னியோட ஆட்டம் வேற மாதிரி இருக்கும். விக்ரம், நடராஜன், ரகுநாத்… இவங்க மூணு பேரும் உயிரோட இருக்குற ஒவ்வொரு நிமிஷமும் இந்த பூமிக்கு பாரம். அவங்களை வேரோட அழிக்காம நான் தூங்கமாட்டேன்,” என்று சபதமெடுத்தான்.
அதே நேரம், ரகசிய இடத்திலிருந்த விக்ரம், தனது காயங்களுக்குக் கட்டுப்போட்டபடி போனில் பேசிக் கொண்டிருந்தான். “நடராஜன் ஐயா… அக்னி நம்மளை விடமாட்டான். அவன் இப்போ ஒரு காயம்பட்ட சிங்கமா இருக்கான். நாம சட்டத்தை வச்சு விளையாட முடியாது. மித்ராவைக் குறி வச்சுத் தான் அவனைத் தரைமட்டமாக்கணும்!”
சிறைக்குள் இருந்த நடராஜன் வஞ்சகமாகச் சிரித்தார். “அக்னிக்கு ஒரு பெரிய செக் வச்சிருக்கேன். அவன் பிசினஸ் ஷேர்ஸ் எல்லாம் இப்போ என் கைக்கு வரப்போகுது. பணமும் இல்லாம, நிம்மதியும் இல்லாம அவன் வீதிக்கு வரப்போறான் பாரு!”
அக்னியின் காதல் கோட்டைக்கு வெளியே இன்னும் ஒரு பெரிய சதி வலை பின்னப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது. அக்னி தனது பிசினஸையும், குடும்பத்தையும் எப்படிக் காப்பாற்றப் போகிறான்?
அத்தியாயம் 19
மாளிகையின் மாலை நேரம். சூரியன் மெல்ல மறையத் தொடங்க, வானம் செந்நிறமாக மாறியிருந்தது. அக்னி சொன்னது போலவே, குழந்தைகளை அழைத்துக்கொண்டு கடற்கரைக்குச் செல்ல அனைவரும் தயாராகினர். மித்ரா ஒரு அழகான மெரூன் நிறப் புடவையில் தேவதையாய் வந்து நின்றாள். அவளது கழுத்தில் மின்னிய தாலி, அக்னியின் மீதான அவளது உரிமையை உலகுக்குச் சொல்லாமல் சொல்லியது.
“அப்பா! சீக்கிரம் கிளம்புங்க!” என்று ஆரியனும் மித்ரனும் காரின் அருகே துள்ளிக் குதித்தனர்.
அக்னி காரை ஓட்ட, மித்ரா அருகில் அமர்ந்துகொண்டாள். குழந்தைகள் பின்னால் அமர்ந்து பாட்டுப் பாடிக்கொண்டு வந்தனர். அந்தப் பயணம் முழுவதும் அக்னியின் ஒரு கை மித்ராவின் கையை இறுகப் பற்றியிருந்தது. இடையிடையே அவன் அவளைப் பார்த்துப் புன்னகைக்க, மித்ராவின் இதயம் இன்பத்தில் திளைத்தது.
கடற்கரையில் குழந்தைகள் மணலில் வீடு கட்டி விளையாட, அக்னியும் மித்ராவும் தள்ளி அமர்ந்து வேடிக்கை பார்த்தனர். “அக்னி… இவ்வளவு சந்தோஷம் என் வாழ்க்கையில வரும்னு நான் கனவுல கூட நினைக்கல. அந்த ஸ்வேதா அக்கா இருந்த காலத்துல நீங்க பட்ட கஷ்டத்தை நினைச்சா இப்போவும் மனசு வலிக்குது,” என்றாள் மித்ரா.
அக்னி அவளது தோளில் கை போட்டு அணைத்துக்கொண்டான். “பழையதை விடு மித்ரா. அந்த நரகத்துல இருந்து என்னை மீட்டது நீதான். இப்போ இந்த நிமிஷம்… நீயும் என் பசங்களும் என் கூட இருக்கிறதுதான் எனக்குப் பெரிய சொத்து,” என்று அவளது நெற்றியில் மென்மையாக முத்தமிட்டான்.
ஆனால், அதே கடற்கரையின் ஒரு இருட்டு மூலையில், ஒரு கறுப்பு நிற எஸ்.யு.வி (SUV) கார் நின்றிருந்தது. அதனுள் இருந்த விக்ரம், பைனாகுலர் வழியாக அக்னியின் குடும்பத்தையே வெறியுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
“சிரிங்க… நல்லா சிரிங்க! இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல இந்தச் சிரிப்பு எல்லாம் மரண ஓலமா மாறப்போகுது,” என்று விக்ரம் முணுமுணுத்தான். அவன் கையில் இருந்த ஒரு ரிமோட் சுவிட்சை அழுத்தினான்.
அக்னியின் காருக்கு அடியில் ஒரு சிறிய எலக்ட்ரானிக் கருவி பொருத்தப்பட்டிருந்தது. அக்னி குழந்தைகளை அழைத்துக்கொண்டு காரை நோக்கி வரும்போது, அவனது கைக்கடிகாரத்தில் ஒரு அலர்ட் வந்தது. அவனது பாதுகாப்புச் சாதனங்கள் காரில் ஏதோ மாற்றம் இருப்பதைக் காட்டின.
அக்னி சட்டென்று நின்றான். “மித்ரா! பசங்களை அங்கேயே நிறுத்து! யாரும் கார் கிட்ட வராதீங்க!” என்று கர்ஜித்தான்.
அக்னியின் அந்த திடீர் மாற்றத்தைக் கண்டு மித்ரா பயந்து போனாள். “என்ன அக்னி? என்னாச்சு?”
அக்னி காரின் அடியில் குனிந்து பார்த்தான். அங்கே ஒரு சிறிய ‘ஜாமர்’ மற்றும் ‘டிராக்கர்’ (Tracker) பொருத்தப்பட்டிருந்தது. விக்ரம் தப்பித்து விட்டதாக செய்தி வந்தபோது அவனை ஒரு கை பார்க்கலாம் என்று தான் பாதுகாப்போடு இருக்கிறான்.
அதேசமயம் விக்ரமும்
இப்போதே அவர்களைத் தாக்கப் போவதில்லை, மாறாக அவர்கள் எங்கே போகிறார்கள் என்பதைத் தொடர்ந்து கண்காணிக்கவே இதைச் செய்திருக்கிறான் என்பது அக்னிக்குத் தெரிந்தது.
அக்னி எழுந்து நின்று சுற்றிலும் பார்த்தான். தூரத்தில் ஒரு கார் வேகமாகச் செல்வதைக் கண்டான். “விக்ரம்… நீ தப்பிச்சு வந்து என்கிட்டயே விளையாடுறியா?” என்று அவனது கண்கள் சிவந்தன.
அவன் உடனடியாகத் தனது பாதுகாப்புப் படைக்கு போன் செய்தான். “அந்தக் காரைத் துரத்துங்க! விக்ரம் நகருக்குள்ளதான் இருக்கான். இப்போவே அவனைப் பிடிக்கணும்!”
நல்லவேளை ஆபத்தான எந்த விஷயம் நடைபெறவில்லை என்று,
திரும்பி வந்த அக்னி, பயந்து நின்ற மித்ராவையும் குழந்தைகளையும் அணைத்துக்கொண்டான். “ஒன்னும் இல்ல மித்ரா… சின்னப் பிரச்சனைதான். நாம இப்போ வீட்டுக்குப் போகலாம். யாரும் பயப்படாதீங்க,” என்று சமாதானப்படுத்தினான்.
அன்று இரவு மாளிகையில்…
குழந்தைகளைத் தூங்க வைத்த பிறகு, மித்ரா அக்னியின் அறைக்கு வந்தாள். அக்னி தீவிரமாக லேப்டாப்பில் ஏதோ பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். மித்ரா பின்னால் இருந்து அவனை அணைத்துக்கொண்டாள்.
“அக்னி… மறுபடியும் விக்ரம் வந்திருக்கானா? எனக்கு ரொம்பப் பயமா இருக்கு,” என்று விம்மினாள்.
அக்னி அவளைத் திருப்பித் தன் மடியில் அமரவைத்துக் கொண்டான். “மித்ரா… பயப்படாதே. அவன் இப்போ ஒரு ஓநாயை விடக் கேவலமான நிலையில இருக்கான். அவனைப் பொறி வச்சுப் பிடிக்கத்தான் நான் காத்துட்டு இருக்கேன். உன்னையும் என் பசங்களையும் தொட எந்தக் கொம்பனாலயும் முடியாது,” என்று அவளது இதழ்களில் ஆறுதலாக ஒரு முத்தம் கொடுத்தான்.
பிறகு சற்று விலகி அவளை தாபத்தோடு பார்க்க.
அவனது பார்வையில் இருந்த அந்த வீரியத்தைக் கண்டு மித்ரா ஒரு அடி பின்வாங்கினாள்.
“அக்னி… என்ன இப்படிப் பார்க்குறீங்க?”
பதில் சொல்லாமல் அக்னி அவளது இடையைச் சுற்றித் தன் பலமான கரங்களை வளைத்து, ஒரே இழுப்பில் அவளைத் தன்னோடு சேர்த்து அணைத்துக் கொண்டான். அவளது மென்மையான உடல் அவனது இரும்புப் போன்ற மார்பில் மோதியது.
அடுத்த நொடி, அவளது பதிலை எதிர்பார்க்காமல் அவளது இதழ்களில் தன் இதழ்களை அழுத்தமாகப் பதித்தான். அது ஒரு மென்மையான முத்தமல்ல; பல ஆண்டுகாலப் பசியும், தாகமும், ஆவேசமும் கலந்த ஒரு முரட்டுத்தனமான முத்தம்.
மித்ராவின் மூச்சுத் திணறியது. அவனது முத்தத்தின் வேகத்தில் அவளது இதழ்கள் சிவந்து போயின. அக்னி அவளை அப்படியே அலக்காகத் தூக்கிச் சென்று படுக்கையில் வீழ்த்தினான். அவனது மேலாடையை ஆவேசமாகக் களைந்துவிட்டு, அவள் மேல் ஒரு அசுரனைப் போலப் படர்ந்தான்
அக்னியின் கரங்கள் அவளது புடவையின் மடிப்புகளைச் சிதைத்து, அவளது மேனியில் ஒரு புதிய வரைபடத்தை வரைந்தன. அவனது ஒவ்வொரு தீண்டலிலும் ஒரு அசுர வேகம் இருந்தது. மித்ராவின் அடிவயிற்றில் ஒரு மின்னல் தாக்கியது போன்ற சிலிர்ப்பு உண்டாக, அவள் அவனது முதுகில் தன் நகங்களைப் பதித்து அவனைத் தன்னோடு இன்னும் நெருக்கமாக இழுத்துக் கொண்டான்.
அந்த அறையில் இருவரின் மூச்சுக்காற்று மட்டுமே பேரொலியாகக் கேட்டது. அக்னி அவளது கழுத்தில் தன் முகத்தைப் புதைத்து ஆவேசமாக முத்தமிட, மித்ரா இன்பத்தின் விளிம்பில் நின்று தவித்தாள். இத்தனை காலம் ஸ்வேதாவிடம் கிடைக்காத அந்த முழுமையான ஆண்மையும், காதலும் மித்ராவிற்கு ஒரு போதையாக மாறியது.
வெறி கொண்ட அசுரனின் வேட்கை இது,
வெள்ளை மல்லிகையின் வேர்வை இது!
மோகனப் புன்னகை மறைந்து போக,
தேகத்தின் தேடல்கள் மேலோங்க!
கைகள் சிறையாய் மேனியைச் சுற்ற,
காதல் நரம்புகள் விணையை மீட்ட!
அவனது ஆவேசத் தீயில் அவள் உருக,
அவளது அழகில் அவன் சிறைபெருக!
இருவர் உடலும் ஒன்றாய் இணைய,
இரவே நாணத்தில் மெல்லக் கரைய
உச்சக் காதலின் உன்னதத் தாகம்,
தீர்க்கப்படுதே இந்தப் பிறவிப் பாவம்!
ஆபத்துக்கள் வெளியே காத்திருந்தாலும், அந்த நான்கு சுவர்களுக்குள் அக்னி தனது ராஜ்ஜியத்தை மித்ராவிற்குள் நிலைநாட்டிக் கொண்டிருந்தான். அந்த இரவு அவர்களின் காதலுக்கும், காமத்திற்கும் ஒரு உன்னதச் சாட்சியாக அமைந்தது. விடியற்காலையில் மித்ரா அக்னியின் அணைப்பில் முற்றிலும் களைத்துப் போய் உறங்கிப் போனாள்.
ஆனால், விக்ரமின் அந்த ரகசியத் திட்டம் அடுத்த அத்தியாயத்தில் அக்னியின் குடும்பத்தை எப்படிச் சோதிக்கப் போகிறது?
நிச்சயமாக, உங்கள் விருப்பப்படி கதையின் கண்ணியம் குறையாமல், அதே சமயம் ரொமான்ஸ் வரும் இடங்களில் அதன் வீரியம் குறையாமல் அத்தியாயம் 38-ஐத் தருகிறேன்.
காலம் அதன் போக்கில் மிக வேகமாக உருண்டோடியது. அக்னியின் மாளிகையில் அந்த மூன்று மாதங்கள் ஒரு வசந்த காலத்தைப் போலக் கழிந்தன. விக்ரம் மற்றும் நடராஜனின் நிழல் யுத்தங்கள் ஒரு பக்கம் மறைமுகமாக நடந்தாலும், அக்னியின் இரும்புக்கரம் அவர்களைத் தலைதூக்க விடாமல் தடுத்துக்கொண்டிருந்தது.
மாளிகையில் மித்ராவின் அதிகாரம் இப்போது முழுமையடைந்திருந்தது. அக்னியின் பெற்றோர் அவளைத் தங்கள் சொந்த மகளாகவே பார்த்தனர். ஆரியனும் மித்ரனும் “அம்மா… அம்மா…” என்று அவளைச் சுற்றியே வலம் வந்தனர்.
அன்று சனிக்கிழமை காலை. அக்னி அலுவலகம் செல்லாமல் வீட்டிலேயே இருந்தான். மித்ரா சமையலறையில் வேலை செய்துகொண்டிருக்க, அக்னி மெதுவாகப் பின்னால் வந்து அவளது இடையைச் சுற்றித் தன் பலமான கைகளை வளைத்தான்.
“அக்னி… என்ன இது? அத்தை, மாமா எல்லாம் ஹால்ல இருக்காங்க,” என்று பதற்றத்துடன் அவனது கைகளை விலக்க முயன்றாள்.
அக்னி அவளது பிடறியில் முகம் புதைத்து ஆழமாக ஒரு மூச்சை இழுத்தான். “இருக்கட்டுமே மித்ரா… என் பொண்டாட்டியைக் கொஞ்சுறதுக்கு நான் யாருக்கும் பயப்படணுமா? இந்த மூணு மாசத்துல நீ என்னை முழுசா மாத்திட்டே. முன்னாடி எல்லாம் பிசினஸ், கோபம்னு இருந்தவன், இப்போ எப்போ வீட்டுக்குப் போவோம், உன்னைப் பார்ப்போம்னு தவிக்கிறேன்,” என்று அவளது காதோரம் கிசுகிசுத்தான்.
மித்ரா திரும்பி அவனது கண்களைப் பார்த்தாள். அவனது பார்வையில் இருந்த அந்தத் தாகம் அவளைச் சுட வைத்தது. அவள் மெல்ல அவனது சட்டைக் காலரைப் பிடித்துத் தன் பக்கம் இழுத்தாள். “உங்களுக்குப் பாடம் சொல்லிக் கொடுக்க யாருமே இல்லை அதான் இவ்வளவு சேட்டை பண்றீங்க?” என்று குறும்பாகக் கேட்டாள்.
அக்னி அவளை அப்படியே தூக்கிச் சமையலறை மேஜை மீது உட்கார வைத்தான். அவளது முகத்திற்கு மிக அருகில் வந்து, “எனக்கு பாடம் சொல்லித் தர ஒருத்தவங்க பொறந்து வரணும்…” என்று ஆவேசமாக அவளது இதழ்களில் முத்தமிட்டான். அந்தச் சமையலறை வெப்பத்தை விட, இருவரின் மூச்சுக்காற்று ஏற்படுத்திய வெப்பம் அதிகமாக இருந்தது.
அவனது கரங்கள் அவளது மேனியில் ஆதிக்கம் செலுத்தத் தொடங்கிய அந்த நொடியில், ஹாலில் இருந்து ஆரியனும் மித்ரனும் “அம்மா… பசிக்குது!” என்று கத்திக் கொண்டு ஓடி வரும் சத்தம் கேட்டது.
அக்னி சட்டென்று அவளை விட்டு விலகி, “இந்தக் குட்டீஸ்களுக்கு நேரங்காலமே தெரியாது,” என்று சிரித்துக்கொண்டே தலையைத் தடவிக்கொண்டான். “சரி மித்ரா, நான் ஒரு முக்கியமான மீட்டிங்குக்குக் கிளம்புறேன். நைட்டு சீக்கிரம் வந்துடுவேன்,” என்று அவளது நெற்றியில் ஒரு முத்தம் கொடுத்துவிட்டு விறுவிறுவென்று வெளியேறினான்.
அவன் சென்ற பிறகு, மித்ரா கண்ணாடி முன் நின்று தன் கலைந்த கூந்தலைச் சரிசெய்தாள். அவளது முகம் ஒரு புதிய பொலிவுடன் மின்னியது. அடிவயிற்றைத் மென்மையாகத் தடவிக்கொண்டவள், தனக்குத் தானே புன்னகைத்துக்கொண்டாள்.
“அக்னி… உங்களுக்குத் தக்க பாடம் சொல்லிக் கொடுக்க ஒரு குட்டி இளவரசி வரப்போறா! அந்தச் செய்தியை இன்னைக்கு கன்பார்ம் பண்ணிட்டு வந்து, நைட்டு உங்களுக்கு ஒரு பெரிய சர்ப்ரைஸ் கொடுக்கணும்,” என்று ரகசியமாக முணுமுணுத்தாள். அக்னியிடம் சொன்னால் அவன் பதற்றத்தில் தன்னைக் கிளம்பவே விடமாட்டான் என்பது அவளுக்குத் தெரியும்.
மதியம் ஒரு மணி. அக்னி அலுவலகத்தில் பிஸியாக இருந்த நேரம். மித்ரா மெதுவாகப் பிள்ளைகளை அழைத்துக் கொண்டாள். “குட்டீஸ்… நாம இன்னைக்கு வெளிய போலாமா?”
“ஐ… ஜாலி! போலாம் அம்மா!” என்று இருவரும் துள்ளிக் குதித்தனர். வீட்டின் பெரியவர்களிடம் “குழந்தைகளை அப்படியே ஒரு ரவுண்டு கூட்டிட்டுப் போயிட்டு வர்றேன்” என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டு, அக்னி கொடுத்த டிரைவருடன் காரில் கிளம்பினாள்.
மருத்துவமனையில் பரிசோதனைகள் முடிந்தன. அந்த இனிப்பான செய்தி உறுதியானது. மித்ரா இரண்டு மாதக் கர்ப்பிணி! கையில் இருந்த அந்த ரிப்போர்ட்டைப் பார்த்தபோது அவளது கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிந்தது. “அக்னி இதைத் தெரிஞ்சுக்கிட்டா எவ்வளவு சந்தோஷப்படுவாரு!” என்று நினைத்துக்கொண்டே குழந்தைகளுடன் காரில் ஏறினாள்.
கார் மாளிகையை நோக்கித் திரும்பியபோது, ஒரு ஒதுக்குப்புறமான மேம்பாலத்தின் அடியில் திடீரென்று இரண்டு கறுப்பு நிற கார்கள் மித்ராவின் காரை வழிமறித்தன.
டிரைவர் பிரேக் போட, மித்ரா அதிர்ச்சியில் உறைந்தாள். “என்ன விவேக்? என்னாச்சு?”
மறுநொடி, அந்தக் கார்களில் இருந்து முகமூடி அணிந்த நாலைந்து பேர் கையில் துப்பாக்கியுடன் இறங்கினர். டிரைவரை அடித்துத் துவம்சம் செய்தவர்கள், காரின் கதவை வலுக்கட்டாயமாகத் திறந்தனர்.
“அம்மா! பயமா இருக்குமா!” என்று ஆரியனும் மித்ரனும் அலறிக் கொண்டு மித்ராவைக் கட்டிக்கொண்டனர்.
“யார் நீங்க? எங்களை விட்டுடுங்க! உங்களுக்கு என்ன வேணும்?” என்று மித்ரா கத்தினாள்.
அப்போது ஒருவன் முகமூடியைக் கழற்றினான். அவன் விக்ரம்! அவனது முகம் குரூரமாகச் சிரித்தது. “மித்ரா… அக்னிக்கு ஒரு சர்ப்ரைஸ் கொடுக்கப் போறேன்னு சொன்னியே? இப்போ அந்தச் சர்ப்ரைஸ் என்கிட்ட இருக்கு. உன் வயித்துல வளருற அந்த வாரிசோட சேர்த்து உன்னையும் இந்தச் சொக்கத் தங்கம் ரெண்டு பேரையும் நான் கூட்டிட்டுப் போறேன். அக்னி வந்து உங்களை மீட்கட்டும்… பார்க்கலாம்!”
மித்ராவின் கையில் இருந்த அந்த மெடிக்கல் ரிப்போர்ட்டைப் பிடுங்கிப் பார்த்த விக்ரம், அதைச் சிரித்துக்கொண்டே கிழித்துப் போட்டான். மித்ராவையும் குழந்தைகளையும் வலுக்கட்டாயமாகத் தூக்கித் தங்கள் காரில் ஏற்றினர்.
சிறிது நேரத்தில் அக்னியின் போன் அடித்தது. அலுவலகத்தில் இருந்த அக்னி போனை எடுத்தான். “அக்னி… உன் மனைவி, பிள்ளைங்க, அப்புறம் உன் வயித்துல வளருற அந்தப் பிஞ்சு வாரிசு… எல்லாரும் இப்போ என் கஸ்டடில இருக்காங்க. தைரியம் இருந்தா வந்து காப்பாத்திக்கோ!” என்று விக்ரமின் குரல் இடியென ஒலித்தது.
அக்னியின் கைிலிருந்த போன் நழுவித் தரை மட்டமானது. அவனது கண்கள் ரத்தச் சிவப்பாக மாறின. “விக்ரம்… என் வம்சத்தையேத் தொடத் துணிஞ்சுட்டியா? இனி உனக்குச் சாவு என் கையாலதான்!” என்று கர்ஜித்தபடித் தனது துப்பாக்கியை எடுத்தான் அசுரன்.
அத்தியாயம் 18
மாளிகையின் காலைப் பொழுது இன்று வழக்கத்தை விட அதிகப் பொலிவுடன் விடிந்தது. கடந்த காலத்தின் கசப்பான நிழல்கள் விலகி, அக்னியின் அறையில் ஒரு புதிய நறுமணம் வீசியது. அக்னி குளித்துவிட்டு வந்து கண்ணாடி முன் நின்று தனது சட்டையைச் சரிசெய்து கொண்டிருந்தான். பின்னால் வந்த மித்ரா, அவனது கோட்-டை எடுத்து நீட்டினாள்.
“அக்னி… இன்னைக்கு ஏதோ முக்கியமான விசேஷம்னு சொன்னீங்களே? என்னன்னு சொல்லவே இல்ல?” என்று மெல்லிய குரலில் கேட்டாள் மித்ரா.
அக்னி அவளைத் திரும்பிப் பார்த்தான். அவள் அணிந்திருந்த அந்த எளிய பருத்திப் புடவை அவளுக்கு ஒரு தனி தேஜஸைத் தந்தது. அவளது கைகளைப் பற்றிக்கொண்டவன், “இன்னைக்கு என் வாழ்க்கையில ஒரு பெரிய கணக்கை நேர் செய்யப் போறேன் மித்ரா. இதுவரைக்கும் இந்த உலகம் உன்னை எப்படிப் பார்த்ததுன்னு எனக்குத் தெரியும். ஆனா இனிமே அப்படிப் பார்க்க விடமாட்டேன். சீக்கிரம் கிளம்பு, நாம ஒரு இடத்துக்குப் போகணும்,” என்றான் புதிரான புன்னகையுடன்.
மாளிகையின் ஹாலில் சுந்தரமூர்த்தி ஐயாவும் சாவித்திரி அம்மாளும் பட்டு வேட்டி, பட்டுப் புடவையில் தயாராக இருந்தனர். ஆரியனும் மித்ரனும் கோட்-சூட் அணிந்து குட்டி அக்னிகளாக வலம் வந்து கொண்டிருந்தனர்.
“தாத்தா… நாம எங்க போறோம்?” என்று ஆரியன் துள்ளிக் குதித்துக் கேட்டான்.
“உங்க அம்மாவுக்கு ஒரு பெரிய மரியாதை கொடுக்கப் போறோம் கண்ணா,” என்று சிரித்தார் சுந்தரமூர்த்தி. மித்ராவுக்கு ஏதோ புரிந்தும் புரியாமலும் இருந்தது.
நகரின் பிரம்மாண்டமான ஒரு நட்சத்திர ஹோட்டலின் அரங்கம். அக்னியின் பிசினஸ் சாம்ராஜ்யத்தின் முக்கியப் புள்ளிகள், மீடியாக்கள், மற்றும் சமூகத்தின் உயர்மட்ட மனிதர்கள் என அனைவரும் அங்கே கூடியிருந்தனர். அக்னியின் கார் வந்து நின்றதும் கேமராக்கள் மின்னின.
அக்னி காரில் இருந்து இறங்கி, மறுபக்கம் கதவைத் திறந்து மித்ராவின் கையைப் பற்றிக்கொண்டு உள்ளே அழைத்துச் சென்றான். அரங்கத்திற்குள் நுழைந்ததும் அங்கிருந்தவர்கள் தங்களுக்குள் முணுமுணுக்கத் தொடங்கினர்.
“யார் இந்தப் பெண்? அக்னியோட வீட்டு வேலைக்காரிதானே இவள்?”
“ஸ்வேதா இறந்த அப்புறம் இவளை எதுக்கு இவ்வளவு தூரம் கூட்டிட்டு வர்றான்?”
“ரெண்டாம் தாரம்னு கூடச் சொல்ல முடியாது, ஏதோ ஒரு அநாதைப் பொண்ணுன்னு கேள்விப்பட்டேன்…”
இந்த வசவுச் சொற்கள் மித்ராவின் காதுகளில் விழுந்தபோது அவள் தலைகுனிந்தாள். அவளது கைகள் நடுங்கின. ஆனால், அக்னி அவளது கையை இன்னும் பலமாக அழுத்திக் கொண்டான். மேடைக்குச் சென்ற அக்னி மைக் முன்னால் நின்றான். அரங்கம் அமைதியானது.
“அனைவருக்கும் வணக்கம். இன்னைக்கு இந்த மீட்டிங் எதுக்குன்னு நீங்க எல்லாரும் யோசிக்கலாம். அக்னி புத்திரனோட வெற்றிக்கு பின்னாடி ஒரு பெரிய பிசினஸ் டீல் இருக்குன்னு நினைப்பீங்க. ஆனா உண்மை அது இல்லை. என் வெற்றிக்கு பின்னாடி ஒரு பெரிய தியாகம் இருக்கு,” என்று நிறுத்தினான்.
அவன் மித்ராவைத் தன் அருகில் இழுத்து நிறுத்தினான். “இவள் பெயர் மித்ரா. இவளைப் பத்தி இந்தச் சமூகம் நிறையப் பேசும். ஒரு வேலைக்காரி, ஒரு அநாதை, ஒரு சாதாரணப் பொண்ணுன்னு நீங்க நினைக்கலாம். ஆனா, எனக்குத் திருமணம் ஆகுறதுக்கு முன்னாடியே என் மனசுல வாழ்ந்தவ இவள். எனக்காகவும், என் பிள்ளைங்களுக்காகவும் தன் அடையாளத்தையே மறைச்சுக்கிட்டு இந்த வீட்டுக்குள்ள வந்த தேவதை இவள்.”
அக்னியின் குரல் கம்பீரமாக ஒலித்தது. “ஸ்வேதா என் வாழ்க்கையில ஒரு கசப்பான அத்தியாயமா இருக்கலாம். ஆனா மித்ராதான் என் வாழ்க்கையோட முழுமை. இன்னைல இருந்து அக்னி புத்திரனோட எல்லாச் சொத்துக்களுக்கும், இந்தச் சாம்ராஜ்யத்துக்கும் சரிபாதி அதிகாரமும், என் பெயருக்கு முன்னாடி இருக்குற மரியாதையும் இவளுக்கு மட்டும்தான் சேரும். மித்ரா அக்னி புத்திரன்… இவள் என் மனைவி, என் பிள்ளைகளின் தாய்!”
அரங்கம் ஒரு நிமிடம் ஸ்தம்பித்தது. பின் பலத்த கைதட்டல் எழுந்தது. அக்னி ஒரு அழகான வைர மோதிரத்தை எடுத்து மித்ராவின் விரலில் அணிவித்தான். மித்ராவின் கண்களில் இருந்து ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிந்தது. இத்தனை காலம் அவள் அனுபவித்த அவமானங்கள், ஒதுக்கி வைக்கப்பட்ட கணங்கள் எல்லாம் அந்த ஒரு நிமிடத்தில் கரைந்து போயின.
மேடையை விட்டு கீழே வந்தபோது, சுந்தரமூர்த்தி ஐயா மித்ராவின் தலையில் கை வைத்து ஆசீர்வதித்தார். “என்னை மன்னிச்சுடும்மா… என் மகனோட வாழ்க்கையை உன்கிட்ட ஒப்படைக்க நான் ரொம்பத் தாமதம் பண்ணிட்டேன்,” என்றார் உருக்கமாக.
,,,,,,
மாளிகையின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான விழா முடிந்து திரும்பியபோது, மித்ராவின் மனதில் ஒரு இனம் புரியாத அமைதி நிலவியது. அக்னி தன்னை உலகிற்குத் தன் மனைவியாக, தன் வாரிசுகளின் தாயாக அறிமுகப்படுத்திய அந்த நிமிடம், அவள் இத்தனை காலம் சுமந்த அவமானங்கள் அனைத்தும் பனித்துளி போலக் கரைந்து போயின.
இரவு உணவு முடிந்து, தோட்டத்தில் நிலவொளியில் ஆரியனும் மித்ரனும் துள்ளிக் குதித்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். அக்னியும் மித்ராவும் கைகோர்த்து அவர்களைப் பார்த்தபடி நின்றனர்.
“அம்மா! இதோ பாருங்க… நான் தான் வின்னர்!” என்று ஆரியன் ஓடி வந்து மித்ராவைக் கட்டிக்கொண்டான்.
அக்னி சிரித்துக்கொண்டே இருவரையும் தூக்கினான். “போதும் குட்டீஸ்… நாளைக்கு ஸ்கூல் இருக்கு. சீக்கிரம் போய் தூங்குங்க,” என்று அவர்களை அறைக்கு அழைத்துச் சென்றான். மித்ரா அவர்களுக்குக் கதை சொல்லித் தூங்க வைத்தாள். இரு குழந்தைகளும் நிம்மதியாக உறங்கியதைப் பார்த்த பிறகு, அக்னியின் அறையை நோக்கி நடந்தாள்.
அறைக்குள் நுழைந்த மித்ராவை அக்னி ஒரு அசுர வேகத்தில் பின்னால் இருந்து அணைத்துக்கொண்டான். அவனது கைகள் அவளது இடையைச் சுற்றி வளைக்க, மித்ராவின் உடல் ஒரு மின்னல் தாக்கியது போல் சிலிர்த்தது.
“அக்னி… என்ன இது? யாராவது பார்க்கப் போறாங்க,” என்று மெல்லிய குரலில் தடுத்தாள்.
“யார் பார்ப்பாங்க? இப்போ நீ என் மனைவி… என் அதிகாரப்பூர்வமான பாதி. இன்னைக்கு இந்த உலகம் உன்னை மதிக்கிறதைப் பார்த்தப்போ எனக்குக் கிடைச்ச நிம்மதி வேற எதுலயும் இல்ல,” என்று அவளது காதோரம் கிசுகிசுத்தான். அவனது வெப்பமான மூச்சுக்காற்று அவளது பிடறியில் பட்டபோது, மித்ரா கண்கள் சொருக மெல்லச் சரிந்தாள்.
அக்னி அவளை மெதுவாகத் திருப்பித் தன் பக்கம் இழுத்தான். நிலவொளி மட்டும் ஜன்னல் திரை வழியே கசிந்து கொண்டிருக்க, அந்த அறையில் ஒரு தெய்வீகமான மௌனம் நிலவியது. அக்னியின் கண்கள் காதலால் கனன்று கொண்டிருந்தன. இத்தனை ஆண்டுகாலக் காத்திருப்பு, ஸ்வேதாவிடம் இழந்த அந்த நிதானம், இப்போது மித்ராவின் அனிச்சைப் பூ போன்ற முகத்தைப் பார்த்ததும் ஒரு பிரம்மாண்டமான அலை போல மேலெழுந்தது.
பனியில் நனைந்த மல்லிகையாய் அவள்,
பற்றும் நெருப்பின் வேர்வையாய் அவன்!
இத்தனை ஆண்டு தாகம் தீர,
இதயத் துடிப்புகள் ஒன்றாய் வார!
மெல்லிய ஸ்பரிசம் மேனி எங்கும்,
மொட்டுக்கள் மலரும் மையல் தங்கும்!
அவனது கரங்கள் சிறையாய் மாற,
அவளது நாணம் வெட்கத்தில் ஆற!
இருவர் மூச்சும் ஒன்றாய் இணைய,
இரவே மெல்ல வெட்கத்தில் நனைய!
ஆயிரம் கதைகள் சொல்லும் கூடல்,
அழிந்து போகுதே காலத்தின் ஊடல்!
அக்னி அவளது இதழ்களில் தன் காதலை ஆழமாகப் பதித்தான். அது வெறும் ஆசையல்ல, இத்தனை காலத் தேடலின் முடிவு. அவளது மென்மையான மேனி அவனது கரடுமுரடான அணைப்பில் ஒரு மெழுகு போல உருகியது. மித்ராவின் கை விரல்கள் அக்னியின் முதுகில் அழுத்தமாகப் பதிய, ஒரு உன்னதமான கூடல் அங்கே அரங்கேறியது.
அக்னியின் ஒவ்வொரு அசைவிலும் ஒரு அசுர வேகமும், அதே சமயம் மித்ராவின் மீதான அளவற்ற காதலும் கலந்திருந்தது. அவளது அடிவயிற்றில் ஒரு புதிய சிலிர்ப்பு உண்டாக, அந்த இரவு ஒரு நீண்ட கவிதையாய் நீண்டு கொண்டே சென்றது. இரு ஆத்மாக்களும் உடல் கடந்து, உயிர் கடந்து ஒரு புள்ளியில் இணைந்தனர்.
விடியற்காலை நான்கு மணி. அக்னியின் மார்பில் சாய்ந்து மித்ரா நிம்மதியாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அக்னி அவளது நெற்றியில் மென்மையாக முத்தமிட்டு, “இனி உன்னை ஒருபோதும் விடமாட்டேன் மித்ரா,” என்று தனக்குள்ளேயே உறுதி பூண்டான்.
மாளிகையில் ஒரு முழுமையான குடும்பமாக அவர்கள் வாழத் தொடங்கிய அந்த இரவு, ஒரு புதிய சரித்திரத்தின் தொடக்கமாக அமைந்தது.
அந்த அதிகாலைப் பொழுது அக்னியின் மாளிகையில் ஒரு தெய்வீகமான அமைதியைக் கொண்டு வந்திருந்தது. ஜன்னல் திரை வழியே கசிந்த மெல்லிய சூரிய ஒளி, உறங்கிக் கொண்டிருந்த மித்ராவின் முகத்தில் பட்டுத் தெறித்தது. அக்னி ஏற்கனவே விழித்து, தன் கையைத் தலைக்குக் கொடுத்து, தன் மார்பில் சாய்ந்து நிம்மதியாக உறங்கும் மித்ராவையே இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
நேற்றைய இரவு… அவனது வாழ்நாள் முழுவதும் தேடிய அந்த முழுமையான நிம்மதி அவளுக்குள் கிடைத்திருந்தது. ஸ்வேதாவிடம் ஒருபோதும் கிடைக்காத அந்தத் தியாகமும், அன்பும் மித்ராவின் ஒவ்வொரு மூச்சிலும் இருப்பதை அவன் உணர்ந்தான். மெல்ல அவளது நெற்றியில் சரிந்திருந்த குழலைத் தள்ளிவிட்டு முத்தமிட்டான்.
மித்ரா மெல்லக் கண்களைத் திறந்தாள். அக்னியின் காதலும் காமமும் கலந்த அந்தப் பார்வையைச் சந்தித்ததும், அவளது உடல் ஒருமுறை சிலிர்த்தது. நேற்றைய கூடலின் நினைவுகள் அடிவயிற்றில் ஒரு மெல்லிய நடுக்கத்தை உண்டாக்க, அவள் வெட்கத்தில் அவனது மார்புக்குள் இன்னும் ஆழமாக முகம் புதைத்துக் கொண்டாள்.
“அக்னி… விடிஞ்சிருச்சு… விடுங்க,” என்று முணுமுணுத்தாள்.
“இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இப்படியே இருக்கட்டுமே மித்ரா. இந்த ஒரு நிமிஷத்துக்காகத்தானே நான் ஏழு வருஷமா நரகத்தை அனுபவிச்சேன். இப்போ நீ என் பக்கத்துல இருக்கிறது ஏதோ கனவு மாதிரியே இருக்கு,” என்றான் அக்னி அவளது இடையைச் சுற்றித் தன் பிடியை இன்னும் பலமாக்கி.
“இனிமே இதுதான் நிஜம். நான் எங்கேயும் போகமாட்டேன்,” என்று அவள் அக்னியின் கழுத்தைக் கட்டிக்கொள்ள, மீண்டும் ஒரு மென்மையான முத்தம் அங்கே பரிமாறப்பட்டது.
குழந்தைகள் இருவரும் எழுந்து “அம்மா… அப்பா…” என்று கத்திக் கொண்டு ஓடி வந்த சத்தம் கேட்டதும், இருவரும் பதற்றமாக விலகினர். மித்ரா அவசரமாகத் தன் புடவையைச் சரிசெய்து கொண்டு எழுந்தாள்.
காலை உணவின் போது மாளிகையே களைகட்டியிருந்தது. சுந்தரமூர்த்தி ஐயாவும் சாவித்திரி அம்மாளும் அக்னி மற்றும் மித்ராவின் முகத்தில் இருந்த அந்தத் தெளிவைப் பார்த்து மனதார மகிழ்ந்தனர்.
“அக்னி… இன்னைக்கு ஆபீஸ்ல அந்தப் புது புராஜெக்ட் கையெழுத்தாக வேண்டிய நாள் இல்லையா? கவனமா இருப்பா,” என்றார் சுந்தரமூர்த்தி.
“கவலைப்படாதீங்கப்பா… எல்லாம் சுமூகமா நடக்கும். மித்ரா, இன்னைக்கு ஈவினிங் நாம பசங்களை அழைச்சிட்டுப் பீச்சுக்குப் போலாமா?” என்று அக்னி கேட்க, குழந்தைகள் இருவரும் குஷியில் துள்ளிக் குதித்தனர்.
ஆனால், அதே நேரம் நகரின் ஒதுக்குப்புறமான ஒரு பழைய குடோனில் ஒரு கறுப்பு நிற கார் வந்து நின்றது. அதிலிருந்து இறங்கியவன் விக்ரம்! சிறைச்சாலையின் மருத்துவமனையில் இருந்து போலீஸ் கண்ணில் மண்ணைத் தூவிவிட்டுத் தப்பி வந்திருந்தான். உள்ளே நடராஜனின் ஆட்கள் அவனுக்காகக் காத்திருந்தனர்.
விக்ரமின் முகம் தீயால் கருகியது போல விகாரமாகக் காணப்பட்டது. “அக்னி… நீ உன் பொண்டாட்டி புள்ளைங்களோட சந்தோஷமா இருப்பே… நான் இங்கே நரகத்தை அனுபவிப்பதா? உன் குடும்பத்தோட அந்தச் சிரிப்பை நான் சத்தமா அழுகையா மாத்துறேன் பாரு!” என்று கத்தினான்.
அவன் கையில் ஒரு வரைபடம் இருந்தது. அது அக்னியின் மாளிகையின் பின்புறத் தோட்டம் மற்றும் குழந்தைகள் பள்ளிக்குச் செல்லும் வழி.
“நடராஜன் ஐயா சொன்ன மாதிரி, அக்னியைப் போட்டுத் தள்ளுறது நம்ம நோக்கமில்லை. அவனை உயிரோட வச்சே சாகடிக்கணும். அவனோட பலவீனம் அந்தப் பசங்களும், இப்போ அவனுக்கு உயிராவே இருக்குற அந்த மித்ராவும் தான். அவங்களைச் சிதைச்சா அக்னி தானாவே செத்துடுவான்,” என்று விக்ரம் குரூரமான புன்னகையை உதிர்த்தான்.
மாளிகையில் மித்ரா தையல் வேலை செய்து கொண்டிருக்கும்போது, அவளது இதயம் ஏனோ ஒருமுறை பலமாகத் துடித்தது. ஏதோ ஒரு ஆபத்து தங்களைச் சூழ்ந்திருப்பது போன்ற ஒரு உள்ளுணர்வு அவளுக்குத் தோன்றியது. அக்னிக்குத் தெரியாமல் அவள் தன் கழுத்தில் இருந்த தாலியைத் தொட்டு வேண்டிக்கொண்டாள்.
காதலும் குடும்பமும் ஒரு பக்கம் பூத்துக் குலுங்க, மறுபக்கம் வஞ்சகத்தின் விஷப்பாம்புகள் தங்கள் விஷத்தைத் திரட்டிக் கொண்டிருந்தன. அக்னியின் அதிரடி ஆட்டம் இனிமேல்தான் ஆரம்பமாகப் போகிறது.
அத்தியாயம் 17
அன்று இரவு மாளிகை முழுவதும் நிசப்தமாக இருந்தது. அக்னி தனது மேஜை மீதிருந்த அந்தப் பழைய டைரியைத் தடவிக்கொண்டிருந்தான். அதன் பக்கங்களில் படிந்திருந்த ஒவ்வொரு எழுத்தும் அவனது கடந்த கால ரத்தமும் கண்ணீருமாகும். மித்ரா மெதுவாகப் பால் செம்புடன் உள்ளே வந்தாள். அக்னியின் முகம் இன்று ஏதோ ஒரு பாரத்தைச் சுமப்பது போல் இருப்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.
“அக்னி… இன்னும் தூங்கலையா? என்ன யோசனை?” என்று கேட்டபடி அவன் அருகே அமர்ந்தாள் மித்ரா.
அக்னி அந்த டைரியை அவளிடம் காட்டினான். “இந்த டைரிதான் மித்ரா என் வாழ்க்கையில நான் பட்ட சித்திரவதையோட சாட்சி. வெளிய இருக்கிறவங்களுக்கு ஸ்வேதா ஒரு அழகான, அமைதியான பொண்ணு. ஆனா அந்த நாலு செவத்துக்குள்ள அவ ஒரு மிருகம்!”
அக்னி சொல்லச் சொல்ல, கடந்த காலக் காட்சிகள் அவன் கண் முன்னே நிழலாடின.
“மித்ரா… உன்னைக் காலேஜ்ல பார்த்த அந்த நிமிஷமே நான் உன்னை என் மனசுல வச்சுட்டேன். ஆனா அப்போ என் பிசினஸ்ல ஒரு பெரிய சரிவு. அதைச் சாதகமாக்கிட்ட நடராஜன், ‘என் பொண்ணு ஸ்வேதாவைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கோ, உன் கடனை நான் அடைக்கிறேன்’னு சொன்னாரு. நான் மறுத்தப்போ, எங்க அப்பாவுக்கு ஹார்ட் அட்டாக் வர வச்சு, அவரை வச்சே என்னை எமோஷனல் பிளாக்மெயில் பண்ணி ஸ்வேதாவை என் கழுத்துல கட்டுனாங்க.”
அக்னியின் குரல் கரகரத்தது. “கல்யாணம் ஆன புதுசுல அவளை ஏத்துக்க நான் முயற்சி பண்ணினேன். ஆனா அவளுக்குள்ள இருந்த அந்த அகம்பாவம்… தான் ஒரு பெரிய பணக்கார வீட்டுப் பொண்ணுங்கிற திமிர் அவளை யாரையும் மதிக்க விடல. என் அப்பா அம்மாவை வேலைக்காரங்க மாதிரி நடத்தினா. நான் ஏதோ அவகிட்ட விலை போன அடிமை மாதிரி என்னை நடத்தினா. ஒரு வருஷம் அவகாசம் கேட்டு நான் அவளை விட்டுத் தள்ளி இருந்தப்போ, ‘என்கூட வாழலன்னா இப்போவே செத்துடுவேன்’னு கத்தியை எடுத்துத் தன் கையை அறுத்துக்கிட்டு மிரட்டுவா. உடலுறவில கூட எனக்கு விருப்பம் இல்லைன்னாலும், பிளாக்மெயில் பண்ணித்தான் என்னை அவ வழிக்குக் கொண்டு வந்தா.”
மித்ரா அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனாள். அக்னியின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான தோற்றத்திற்குப் பின்னால் இவ்வளவு பெரிய வலி இருக்குமென்று அவள் நினைக்கவில்லை.
“இரண்டாவது குழந்தை மித்ரன் பிறந்த ஆறு மாசம் வரைக்கும் நான் இதைப் பொறுத்துக்கிட்டேன். ஒருநாள் என் ஆபீஸ்ல இருந்த இந்த டைரியை அவ எடுத்துப் பார்த்தா.
அதுல உன்னோட அந்த நாட்டியமாடுற போட்டோவையும், ‘என்னவள்’னு நான் எழுதினதையும் பார்த்ததும் அவளுக்குள்ள இருந்த மிருகம் முழுசா வெளில வந்தது. ‘நீ யாரையோ காதலிச்சுட்டு என்னை ஏமாத்துறியா?’னு கத்தி ஆர்ப்பாட்டம் பண்ணா. ஆனா அந்த டைரியில நான் தெளிவா எழுதியிருந்தேன்…
‘மித்ரா ஒரு நல்ல பொண்ணு, அவளை என்னால மீட்டெடுக்க முடியல, ஸ்வேதாவுக்கு நான் துரோகம் பண்ணல, ஆனா அவ என்னை இன்னும் புரிஞ்சுக்காம பிடிவாத குணத்தோட இருக்கா’னு. அதை அவ படிக்கவே இல்லை.”
அக்னி ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு விட்டான். “தன்னோட பிடிவாதத்தால உன்னை என்கிட்ட இருந்து பிரிச்சுட்டோமேங்கிற குற்ற உணர்ச்சி ஒரு பக்கம், நான் உன்னை இன்னும் காதலிக்கிறேன்கிற ஆத்திரம் ஒரு பக்கம்… அந்தப் பைத்தியக்காரத்தனத்துல தான் குழந்தையை எங்க அம்மா கிட்ட கொடுத்துட்டு வண்டியை வேகமா ஓட்டிட்டுப் போய் விபத்துல செத்தா. இதெல்லாம் சுப்பிரமணிக்குத் தெரியாது. அவளைத் தேவதைன்னு அவர் நம்பிட்டு இருக்காரு. அதன் பிறகு தான் நான் எல்லாருக்காகவும் அமைதியா பொறுத்துப் போனேன் ஆனா, அப்புறம் யோசிச்சு இந்த ஒரு வருஷம் மேல ரொம்ப மோசக்காரனா மாத்துனதே என்னோட வாழ்க்கை தான்.”
அக்னி பேசப் பேச, மித்ராவின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது. அக்னி தன்னை இவ்வளவு ஆழமாகக் காதலித்திருக்கிறான் என்பதும், தனக்காக இவ்வளவு நரகத்தை அனுபவித்திருக்கிறான் என்பதும் அவளுக்குப் பெரும் பாரமாக இருந்தது.
அவள் மெதுவாக அக்னியின் கைகளைப் பற்றினாள். “அக்னி… இனி அந்தப் பழைய நினைவுகள் வேண்டாம். இப்போ நான் உங்க கூட இருக்கேன். உங்க பிள்ளைங்களுக்குத் தாயா, உங்களுக்குப் பாதியா நான் எப்பவும் இருப்பேன்,” என்றாள் உருக்கமாக.
அக்னி அவளைத் தன் மார்போடு அணைத்துக்கொண்டான். “மித்ரா… நீ என் வாழ்க்கையில கிடைச்ச ஆகப்பெரிய பொக்கிஷம். உன்னை இனி ஒரு நொடி கூடப் பிரியமாட்டேன்,” என்று அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டான்.
அந்த நள்ளிரவு அமைதியில், அக்னியின் அறையில் மெல்லிய நிலவொளி மட்டும் ஜன்னல் திரை வழியே கசிந்து கொண்டிருந்தது. இத்தனை ஆண்டுகால வலியையும், ஸ்வேதாவிடம் இழந்த நிம்மதியையும் மித்ராவின் மடியில் கொட்டித் தீர்த்த அக்னிக்கு, அவளது அருகாமை ஒரு மருந்தாக அமைந்தது.
அக்னியின் கண்களில் தேங்கியிருந்த அந்த நீண்ட காலத் தவிப்பை மித்ரா தன் விரல்களால் துடைத்தாள். அவளது ஸ்பரிசம் அவனுக்குள் ஒரு புதிய விடியலைத் தந்தது. ஒருவருக்கொருவர் காதலைச் சொல்லிக்கொள்ளாமலேயே, அந்த மௌனத்தில் ஆயிரம் அர்த்தங்கள் பரிமாறப்பட்டன.
அக்னி மெல்ல மித்ராவின் கைகளைப் பற்றினான். அவளது விரல்கள் நடுக்கத்துடன் அவனது கைகளுக்குள் தஞ்சமடைந்தன. அவன் அவளது முகத்தை இரு கைகளாலும் ஏந்த, மித்ராவின் இதயம் ஒரு சின்னப் பறவையைப் போலத் துடித்தது.
நிலவின் ஒளியில் நனைந்த மௌனம்,
விழிகள் பேசும் விசித்திர ராகம்!
இத்தனை ஆண்டு காலத் தாகம்,
இன்று தீருதோ இந்தப் பாசம்!
கைகள் கோர்த்து இதயம் பேச,
காலம் மறந்து காதல் வீச,
அவனது தோளில் இவள் சாய,
அவளது கூந்தலில் அவன் கரைய!
சிதறிய காயங்கள் ஆறும் நேரம்,
சிறைப்பட்ட உணர்வுகள் மலரும் கோலம்!
இருவர் மூச்சும் ஒன்றாய் இணைய,
இரவும் மெல்ல வெட்கத்தில் நனைய!
அக்னி குனிந்து அவளது நெற்றியில் மென்மையாக ஒரு முத்தமிட்டான். அந்த முத்தம் வெறும் அன்பு மட்டுமல்ல, “இனி உன்னை ஒருபோதும் விடமாட்டேன்” என்கிற சத்தியம். மித்ரா கண்களை மூடி அந்தப் பாதுகாப்பை உணர்ந்தாள்.
அக்னியின் பலமான தோள்கள் அவளைச் சுற்றி வளைக்க, மித்ரா அவனது மார்பில் முகம் புதைத்துக் கொண்டாள். இத்தனை காலமும் பிரிந்திருந்த இரு ஆத்மாக்கள், இன்று ஒருமித்த உணர்வில் சங்கமித்தன. அந்த அறையின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் காதலின் மணம் பரவியது. அக்னி அவளை இன்னும் நெருக்கமாக இழுக்க, இருவரின் இதயத்துடிப்பும் ஒரே தாளத்தில் ஒலிக்கத் தொடங்கியது.
கடந்த காலத்தின் கசப்பான நினைவுகள் அனைத்தும் அந்த நள்ளிரவு காதலில் எரிந்து சாம்பலாகின. அக்னிக்கும் மித்ராவிற்கும் இடையிலான அந்த உன்னதமான கூடல், ஒரு புதிய வாழ்க்கையின் தொடக்கமாக அமைந்தது.
—
ஆனால், மாளிகைக்கு வெளியே இவர்கள் மீது பகை கொண்டவர்கள் அமைதியாக இருப்பார்களா என்ன??.
அக்னியின் காதல் இப்போதுதான் முழுமை பெறத் தொடங்கியிருக்கிறது. ஆனால், இந்தப் புதிய எதிரி அவனது மகிழ்ச்சியில் விஷம் வைக்கக் காத்திருக்கிறான்.
அக்னியின் ரகசியப் பண்ணை வீட்டின் அந்த இருட்டு அறை. அங்கே காற்றைத் தவிர வேறொன்றும் நுழைய முடியாது. கை கால்கள் கட்டப்பட்ட நிலையில் தரையில் சரிந்து கிடந்தாள் ரேகா. கடந்த சில நாட்களாக வெளிச்சத்தையே பார்க்காத அவளது கண்கள் குழி விழுந்து போயிருந்தன. கதவு திறக்கப்படும் சத்தம் கேட்டதும், அவள் உடல் நடுங்கியது.
அக்னி கம்பீரமாக உள்ளே நுழைந்தான். அவனது கையில் ஒரு சிகரெட் புகைந்து கொண்டிருந்தது. அவன் முகத்தில் எந்த உணர்ச்சியும் இல்லை, ஆனால் கண்களில் ஒரு மரண அமைதி நிலவியது.
“என்ன ரேகா… இந்த இருட்டு உனக்குப் பிடிச்சிருக்கா? இல்ல, உன் அக்கா ஸ்வேதா அனுபவிச்ச அந்த நரகத்தை விட இது கம்மிதானா?” அக்னியின் குரல் அந்த அறையில் எதிரொலித்தது.
ரேகா நடுங்கும் குரலில் கத்தினாள், “அக்னி… என்னை விட்டுடு! நான் வேணும்னு எதுவும் பண்ணல. எங்க அப்பா சொன்னதுக்காகத் தான் உன்னையும் மித்ராவையும் பிரிக்க நினைச்சேன். ஸ்வேதா அக்கா செத்ததுக்கும் எனக்கும் சம்பந்தம் இல்லை!”
அக்னி மெதுவாக அவள் முன்னால் குனிந்தான். “பொய் சொல்லாதே ரேகா… ஸ்வேதா விபத்துல சாகல, அவளை அந்த விபத்துக்குத் தூண்டுனதே நீதான்னு எனக்குத் தெரியும். என் ஆபீஸ்ல இருந்த அந்தத் தனிப்பட்ட டைரி அவ கைக்கு எப்படிப் போச்சு? அன்னைக்கு நீதானே அவகிட்ட கொண்டு போய் கொடுத்தே?”
ரேகா கதறி அழத் தொடங்கினாள். “ஆமா… நான்தான் கொடுத்தேன்! ஆனா அது ஏதோ காதல் டைரின்னு எனக்குத் தெரியாது. நீங்க ரெண்டு பேரும் சந்தோஷமா இருக்கிறது எனக்குப் பிடிக்கல. ஸ்வேதா அக்கா எப்பவும் உங்களைச் சந்தேகப்பட்டுட்டே இருக்கணும்னு தான் அந்த டைரியை அவகிட்ட கொடுத்தேன். ஆனா அவ அதைப்படிச்சுட்டு இவ்வளவு பைத்தியக்காரத்தனமா வண்டி ஓட்டிட்டுப் போய் சாவான்னு நான் நினைக்கல!”
அக்னி அவளது தலைமுடியைப் பற்றித் தூக்கினான். “உன் பொறாமைக்காக ஒரு உயிரையே பலி வாங்கினியே… அதுவும் உன் சொந்த அக்காவையே! ஸ்வேதா அகம்பாவம் பிடிச்சவ தான், ஆனா அவளை விட நீ ரொம்பக் கேவலமானவ ரேகா. என் குடும்பத்தை அழிக்கத் திட்டம் போட்ட நடராஜனும், விக்ரமும் இப்போ உள்ள இருக்காங்க. உன்னையும் விடமாட்டேன்.”
ரேகா உளறத் தொடங்கினாள், “அக்னி… ஸ்வேதா அக்கா அந்த ஆக்சிடென்ட்க்கு முன்னாடி என்கிட்ட ஒன்னு சொன்னா. ‘அக்னி என்னை நேசிக்கலனாலும் பரவாயில்லை, அவரோட அந்த காதலி யாரு எப்படி இருந்தாலும் கண்டுபிடிச்சு கொன்னுடுங்கன்னு சொன்னா. வேற வேலை வெட்டி இல்ல போ அந்த பொண்ணு யாருன்னு எனக்கு என்ன தெரியும்னு திட்டி விட்டு போன கட் பண்ண.நான் அதை பெருசா கண்டுக்கல. அதான் அவ அவசரப்பட்டுத் தனக்குத்தானே ஆபத்து பண்ணிக்கிட்டா. என்னை விட்டுடு அக்னி… நான் இனி உங்க நிழல்ல கூட வரமாட்டேன்!”
அக்னி அவளை உதாசீனமாகத் தள்ளிவிட்டு எழுந்தான். “உன் அப்பாவாலயே என்னைத் தடுக்க முடியல, நீ என்ன பண்ணுவே? இந்த இருட்டுலேயே கிடந்து சாவு. உனக்கு வெளியுலகமே கிடையாது.”
அக்னி அறையை விட்டு வெளியே வந்து கதவைப் பூட்டினான். பண்ணை வீட்டின் வராந்தாவில் நின்றிருந்த தனது பாதுகாப்புப் படைத் தலைவனிடம் சொன்னான், “இவ சொல்ற ஒவ்வொரு வார்த்தையும் ரெக்கார்ட் ஆகணும். நடராஜனோட சாம்ராஜ்யத்தை மொத்தமா அழிக்க இதுதான் நமக்குக் கிடைச்ச ஆதாரம்.”
அக்னி காரில் ஏறி மாளிகையை நோக்கிப் புறப்பட்டான். அவனது மனதில் இப்போது ஒரு பெரிய பாரம் குறைந்திருந்தது. ஸ்வேதாவின் மரணத்தில் இருந்த அந்த மர்ம முடிச்சு அவிழ்ந்துவிட்டது. மித்ராவிற்குத் தெரியாமல் அவளைச் சுற்றி இருந்த ஆபத்துகளை அவன் ஒவ்வொன்றாக நீக்கிக் கொண்டிருந்தான்.
அக்னிக்குத் தெரியும், அவனது பிடியிலிருந்து எவனும் தப்பிக்க முடியாது. அவன் ஒரு அசுரன்… தன் குடும்பத்தைக் காக்க எந்த எல்லைக்கும் போவான்.