5) திதீ 🔥

அத்தியாயம் 5

நீச்சல் குளத்தின் குளிர்ந்த நீருக்குள் ஒரே நேரத்தில் இருவரின் உடல்களும் மூழ்கின.

வெளியே எதிரிகளின் துப்பாக்கிக் குண்டுகள் தரைத்தளத்தைப் பிளந்த சத்தம் நீருக்கடியில் லேசாக எதிரொளித்தது. தண்ணீரின் அடியில் ரணதேவின் கைகள் தீக்ஷிதாவின் இடுப்பைத் தற்செயலாகப் பற்றியிருந்தன. ஆடைகள் நீரலைகளில் மிதக்க, அவளது நீண்ட கூந்தல் தண்ணீருக்குள் விரிந்து பரவி ரணதேவின் முகத்தைத் தழுவியது.

நீருக்கடியிலும் இருவரின் பார்வைகளும் நேருக்கு நேர் சந்தித்தன. ஆபத்தான அந்தச் சூழலிலும் ரணதேவின் கண்களில் பயமில்லை; அவளது துரிதமான செயல்திறனைக் கண்டு ஏற்பட்ட ஒருவித மதிப்பே இருந்தது.

தீக்ஷிதா தன் விரல்களால் ரணதேவின் தோளை அழுத்தி ‘அசையாமல் இரு’ என்று சிக்னல் கொடுத்தாள்.

நீச்சல் குளத்தின் ஆழமான பகுதியிலிருந்து மெதுவாக நீந்தி, குளத்தின் மறுபக்கச் சுவரோரம் இருந்த இருட்டான பகுதிக்கு வந்தனர். இருவரின் தலைகளும் மெதுவாகத் தண்ணீருக்கு மேலே வந்தன.

தீக்ஷிதா தன் மூச்சை மெதுவாக வெளிவிட்டபடி, புல்வெளியில் கிடந்த தன் துப்பாக்கியை நோட்டமிட்டாள். அது குளத்தின் கரைக்கு அருகேதான் கிடந்தது.

“எத்தனை பேர் இருப்பாங்க?” ரணதேவ் அவளது காதோரம் தாழ்ந்த குரலில் கேட்டான். தண்ணீரின் குளுமையிலும் அவனது மூச்சுக் காற்றின் வெப்பம் அவளது கன்னத்தில் பட்டது.

“குறைந்தது மூணு பேர். சுவரோட மேலிருந்து சுடுறாங்க. நாம வெளிய வர்ற வரைக்கும் வெயிட் பண்ணுவாங்க,” தீக்ஷிதா மிக அமைதியாகச் சொன்னாள்.

அவள் நொடியும் தாமதிக்காமல் நீச்சல் குளத்தின் கரையிலிருந்த அலங்காரச் செடிகளின் நிழலைப் பயன்படுத்தி வெளியே ஏறினாள். அவளது கூர்மையான அசைவுகள் ஒரு வேட்டைக்காரனைப் போல இருந்தன. ரணதேவும் அவளுக்குப் பின்னால் எவ்வித சத்தமுமின்றி தண்ணீரை விட்டு வெளியேறினான்.

தீக்ஷிதா ஊர்ந்து சென்று புல்வெளியில் கிடந்த துப்பாக்கியைக் கையில் எடுத்தாள்.

சுவரின் மீது நின்றிருந்த எதிரி ஒருவன் லேசர் பார்வையை மீண்டும் வீசியபடித் தேடினான். தீக்ஷிதா சுவரின் நிழலோடு நிழலாக நின்று, துப்பாக்கியை இரு கரங்களாலும் ஏந்திப் பிடித்தாள். அவளது மூச்சு சீரானது; கண்கள் இலக்கின் மீது நிலைத்தன.

டப்!

அவள் சுட்ட முதல் தோட்டாவிலேயே சுவரின் மேல் நின்றிருந்த எதிரியின் கையிலிருந்த துப்பாக்கித் தெறித்து விழுந்தது. அவன் அலறியபடி சுவரிலிருந்து கீழே விழுந்தான்.

அடுத்த நொடி, மற்ற இரு எதிரிகளும் தீக்ஷிதா நின்ற திசையை நோக்கித் தொடர்ச்சியாகச் சுடத் தொடங்கினர். தோட்டாக்கள் அவளுக்கு மிக அருகில் இருந்த செடிகளைச் சிதைத்தன.

ரணதேவ் சற்றும் யோசிக்காமல் பாய்ந்து வந்து தீக்ஷிதாவை இழுத்துச் சுவரின் மறைவில் தள்ளினான். அவனது ஈரமான மார்பு அவளது முதுகுடன் இறுக ஒட்டிக்கொண்டது.

“உன் டியூட்டி என்னைக் காப்பாத்துறதுதான்… ஆனா நீ ஆபத்துல மாட்டிக்கும்போது நான் சும்மா இருக்க மாட்டேன்,” அவனது குரல் அவளது பிடரியில் உரசியது. அவனது உறுதியான கரங்கள் அவளது தோள்களைப் பாதுகாப்பாக வளைத்திருந்தன.

தீக்ஷிதா அவனது முகத்தைத் திரும்பிப் பார்த்தாள். அவனது முகத்தில் எந்தவித அலட்சியமும் இல்லை; அவளைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற தீவிரமான எண்ணம் மட்டுமே இருந்தது.

“எனக்கு கவர் கொடுங்க, ரணதேவ். நான் அவங்களை முடிக்கிறேன்,” என்றாள்.

“ஓகே!” ரணதேவ் அருகில் கிடந்த ஒரு கல் தொட்டியை ஓங்கித் தள்ளி எதிரிகளின் கவனத்தைத் திசைதிருப்பினான்.

எதிரிகள் அந்தத் திசையில் சுடத் தொடங்கிய அதே நொடியில், தீக்ஷிதா சுவரின் மறைவிலிருந்து வெளிப்பட்டு இரு முறை சுட்டாள்.

டப்… டப்!

இரண்டு தோட்டாக்களும் எதிரிகளின் தோள்களைத் துளைத்தன. அவர்கள் காயத்துடன் தப்பி ஓட முயன்றனர். ஆனால் பங்களாவின் பாதுகாப்புச் சைரன் சத்தம் தூரத்தில் கேட்கத் தொடங்கவே, அவர்கள் சுவரேறி குதித்து இரவின் இருளுக்குள் மறைந்தனர்.

சூழல் மீண்டும் அமைதியானது.

தீக்ஷிதா துப்பாக்கியைக் கீழே இறக்கி, தன் மூச்சை ஆழமாக இழுத்து விட்டாள்.

ரணதேவ் அவளது எதிரே வந்து நின்றான். நீரிலும் இரவின் காற்றிலும் அவனது முறுக்கேறிய உடம்பில் நடுக்கமில்லை. அவனது கண்கள் தீக்ஷிதாவை ஆழமாகப் பார்த்தன.

“நீ இல்லைனா… இன்னைக்கு அந்தத் தோட்டா என் நெஞ்சைத் துளைச்சிருக்கும்,” ரணதேவின் குரலில் முதன்முறையாகத் திமிரைத் தாண்டிய ஒரு நிஜமான உணர்வு வெளிப்பட்டது.

தீக்ஷிதா அவனது கண்களை நேராகப் பார்த்தாள்.

“அது என் கடமை, மிஸ்டர் ரணதேவ். ஆனா ஒன்று நினைவில் வச்சுக்கோங்க… எதிரிகள் ரொம்ப பக்கத்துல வந்துட்டாங்க. இனிமே ஒவ்வொரு நொடியும் நாம கவனமா இருக்கணும்,” அவளது குரலில் தொழில்முறை மிடுக்கு திரும்பியிருந்தது.

ரணதேவ் மெதுவாக அவளது அருகில் வந்தான். அவனது ஈரமான விரல்கள் அவளது கன்னத்தில் ஒட்டியிருந்த ஈரோடு கலந்த தலைமுடியை மெதுவாக ஒதுக்கிவிட்டன.

“என் உயிரைக் காப்பாத்தின உன்னை… இனிமே என் வாழ்க்கையிலிருந்து யாராலும் பிரிக்க முடியாது,” அவனது குரல் இரவின் அமைதியில் ஆழமாகப் பதிந்தது.

தீக்ஷிதா அவனது கையைத் தட்டவில்லை. ஆனால் அவளது கண்கள் அவனை எச்சரித்தன. அவளுக்குள் அடக்கப்பட்டிருந்த ஈர்ப்பும், கடமையும் ஒன்றுக்கொன்று போராடத் தொடங்கின.

…
தாக்குதல் முறியடிக்கப்பட்ட பின், பண்ணை பங்களாவின் நிலவரம் ஓரளவுக்குக் கட்டுக்குள் வந்தது.

பாதுகாப்புக் குழுவினர் பங்களாவைச் சுற்றிலும் ரோந்துப் பணியில் ஈடுபடுத்தப்பட்டனர். இரவின் அமைதி மீண்டும் திரும்பியிருந்தாலும், பங்களாவிற்குள் நிலவிய உணர்ச்சிப் போராட்டம் தணியவில்லை.

குளிர்ந்த நீரிலும் இரவுக் காற்றிலும் நனைந்த தீக்ஷிதா, தன் விருந்தினர் அறைக்குச் சென்று ஈரமான ஆடைகளை மாற்றினாள். ஒரு தளர்வான கறுப்பு நிற காட்டன் டி-ஷர்ட்டையும், பிட்னஸ் பேண்ட்டையும் அணிந்து கொண்டாள். ஈரமான தன் நீண்ட தலைமுடியைத் துண்டால் துவட்டியபடி, கண்ணாடியின் முன் நின்றாள்.

அவளது மனக்கண் முன் நீச்சல் குளத்தில் நடந்த சம்பவமும், எதிரியின் தோட்டாவிலிருந்து தன்னைக் காக்க ரணதேவ் பாய்ந்து வந்த நொடியும் மீண்டும் மீண்டும் வந்து சென்றன.

“ஒரு ஆபத்தான எதிரியைத் தடுக்கும் அளவுக்கு அவன்கிட்ட பலமும் வேகமும் இருக்கு. ஆனா அவனோட அந்தத் திமிரும், என் மேல அவன் வச்சிருக்க இந்த அடங்காத பார்வையும்தான் என்னை நிலைகுலைய வைக்குது,” என்று முணுமுணுத்தாள்.

அப்போது, பக்கத்து அறையான ரணதேவின் பிரத்யேக அறையிலிருந்து ஏதோ கனமான பொருள் உடைந்து சிதறும் பயங்கரமான சத்தம் கேட்டது!

கிராஷ்!

தீக்ஷிதா நொடிப் பொழுதில் விழிப்படைந்து, தன் இடுப்பில் துப்பாக்கியைச் செருகிக் கொண்டு ரணதேவின் அறையை நோக்கி விரைந்தாள்.

அறையின் கதவு லேசாகத் திறந்திருந்தது. உள்ளே விளக்குகள் மங்கலாக எரிந்து கொண்டிருந்தன.

எதிரிகள் மீண்டும் தாக்கிவிடக் கூடாது என்ற எச்சரிக்கையுடன் தீக்ஷிதா வேகமாகக் கதவைத் தள்ளி உள்ளே நுழைந்தாள்.

அங்கே, அறையின் நடுவே இருந்த தடிமனான அலங்காரக் கண்ணாடி மேசை உடைந்திருந்தது. எதிரிகள் தாக்குதல் நடத்திய ஆத்திரத்திலும், தன் எல்லைக்குள்ளேயே வந்து சவால் விட்ட எதிரிகளின் திமிரைக் கண்டு ஏற்பட்ட கோபத்திலும் ரணதேவ் அந்த மேசையை ஓங்கி அடித்திருந்தான்.

கண்ணாடிச் சில்லுகள் நாலாப்புறமும் சிதறிக் கிடக்க, அவனது வலது கை மணிக்கட்டின் அருகே ஆழமாகக் கிழிபட்டு ரத்தம் சொட்டச் சொட்ட நின்றிருந்தான். அவனது மேற்சட்டை கழற்றப்பட்டிருந்தது. வலியைப் பொருட்படுத்தாமல் அவனது கண்கள் கோபத்தில் சிவந்திருந்தன.

தீக்ஷிதா ஓடிவந்து அவனது கையைப் பார்த்தாள்.

“மிஸ்டர் ரணதேவ்! என்ன பண்றீங்க நீங்க? லூசா உங்களுக்கு?” அவளது குரலில் தொழில்முறையையும் தாண்டி ஒரு நிஜமான பதற்றமும் கோபமும் வெளிப்பட்டது.

ரணதேவ் நிமிர்ந்து அவளைப் பார்த்தான். அவனது பார்வையில் அந்த வழக்கமான அலட்சியப் புன்னகை அரும்பியது.

“என் கோபத்தை வெளிப்படுத்த எனக்கு வேற வழி தெரியல தீக்ஷிதா. என் சாம்ராஜ்யத்துல வந்து என்னை ஒருத்தன் தாக்கத் துணியுறதா? அவனுங்களை சும்மா விடமாட்டேன்,” என்றான் கரகரப்பான குரலில்.

தீக்ஷிதா அவனைக் கடிந்து கொள்ளும் பார்வையுடன், “அதுக்காக உங்க கையை நீங்களே சேதப்படுத்திப்பீங்களா?” என்றபடி வேகமாக மேசையின் மீதிருந்த முதலுதவிப் பெட்டியை எடுத்தாள்.

அவனை அருகில் இருந்த கட்டிலின் ஓரத்தில் அமரவைத்தாள். அவனுக்கு மிக அருகில் மண்டியிட்டு அமர்ந்து, பஞ்சில் மருந்தைத் தடவி அவனது காயத்தில் இருந்த கண்ணாடிச் சில்லுகளை மெதுவாக அகற்றினாள்.

அவளது மென்மையான விரல்கள் அவனது வெற்று உடம்பிலும் ரத்தம் கசியும் கையிலும் பட்ட நொடி, ரணதேவின் நரம்புகள் முறுக்கேறின. அவனது அசுரத்தனமான மார்பின் தசைப்பிடிப்பும், அவனது உடலின் சூடும் தீக்ஷிதாவின் கைகளுக்கு நேரடியாகக் கடத்தப்பட்டன.

ரணதேவ் அவளது அசைவுகளை உற்றுப் பார்த்தான். தளர்வான உடையில், தலைமுடி தோள்களில் சிதறிக் கிடக்க, தன் காயத்தை ஆற்றுவதில் தீவிரமாக இருக்கும் தீக்ஷிதாவின் அழகும், அவளது அருகாமையும் அவனது கட்டுப்பாட்டை முற்றிலும் குலைத்தன.

“நீ என் பாடிகார்ட் தானடி… அப்புறம் எதுக்கு என் காயத்தைப் பார்த்து உனக்கு இவ்வளவு பதற்றம்?” ரணதேவின் குரல் அவளது காதோரம் தாழ்ந்து, உணர்ச்சி கொந்தளிப்போடு ஒலித்தது.

தீக்ஷிதா பார்வையை உயர்த்தாமல், காயத்திற்கு மருந்து போட்டபடியே சொன்னாள்: “உங்களைப் பாதுகாக்குறது என் கடமை. ஆனா நீங்களே உங்களுக்குக் காயம் ஏற்படுத்திக்கிட்டா நான் என்ன பண்றது?”

“பொய் சொல்லாதே தீக்ஷிதா!”

ரணதேவ் திடீரென அவளது வலது கரத்தைப் பற்றித் தன் பக்கம் இழுத்தான். தீக்ஷிதா நிலைகுலைந்து அவனது மார்பின் மீது வந்து விழுந்தாள்.

அடுத்த நொடி, ரணதேவின் இடது கை அவளது இடுப்பை வளைத்துப் பலமாகத் தன்னோடு இறுக்கிக் கொண்டது. இருவரின் மூச்சுக்காற்றும் ஒன்றோடொன்று கலந்து அந்த அறையின் வெப்பத்தை உச்சத்திற்குக் கொண்டு சென்றது.

“உன் கண்ணுல தெரியுறது வெறும் கடமை இல்லடி… என்னை இழந்துடுவோமோங்கிற பயம்! என் மேல உனக்கு இருக்குற அதே தாகம்!” ரணதேவ் அவளது முகத்திற்கு மிக அருகில் வந்து அழுத்தமான குரலில் சொன்னான்.

தீக்ஷிதா அவனது மார்பில் கைவைத்துத் தள்ள முயன்றாள். ஆனால் அவனது அணைப்பு பாறையைப் போல இறுக்கமாக இருந்தது.

“ரணதேவ்… விடுங்க… காயம் அதிகமாகும்!” அவளது குரல் தடுமாறியது.

“காயத்தைப் பத்தி எனக்குக் கவலையில்லை. இந்த இரவோட தனிமையில… உன்னை என் வசமாக்காம நான் விடப்போறதில்லை!”

ரணதேவ் தன் தடிமனான விரல்களால் அவளது தாடியைப் பற்றி, அவளது உதடுகளை நோக்கித் தன் முகத்தைக் கொண்டு சென்றான். அவனது கரடுமுரடான உதடுகள் அவளது மென்மையான கழுத்துவழியே உரசி இறங்கின. தீக்ஷிதாவின் உடலெங்கும் காமத் தீ பற்றி எரிந்தது. அவளது கைகள் அவனது முறுக்கேறிய தோள்களை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டன.

இருவரின் ஈகோவும், அடக்க முடியாத தாகமும் அந்த இரவின் இருளில் ஒன்றோடொன்று மோதி உறைந்து நின்றன!