அத்தியாயம் 19
மாளிகையின் மாலை நேரம். சூரியன் மெல்ல மறையத் தொடங்க, வானம் செந்நிறமாக மாறியிருந்தது. அக்னி சொன்னது போலவே, குழந்தைகளை அழைத்துக்கொண்டு கடற்கரைக்குச் செல்ல அனைவரும் தயாராகினர். மித்ரா ஒரு அழகான மெரூன் நிறப் புடவையில் தேவதையாய் வந்து நின்றாள். அவளது கழுத்தில் மின்னிய தாலி, அக்னியின் மீதான அவளது உரிமையை உலகுக்குச் சொல்லாமல் சொல்லியது.
“அப்பா! சீக்கிரம் கிளம்புங்க!” என்று ஆரியனும் மித்ரனும் காரின் அருகே துள்ளிக் குதித்தனர்.
அக்னி காரை ஓட்ட, மித்ரா அருகில் அமர்ந்துகொண்டாள். குழந்தைகள் பின்னால் அமர்ந்து பாட்டுப் பாடிக்கொண்டு வந்தனர். அந்தப் பயணம் முழுவதும் அக்னியின் ஒரு கை மித்ராவின் கையை இறுகப் பற்றியிருந்தது. இடையிடையே அவன் அவளைப் பார்த்துப் புன்னகைக்க, மித்ராவின் இதயம் இன்பத்தில் திளைத்தது.
கடற்கரையில் குழந்தைகள் மணலில் வீடு கட்டி விளையாட, அக்னியும் மித்ராவும் தள்ளி அமர்ந்து வேடிக்கை பார்த்தனர். “அக்னி… இவ்வளவு சந்தோஷம் என் வாழ்க்கையில வரும்னு நான் கனவுல கூட நினைக்கல. அந்த ஸ்வேதா அக்கா இருந்த காலத்துல நீங்க பட்ட கஷ்டத்தை நினைச்சா இப்போவும் மனசு வலிக்குது,” என்றாள் மித்ரா.
அக்னி அவளது தோளில் கை போட்டு அணைத்துக்கொண்டான். “பழையதை விடு மித்ரா. அந்த நரகத்துல இருந்து என்னை மீட்டது நீதான். இப்போ இந்த நிமிஷம்… நீயும் என் பசங்களும் என் கூட இருக்கிறதுதான் எனக்குப் பெரிய சொத்து,” என்று அவளது நெற்றியில் மென்மையாக முத்தமிட்டான்.
ஆனால், அதே கடற்கரையின் ஒரு இருட்டு மூலையில், ஒரு கறுப்பு நிற எஸ்.யு.வி (SUV) கார் நின்றிருந்தது. அதனுள் இருந்த விக்ரம், பைனாகுலர் வழியாக அக்னியின் குடும்பத்தையே வெறியுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
“சிரிங்க… நல்லா சிரிங்க! இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல இந்தச் சிரிப்பு எல்லாம் மரண ஓலமா மாறப்போகுது,” என்று விக்ரம் முணுமுணுத்தான். அவன் கையில் இருந்த ஒரு ரிமோட் சுவிட்சை அழுத்தினான்.
அக்னியின் காருக்கு அடியில் ஒரு சிறிய எலக்ட்ரானிக் கருவி பொருத்தப்பட்டிருந்தது. அக்னி குழந்தைகளை அழைத்துக்கொண்டு காரை நோக்கி வரும்போது, அவனது கைக்கடிகாரத்தில் ஒரு அலர்ட் வந்தது. அவனது பாதுகாப்புச் சாதனங்கள் காரில் ஏதோ மாற்றம் இருப்பதைக் காட்டின.
அக்னி சட்டென்று நின்றான். “மித்ரா! பசங்களை அங்கேயே நிறுத்து! யாரும் கார் கிட்ட வராதீங்க!” என்று கர்ஜித்தான்.
அக்னியின் அந்த திடீர் மாற்றத்தைக் கண்டு மித்ரா பயந்து போனாள். “என்ன அக்னி? என்னாச்சு?”
அக்னி காரின் அடியில் குனிந்து பார்த்தான். அங்கே ஒரு சிறிய ‘ஜாமர்’ மற்றும் ‘டிராக்கர்’ (Tracker) பொருத்தப்பட்டிருந்தது. விக்ரம் தப்பித்து விட்டதாக செய்தி வந்தபோது அவனை ஒரு கை பார்க்கலாம் என்று தான் பாதுகாப்போடு இருக்கிறான்.
அதேசமயம் விக்ரமும்
இப்போதே அவர்களைத் தாக்கப் போவதில்லை, மாறாக அவர்கள் எங்கே போகிறார்கள் என்பதைத் தொடர்ந்து கண்காணிக்கவே இதைச் செய்திருக்கிறான் என்பது அக்னிக்குத் தெரிந்தது.
அக்னி எழுந்து நின்று சுற்றிலும் பார்த்தான். தூரத்தில் ஒரு கார் வேகமாகச் செல்வதைக் கண்டான். “விக்ரம்… நீ தப்பிச்சு வந்து என்கிட்டயே விளையாடுறியா?” என்று அவனது கண்கள் சிவந்தன.
அவன் உடனடியாகத் தனது பாதுகாப்புப் படைக்கு போன் செய்தான். “அந்தக் காரைத் துரத்துங்க! விக்ரம் நகருக்குள்ளதான் இருக்கான். இப்போவே அவனைப் பிடிக்கணும்!”
நல்லவேளை ஆபத்தான எந்த விஷயம் நடைபெறவில்லை என்று,
திரும்பி வந்த அக்னி, பயந்து நின்ற மித்ராவையும் குழந்தைகளையும் அணைத்துக்கொண்டான். “ஒன்னும் இல்ல மித்ரா… சின்னப் பிரச்சனைதான். நாம இப்போ வீட்டுக்குப் போகலாம். யாரும் பயப்படாதீங்க,” என்று சமாதானப்படுத்தினான்.
அன்று இரவு மாளிகையில்…
குழந்தைகளைத் தூங்க வைத்த பிறகு, மித்ரா அக்னியின் அறைக்கு வந்தாள். அக்னி தீவிரமாக லேப்டாப்பில் ஏதோ பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். மித்ரா பின்னால் இருந்து அவனை அணைத்துக்கொண்டாள்.
“அக்னி… மறுபடியும் விக்ரம் வந்திருக்கானா? எனக்கு ரொம்பப் பயமா இருக்கு,” என்று விம்மினாள்.
அக்னி அவளைத் திருப்பித் தன் மடியில் அமரவைத்துக் கொண்டான். “மித்ரா… பயப்படாதே. அவன் இப்போ ஒரு ஓநாயை விடக் கேவலமான நிலையில இருக்கான். அவனைப் பொறி வச்சுப் பிடிக்கத்தான் நான் காத்துட்டு இருக்கேன். உன்னையும் என் பசங்களையும் தொட எந்தக் கொம்பனாலயும் முடியாது,” என்று அவளது இதழ்களில் ஆறுதலாக ஒரு முத்தம் கொடுத்தான்.
பிறகு சற்று விலகி அவளை தாபத்தோடு பார்க்க.
அவனது பார்வையில் இருந்த அந்த வீரியத்தைக் கண்டு மித்ரா ஒரு அடி பின்வாங்கினாள்.
“அக்னி… என்ன இப்படிப் பார்க்குறீங்க?”
பதில் சொல்லாமல் அக்னி அவளது இடையைச் சுற்றித் தன் பலமான கரங்களை வளைத்து, ஒரே இழுப்பில் அவளைத் தன்னோடு சேர்த்து அணைத்துக் கொண்டான். அவளது மென்மையான உடல் அவனது இரும்புப் போன்ற மார்பில் மோதியது.
அடுத்த நொடி, அவளது பதிலை எதிர்பார்க்காமல் அவளது இதழ்களில் தன் இதழ்களை அழுத்தமாகப் பதித்தான். அது ஒரு மென்மையான முத்தமல்ல; பல ஆண்டுகாலப் பசியும், தாகமும், ஆவேசமும் கலந்த ஒரு முரட்டுத்தனமான முத்தம்.
மித்ராவின் மூச்சுத் திணறியது. அவனது முத்தத்தின் வேகத்தில் அவளது இதழ்கள் சிவந்து போயின. அக்னி அவளை அப்படியே அலக்காகத் தூக்கிச் சென்று படுக்கையில் வீழ்த்தினான். அவனது மேலாடையை ஆவேசமாகக் களைந்துவிட்டு, அவள் மேல் ஒரு அசுரனைப் போலப் படர்ந்தான்
அக்னியின் கரங்கள் அவளது புடவையின் மடிப்புகளைச் சிதைத்து, அவளது மேனியில் ஒரு புதிய வரைபடத்தை வரைந்தன. அவனது ஒவ்வொரு தீண்டலிலும் ஒரு அசுர வேகம் இருந்தது. மித்ராவின் அடிவயிற்றில் ஒரு மின்னல் தாக்கியது போன்ற சிலிர்ப்பு உண்டாக, அவள் அவனது முதுகில் தன் நகங்களைப் பதித்து அவனைத் தன்னோடு இன்னும் நெருக்கமாக இழுத்துக் கொண்டான்.
அந்த அறையில் இருவரின் மூச்சுக்காற்று மட்டுமே பேரொலியாகக் கேட்டது. அக்னி அவளது கழுத்தில் தன் முகத்தைப் புதைத்து ஆவேசமாக முத்தமிட, மித்ரா இன்பத்தின் விளிம்பில் நின்று தவித்தாள். இத்தனை காலம் ஸ்வேதாவிடம் கிடைக்காத அந்த முழுமையான ஆண்மையும், காதலும் மித்ராவிற்கு ஒரு போதையாக மாறியது.
வெறி கொண்ட அசுரனின் வேட்கை இது,
வெள்ளை மல்லிகையின் வேர்வை இது!
மோகனப் புன்னகை மறைந்து போக,
தேகத்தின் தேடல்கள் மேலோங்க!
கைகள் சிறையாய் மேனியைச் சுற்ற,
காதல் நரம்புகள் விணையை மீட்ட!
அவனது ஆவேசத் தீயில் அவள் உருக,
அவளது அழகில் அவன் சிறைபெருக!
இருவர் உடலும் ஒன்றாய் இணைய,
இரவே நாணத்தில் மெல்லக் கரைய
உச்சக் காதலின் உன்னதத் தாகம்,
தீர்க்கப்படுதே இந்தப் பிறவிப் பாவம்!
ஆபத்துக்கள் வெளியே காத்திருந்தாலும், அந்த நான்கு சுவர்களுக்குள் அக்னி தனது ராஜ்ஜியத்தை மித்ராவிற்குள் நிலைநாட்டிக் கொண்டிருந்தான். அந்த இரவு அவர்களின் காதலுக்கும், காமத்திற்கும் ஒரு உன்னதச் சாட்சியாக அமைந்தது. விடியற்காலையில் மித்ரா அக்னியின் அணைப்பில் முற்றிலும் களைத்துப் போய் உறங்கிப் போனாள்.
ஆனால், விக்ரமின் அந்த ரகசியத் திட்டம் அடுத்த அத்தியாயத்தில் அக்னியின் குடும்பத்தை எப்படிச் சோதிக்கப் போகிறது?
நிச்சயமாக, உங்கள் விருப்பப்படி கதையின் கண்ணியம் குறையாமல், அதே சமயம் ரொமான்ஸ் வரும் இடங்களில் அதன் வீரியம் குறையாமல் அத்தியாயம் 38-ஐத் தருகிறேன்.
காலம் அதன் போக்கில் மிக வேகமாக உருண்டோடியது. அக்னியின் மாளிகையில் அந்த மூன்று மாதங்கள் ஒரு வசந்த காலத்தைப் போலக் கழிந்தன. விக்ரம் மற்றும் நடராஜனின் நிழல் யுத்தங்கள் ஒரு பக்கம் மறைமுகமாக நடந்தாலும், அக்னியின் இரும்புக்கரம் அவர்களைத் தலைதூக்க விடாமல் தடுத்துக்கொண்டிருந்தது.
மாளிகையில் மித்ராவின் அதிகாரம் இப்போது முழுமையடைந்திருந்தது. அக்னியின் பெற்றோர் அவளைத் தங்கள் சொந்த மகளாகவே பார்த்தனர். ஆரியனும் மித்ரனும் “அம்மா… அம்மா…” என்று அவளைச் சுற்றியே வலம் வந்தனர்.
அன்று சனிக்கிழமை காலை. அக்னி அலுவலகம் செல்லாமல் வீட்டிலேயே இருந்தான். மித்ரா சமையலறையில் வேலை செய்துகொண்டிருக்க, அக்னி மெதுவாகப் பின்னால் வந்து அவளது இடையைச் சுற்றித் தன் பலமான கைகளை வளைத்தான்.
“அக்னி… என்ன இது? அத்தை, மாமா எல்லாம் ஹால்ல இருக்காங்க,” என்று பதற்றத்துடன் அவனது கைகளை விலக்க முயன்றாள்.
அக்னி அவளது பிடறியில் முகம் புதைத்து ஆழமாக ஒரு மூச்சை இழுத்தான். “இருக்கட்டுமே மித்ரா… என் பொண்டாட்டியைக் கொஞ்சுறதுக்கு நான் யாருக்கும் பயப்படணுமா? இந்த மூணு மாசத்துல நீ என்னை முழுசா மாத்திட்டே. முன்னாடி எல்லாம் பிசினஸ், கோபம்னு இருந்தவன், இப்போ எப்போ வீட்டுக்குப் போவோம், உன்னைப் பார்ப்போம்னு தவிக்கிறேன்,” என்று அவளது காதோரம் கிசுகிசுத்தான்.
மித்ரா திரும்பி அவனது கண்களைப் பார்த்தாள். அவனது பார்வையில் இருந்த அந்தத் தாகம் அவளைச் சுட வைத்தது. அவள் மெல்ல அவனது சட்டைக் காலரைப் பிடித்துத் தன் பக்கம் இழுத்தாள். “உங்களுக்குப் பாடம் சொல்லிக் கொடுக்க யாருமே இல்லை அதான் இவ்வளவு சேட்டை பண்றீங்க?” என்று குறும்பாகக் கேட்டாள்.
அக்னி அவளை அப்படியே தூக்கிச் சமையலறை மேஜை மீது உட்கார வைத்தான். அவளது முகத்திற்கு மிக அருகில் வந்து, “எனக்கு பாடம் சொல்லித் தர ஒருத்தவங்க பொறந்து வரணும்…” என்று ஆவேசமாக அவளது இதழ்களில் முத்தமிட்டான். அந்தச் சமையலறை வெப்பத்தை விட, இருவரின் மூச்சுக்காற்று ஏற்படுத்திய வெப்பம் அதிகமாக இருந்தது.
அவனது கரங்கள் அவளது மேனியில் ஆதிக்கம் செலுத்தத் தொடங்கிய அந்த நொடியில், ஹாலில் இருந்து ஆரியனும் மித்ரனும் “அம்மா… பசிக்குது!” என்று கத்திக் கொண்டு ஓடி வரும் சத்தம் கேட்டது.
அக்னி சட்டென்று அவளை விட்டு விலகி, “இந்தக் குட்டீஸ்களுக்கு நேரங்காலமே தெரியாது,” என்று சிரித்துக்கொண்டே தலையைத் தடவிக்கொண்டான். “சரி மித்ரா, நான் ஒரு முக்கியமான மீட்டிங்குக்குக் கிளம்புறேன். நைட்டு சீக்கிரம் வந்துடுவேன்,” என்று அவளது நெற்றியில் ஒரு முத்தம் கொடுத்துவிட்டு விறுவிறுவென்று வெளியேறினான்.
அவன் சென்ற பிறகு, மித்ரா கண்ணாடி முன் நின்று தன் கலைந்த கூந்தலைச் சரிசெய்தாள். அவளது முகம் ஒரு புதிய பொலிவுடன் மின்னியது. அடிவயிற்றைத் மென்மையாகத் தடவிக்கொண்டவள், தனக்குத் தானே புன்னகைத்துக்கொண்டாள்.
“அக்னி… உங்களுக்குத் தக்க பாடம் சொல்லிக் கொடுக்க ஒரு குட்டி இளவரசி வரப்போறா! அந்தச் செய்தியை இன்னைக்கு கன்பார்ம் பண்ணிட்டு வந்து, நைட்டு உங்களுக்கு ஒரு பெரிய சர்ப்ரைஸ் கொடுக்கணும்,” என்று ரகசியமாக முணுமுணுத்தாள். அக்னியிடம் சொன்னால் அவன் பதற்றத்தில் தன்னைக் கிளம்பவே விடமாட்டான் என்பது அவளுக்குத் தெரியும்.
மதியம் ஒரு மணி. அக்னி அலுவலகத்தில் பிஸியாக இருந்த நேரம். மித்ரா மெதுவாகப் பிள்ளைகளை அழைத்துக் கொண்டாள். “குட்டீஸ்… நாம இன்னைக்கு வெளிய போலாமா?”
“ஐ… ஜாலி! போலாம் அம்மா!” என்று இருவரும் துள்ளிக் குதித்தனர். வீட்டின் பெரியவர்களிடம் “குழந்தைகளை அப்படியே ஒரு ரவுண்டு கூட்டிட்டுப் போயிட்டு வர்றேன்” என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டு, அக்னி கொடுத்த டிரைவருடன் காரில் கிளம்பினாள்.
மருத்துவமனையில் பரிசோதனைகள் முடிந்தன. அந்த இனிப்பான செய்தி உறுதியானது. மித்ரா இரண்டு மாதக் கர்ப்பிணி! கையில் இருந்த அந்த ரிப்போர்ட்டைப் பார்த்தபோது அவளது கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிந்தது. “அக்னி இதைத் தெரிஞ்சுக்கிட்டா எவ்வளவு சந்தோஷப்படுவாரு!” என்று நினைத்துக்கொண்டே குழந்தைகளுடன் காரில் ஏறினாள்.
கார் மாளிகையை நோக்கித் திரும்பியபோது, ஒரு ஒதுக்குப்புறமான மேம்பாலத்தின் அடியில் திடீரென்று இரண்டு கறுப்பு நிற கார்கள் மித்ராவின் காரை வழிமறித்தன.
டிரைவர் பிரேக் போட, மித்ரா அதிர்ச்சியில் உறைந்தாள். “என்ன விவேக்? என்னாச்சு?”
மறுநொடி, அந்தக் கார்களில் இருந்து முகமூடி அணிந்த நாலைந்து பேர் கையில் துப்பாக்கியுடன் இறங்கினர். டிரைவரை அடித்துத் துவம்சம் செய்தவர்கள், காரின் கதவை வலுக்கட்டாயமாகத் திறந்தனர்.
“அம்மா! பயமா இருக்குமா!” என்று ஆரியனும் மித்ரனும் அலறிக் கொண்டு மித்ராவைக் கட்டிக்கொண்டனர்.
“யார் நீங்க? எங்களை விட்டுடுங்க! உங்களுக்கு என்ன வேணும்?” என்று மித்ரா கத்தினாள்.
அப்போது ஒருவன் முகமூடியைக் கழற்றினான். அவன் விக்ரம்! அவனது முகம் குரூரமாகச் சிரித்தது. “மித்ரா… அக்னிக்கு ஒரு சர்ப்ரைஸ் கொடுக்கப் போறேன்னு சொன்னியே? இப்போ அந்தச் சர்ப்ரைஸ் என்கிட்ட இருக்கு. உன் வயித்துல வளருற அந்த வாரிசோட சேர்த்து உன்னையும் இந்தச் சொக்கத் தங்கம் ரெண்டு பேரையும் நான் கூட்டிட்டுப் போறேன். அக்னி வந்து உங்களை மீட்கட்டும்… பார்க்கலாம்!”
மித்ராவின் கையில் இருந்த அந்த மெடிக்கல் ரிப்போர்ட்டைப் பிடுங்கிப் பார்த்த விக்ரம், அதைச் சிரித்துக்கொண்டே கிழித்துப் போட்டான். மித்ராவையும் குழந்தைகளையும் வலுக்கட்டாயமாகத் தூக்கித் தங்கள் காரில் ஏற்றினர்.
சிறிது நேரத்தில் அக்னியின் போன் அடித்தது. அலுவலகத்தில் இருந்த அக்னி போனை எடுத்தான். “அக்னி… உன் மனைவி, பிள்ளைங்க, அப்புறம் உன் வயித்துல வளருற அந்தப் பிஞ்சு வாரிசு… எல்லாரும் இப்போ என் கஸ்டடில இருக்காங்க. தைரியம் இருந்தா வந்து காப்பாத்திக்கோ!” என்று விக்ரமின் குரல் இடியென ஒலித்தது.
அக்னியின் கைிலிருந்த போன் நழுவித் தரை மட்டமானது. அவனது கண்கள் ரத்தச் சிவப்பாக மாறின. “விக்ரம்… என் வம்சத்தையேத் தொடத் துணிஞ்சுட்டியா? இனி உனக்குச் சாவு என் கையாலதான்!” என்று கர்ஜித்தபடித் தனது துப்பாக்கியை எடுத்தான் அசுரன்.
