அத்தியாயம் 2
ஆண்கள் மட்டுமே ஆதிக்கம் செலுத்தும் சர்வதேசப் பாதுகாப்புத் துறையில் (International Security Sector), தன் பெயரைக் கேட்டதுமே எதிரிகளை நடுங்க வைக்கும் ஒரே பெயர் — தீக்ஷிதா.
அவளது உலகம் ரணதேவின் உலகத்தைப் போலச் சொகுசுகளாலும் ஆடம்பரங்களாலும் நிரம்பியதல்ல; அது ஆபத்துகளாலும், துப்பாக்கிக் குண்டுகளின் சத்தத்தாலும், கடுமையான ஒழுக்கத்தாலும் செதுக்கப்பட்டது.
அதிகாலை 4:30 மணி.
நகரத்தின் ஒதுக்குப்புறமான செக்யூரிட்டி ஏஜென்சியின் பிரத்யேகப் பயிற்சி மைதானம். இருள் இன்னும் முழுமையாக விலகாத அந்த அதிகாலை வேளையில், அக்னிப் பிழம்பாய் இயங்கிக் கொண்டிருந்தாள் தீக்ஷிதா.
கட்டமைப்பான உடலமைப்பைக் கச்சிதமாக வெளிப்படுத்தும் கருப்பு நிற ஸ்போர்ட்ஸ் பிரா மற்றும் பிட்னஸ் ட்ராக் பேண்ட். நெற்றியில் அரும்பிய வேர்வைத் துளிகள் அவளது கூர்மையான நாசி வழியே வழிந்து மார்பிளவின் இடையே சொட்டியது. தலைமுடி இறுக்கமாக உச்சந்தலையில் கொண்டையிடப்பட்டிருக்க, அவளது கண்கள் எந்தவொரு இலக்கையும் ஒரே நொடியில் துளைக்கும் வல்லமை பெற்றிருந்தன.
கையில் இருந்த அதிநவீன 9mm துப்பாக்கியை நொடிப் பொழுதில் கழற்றி, மீண்டும் கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் பொருத்தி, எதிரே இருந்த இலக்குகளை நோக்கித் தொடர்ச்சியாகச் சுட்டாள்.
டப்… டப்… டப்!
அத்தனை தோட்டாக்களும் இலக்கின் சரியாகச் நடுமையத்தைத் (Bullseye) துளைத்துச் சென்றன. அவளது உடலின் ஒவ்வொரு தசையும் ஒரு போர் வீரனின் வில் போல முறுக்கேறி நின்றது. சண்டைப் பயிற்சி, மார்ஷியல் ஆர்ட்ஸ், நவீனத் துப்பாக்கிகளை இயக்கும் நுட்பம் என அனைத்திலும் தேர்ந்தவள். அவளைப் பொறுத்தவரை கடமை என்பது உயிர் போன்றது; அதில் எந்தவொரு உணர்ச்சிக்கும், தயக்கத்திற்கும் இடம் இல்லை.
பயிற்சியை முடித்துவிட்டுத் தன் தளர்வான கேஷுவல் உடைகளை அணிந்துகொண்டு ஏஜென்சியின் தலைமைப் பணிமனைக்குச் சென்றாள் தீக்ஷிதா.
அவளது மேலதிகாரி பிரதாப் அவளுக்காகக் காத்திருந்தார். அவனது மேசையின் மீது ‘ரணதேவ் குரூப் ஆஃப் கார்ப்பரேஷன்ஸ்’ நிறுவனத்தின் கோப்புகளும், ரணதேவின் புகைப்படமும் இருந்தன.
“வா தீக்ஷிதா… உனக்காக ஒரு முக்கியமான, அதே சமயம் ரொம்பவே ஆபத்தான அசைன்மென்ட் காத்திருக்கு,” என்றார் பிரதாப்.
தீக்ஷிதா தன் கூர்மையான பார்வையை அந்த புகைப்படத்தின் மீது திருப்பினாள்.
புகைப்படத்தில் இருந்த ரணதேவின் முகத்தில் தெரிந்த அதே அதீத திமிரும், யாரையும் மதிப்பில்லாத அலட்சியப் பார்வையும் அவளது கவனத்தை ஈர்த்தன.
“இவன் பெயர் ரணதேவ். இன்டர்நேஷனல் லெவல் பிசினஸ் மேக்னெட். இவனோட வளர்ச்சி பிடிக்காம எதிரிகள் இவனைக் கொல்லத் திட்டம் போட்டிருக்காங்க. நேத்து நைட் கூட இவன் மேல ஒரு கொடூரமான தாக்குதல் நடந்திருக்கு. இவனுக்குப் பாதுகாப்பு அதிகாரியா (Personal Security Officer) நீதான் போகப்போற,” என்றார் பிரதாப்.
தீக்ஷிதா ரணதேவின் கோப்புகளை மெதுவாகப் புரட்டினாள்.
“இவன் சாதாரணமான ஆள் இல்லை தீக்ஷிதா. இவனோட ரத்தத்துலயே திமிர் ஊறியிருக்கு. ‘எனக்கு செக்யூரிட்டியாவது மண்ணாங்கட்டியாவது’ன்னு சொல்ற ஆள். தன் எல்லைக்குள்ள யாரையும் சேர்க்க மாட்டான். முக்கியமா, பொண்ணுங்களை பிசினஸ்லயோ செக்யூரிட்டிலயோ இவன் துச்சமா நினைப்பேன். உன்னால் இவனைக் கையாள முடியுமா?” என்று பிரதாப் எச்சரிக்கும் தொனியில் கேட்டார்.
தீக்ஷிதாவின் உதடேோரம் ஒரு குளிர்ந்த, கூர்மையான புன்னகை அரும்பியது.
“அவன் எவ்வளவு பெரிய கோடீஸ்வரனா இருந்தாலும் சரி, அவனோட திமிர் வானத்தை முட்டுற அளவுக்கு இருந்தாலும் சரி… ஒன்ஸ் நான் அவனோட செக்யூரிட்டி இன்சார்ஜா பொறுப்பெடுத்துக்கிட்டா, அவன் என் சொல் பேச்சை கேட்டுத்தான் ஆகணும். அவனோட திமிர் அவனோட ஆபீஸ் ரூமோட நிறுத்திப்பேன்… என் முன்னாடி அவன் வெறும் ஒரு கிளைன்ட் மட்டும்தான்!”
அவளது குரலில் இருந்த உறுதியும் கம்பீரமும் பிரதாப்பை வியக்க வைத்தது.
“ஓகே தீக்ஷிதா. ஆனா சில கண்டிஷன்ஸ் இருக்கு. அவனோட ஆபீஸ், கார், வீடுன்னு எல்லா இடத்துலயும் நீ அவன் கூடவே இருக்கணும். அவனோட உயிருக்கு வர ஆபத்து உன்னை முதல்ல தாண்டித்தான் அவனை நெருங்கணும்.”
“நோ ப்ராப்ளம் சார். என் டியூட்டில எந்தக் காம்ப்ரமைஸும் இருக்காது. இன்னைக்கு ஈவினிங் 5 மணிக்கு நான் ரணதேவ் ஆபீஸ்ல ரிப்போர்ட் பண்றேன்,” என்று கூறியபடி கோப்புகளை எடுத்துக்கொண்டு கம்பீரமாக வெளியேறினாள் தீக்ஷிதா.
மாலையானது.
‘ரணதேவ் குரூப் ஆஃப் கார்ப்பரேஷன்ஸ்’ நிறுவனத்தின் பிரம்மாண்டமான கட்டிடம் மின்விளக்குகளால் ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தது.
32-வது மாடியில் இருக்கும் தன் பிரத்யேக அறையில், வழக்கம்போல அதே இத்தாலிய பிளாக் சூட்டில், கையிலிருந்த மதுக்கோப்பையைச் சுழற்றியபடி நின்றிருந்தான் ரணதேவ். அவனது மனதில் போர்ட் உறுப்பினர்கள் மீது கடும் கோபம் இருந்தது. ‘எனக்கு பாடிகார்ட்டா? எந்தக் கொம்பனுக்கு அந்த தைரியம் இருக்குன்னு பார்க்குறேன்’ என்ற திமிரில் அவனது கண்கள் சிவந்திருந்தன.
சரியாக மாலை 5 மணி.
32-வது மாடியின் எலிவேட்டர் கதவுகள் திறந்தன.
கம்பீரமான மிடுக்கோடு நடைபோட்டு வந்தாள் தீக்ஷிதா!
கருப்பு நிறத்தில் கச்சிதமாகப் பொருந்தியிருந்த செக்யூரிட்டி சீஃப் ஃபார்மல் சீருடை அவளது கட்டான உடலமைப்பைப் பாறையைப் போன்ற மிடுக்கோடு காட்டியது. இடுப்பில் பிரத்யேகத் துப்பாக்கி உறை (Holster), தோள்களில் அவளது பதவியைக் குறிக்கும் சின்னங்கள். தலைமுடி இறுக்கமாக பின்னப்பட்டு பிடரியில் அசைந்தாட, அவளது கண்கள் அந்த மாடியின் ஒவ்வொரு மூளையையும் பாதுகாப்பு நோக்கில் அலசின.
அவளது அக்னி போன்ற ஆளுமையையும், கெத்தான நடையையும் பார்த்த ஆபீஸ் ஊழியர்கள் அனைவரும் பிரமிப்பில் உறைந்து வழிவிட்டனர்.
ரணதேவின் பிரத்யேக அறையின் தடிமனான தேக்குமரக் கதவின் அருகே வந்தாள். எந்தவிதத் தயக்கமும் இன்றி, கதவை ஓங்கித் தட்டினாள்.
உள்ளேயிருந்து ரணதேவின் கர்ஜனை போன்ற குரல் கேட்டது: “கமின்!”
தீக்ஷிதா கதவைத் தள்ளி உள்ளே நுழைந்தாள்.
கண்ணாடி ஜன்னல் அருகே நின்றிருந்த ரணதேவ், வந்திருப்பது யார் என்று பார்க்க அலட்சியமாகத் திரும்பினான்.
அடுத்த நொடி… இருவரின் பார்வைகளும் நேருக்கு நேர் மோதிக்கொண்டன!
அந்த பிரம்மாண்டமான அறையின் வெப்பம் ஒரே அடியில் பல மடங்கு உயர்ந்தது போலிருந்தது. ரணதேவின் கண்கள் அதிர்ச்சியிலும், அடக்க முடியாத ஈகோவிலும் அகன்றன. தன் முன்னால் நிற்கிறது ஒரு பெண் அதிகாரி என்பதும், அவளது பார்வையில் இருக்கும் துணிச்சலும் அவனது திமிரை நேரடியாகச் சீண்டியது.
ரணதேவ் மற்றும் தீக்ஷிதாவிற்கு இடையிலான வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க அந்த அதிகாரப் போர்… அந்த அறையில் உறைந்து நின்றது!
வெளியிலிருந்து வீசிய மாலை நேரக் கதிரவனின் ஒளிக் கற்றைகள் கண்ணாடிச் சுவர்கள் வழியே ஊடுருவி, அவர்கள் இருவரின் முகங்களிலும் விழுந்து எதிரொளித்தன.
ரணதேவ் கையிலிருந்த மதுக்கோப்பையை மெதுவாக அருகே இருந்த மர மேசையின் மீது வைத்தான். அவனது அசைவுகள் ஒவ்வொன்றிலும் ஒரு விதமான வேட்டைக்காரனின் நிதானமும், கொடூரமான திமிரும் கலந்திருந்தன. தன் ஆறடி உயர உடலமைப்பை முழுமையாக நிமிர்த்தி, தன் முன்னால் நிற்கும் தீக்ஷிதாவை நிதானமாக, அடியிலிருந்து முடி வரை ஏற இறங்கப் பார்த்தான்.
கருப்பு நிறச் செக்யூரிட்டி சீஃப் ஃபார்மல் உடையில், அவளது கச்சிதமான கட்டான பிட்னஸ் உடலமைப்பு மிடுக்கோடு தெரிந்தது. அகன்ற தோள்கள், இறுக்கமான இடுப்பு வளைவு, கூர்மையான நாசி, கம்பீரமான கண்கள். எந்த ஆண்மகனையும் ஒரே பார்வையில் கட்டிப்போடும் பேரழகு; ஆனால் அந்த அழகிற்குப் பின்னால் எதற்கும் துணியாத ஒரு போர் வீரனின் கூர்மை ஒளிந்திருந்தது.
ரணதேவின் உதடேோரம் ஒரு கேலியான, நக்கலான சிரிப்பு அரும்பியது.
“போர்ட் மெம்பர்ஸ் எனக்குப் பாதுகாப்பு அதிகாரியை அப்பாயிண்ட் பண்ணியிருக்காங்கனு கேள்விப்பட்டேன்… ஆனா இப்படி ஒரு பொண்ணை அனுப்பி வைப்பாங்கனு நான் எதிர்பார்க்கல,” ரணதேவின் குரலில் நக்கலும் அலட்சியமும் தாண்டவமாடியது. மெதுவாக அடிமேல் அடிவைத்து அவளை நோக்கி நகர்ந்து வந்தான்.
தீக்ஷிதா ஒரு அங்குலம் கூட நகரவில்லை. அவனது கொடூரமான ஆளுமையோ, அவனது திமிரான பேச்சோ அவளைச் சிறிதும் அசைக்கவில்லை. அவனது கண்களை நேரடிப் பார்வையால் ஊடுருவியபடி, அதே கெத்தான நிதானத்தோடு நின்றிருந்தாள்.
“நான் பொண்ணா இல்லையாங்கிறது உங்களோட பிரச்சனை இல்லை, மிஸ்டர் ரணதேவ். உங்களோட உயிருக்கு ஆபத்து இருக்கு, அதைத் தடுத்து உங்களைக் உயிரோட வச்சிருக்கிறது தான் என் கடமை,” அவளது குரலில் இருந்த கம்பீரம் அந்த அறையின் சுவர்களில் மோதி எதிரொளித்தது.
ரணதேவ் அவளுக்கு மிக அருகில் வந்து நின்றான். இருவருக்கும் இடையே வெறும் ஓரடி இடைவெளி மட்டுமே இருந்தது. அவனது உடலிலிருந்து வீசிய காஸ்ட்லி பெர்ஃப்யூமின் வாசமும், அவளது உடலிலிருந்து வீசிய லேசான வேர்வையும் லாவெண்டரும் கலந்த வாசமும் ஒன்றோடொன்று மோதிக்கொண்டன.
ரணதேவ் தன் கை விரல்களால் தாடியை மெதுவாகக் கோதியபடி, அவளது முகத்திற்கு அருகில் குனிந்தான். அவனது மூச்சுக்காற்றின் வெப்பம் தீக்ஷிதாவின் கன்னங்களில் நேரடியாகப் பட்டது.
“என் சாம்ராஜ்யத்துல, என் ஆபீஸ்ல… எனக்கு மேல அதிகாரம் செலுத்த எந்த ஆணுக்குமே தகுதி இல்லை. அப்படி இருக்கும்போது, நீ வந்து எனக்குப் பாதுகாப்பு கொடுக்கப்போறியா? என்னை யாருன்னு நினைச்சுகிட்டு இருக்க?” அவனது குரல் ரகசியமாகவும், அச்சுறுத்தும் விதமாகவும் இருந்தது.
தீக்ஷிதா தன் தலையை லேசாக உயர்த்தி, அவனது பார்வையைச் சந்தித்தாள். அவனது அதீத ஆண்மை தரும் அழுத்தத்தை அவள் சற்றும் பொருட்படுத்தவில்லை.
“நீங்க பிசினஸ் உலகத்துக்கு ராஜாவா இருக்கலாம், ரணதேவ். ஆனா இந்த நிமிஷத்துல இருந்து, உங்களோட பாதுகாப்பு விஷயம்னு வந்துட்டா… நான் சொல்றதுதான் சட்டம்! உங்களோட இந்தத் திமிரையும் அதிகாரத்தையும் உங்க பிசினஸ் பார்ட்னர்ஸ்கிட்ட வச்சுக்கோங்க. என்கிட்ட காமிச்சா… அதை உடைக்கவும் எனக்குத் தெரியும்,” தீக்ஷிதா ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் அழுத்திச் சொன்னாள்.
ரணதேவின் கண்கள் கோபத்தில் சிவந்தன. அவனது திமிரை இதுவரை எந்த ஒரு மனிதனும் இப்படி நேருக்கு நேராக நின்று கேள்வி கேட்டதே இல்லை. அதிலும் ஒரு பெண், தன் கண்ணெதிரே நின்று தன் அதிகாரத்தையே சவாலுக்கு உட்படுத்துவதை அவனது ஈகோவால் தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை.
அவனது வலது கை அதிவேகமாக நகர்ந்து, அவளது வலது தோள்பட்டையை இறுக்கமாகப் பற்றியது. அவனது நரம்புகள் புடைக்க, அவளது உடலைத் தன் பக்கம் இழுக்க முயன்றான்.
“உனக்கு எவ்வளவு தைரியம் இருந்தா என் மூஞ்சிக்கு நேரா நின்று பேசுவ? என்னை அடக்க நினைச்சவ எவளுமே உயிரோட இருந்ததா வரலாறே இல்லைடி!” ரணதேவ் கர்ஜித்தான்.
ஆனால் தீக்ஷிதா பதறவில்லை. ரணதேவ் தன் தோளைப் பற்றிய அதே கணத்தில், அவளது கைகள் மின்னல் வேகத்தில் இயங்கின. அவனது கையைப் பிடித்துச் சுழற்றி, அவனது மணிக்கட்டின் முக்கிய நரம்பை அழுத்தமாகப் பிடித்தாள்.
கிளிக்!
ரணதேவின் கை நரம்பில் ஏற்பட்ட கடுமையான வலியால் அவனது பிடி தளர்ந்தது. தீக்ஷிதா ஒரே தள்ளாக அவனது மார்பில் கைவைத்து லேசாகத் தள்ளி, அவனிடமிருந்து விலகி கம்பீரமாக நின்றாள்.
“டச் மீ அகைன், மிஸ்டர் ரணதேவ்… அப்புறம் விளைவு ரொம்ப மோசமா இருக்கும்! இது என்னோட வார்னிங். என்னோட டியூட்டில தலையிடாதீங்க. நீங்க எந்த கார்ல போகணும், எப்போ வெளியே வரணும், யார் கூட பேசணும்ங்கிறது முதற்கொண்டு இனிமேல் என் கட்டுப்பாட்டுலதான் இருக்கும்,” தீக்ஷிதா தன் சீருடையைச் சரிசெய்தபடி கூறினாள்.
ரணதேவ் தன் மணிக்கட்டை மெதுவாகத் தடவிக்கொண்டான். அவனது கை நரம்பில் இன்னும் அவளது விரல்களின் அழுத்தம் உறைந்திருந்தது. அவனது மனதில் கோபத்திற்குப் பதிலாக ஒருவிதமான கட்டுப்படுத்த முடியாத காமத் தீயும், ஈகோவும் பற்றிக்கொண்டது.
தன் வாழ்நாளில் இப்படி ஒரு பெண்ணை, இப்படி ஒரு அக்னிப் பிழம்பை அவன் பார்த்ததே இல்லை. அவளது கூர்மையான பார்வையும், கட்டான உடலமைப்பும், எந்தச் சூழலிலும் கலங்காத அவளது கம்பீரமும் அவனுக்குள் ஏதோ ஒரு புதுவிதமான கிளர்ச்சியை உண்டு பண்ணின.
“கண்ட்ரோல்… நீ என்னை கண்ட்ரோல் பண்ணப்போறியா?” ரணதேவ் அசுரத்தனமாகச் சிரித்தான். “பார்க்கலாம்… இந்த ரணதேவை அடக்கப்போற அந்தத் தீப்பொறி நீதானா, இல்ல அந்தத் தீப்பொறியை என் கட்டளையில் பொசுக்கப்போறது நானான்னு இந்த உலகம் பார்க்கத்தான் போகுது!”
தீக்ஷிதாவின் உதடுகளில் ஒரு குளிர்ந்த சிரிப்பு மட்டுமே பதிலா வந்தது.
ஈகோவும், அதிகாரமும், கட்டுப்பாடற்ற தாகமும் நிறைந்த அந்த மாபெரும் மோதல்… இருவருக்கும் இடையே அதிகாரப்பூர்வமாகத் தொடங்கியது!
—..
