அத்தியாயம் 24
இரவின் நிசப்தம் சக்கரவர்த்தி மாளிகையின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான அறைக்குள் முழுமையாகக் குடியேறியிருந்தது. பால்கனி வழியே உள்ளே நுழைந்த கடலோரக் காற்று, அறையின் மெல்லிய திரைச்சீலைகளை அசைத்து விளையாடியது.
ஈரக்கூந்தலோடு, மெல்லிய காட்டன் உடையில் நின்றிருந்த இளவஞ்சியின் இடையை வம்படியாக வளைத்துப் பிடித்த கந்தர்வனின் கரங்களில் அசைக்க முடியாத ஆதிக்கம் இருந்தது. அவனது கறாரான கைகளின் சூடு அவளது ஆடைகளையும் தாண்டி அவளது மேனியில் பட்ட அடுத்த நொடி, இளவஞ்சியின் ஒட்டுமொத்த உடலும் நடுங்கத் தொடங்கியது.
“சார்… வேண்டாம் சார்…” என்று அவளது இதழ்கள் வழக்கம் போலத் தடுத்தாலும், அவளது கண்கள் அவனது பார்வையில் முழுமையாகத் தங்களை இழந்திருந்தன.
“இன்னும் எத்தனை தடவைடி இதே வார்த்தையைச் சொல்லுவ? இந்த கந்தர்வனோட கோட்டைக்குள்ள நீ எனக்கு மட்டும்தான் சொந்தம்,” என்று தன் கனத்த குரலில் முணுமுணுத்தவன், அவளை அப்படியே வம்படியாகத் தூக்கிக் கட்டிலில் கிடத்தினான்.
அவளது பட்டுப் போன்ற மேனியின் மீது கந்தர்வனின் கரங்கள் தீண்டத் தொடங்கிய அந்த நொடி, இளவஞ்சியின் இதயம் பேராற்றோடு அடித்துக் கொண்டது. அவன் அவளது உடைகளை மெல்லக் களைந்து,
தன் இனிய இதழ் முத்தத்தை ஆரம்பித்தான் முதலில் விடாப்பிடியாக இருந்தவள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவன் முத்தத்திலும், அவன் பிடித்த வேகத்திலும் அவனோடு ஈடு கொடுக்க ஆரம்பித்திருந்தாள்.
அவளது பெண்மையின் ஆழத்திற்குள் நுழைய முற்பட்ட அந்த மிக நெருக்கமான தருணத்தில், அவளது உடலின் அந்த விசித்திரமான, இயற்கைக்கு மாறான பிறப்பு அமைப்பு அவனது பார்வையில் பட்டது. அவனுக்கு என்ன பெண்களோடு இருப்பது புதியதா ஒரு முதன்முதலாக ஒரு மனிதன் இப்படிப்பட்ட பிறப்பு அம்சத்தை பார்க்கும்போது சற்று தடுமாறித்தான் போனான்.
தன் உடலின் அந்த மாபெரும் ரகசியத்தை அவன் கண்டுவிட்டான் என்பதை உணர்ந்த அடுத்த நொடி, இளவஞ்சி அப்படியே கூசி, அவமானத்திலும் தவிப்பிலும் சுருண்டு, தன் முகத்தை இரு கரங்களால் மூடிக்கொண்டு கதறி அழுதாள். “சார்… ப்ளீஸ் சார்… என்னை விட்டுடுங்க… நான் ஒரு சாபம் சார்… நான் முழுமையான பெண்ணே இல்லை…” என்று உடல் நடுங்கத் திமிறினாள்.
ஆனால், கந்தர்வன் அவளைப் பின்வாங்க விடவில்லை. அவளது அந்த விசித்திரமான பிறப்பு அவனுக்குள் எந்தவொரு அருவருப்பையோ, ஏளனத்தையோ ஏற்படுத்தவில்லை. மாறாக, அவளது தவிப்பைக் கண்ட அவனது பார்வையில் ஒரு புதிய காதலின் தகிப்பு கூடியது. அவளது கைகளை வம்படியாக விலக்கி, அவளது நடுக்கத்தை அடக்கி, அவளது நெற்றியில் தன் இதழ்களால் ஒரு அழுத்தமான முத்தத்தைப் பதித்தான்.
“இந்த உலகத்தோட எந்த விதியும் இந்த கந்தர்வனுக்குப் பொருந்தாது இளவஞ்சி! நீ எப்படிப்பட்ட பிறப்பா இருந்தா எனக்கு என்னடி? என் பேரரசைத் தாங்கப் போற என் சரிபாதி நீ மட்டும்தான்!” என்று தன் ஆதிக்கக் குரலில் கூறி, அவளது ஒட்டுமொத்த உடலையும் தன் முரட்டுத்தனமான அணைப்பிற்குள் இழுத்துக் கொண்டான்.
அவனது அந்த அசைக்க முடியாத காதலும், அவளது விசித்திரமான உடலமைப்பைத் தன் கறாரான தீண்டலால் அவன் ஆராதித்த விதமும் இளவஞ்சியின் ஒட்டுமொத்தக் கவலைகளையும் நொடியில் சுட்டெரித்தது. அந்த உன்னதமான கூடலின் தருணத்தை அவள் தன் அடிமனதில் இருந்து ரசித்து, அவனது அணைப்பின் வெம்மையில் தன்னை முழுமையாகத் தொலைத்தாள்!
விசித்திரப் பிறப்பென்று
அகிலமே என்னை ஏளனமாய் ஒதுக்கிடினும்,
உன் ஒற்றை முத்தத்தின் தீண்டலில்
உருமாறிப் போனதடி என் உடலின் ரகசியம்!
குறைகளையே உடலாய் உடுத்தி நின்ற என்னை,
கறாரான உன் காதலால் ஆராதித்து,
உன் நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டாயே…
இனி இந்த உலகத்தின் சாபங்கள் யாவும்
நம் கூடலின் வெம்மையில் சாம்பலாகிப் போகட்டும்!
மறுநாள் காலை 10:00 மணி. சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸ் ஹெட் ஆபீஸ்.
நேற்றைய இரவின் அந்த உன்னதமான நெருக்கமும், காதலும் இளவஞ்சியின் முகத்தில் ஒரு புதிய பொலிவையும் கம்பீரத்தையும் தந்திருந்தன. நேர்த்தியான பட்டுப்புடவையில், கழுத்தில் தாலி மின்ன தன் மேனேஜிங் டைரக்டர் நாற்காலியிலமர்ந்து ஃபைல்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அப்போது அவளது அறைக்கதவைத் தட்டிவிட்டு உள்ளே நுழைந்தாள் மதுமிதா. அவளது கையில் இருந்த ஐபாடில் லண்டன் ப்ராஜெக்ட்டின் புதிய அனாலிசிஸ் ரிப்போர்ட் தயாராக இருந்தது.
“குட் மார்னிங் மேடம். நீங்க கேட்ட லேட்டஸ்ட் டேட்டாஸ் எல்லாம் அக்யூரேட்டா அப்டேட் பண்ணிட்டேன்,” என்று தன் கர்வமான குரலில் கூறினாள் மதுமிதா.
இளவஞ்சி புன்னகையோடு அதை வாங்கிக் கொண்டாள். மதுமிதா ஃபைலை சப்மிட் செய்துவிட்டு வெளியே வந்தபோது, கௌதம் தன் கேபினுக்கு வெளியே நின்று காபி கப்புடன் அவளையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது பார்வையில் இருந்த அந்த வஞ்சகப் புன்னகை அவளது நரம்புகளை லேசாக முறுக்கேற்றியது.
“என்ன மதுமிதா… இன்னைக்கும் டைம்க்கு ரிப்போர்ட் சப்மிட் பண்ணியாச்சா? இல்ல எம்.டி மேடம்கிட்ட ஏதாவது வாதாடுனியா?” என்று கௌதம் தன் குரலைக் குறைத்துக் கிண்டலாகக் கேட்டான்.
மதுமிதா தன் ஹை-ஹீல்ஸ் சத்தம் ஒலிக்க அவனது மிக அருகில் வந்து நின்றாள். அவளது துடுக்கான கண்கள் அவனது கண்களை நேராகப் பார்த்தன. “மிஸ்டர் கௌதம்… மதுமிதா எப்போவும் தன் வேலைல 100% கரெக்டா இருப்பா. உங்க பாஸைப் போலவே நீங்களும் சும்மா என்கிட்ட சீன் போடாதீங்க,” என்று தன் திமிரான குரலில் பதிலடி கொடுத்தாள்.
கௌதம் காபியை ஒரு சிப் குடித்துவிட்டு, அவளது முகத்திற்கு மிக அருகில் குனிந்தான். “உன்னோட இந்தத் திமிர் பிடிச்ச பேச்சுதான் மதுமிதா எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு. ஆபீஸ்ல நீ எவ்வளவுதான் கறாரா பேசினாலும், என் முன்னாடி உன்னோட இந்த ஆட்டம் ரொம்ப நாள் தாங்காது,” என்று அவளது காதுகளுக்கு அருகில் மிக ரகசியமாகக் கூறினான்.
மதுமிதாவின் இதயம் ஒரு நொடி பலமாக எகிறிக் குதித்தது. அவளது கர்வமான முகம் அவளையும் அறியாமல் லேசாகச் சிவந்தது. “ரொம்ப ஓவரா பேசாதீங்க மிஸ்டர் கௌதம்,” என்று தன் ஐபாடை எடுத்து முகத்திற்கு நேரே மறைத்துக் கொண்டு படபடப்புடன் அங்கிருந்து நகர்ந்தாள். இருவருக்குள்ளும் இருந்த அந்த துடுக்கான மோதல், ஒரு புதிய காதலின் விறுவிறுப்பை அங்கே பலமாக வளர்த்துக் கொண்டிருந்தது.
மதியம் மூன்று மணி. புழல் சிறைச்சாலை.
கம்பிகளுக்குப் பின்னால் சினேகாவும் மரகதமும் தங்களது லாயரின் வருகைக்காகக் காத்துக் கொண்டிருந்தனர். அப்போது அங்கே வந்த லாயர், “மேடம்… ஜாமீன் கிடைக்க இன்னும் ஒரு வாரமாகும் போல இருக்கு,” என்று தயக்கத்துடன் கூறினார்.
இதைக் கேட்டதும் சினேகாவின் கண்கள் வெறி ஏறியது போல மாறின. ஆனால், அவளுக்குப் பக்கத்தில் இருந்த மரகதம் வஞ்சகத்தின் உச்சத்தில் பற்களைக் கடித்தாள்.
“அந்த இளவஞ்சி அந்த மாளிகையில ராஜபோக வாழ்க்கையை அனுபவிச்சிட்டு இருக்காளா? சினேகா… அவ வெறும் மலடு மட்டும் இல்லைடி! அவ ஆணுமில்லாத, பெண்ணுமில்லாத ஒரு வித்தியாசமான பிறப்பு… ஒரு சாபக்கேடு! அவளோட அந்த அசிங்கமான பிறப்பு ரகசியத்தை இந்தச் சென்னை பிசினஸ் உலகத்துக்கே அம்பலப்படுத்தி, அவளை எல்லார் முன்னாடியும் அசிங்கப்படுத்தி, அந்தச் சக்கரவர்த்தி குடும்பத்தோட கௌரவத்தை எப்படிச் சுக்குநூறா உடைக்கிறேன்னு மட்டும் பாருடி!” என்று தன் வன்மத்தையும் குரோதத்தையும் சிறைச்சாலையின் சுவர்களில் வன்மமாக உதிர்த்தாள் மரகதம்.
கார்ப்பரேட் உலகத்தின் அரியணையில் இளவஞ்சி தன் முதல் வெற்றிகளையும், தன் கணவனின் தகிக்கும் காதலையும் அனுபவித்து வரும் அதே வேளையில், சிறைச்சாலையின் கம்பிகளுக்குப் பின்னால் அவளது கௌரவத்தை அழிக்க ஒரு புதிய வஞ்சக வலை பின்னப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது!
……
ஆபீஸ் டென்ஷன்கள், போர்டு மீட்டிங்குகள் என எதையுமே தங்களுக்குள் கொண்டு வராத ஒரு அழகான ஞாயிற்றுக்கிழமை காலைப் பொழுது அது. சக்கரவர்த்தி மாளிகையின் பிரதான ஹாலில் இருந்த சோபாவில் அமர்ந்து, தனஞ்செயன் ஐயா மிகவும் நிதானமாகப் பேப்பர் படித்துக் கொண்டிருந்தார். அவ்வப்போது கண்ணாடிக்கு மேலால் அவர் நிமிர்ந்து பார்க்கும்போது, ஹாலில் நடமாடிக் கொண்டிருந்த தன் மகனையும் மருமகளையும் கண்டு அவரது உதடுகளில் ஒரு முதியவருக்கே உரிய திருப்தியான புன்னகை அரும்பியது.
வெள்ளை வேஷ்டி, சாதாரண டி-சர்ட் அணிந்திருந்த கந்தர்வன் கைகளைக் கட்டியபடி ஜன்னல் ஓரமாக நின்று கடலையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது முகத்தில் எப்போதும் இருக்கும் அந்தப் பிடிவாதக் கறார்தன்மை இப்போது சற்றுத் தளர்ந்து, ஒரு புதிய அமைதியைக் குடியேற்றியிருந்தது. சமையலறையிலிருந்து காபி கப்புடன் வெளியே வந்த இளவஞ்சி, தன் காட்டன் புடவையின் முந்தானையை இடுப்பில் சொருகியபடி மாமனாருக்கு அருகே வந்தாள்.
“மாமா… காபி,” என்று மெல்லிய குரலில் கூறி உபசரித்தாள்.
“நல்லா இரும்மா…” என்று காபியை வாங்கிக் கொண்ட தனஞ்செயன் ஐயா, “கந்தர்வா… இன்னைக்கு லீவ் தானே? சாயங்காலம் மருமகளை வெளிய எங்கேயாவது கூட்டிட்டுப் போயிட்டு வர வேண்டியதுதானே?” என்று அன்போடு கறாராகக் கேட்டார்.
கந்தர்வன் திரும்பி இளவஞ்சியை ஒருமுறை ஆழமாகப் பார்த்தான். வாய் திறந்து அவன் எந்தப் பதிலும் சொல்லாவிட்டாலும், அவனது அந்த ஒற்றைப் பார்வையின் வீரியத்தில் இளவஞ்சியின் முகம் லேசாகச் சிவந்தது.
“அவன் எங்கம்மா கூட்டிட்டுப் போவான்? நீயே அவனைக் கூட்டிட்டுப் போமா. கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் என் மகன் முகத்துல இப்பதான் ஒரு நிம்மதியைப் பார்க்கிறேன். எல்லாம் உன்னாலதான்,” என்று தனஞ்செயன் ஐயா நெகிழ்ந்து கூற, இளவஞ்சிக்கு நெஞ்சு முழுக்க ஒரு பெருமிதம் பொங்கியது.
சிறிது நேரத்தில் தனஞ்செயன் ஐயா தன் அறைக்குச் செல்ல, ஹாலில் அவர்கள் இருவர் மட்டுமாய் எஞ்சினர். இளவஞ்சி காபி கப்பை எடுத்துக் கொண்டு சமையலறைக்குத் திரும்ப முயன்றபோது, அவளுக்குப் பின்னால் சத்தமில்லாமல் வந்த கந்தர்வன், அவளது காட்டன் புடவையின் முந்தானையை வம்படியாகப் பற்றித் தன் பக்கமாக இழுத்தான். அவளது கால்களில் இருந்த தங்கக் கொலுசுகள் அந்த ஹாலின் அமைதியில் கலகலவெனச் சத்தமிட்டன.
“சார்… மாமா உள்ளதான் இருக்காங்க. கையை விடுங்க சார்,” என்று படபடப்புடன் சுற்றிலும் பார்த்தாள்.
“நான் விட மாட்டேன்னு உனக்கு நல்லாவே தெரியும் இளவஞ்சி,” என்று தன் கனத்த குரலை அவளது காதுகளுக்கு அருகில் கொண்டு சென்று ரகசியமாக முணுமுணுத்தவன், அவளது இடையை இன்னும் இறுக்கமாக வளைத்துப் பிடித்தான். அவனது கைகளின் வெம்மை பட்ட அடுத்த நொடி, இளவஞ்சியின் உடம்பில் ஒரு புதிய தவிப்பு கூடியது.
“நீ எப்போ பாத்தாலும் இந்த ‘சார்’ என்ற வார்த்தையை நிறுத்தப் போறதே இல்லையா? இந்த வீட்டுக்குள்ள நான் உன்னோட கணவன் மட்டும்தான்,” என்று கூறி அவளது நெற்றியில் லேசாகத் தன் இதழ்களைப் பதித்தான். அவனது இந்தச் சின்னச் சின்ன ரொமான்ஸ் சேட்டைகளும், கறாரான அணைப்பும் அவளுக்குள் இருந்த எல்லாத் தயக்கங்களையும் உடைத்தெறிந்தன.
அவனிடமிருந்து மெல்லத் திமிறி விலகிய இளவஞ்சி, தன் கலைந்த கூந்தலைச் சரிசெய்தபடி, “வீட்டுக்குச் சில முக்கியமான பொருட்கள் வாங்க வேண்டியிருக்கு சார்… சாரி, நான் சூப்பர் மார்க்கெட் வரைக்கும் போய் வாங்கிட்டு வரேன். டிரைவர் கூட வராரு,” என்றாள் நாணத்துடன்.
“சீக்கிரம் வா… நீ வந்ததும் இன்னைக்கு இன்னமும் ஜாலியா டைம் ஸ்பெண்ட் பண்ணலாம்,” என்று கந்தர்வன் ஒரு விசித்திரமான புன்னகையோடு கூற, இளவஞ்சி தன் பொருட்களை வாங்கிக் கொண்டு ஆசையோடும், தன் கணவனுடன் கழிக்கப் போகும் தனிமை நாட்களின் எதிர்பார்ப்போடும் மாளிகையை விட்டுப் புறப்பட்டாள்.
அவள் போன பாதையையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த கந்தர்வனின் மனதில், அவளது இந்தத் துடிப்பான அன்பும், தன் குடும்பத்தை அவள் தாங்கும் விதமும் ஒரு புதிய காதலை ஆழமாக விதைத்துக் கொண்டிருந்தது. ஆனால், இந்த அழகான ஞாயிற்றுக்கிழமையின் அமைதியைக் குலைக்க ஒரு கொடூரமான நிழல் சூப்பர் மார்க்கெட்டில் அவளுக்காகக் காத்துக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை அவன் சற்றும் அறியவில்லை!
….
