18) இச்சை ❣️

அத்தியாயம் 18

மாளிகையின் காலைப் பொழுது இன்று வழக்கத்தை விட அதிகப் பொலிவுடன் விடிந்தது. கடந்த காலத்தின் கசப்பான நிழல்கள் விலகி, அக்னியின் அறையில் ஒரு புதிய நறுமணம் வீசியது. அக்னி குளித்துவிட்டு வந்து கண்ணாடி முன் நின்று தனது சட்டையைச் சரிசெய்து கொண்டிருந்தான். பின்னால் வந்த மித்ரா, அவனது கோட்-டை எடுத்து நீட்டினாள்.

“அக்னி… இன்னைக்கு ஏதோ முக்கியமான விசேஷம்னு சொன்னீங்களே? என்னன்னு சொல்லவே இல்ல?” என்று மெல்லிய குரலில் கேட்டாள் மித்ரா.

அக்னி அவளைத் திரும்பிப் பார்த்தான். அவள் அணிந்திருந்த அந்த எளிய பருத்திப் புடவை அவளுக்கு ஒரு தனி தேஜஸைத் தந்தது. அவளது கைகளைப் பற்றிக்கொண்டவன், “இன்னைக்கு என் வாழ்க்கையில ஒரு பெரிய கணக்கை நேர் செய்யப் போறேன் மித்ரா. இதுவரைக்கும் இந்த உலகம் உன்னை எப்படிப் பார்த்ததுன்னு எனக்குத் தெரியும். ஆனா இனிமே அப்படிப் பார்க்க விடமாட்டேன். சீக்கிரம் கிளம்பு, நாம ஒரு இடத்துக்குப் போகணும்,” என்றான் புதிரான புன்னகையுடன்.

மாளிகையின் ஹாலில் சுந்தரமூர்த்தி ஐயாவும் சாவித்திரி அம்மாளும் பட்டு வேட்டி, பட்டுப் புடவையில் தயாராக இருந்தனர். ஆரியனும் மித்ரனும் கோட்-சூட் அணிந்து குட்டி அக்னிகளாக வலம் வந்து கொண்டிருந்தனர்.

“தாத்தா… நாம எங்க போறோம்?” என்று ஆரியன் துள்ளிக் குதித்துக் கேட்டான்.

“உங்க அம்மாவுக்கு ஒரு பெரிய மரியாதை கொடுக்கப் போறோம் கண்ணா,” என்று சிரித்தார் சுந்தரமூர்த்தி. மித்ராவுக்கு ஏதோ புரிந்தும் புரியாமலும் இருந்தது.

நகரின் பிரம்மாண்டமான ஒரு நட்சத்திர ஹோட்டலின் அரங்கம். அக்னியின் பிசினஸ் சாம்ராஜ்யத்தின் முக்கியப் புள்ளிகள், மீடியாக்கள், மற்றும் சமூகத்தின் உயர்மட்ட மனிதர்கள் என அனைவரும் அங்கே கூடியிருந்தனர். அக்னியின் கார் வந்து நின்றதும் கேமராக்கள் மின்னின.

அக்னி காரில் இருந்து இறங்கி, மறுபக்கம் கதவைத் திறந்து மித்ராவின் கையைப் பற்றிக்கொண்டு உள்ளே அழைத்துச் சென்றான். அரங்கத்திற்குள் நுழைந்ததும் அங்கிருந்தவர்கள் தங்களுக்குள் முணுமுணுக்கத் தொடங்கினர்.

“யார் இந்தப் பெண்? அக்னியோட வீட்டு வேலைக்காரிதானே இவள்?”
“ஸ்வேதா இறந்த அப்புறம் இவளை எதுக்கு இவ்வளவு தூரம் கூட்டிட்டு வர்றான்?”
“ரெண்டாம் தாரம்னு கூடச் சொல்ல முடியாது, ஏதோ ஒரு அநாதைப் பொண்ணுன்னு கேள்விப்பட்டேன்…”

இந்த வசவுச் சொற்கள் மித்ராவின் காதுகளில் விழுந்தபோது அவள் தலைகுனிந்தாள். அவளது கைகள் நடுங்கின. ஆனால், அக்னி அவளது கையை இன்னும் பலமாக அழுத்திக் கொண்டான். மேடைக்குச் சென்ற அக்னி மைக் முன்னால் நின்றான். அரங்கம் அமைதியானது.

“அனைவருக்கும் வணக்கம். இன்னைக்கு இந்த மீட்டிங் எதுக்குன்னு நீங்க எல்லாரும் யோசிக்கலாம். அக்னி புத்திரனோட வெற்றிக்கு பின்னாடி ஒரு பெரிய பிசினஸ் டீல் இருக்குன்னு நினைப்பீங்க. ஆனா உண்மை அது இல்லை. என் வெற்றிக்கு பின்னாடி ஒரு பெரிய தியாகம் இருக்கு,” என்று நிறுத்தினான்.

அவன் மித்ராவைத் தன் அருகில் இழுத்து நிறுத்தினான். “இவள் பெயர் மித்ரா. இவளைப் பத்தி இந்தச் சமூகம் நிறையப் பேசும். ஒரு வேலைக்காரி, ஒரு அநாதை, ஒரு சாதாரணப் பொண்ணுன்னு நீங்க நினைக்கலாம். ஆனா, எனக்குத் திருமணம் ஆகுறதுக்கு முன்னாடியே என் மனசுல வாழ்ந்தவ இவள். எனக்காகவும், என் பிள்ளைங்களுக்காகவும் தன் அடையாளத்தையே மறைச்சுக்கிட்டு இந்த வீட்டுக்குள்ள வந்த தேவதை இவள்.”

அக்னியின் குரல் கம்பீரமாக ஒலித்தது. “ஸ்வேதா என் வாழ்க்கையில ஒரு கசப்பான அத்தியாயமா இருக்கலாம். ஆனா மித்ராதான் என் வாழ்க்கையோட முழுமை. இன்னைல இருந்து அக்னி புத்திரனோட எல்லாச் சொத்துக்களுக்கும், இந்தச் சாம்ராஜ்யத்துக்கும் சரிபாதி அதிகாரமும், என் பெயருக்கு முன்னாடி இருக்குற மரியாதையும் இவளுக்கு மட்டும்தான் சேரும். மித்ரா அக்னி புத்திரன்… இவள் என் மனைவி, என் பிள்ளைகளின் தாய்!”

அரங்கம் ஒரு நிமிடம் ஸ்தம்பித்தது. பின் பலத்த கைதட்டல் எழுந்தது. அக்னி ஒரு அழகான வைர மோதிரத்தை எடுத்து மித்ராவின் விரலில் அணிவித்தான். மித்ராவின் கண்களில் இருந்து ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிந்தது. இத்தனை காலம் அவள் அனுபவித்த அவமானங்கள், ஒதுக்கி வைக்கப்பட்ட கணங்கள் எல்லாம் அந்த ஒரு நிமிடத்தில் கரைந்து போயின.

மேடையை விட்டு கீழே வந்தபோது, சுந்தரமூர்த்தி ஐயா மித்ராவின் தலையில் கை வைத்து ஆசீர்வதித்தார். “என்னை மன்னிச்சுடும்மா… என் மகனோட வாழ்க்கையை உன்கிட்ட ஒப்படைக்க நான் ரொம்பத் தாமதம் பண்ணிட்டேன்,” என்றார் உருக்கமாக.
,,,,,,

மாளிகையின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான விழா முடிந்து திரும்பியபோது, மித்ராவின் மனதில் ஒரு இனம் புரியாத அமைதி நிலவியது. அக்னி தன்னை உலகிற்குத் தன் மனைவியாக, தன் வாரிசுகளின் தாயாக அறிமுகப்படுத்திய அந்த நிமிடம், அவள் இத்தனை காலம் சுமந்த அவமானங்கள் அனைத்தும் பனித்துளி போலக் கரைந்து போயின.

இரவு உணவு முடிந்து, தோட்டத்தில் நிலவொளியில் ஆரியனும் மித்ரனும் துள்ளிக் குதித்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். அக்னியும் மித்ராவும் கைகோர்த்து அவர்களைப் பார்த்தபடி நின்றனர்.

“அம்மா! இதோ பாருங்க… நான் தான் வின்னர்!” என்று ஆரியன் ஓடி வந்து மித்ராவைக் கட்டிக்கொண்டான்.

அக்னி சிரித்துக்கொண்டே இருவரையும் தூக்கினான். “போதும் குட்டீஸ்… நாளைக்கு ஸ்கூல் இருக்கு. சீக்கிரம் போய் தூங்குங்க,” என்று அவர்களை அறைக்கு அழைத்துச் சென்றான். மித்ரா அவர்களுக்குக் கதை சொல்லித் தூங்க வைத்தாள். இரு குழந்தைகளும் நிம்மதியாக உறங்கியதைப் பார்த்த பிறகு, அக்னியின் அறையை நோக்கி நடந்தாள்.

அறைக்குள் நுழைந்த மித்ராவை அக்னி ஒரு அசுர வேகத்தில் பின்னால் இருந்து அணைத்துக்கொண்டான். அவனது கைகள் அவளது இடையைச் சுற்றி வளைக்க, மித்ராவின் உடல் ஒரு மின்னல் தாக்கியது போல் சிலிர்த்தது.

“அக்னி… என்ன இது? யாராவது பார்க்கப் போறாங்க,” என்று மெல்லிய குரலில் தடுத்தாள்.

“யார் பார்ப்பாங்க? இப்போ நீ என் மனைவி… என் அதிகாரப்பூர்வமான பாதி. இன்னைக்கு இந்த உலகம் உன்னை மதிக்கிறதைப் பார்த்தப்போ எனக்குக் கிடைச்ச நிம்மதி வேற எதுலயும் இல்ல,” என்று அவளது காதோரம் கிசுகிசுத்தான். அவனது வெப்பமான மூச்சுக்காற்று அவளது பிடறியில் பட்டபோது, மித்ரா கண்கள் சொருக மெல்லச் சரிந்தாள்.

அக்னி அவளை மெதுவாகத் திருப்பித் தன் பக்கம் இழுத்தான். நிலவொளி மட்டும் ஜன்னல் திரை வழியே கசிந்து கொண்டிருக்க, அந்த அறையில் ஒரு தெய்வீகமான மௌனம் நிலவியது. அக்னியின் கண்கள் காதலால் கனன்று கொண்டிருந்தன. இத்தனை ஆண்டுகாலக் காத்திருப்பு, ஸ்வேதாவிடம் இழந்த அந்த நிதானம், இப்போது மித்ராவின் அனிச்சைப் பூ போன்ற முகத்தைப் பார்த்ததும் ஒரு பிரம்மாண்டமான அலை போல மேலெழுந்தது.

பனியில் நனைந்த மல்லிகையாய் அவள்,
பற்றும் நெருப்பின் வேர்வையாய் அவன்!
இத்தனை ஆண்டு தாகம் தீர,
இதயத் துடிப்புகள் ஒன்றாய் வார!

மெல்லிய ஸ்பரிசம் மேனி எங்கும்,
மொட்டுக்கள் மலரும் மையல் தங்கும்!
அவனது கரங்கள் சிறையாய் மாற,
அவளது நாணம் வெட்கத்தில் ஆற!

இருவர் மூச்சும் ஒன்றாய் இணைய,
இரவே மெல்ல வெட்கத்தில் நனைய!
ஆயிரம் கதைகள் சொல்லும் கூடல்,
அழிந்து போகுதே காலத்தின் ஊடல்!

அக்னி அவளது இதழ்களில் தன் காதலை ஆழமாகப் பதித்தான். அது வெறும் ஆசையல்ல, இத்தனை காலத் தேடலின் முடிவு. அவளது மென்மையான மேனி அவனது கரடுமுரடான அணைப்பில் ஒரு மெழுகு போல உருகியது. மித்ராவின் கை விரல்கள் அக்னியின் முதுகில் அழுத்தமாகப் பதிய, ஒரு உன்னதமான கூடல் அங்கே அரங்கேறியது.

அக்னியின் ஒவ்வொரு அசைவிலும் ஒரு அசுர வேகமும், அதே சமயம் மித்ராவின் மீதான அளவற்ற காதலும் கலந்திருந்தது. அவளது அடிவயிற்றில் ஒரு புதிய சிலிர்ப்பு உண்டாக, அந்த இரவு ஒரு நீண்ட கவிதையாய் நீண்டு கொண்டே சென்றது. இரு ஆத்மாக்களும் உடல் கடந்து, உயிர் கடந்து ஒரு புள்ளியில் இணைந்தனர்.

விடியற்காலை நான்கு மணி. அக்னியின் மார்பில் சாய்ந்து மித்ரா நிம்மதியாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அக்னி அவளது நெற்றியில் மென்மையாக முத்தமிட்டு, “இனி உன்னை ஒருபோதும் விடமாட்டேன் மித்ரா,” என்று தனக்குள்ளேயே உறுதி பூண்டான்.

மாளிகையில் ஒரு முழுமையான குடும்பமாக அவர்கள் வாழத் தொடங்கிய அந்த இரவு, ஒரு புதிய சரித்திரத்தின் தொடக்கமாக அமைந்தது.

அந்த அதிகாலைப் பொழுது அக்னியின் மாளிகையில் ஒரு தெய்வீகமான அமைதியைக் கொண்டு வந்திருந்தது. ஜன்னல் திரை வழியே கசிந்த மெல்லிய சூரிய ஒளி, உறங்கிக் கொண்டிருந்த மித்ராவின் முகத்தில் பட்டுத் தெறித்தது. அக்னி ஏற்கனவே விழித்து, தன் கையைத் தலைக்குக் கொடுத்து, தன் மார்பில் சாய்ந்து நிம்மதியாக உறங்கும் மித்ராவையே இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

நேற்றைய இரவு… அவனது வாழ்நாள் முழுவதும் தேடிய அந்த முழுமையான நிம்மதி அவளுக்குள் கிடைத்திருந்தது. ஸ்வேதாவிடம் ஒருபோதும் கிடைக்காத அந்தத் தியாகமும், அன்பும் மித்ராவின் ஒவ்வொரு மூச்சிலும் இருப்பதை அவன் உணர்ந்தான். மெல்ல அவளது நெற்றியில் சரிந்திருந்த குழலைத் தள்ளிவிட்டு முத்தமிட்டான்.

மித்ரா மெல்லக் கண்களைத் திறந்தாள். அக்னியின் காதலும் காமமும் கலந்த அந்தப் பார்வையைச் சந்தித்ததும், அவளது உடல் ஒருமுறை சிலிர்த்தது. நேற்றைய கூடலின் நினைவுகள் அடிவயிற்றில் ஒரு மெல்லிய நடுக்கத்தை உண்டாக்க, அவள் வெட்கத்தில் அவனது மார்புக்குள் இன்னும் ஆழமாக முகம் புதைத்துக் கொண்டாள்.

“அக்னி… விடிஞ்சிருச்சு… விடுங்க,” என்று முணுமுணுத்தாள்.

“இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இப்படியே இருக்கட்டுமே மித்ரா. இந்த ஒரு நிமிஷத்துக்காகத்தானே நான் ஏழு வருஷமா நரகத்தை அனுபவிச்சேன். இப்போ நீ என் பக்கத்துல இருக்கிறது ஏதோ கனவு மாதிரியே இருக்கு,” என்றான் அக்னி அவளது இடையைச் சுற்றித் தன் பிடியை இன்னும் பலமாக்கி.

“இனிமே இதுதான் நிஜம். நான் எங்கேயும் போகமாட்டேன்,” என்று அவள் அக்னியின் கழுத்தைக் கட்டிக்கொள்ள, மீண்டும் ஒரு மென்மையான முத்தம் அங்கே பரிமாறப்பட்டது.

குழந்தைகள் இருவரும் எழுந்து “அம்மா… அப்பா…” என்று கத்திக் கொண்டு ஓடி வந்த சத்தம் கேட்டதும், இருவரும் பதற்றமாக விலகினர். மித்ரா அவசரமாகத் தன் புடவையைச் சரிசெய்து கொண்டு எழுந்தாள்.

காலை உணவின் போது மாளிகையே களைகட்டியிருந்தது. சுந்தரமூர்த்தி ஐயாவும் சாவித்திரி அம்மாளும் அக்னி மற்றும் மித்ராவின் முகத்தில் இருந்த அந்தத் தெளிவைப் பார்த்து மனதார மகிழ்ந்தனர்.

“அக்னி… இன்னைக்கு ஆபீஸ்ல அந்தப் புது புராஜெக்ட் கையெழுத்தாக வேண்டிய நாள் இல்லையா? கவனமா இருப்பா,” என்றார் சுந்தரமூர்த்தி.

“கவலைப்படாதீங்கப்பா… எல்லாம் சுமூகமா நடக்கும். மித்ரா, இன்னைக்கு ஈவினிங் நாம பசங்களை அழைச்சிட்டுப் பீச்சுக்குப் போலாமா?” என்று அக்னி கேட்க, குழந்தைகள் இருவரும் குஷியில் துள்ளிக் குதித்தனர்.

ஆனால், அதே நேரம் நகரின் ஒதுக்குப்புறமான ஒரு பழைய குடோனில் ஒரு கறுப்பு நிற கார் வந்து நின்றது. அதிலிருந்து இறங்கியவன் விக்ரம்! சிறைச்சாலையின் மருத்துவமனையில் இருந்து போலீஸ் கண்ணில் மண்ணைத் தூவிவிட்டுத் தப்பி வந்திருந்தான். உள்ளே நடராஜனின் ஆட்கள் அவனுக்காகக் காத்திருந்தனர்.

விக்ரமின் முகம் தீயால் கருகியது போல விகாரமாகக் காணப்பட்டது. “அக்னி… நீ உன் பொண்டாட்டி புள்ளைங்களோட சந்தோஷமா இருப்பே… நான் இங்கே நரகத்தை அனுபவிப்பதா? உன் குடும்பத்தோட அந்தச் சிரிப்பை நான் சத்தமா அழுகையா மாத்துறேன் பாரு!” என்று கத்தினான்.

அவன் கையில் ஒரு வரைபடம் இருந்தது. அது அக்னியின் மாளிகையின் பின்புறத் தோட்டம் மற்றும் குழந்தைகள் பள்ளிக்குச் செல்லும் வழி.

“நடராஜன் ஐயா சொன்ன மாதிரி, அக்னியைப் போட்டுத் தள்ளுறது நம்ம நோக்கமில்லை. அவனை உயிரோட வச்சே சாகடிக்கணும். அவனோட பலவீனம் அந்தப் பசங்களும், இப்போ அவனுக்கு உயிராவே இருக்குற அந்த மித்ராவும் தான். அவங்களைச் சிதைச்சா அக்னி தானாவே செத்துடுவான்,” என்று விக்ரம் குரூரமான புன்னகையை உதிர்த்தான்.

மாளிகையில் மித்ரா தையல் வேலை செய்து கொண்டிருக்கும்போது, அவளது இதயம் ஏனோ ஒருமுறை பலமாகத் துடித்தது. ஏதோ ஒரு ஆபத்து தங்களைச் சூழ்ந்திருப்பது போன்ற ஒரு உள்ளுணர்வு அவளுக்குத் தோன்றியது. அக்னிக்குத் தெரியாமல் அவள் தன் கழுத்தில் இருந்த தாலியைத் தொட்டு வேண்டிக்கொண்டாள்.

காதலும் குடும்பமும் ஒரு பக்கம் பூத்துக் குலுங்க, மறுபக்கம் வஞ்சகத்தின் விஷப்பாம்புகள் தங்கள் விஷத்தைத் திரட்டிக் கொண்டிருந்தன. அக்னியின் அதிரடி ஆட்டம் இனிமேல்தான் ஆரம்பமாகப் போகிறது.