FAMILY NOVEL

அத்தியாயம் 20

எப்படியோ பல போராட்டங்களுக்குப் பிறகு, கை அசைத்துத் தான் உயிரோடு பிழைத்திருக்கிறேன் என்பதைத் தன் கணவனுக்கு லாவண்யா சுட்டிக்காட்டினாள். அவளது அசைவில் அதிர்ந்து போனவன் மருத்துவரை அழைக்க, இரண்டு மணி நேரச் சிகிச்சைக்குப் பிறகு வெளியே வந்த மருத்துவர் மகிழ்ச்சியான செய்தியைச் சொன்னார்.

“எப்பவும் போலச் சொல்ற அதே டயலாக் தான்… மெடிக்கல் மிராக்கிள் (Medical Miracle)! அவங்க பிழைச்சுட்டாங்க. ஆனா கொஞ்சம் ரெஸ்ட் தேவைப்படுது. மறுபடியும் ரூமுக்குள்ள போய் எமோஷனலா (Emotional) எதுவும் பேசி அவங்களை வற்புறுத்த வேண்டாம்,” என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றார்.

இரவு இரண்டு மணி ஆனது. அனைவரும் உறங்கிய பிறகும் விகாஸ் உறங்காமல் அறைக்குள் சென்று, உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் தன் மனைவி அருகே அமர்ந்து அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். விடியற்காலையில் ஆண்கள் அனைவரும் வெளியே சென்று விட, விகாஸ் மட்டும் அட்டெண்டர் அறைக்குள் சென்று குளித்து முடித்து, ஏற்கனவே வேலை ஆட்கள் மூலம் கொண்டு வரப்பட்ட தன் உடையை மாற்றிக் கொண்டு வெளியில் அமர்ந்து கொண்டான்.

நர்ஸ் மற்றும் ஆயம்மா இருவரும் சேர்ந்து லாவண்யாவுக்கு உடைகளை மாற்றிக் கொண்டிருக்க, அகல்யா அவர்களுக்குத் துணையாக இருந்தாள். லாவண்யா கண் விழித்து அனைவரையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். ஆனால் எதுவும் பேசவில்லை; அமைதியாகப் பதுமை போலவே இருந்தாள். விகாஸ் மட்டும் அவ்வப்போது வந்து அவள் தலையை வருடி விட்டுச் செல்வான். அனன்யா சிறு குழந்தை என்பதால், அன்னலட்சுமி குழந்தையைக் கையோடு வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றுவிட்டார்.

காலை 10 மணி அளவில் அனைவரும் ஆஜராகி இருந்தனர். அது பெரிய ஸ்பெஷல் வார்டு என்பதால் அனைவரும் ஒரு இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டு லாவண்யாவைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அவள் சற்று பயத்தோடும் குழப்பத்தோடும் அனைவரையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

“இப்போ உங்களுக்கு உடம்பு எப்படி இருக்கு??” என்று மீனாட்சி கேட்டதற்கு, “பரவாயில்லை” என்பது போலத் தலையாட்டினாள் லாவண்யா.

“நேத்து ஏன் உங்களுக்கு அப்படி ஆச்சு? எப்படித் தலையில அடிபட்டது? டாக்டர் சொன்னது உன்னை யாரோ வற்புறுத்தி துன்பப்படுத்தித் தலையில இடிச்ச மாதிரி இருக்குன்னு. என்ன நடந்ததுன்னு சொன்னாத்தானே எங்களுக்குத் தெரியும்? தயவு செஞ்சு சொல்லும்மா,” என்று மீனாட்சி கேட்டார்.

அவரைப் பார்த்த லாவண்யா, “நேத்து என்ன நடந்தது? சரி… நீங்க யாரு அத்தை? இவங்க எல்லாம் நம்ம ரிலேட்டிவா? எனக்கு ஏதோ ஆக்சிடென்ட் ஆகி இருக்குன்னு தெரியுது. ஆனா ஆதி மச்சான் டோட்டலா ஆளு மாறிப் போயிட்டாரே? அவருக்குத் தாடி இருக்காதே? மீசை கூட அரும்பு மீசை தானே இருக்கும்? அண்ணா, நீ என்ன ஒரு மாதிரி அங்கிள் லுக்ல தெரியுற? ஏன் அகல் விளக்கு… நீ என்னடி, புடவை கட்டத் தெரியாதுன்னு பாவாடை சொக்கா போட்டுட்டுத் தானே திரிஞ்சுக்கிட்டு இருப்ப? நீ என்ன புடவை கட்டிக்கிட்டு பெரிய பொம்பளை மாதிரி இருக்க? ஓ மை காட்! இங்க என்ன நடக்குதுன்னு கொஞ்சம் சொல்றீங்களா??” என்று கேட்டாள்.

அழுத்தமாகச் சொல்லப்பட்ட ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அங்கிருந்தவர்களை அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியது. இது என்ன புதுக் கதையாக இருக்கிறது என்று அனைவரும் குழம்பினர். உடனே மருத்துவரை அழைத்து லாவண்யா சொன்னதை விளக்கினர்.

மருத்துவர் சோதித்துவிட்டுச் சொன்னார்: “வலது பக்கத் தலையில் அடிபட்டதால மூளைக்குச் செல்லும் நரம்பில் ஒரு சிறிய அதிர்ச்சி ஏற்பட்டிருக்கு. இதனால அவங்க சில பழைய கசப்பான விஷயங்களை மனதிற்குள் அழுத்தி வச்சிருந்திருக்கலாம். நேத்து பலமாக அடிபட்ட அந்த அதிர்ச்சியில், அவங்க சில பல வருஷ ஞாபகங்களை மறந்து போயிருக்கலாம். இதை ரெட்ரோகிரேட் அம்னீஷியா (Retrograde Amnesia) என்று சொல்லலாம். அவங்க இப்போ எந்தக் காலக்கட்டத்தில் இருக்காங்கன்னு நீங்கதான் கண்டுபிடிக்கணும். பழைய ஞாபகம் எப்போது வரும் என்று சொல்ல முடியாது; வரலாம் அல்லது வராமலும் போகலாம்.”

மருத்துவர் சென்றுவிட, லாவண்யாவை வைத்து என்ன செய்வது என்று யாருக்கும் புரியவில்லை. பழைய விஷயங்களை அவளிடம் சொல்லலாமா வேண்டாமா என்று விகாஸ் குழப்பமாக இருந்தான்.

“ஏய் நீ நைட்டி பாய் (Nighty Boy) தானே? டேய் விகாஸ்… எப்படி இருக்க? என்னடா ஆளே மாறிப் போயிட்ட? நீ மட்டும் தான் வந்து இருக்கியா, நம்ம பிரெண்ட்ஸ் யாரும் வரலையா? சரி, நான் எத்தனை நாள் ஹாஸ்பிடல்ல அட்மிட் ஆகி இருந்தேன்? நமக்கு 5th செமஸ்டர் வேற நடந்துட்டு இருந்ததே… எக்ஸாம் முடிஞ்சிடுச்சா இல்ல இனிமே தான் இருக்கா?” என்று லாவண்யா கேட்க, விகாஸ் அவளைப் பேயறைந்தது போலப் பார்த்தான். வெளியே இருந்தவர்கள், “இவள் இன்னும் காலேஜ் காலத்திலேயே இருக்கிறாளே” என்று சிரிக்கத் தொடங்கிவிட்டனர்.

“ஏன் யாரும் பதில் சொல்ல மாட்டேங்குறீங்க? என் டிரஸ் என்ன இது?” என்று குனிந்து பார்த்த லாவண்யா, தன் கழுத்தில் இருந்த மஞ்சள் தாலியைப் பார்த்தாள். அவளது கண்கள் விரிந்தன. தாலியைத் தொட்டுப் பார்த்துவிட்டு ஆதித்யாவை நோக்கினாள்.

“டேய் ஆதி மச்சான்! நீ இந்த அகல் விளக்கைத் தானே லவ் பண்ணிட்டு இருந்த? என் கழுத்துல எதுக்குத் தாலி கட்டுன? எங்க அப்பா அத்தைக்கிட்ட வாங்குன சத்தியத்துக்காக என் கழுத்துல தாலி கட்டுனியா? அடப்பாவி… லவ் பண்ற பொண்ணுக்குத் துரோகம் பண்றியே, நீ எல்லாம் நல்ல மனுஷனா??” என்று ஆதியை வறுத்தெடுத்தாள்.

கணேஷ் தன் தலையில் அடித்துக் கொண்டான். “அண்ணா, அவங்க ரெண்டு பேரும் லவ் பண்ணவங்கன்னு இவளுக்குத் தெரியுது. ஆனா இவளை யாரு கல்யாணம் பண்ணாங்கன்னு தான் தெரியல,” என்று முணுமுணுத்தான்.

அன்னலட்சுமி லாவண்யாவை அணைத்துக்கொண்டு அழ ஆரம்பித்துவிட்டார். “ஐயோ, என் அண்ணன் சாகும்போது உன் பொண்ணைப் பத்திரமா பார்த்துக்க சொன்னாரே… இவளுக்கு மட்டும் ஏன் இவ்வளவு சோதனை?” என்று அழுதார்.

லாவண்யா குழப்பத்துடன், “அத்தை எதுக்கு அழறீங்க? ஆதி மாமா எதுக்கு என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டாரு?” என்று மீண்டும் கேட்க…

“அடியே! ஆதித்யா உன்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கல. உன்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டது இதோ உன் கூடப் படிச்ச விகாஸ் தான். நீங்க ரெண்டு பேரும் லவ் பண்ணித் தான் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டீங்க. நேத்து தான் உங்க கல்யாணம் நடந்தது,” என்று கணேஷ் உண்மையை (சற்று மாற்றியமைத்து) சொன்னான்.

“ஐயோ என்ன சொல்றீங்க? இவரா எனக்குப் புருஷன்? இவருக்குப் பொண்ணுங்க கிட்டப் பேசவே தெரியாதே? இவரைப் போய் எனக்குக் கட்டி வச்சிருக்கீங்க? வாய்ப்பே இல்லை, நான் இவரை லவ் பண்ணிருக்கவே மாட்டேன்!” என்று லாவண்யா சொல்ல, விகாஸ் அவள் வாயை மூடினான்.

“லாவீ, நீ இப்போ காலேஜ் பொண்ணு கிடையாது. உனக்கு இப்போ 25 வயசு ஆகுது. ஆதி மாமா அகல்யாவைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு ரெண்டு குழந்தைகளை வச்சிருக்கான். நமக்கு நேத்து தான் கல்யாணம் ஆச்சு. எனக்குப் பேசத் தெரியாம இல்லை, உனக்காகத் தான் நான் வேற யார்கிட்டயும் பேசல. கொஞ்ச நேரம் ரெஸ்ட் எடு, நாங்க அப்புறம் பிளாஷ்பேக் (Flashback) சொல்றோம்,” என்றான் விகாஸ்.

“பிளாஷ்பேக் ரெடியா?” என்று அவள் சந்தேகமாகக் கேட்க, “ஆமாம், இத்தனை வருஷமா நடந்ததைச் சொல்லப் போறோம். வீட்டுக்குப் போய் மெதுவா பேசிக்கலாம்,” என்று விகாஸ் அவளைச் சமாதானப்படுத்தினான். அவன் சொல்லுக்குக் கட்டுப்பட்டு அவள் உறங்கத் தொடங்கினாள்.

மதியம் கண் விழித்தவளிடம் விகாஸ் மெதுவாகப் பேசினான்: “உனக்குக் கடைசியா என்ன ஞாபகம் இருக்கு?”

“நம்ம காலேஜ் ஃபைனல் இயர் (Final Year) படிக்கிறோம். அந்த அகல் விளக்கு நம்ம காலேஜ்ல ஃபர்ஸ்ட் இயர் ஜாயின் பண்ணி இருந்தா. அவ படிச்சாளோ இல்லையோ, ஆதித்யா மாமா கூட லவ் பயங்கரமா பண்ணா. அவங்க லவ் சீனைத் தான் நான் தினமும் லைவ் டெலிகாஸ்டா பார்ப்பேனே!” என்று லாவண்யா வெகுளியாகச் சிரித்தாள்.

விகாஸ் அவளது சிரிப்பில் மயங்கினாலும், கஷ்டப்பட்டுத் தன் கதையைத் தொடர்ந்தான்: “அப்புறம் 6th செமஸ்டர்ல நான் என் காதலைச் சொன்னேன். நீ முதல்ல வேணாம்னு சொன்னாலும் அப்புறம் புரிஞ்சுக்கிட்டு காதலிக்க ஆரம்பிச்ச. கேரியர்ல சாதிச்ச பிறகு தான் கல்யாணம்னு சொன்னதால நாம வெயிட் பண்ணோம். அப்புறம் கணேஷுக்கும் அஸ்வினிக்கும் கல்யாணம் ஆகி அனிருத் பிறந்தான். ஆதித்யாவும் அகல்யாவும் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டாங்க. அவங்களுக்கு ஆத்விக், அனன்யான்னு ரெண்டு குழந்தைங்க. நீ பிசினஸ்ல பிஸியா இருந்த. ஒரு வழியா முட்டி மோதி நேத்து தான் நாம பெருமாள் கோவில்ல கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டோம். ஈவினிங் ரிசப்ஷன்ல நீ தெரியாம மரத்துல மோதி அடிபட்டுடுச்சு. கண் முழிச்சு பார்த்தா நீ இத்தனை வருஷத்தைப் பின்னோக்கிப் போயிட்ட. நம்ம ஃபர்ஸ்ட் நைட் கூட நடக்காமப் போயிடுச்சு,” என்று வருத்தப்படுவது போல நடித்தான்.

லாவண்யா அந்தப் பொய்யை அப்படியே நம்பினாள். “அச்சச்சோ, இவ்வளவு நடந்துடுச்சா? சரி, பழசு மறந்து போனா என்ன… நீ தான் என் புருஷன்னு எல்லாரும் சொல்றாங்கல்ல? ஆனா எனக்குப் பழைய ஞாபகம் வர கொஞ்சம் டைம் எடுக்கும். உன்னை விட்டுப் போக மாட்டேன், பழகப் பார்க்கிறேன்,” என்று இயல்பாகச் சொன்னாள்.

அவள் கரங்களைப் பிடித்துக் கொண்ட விகாஸ், அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டு அணைத்துக் கொண்டான். “கணவன் தானே, அவனுக்கு இல்லாத உரிமையா?” என்று லாவண்யாவும் அவனைத் தழுவிக் கொண்டாள்.

வெளியே இருந்து கண்ணாடி வழியாக இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த கணேஷ், ஆதித்யாவின் முகத்தைப் பார்த்து, “அந்தப் பிளாஷ்பேக் ஃபேக் (Fake)!” என்று சொல்லிச் சிரிக்க, ஆதித்யாவும் அவனுடன் சேர்ந்து சிரித்தான்.

அத்தியாயம் 19

“என்னம்மா நீ! இவ்வளவு விஷயம் நடந்திருக்கு, எனக்கு ஒரு தகவல் சொல்லாம இருந்திருக்கீங்க? வீட்ல நானும் ஒரு பெரியவள் இருக்கேன்றதை மறந்துட்டீங்களா?” என்று தன் மகள் அஸ்வினி வீட்டில் நடந்த விஷயத்தைக் கூற, அன்னலட்சுமி கவலையோடு மகளிடம் ஆதங்கமாகக் கேட்டார்.

“அம்மா, நீங்க மாத்திரை போட்டுக்கிட்டுப் படுத்துக்கிட்டு இருப்பீங்கன்னு நினைச்சுட்டோம். திடீரென்று ஹால்ல எல்லாரும் பேசிட்டு இருக்கும்போது விகாஸ் அண்ணன் சத்தம் போட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு. அதான் என்னன்னு போய் பார்த்தா, பாவம் லாவண்யாவுக்கு ஏதோ ஆயிருக்கு. தலைல இருந்து ரத்தம் சொட்டிக்கிட்டே இருந்தது. அதான் ஹாஸ்பிடலுக்கு அனுமதிக்கப் போயிருக்காங்க. என்ன ஆச்சுன்னு தெரியல. கூட ஆதி அண்ணாவும் அண்ணியும் போயிருக்காங்க. பசங்க மூணு பேரும் தூங்கிட்டு இருக்காங்க. பாவம் மீனாட்சி ஆன்ட்டி ரொம்பக் கவலையா இருக்காங்க. ‘இன்னைக்குக் கல்யாணமான பொண்ணுக்குப் போய் இப்படி ஒரு அசம்பாவிதம் நடந்துடுச்சே’ அப்படின்னு வருத்தப்படுறாங்க,” என்று அஸ்வினி கூறினாள்.

அன்னலட்சுமி உடனே ஓடிச் சென்று மீனாட்சியைப் பார்த்து, “மீனு, கவலைப்படாதேம்மா. குழந்தைக்கு எதுவும் ஆகாது. அதுக்காக என் மருமகப் பொண்ணைத் தப்பா எதுவும் நினைக்காதே. கொஞ்ச நாளா அவ வாழ்க்கை சரியில்லை, இது அதுக்கு ஒரு திருஷ்டி கழிஞ்ச மாதிரி இருக்கும்னு நினைச்சுக்கோ. இனிமே பாரு, உன்னோட மகனும் மருமகளும் நல்லபடியா வாழ்வாங்க,” என்று ஆறுதலாகப் பேசினார். அவரைப் பார்த்துச் சிரித்துக்கொண்டே மீனாட்சி பேசத் தொடங்கினார்.

“நானும் பார்த்துக்கிட்டுத் தான் இருக்கேன் அக்கா. என் மருமகளுக்கு எதுவும் ஆகாது. அவளைப் பற்றிய விஷயங்களைக் கேள்விப்பட்டப்போ எனக்கு அவள் மீது நல்ல அபிப்பிராயமே இல்லை. ஆனா என்னவோ, அவளை நேர்ல பார்த்த பிறகு எதையும் கேட்கத் தோணல, பேசத் தோணல. என் மருமகளா என் மகன் பக்கம் நிக்கும்போது அவ்வளவு சந்தோஷமா இருந்தது. அவள் பார்வையில ஏதோ இருக்கு, எதையோ மறைக்கிறா. அவளுக்குள் சில பல கேள்விகள், சந்தேகங்கள், வலி, வேதனைன்னு நிறைய இருக்கு. இத்தனை வருஷம் உங்க வீட்ல இருந்திருக்கா, என்னைக்காவது ஒரு நாள் அவகிட்ட தனியா உக்காந்து என்ன ஏதுன்னு கேட்டு இருக்கீங்களா??”

மீனாட்சி கேட்ட பிறகுதான் அன்னலட்சுமிக்கு உறைத்தது. தான் எப்பொழுதும் பிசினஸ் வேலை என்று சென்றுவிட, பிள்ளைகள் எல்லாம் கல்லூரிக்கும் பள்ளிக்கும் சென்று வருவார்கள். அப்படி இருக்கும் போதுதான் திடீரென்று ஆதித்யா, “நான் லாவண்யாவைத் திருமணம் செய்யப் போகிறேன், அவளைத்தான் நான் காதலிக்கிறேன்” என்று சொன்னான். தன் மகன் ஆசைப்பட்டு விட்டானே என்ற மகிழ்ச்சியில், அண்ணன் மகளுக்குத் தன் மகனைக் கட்டி வைத்து அழகு பார்த்தார் அன்னலட்சுமி. ஆனால் இருவருக்கும் சரியாக மனம் ஒத்துப் போகாமல் எப்போதும் சண்டை வந்து கொண்டே இருக்கும். திடீரென்று விவாகரத்து கேட்டு அடம் பிடிக்க, அந்த நேரம் கர்ப்பமாக இருந்தாள். குழந்தை பிறந்த இரண்டே மாதத்தில் மொத்தமாக வெளியேறியவளை இப்போதுதான் பார்க்கிறார். என்னவென்று கேட்க முடியும்? திருமணமான பிறகு இருவருக்கும் அடிக்கடி சண்டை ஏற்படும் போது, தனியே அழைத்து என்ன ஏது என்று ஒரு பெண்ணாகப் பெண்ணின் மனம் அறிய முடியாமல் போய்விட்டதே என்று நினைத்துத் தன்னைத் தானே திட்டிக் கொண்டார் அன்னலட்சுமி.

அவரின் குற்ற உணர்ச்சி கலந்த பார்வையைப் பார்த்த மீனாட்சி, “ஒரு பொண்ணு இன்னொரு பொண்ணுக்கு எதிரின்னு சொல்லுவாங்க, அது 25% உண்மையா தான் இருக்கு. மொத்தமா எல்லாப் பொண்ணுங்க மேலையும் பழி போட முடியாது இல்லையா? சரி விடுங்க, இனி என் மருமகளைப் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டிய பொறுப்பு என்னோடது. அஸ்வினி, வேற ஏதாவது டிரைவர் இருக்காங்களா? நான் ஹாஸ்பிடல் போகணும், என்னால இங்க இருக்கவே முடியல. அப்புறம் நான் அனன்யாவைத் தூக்கிட்டுப் போகலாமா? என்னதான் உங்க மகன் ஆதிக்கு முழுமையாக அனன்யா சொந்தமாக இருந்தாலும், அவனுக்குத் துணையா அகல்யா இப்போ அனன்யாவுக்கு அம்மாவா இருந்தாலும், ஒன்பது மாசம் கருவுல சுமந்து வலிக்க வலிக்கப் பெத்து எடுத்தது என்னோட மருமகள் லாவண்யா. அதை யாராலும் மறக்க முடியாது, மாற்றவும் முடியாது இல்லையா? அதனால குழந்தையை அவகிட்ட ஒரு ஆறுதலுக்காகக் கூட்டிட்டுப் போறேன்,” என்று அனுமதி கேட்டார். அஸ்வினியால் மறுப்பு தெரிவிக்க முடியவில்லை, ஆகையால் அனன்யாவைத் தூக்கி அவர் கையில் கொடுத்தாள். குழந்தையை வாங்கிக் கொண்டு மீனாட்சி மருத்துவமனைக்குப் பயணமானார்.

இங்கே ஒருவன் மருத்துவமனையை இரண்டாக்கிக் கொண்டிருந்தான். மருத்துவர்கள் தங்களால் முடிந்த சிகிச்சையை மேற்கொண்டுதான் இருந்தார்கள். அதிக ரத்தப்போக்கு ஏற்பட்டிருந்ததால், தலையில் இருந்து ரத்தம் நின்றபாடில்லை. உடனடியாக அவளது ரத்த வகையைச் சார்ந்த ரத்தம் தேவைப்பட்டது. அகல்யாவுக்கும் லாவண்யாவுக்கும் ஒரே ரத்த வகை என்பதால், அகல்யா ரத்தம் கொடுத்து உதவினாள். சிறிது நேரத்திலேயே லாவண்யாவுக்குச் சிகிச்சை ஆரம்பிக்கப்பட்டது. அனைத்தும் முடித்து மருத்துவர் வெளியே வர, அவரை விகாஸ் பிடித்துக்கொண்டான்.

“என் பொண்டாட்டி எப்படி இருக்கா? ஏன் இந்த மாதிரி ஆச்சு? பிளட் எல்லாம் கொடுத்தாச்சுல்ல, அப்புறம் ஏன் எதுவும் சொல்லாம அமைதியா வரீங்க? சீக்கிரம் சொல்லுங்க, அவள் எப்படி இருக்கா??” என்று மூச்சு விடாமல் கேள்வி மேல் கேள்வி கேட்டான்.

“சார், சார் பொறுமை! இப்பதானே ட்ரீட்மென்ட் முடிந்திருக்கிறது. இன்னும் கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு தான் எதையும் சொல்ல முடியும். ஆனா தலையில பலத்த காயம் பட்டிருக்கு சார். பின் மண்டையில் அடிபட்டால் எவ்வளவு ஆபத்தோ, அதே மாதிரி முன்பக்கம் அவள் மரத்தில் மோதியதால் வலது பக்கம் நெற்றியில் பலமாக இடிபட்டிருக்கிறது. அதனால நரம்புகள் பாதிக்கப்பட வாய்ப்பு இருக்கு. ஒன்னு அவள் முழுமையாகக் குணமாகி வரணும், இல்லையென்றால் அசைவற்ற நிலையில் கோமா ஸ்டேஜுக்கு (Coma Stage) போக வாய்ப்பு இருக்கு,” என்றார் மருத்துவர்.

மருத்துவரின் சட்டையைப் பிடித்துக் கொண்டு, “இந்நேரத்துக்குப் பில் போடுறதுல குறியா இருப்பீங்க. ஒரு உயிரைக் காப்பாத்தத் தெரியல, அப்புறம் எதுக்குடா நீ எம்பிபிஎஸ் படிச்ச? மனுஷன் உயிரைக் காப்பாத்துறதை விட்டுட்டு எங்க உயிரை எடுக்குறீங்க. நான் வேற ஹாஸ்பிடல் கூட்டிட்டுப் போறேன்,” என்று பைத்தியக்காரனைப் போலக் கதறினான் விகாஸ்.

ஆதித்யா அவனைச் சமாதானம் செய்து அமர வைத்தான். “டேய், நீ எவ்வளவு ஸ்ட்ராங்கா இருப்ப? எதுக்கு இவ்வளவு வீக் ஆயிட்ட? அவளுக்கு எதுவும் ஆகாது. இவ்வளவு பண்ணத் தெரிஞ்ச பிறகு உங்க ரெண்டு பேரையும் சேர்த்து வைக்கத் தெரியாதா? அதுக்காகத் தானே இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு இருக்கோம். அவளே சில உண்மைகளைச் சொல்லுற வரைக்கும் முடிஞ்ச அளவுக்கு எவ்ளோ அசிங்கப்படுத்த முடியுமோ அவ்வளவும் அசிங்கப்படுத்தியாச்சு, இக்னோர் பண்ணியாச்சு. ஆனா அவ அழுத்தக்காரி, எதையும் சொல்லாம அமைதியாவே இருக்கா. ஏன், ரோகித் கிட்ட கேட்கும் போது கூட ‘அவ என்னைக்கு என்கிட்ட பேசி இருக்கா? முடிஞ்ச அளவுக்குச் சண்டை தான் போடுவா’ அப்படின்னு சொல்லி இருக்கான். சம்திங் ராங் (Something wrong). அவளைச் சுற்றி ஏதோ நடக்குது. இப்போ கோமான்னு சொல்றது தான் பயமா இருக்கு,” என்று ஆதித்யா கவலையாகச் சொல்ல, கணேசனும் அதை ஆமோதித்தான்.

விகாசுக்கு அழுகை வந்துவிட்டது. அவளை வார்த்தையால் வதைப்பானே தவிர, அவளைத் தன் மனக்கோட்டையில் வசிக்க வைத்திருக்கும் மகாராஜா அவன் தான் என்று அவள் அறிய மாட்டாள். ஆனால் அவன் இதய அரண்மனையில் சிம்மாசனம் போட்டு அமர்ந்திருக்கும் இதயராணி அவள்தான் என்பது அவனுக்குத் தெரியுமே.

“லாவி… சீக்கிரம் வந்துடு. நீ மட்டும் பத்திரமா வந்தால் போதும், எனக்கு எதுவும் வேண்டாம். நான் எதையும் கேட்க மாட்டேன், என்ன விட்டுப் போகாத லாவி,” என்று புலம்பிக் கொண்டிருந்தான். இவர்களின் சம்பாஷணையைப் பார்த்த அகல்யாவுக்குத் தலை சுற்றி விழுந்துவிடுவது போல இருந்தது. இதுவரை அவள் கேள்விப்பட்டது லாவண்யா ஒரு துரோகி, ஏமாற்றுக்காரி, பெற்ற பிள்ளையைக் கைவிட்டு ஓடியவள் என்பது தான். ஆனால் அவளுக்காகத் துடித்துப் போய் மூவரும் இப்படிப் பேசுவது அவளுக்கு அதிர்ச்சியைத் தந்தது. ‘நமக்குத் தெரியாமல் ஏதோ சில விஷயங்கள் நடக்கிறது’ என்று அங்கே யோசனையாக அமர்ந்திருந்தாள். அப்போது அனன்யாவைத் தூக்கிக் கொண்டு மீனாட்சி அம்மா உள்ளே நுழைந்தார்.

அகல்யா அவரிடம், “என்னம்மா, பாப்பாவைத் தூக்கிட்டு வந்து இருக்கீங்க? ரொம்ப அழுதாளா??” என்று கேட்டாள்.

“இல்லம்மா, லாவண்யாவுக்கு ஒரு ஆறுதலா இருக்கட்டுமேன்னு குழந்தையை கூட்டிட்டு வந்தேன். அவளுக்கு இப்போ எப்படி இருக்கு??”

“டாக்டர் இன்னும் எதுவும் சொல்லல. கோமா போக வாய்ப்பு இருக்குன்னு சொல்லிட்டுப் போயிட்டாரு. அவ கண் விழிச்சாதான் நிலைமை தெரியும்,” என்று அகல்யா சொல்ல, மீனாட்சிக்கு அழுகை வந்தது.

தன் அன்னை அனன்யாவுடன் வந்திருப்பதைப் பார்த்த விகாஸ், ஓடிச் சென்று அனன்யாவை வாங்கிக் கொண்டு லாவண்யா இருக்கும் அறைக்குள் நுழைந்தான். மருத்துவர்கள் அவனைத் தடுத்தனர், “சார், இன்னும் அவங்க கண் விழிக்க ஆறு மணி நேரம் ஆகும். அதுவரை நீங்க உள்ளே வரக்கூடாது,” என்று தடுத்தும் கேட்காமல் விகாஸ் பிடிவாதமாக உள்ளே சென்றான். கணேஷும் ஆதித்யாவும் மருத்துவரிடம் அனுமதி பெற்றுத் தர, அனைவரும் வெளியேறினர்.

நிசப்தமான அந்த அறையில், லாவண்யா கண்களை மூடிச் சயன கோலத்தில் இருந்தாள். அனன்யாவோடு விகாஸ் அவள் அருகே நின்றான். குழந்தையைப் பாதுகாப்பாக அமர வைத்து அவள் காதருகே பேசத் தொடங்கினான்.

“எந்த ஒரு அம்மாவும் பெத்த பிள்ளையை, அதுவும் பால் குடிக்கிற பச்சைப் பிள்ளையை விட்டுட்டுப் போக மாட்டா. முக்கியமா இளகிய மனசு கொண்ட என்னோட லாவி இந்த மாதிரி தப்பான காரியத்தைச் செய்யவே மாட்டாள். நீ அப்படி விட்டுட்டுப் போறதுக்கு ஒரு பெரிய காரணம் இருக்கு. அதைத் தெரிஞ்சுக்கத் தான் நாங்க எல்லாரும் உன்னை வெறுக்கிற மாதிரியே பிஹேவ் பண்ணிக்கிட்டு இருக்கோம். அப்போதாவது உண்மையைச் சொல்லுவேன்னு பார்த்தா, அப்பவும் நீ பிடிவாதமா இருக்க. ஆதித்யாவோட வாழ்க்கை நல்லா இருக்கணும், அவன் குடும்பம் நல்லா இருக்கணும்னு நீ எவ்வளவு அசிங்கப்பட்டாய்? உன்னைத்தான் எல்லாரும் தப்பா நினைக்கிறாங்க. ஆனா என்னோட லாவி அப்படி கிடையாது. உனக்காக இல்லாட்டியும், இந்த குழந்தைக்காக நீ மீண்டு வரணும்.”

“நீ நல்லபடியா வந்தா உனக்கு ஒரு விஷயத்தைச் சொல்லுவேன். அந்த விஷயம் என்பதற்குப் பதிலாக ஒரு ‘ரகசியம்’ என்று சொல்லலாம். அந்த ரகசியத்தைக் கணேஷ், ஆதித்யாவைத் தவிர வேறு யாருக்கும் தெரியவிடவில்லை. ஆனா நீ ரொம்பவே கஷ்டப்பட்டுட்டாய். அந்த ரகசியத்தைச் சொன்ன பிறகு நீ என்னை ஏத்துக்கிறதும் ஏற்றுக் கொள்ளாமல் போகிறதும் உன்னோட விருப்பம். ஆனா நான் நல்லா இருக்கணும்னா நீ நல்லா இருக்கணும். அப்பதான் நீ யார் நல்லா இருக்கணும்னு ஆசைப்பட்டாயோ அவங்க எல்லாரும் நல்லா இருப்பாங்க,” என்று அவள் காலடியில் தலை வைத்துத் கண்ணீர் மல்கக் கதறினான் விகாஸ்.

அவள் அருகில் இருந்த அந்தச் சிறு மொட்டு அழுது கொண்டிருக்க, விதியின் கோரச் சதியிலிருந்து மீண்டு எழ முயன்றாள் லாவண்யா. அவளுடைய நாசி சீராகத் துடிக்க, தான் பிழைத்துவிட்டதை உணர்த்துவது போல விகாஸின் கையைப் பிடித்தாள் லாவண்யா.

அத்தியாயம் 18

வெற்றிகரமாக பார்ட்டி சக்சஸ் மீட் சிறப்பாக நடைபெற்றது. குடும்பத்தார்கள் மட்டுமே இரவு உணவு அருந்தத் தனியாக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. அங்கே அனைவரும் ஜோடி ஜோடிகளாக அமர்ந்து கொள்ள, குழந்தைகள் தனியாக ஒரு இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டனர். அனன்யா மட்டும் லாவண்யா, அகல்யா இருவருக்கும் நடுவில் ஒரு சிறு நாற்காலியில் அமர்ந்து கொண்டிருந்தாள்.

இட்லியைப் பிசைந்து சிறிதாகக் குழந்தைக்கு லாவண்யா ஊட்ட வர, அவள் வேண்டாம் என்று முகத்தைத் திருப்பி அகல்யா மீது சாய்ந்து கொண்டாள். அதைப் பார்த்த லாவண்யாவுக்கு முகத்தில் அடித்தது போல் இருந்தது. கண் கெட்ட பின் சூரிய நமஸ்காரம் செய்வது போல் இருந்தது அவளது நிலை. ‘நம் ஓவர் சென்டிமென்டால் என்ன பயன்? அனைத்தும் முடிந்து விட்டதே’ என்று அமைதியாகத் தனக்கான உணவைக் கொஞ்சமாக வைத்துச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.

மற்ற அனைவரும் மகிழ்ச்சியாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். இரண்டு நாட்கள் அமைதியாக இருந்த அகல்யா கூட ஏதாவது ஒன்று பேசி கலாட்டா செய்து கொண்டிருந்தாள்; குழந்தைகளோடும் தன் நாத்தனார், மாமியாருடனும் இயல்பாக இருந்தாள். இந்தச் சூழலில் தன்னைத் தனித்து ஒதுக்கி வைத்தது போலவே லாவண்யா உணர்ந்தாள். வேண்டுமென்றே இப்படிச் செய்கிறார்கள் என்று அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. அழைப்பிதழ் வைத்துத் தன்னை அவமானப்படுத்தத் திட்டமிடுகிறார்கள் என்று அவளுக்குப் புரிந்தது.

‘நான் ஒன்றும் இவர்களை இப்படிச் செய்யவில்லையே… என்னுடைய எதிர்ப்பு கூட மௌனத்தின் வழியே தான் நடந்தது. ஆனால் ஏன்? பெண்ணாகப் பிறந்து கணவனைப் புறக்கணித்த ஒரே காரணத்திற்காகவும், ஒற்றுமை, காதல், அன்யோன்யம் இல்லாத ஒரு நாள் இரவில் உதித்த குழந்தையை ஏற்க மனம் இல்லாமல் விட்டுச் சென்ற பாவத்திற்காகவும் மொத்தப் பழியும் என் மீதே விழுந்திருக்கிறது. இதில் சம்பந்தம் இல்லாத ஒருவன் மிரட்டிக் குழந்தையை வைத்துப் பயமுறுத்தித் திருமணம் செய்து கொண்டுவிட்டான். இனி இவனால் இன்னும் என்னென்ன அவஸ்தைப்படப் போகிறேனோ’ என்ற பயம் அவளுக்குள் இருந்தது.

“என்ன பொண்டாட்டி, இன்னைக்கு நைட்டு சம்பவத்தை நினைச்சு கொஞ்சமா சாப்பிடுறியா? உஷாரான பொண்ணு தான். பொண்ணுங்க கொஞ்சமா சாப்பிட்டு ஃபர்ஸ்ட் நைட் ரூமுக்கு வந்தா தான் எல்லாத்தையும் சுறுசுறுப்பா பண்ண முடியும். பயங்கர உஷார் தான் நீ,” என்று விகாஸ் அவளைச் சீண்டிப் பார்த்தான்.

அடிபட்ட பார்வையோடு அவனை நோக்கி, “நாம எப்போ நம்ம வீட்டுக்குப் போறோம்?” என்று கேட்டாள். உரிமையோடு ‘நம்ம வீடு’ என்று சொன்னவளைப் பார்த்து மனதிற்குள் ஒரு துளிர் மகிழ்ச்சி இருந்தாலும், அதை மறைத்துக்கொண்டு, “என்ன சொன்ன? நம்ம வீடா? என்னோட வீடு எப்ப உன்னோட வீடாச்சு? உனக்கு புரியலையா? அங்கீகரிக்கப்பட்ட மனைவி நீ. உன்னை வச்சுக்கிட்டு தான் நான் சந்தோஷமா என்னோட பிரைவேட் லைஃபை என்ஜாய் பண்ண முடியும். உனக்கான பினான்சியல் இன்டிபென்டன்ஸ், பார்ட்டி, பப் அப்படி இப்படின்னு சுத்தறதுக்கு ஜாலியா இருக்கத் தான் பிளான் பண்ணி ரோகித்தை விட்டு வந்த. இப்ப ஏதோ பத்தினி மாதிரி பேசுற… நடிக்காதடி,” என்று சுருக்கென்று அவளிடம் பேசிவிட்டு, வெளியில் சிரித்துக்கொண்டு சப்பாத்தியைப் பன்னீர் பட்டர் மசாலாவோடு சேர்த்துச் சாப்பிட்டான்.

‘என்னோட தப்பு தான். தாலி கட்டிட்டா மட்டும் இவன் எனக்குப் புருஷன் ஆகிடுவானா? அதான் சொல்லிட்டானே பொண்டாட்டி அடிமை அப்படின்னு. நான் எதுக்கு இவனுக்கு ப்ரூவ் பண்ண வேண்டி வரும்? எப்பவுமே நான் நானாவே இருக்கேன். யாருக்காகவும் நான் என்னை மாத்திக்கப் போறதில்லை. என்னைப் பற்றிச் சொல்லவும் போறதில்லை. அவங்க கண்ணோட்டத்திற்கு நான் எப்படியோ அப்படியே இருந்துகிட்டுப் போறேன்,’ என நினைத்துக் கொண்டு உணவருந்தி முடித்தாள். பின் கார்டன் ஏரியாவில் அமைதியாகக் கன்னத்தில் கை வைத்து நிலவைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

“சபாஷ் லாவண்யா, சபாஷ்! நான் சொன்னது என்ன, நீ செஞ்சுகிட்டு இருக்கிறது என்ன? 3 வருஷம் என் கண்ட்ரோலில் இருந்தாய். ஜஸ்ட் ஒரு வாரம் நான் இல்லாம போயிட்டேன், அதுக்குள்ள விகாஸ் கண்ணனுக்கு மனைவியா மாறிட்ட,” என்று கருப்பு முகமுடி போட்ட ஒரு நபர் அவளிடம் கேட்டார். அந்த நபரைப் பார்த்த பிறகு தான் அவளுக்கு முழு ஞாபகம் வந்தது. மூன்று வருடம் நாம் யார் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிறோம், இவர் மூலமாக இந்தத் குடும்பத்திற்கு எதுவும் ஆகக்கூடாது என்பதற்குத் தானே பல்வேறு துரோகங்களைச் செய்தோம் என்பது அவளுக்கு உறைத்தது.

“நீ… நீ…” என்று திக்கித் திணறிச் சொல்ல வருவதற்குள், அவளது கழுத்தை நெரித்தது அந்த கருப்பு உருவம்.

“படிச்சுப் படிச்சுச் சொன்னேன், நான் சொல்ற வரைக்கும் அந்த ஆதித்யாவை விட்டுப் போகாம டார்ச்சர் செய் அப்படின்னு. ஆனா அவன் கூட எப்படியாவது குழந்தையைப் பெத்துக்கச் சொன்னேன். எப்படியோ பெத்துட்ட. அப்புறம் என் மனசு நிம்மதியாகல, உங்களைத் துன்புறுத்தணும்னு நினைச்சேன். அதான் பச்சைப் பிள்ளையை ரெண்டே மாசத்துல விட்டுட்டு வரச் சொன்னேன். பரவாயில்லை, உனக்கு உயிர்கள் மேல பயம் இருக்கு. அந்த பயத்தால் தானே நான் இன்னும் இருக்கேன்? ஆனா நீ மட்டும் பொறுமையாக இருந்திருந்தால் இந்நேரம் நான் வர வேண்டிய இடத்திற்கு வந்திருப்பேன். எல்லாம் சொதப்பிப் போச்சு. போதாக்குறைக்கு உன்னை வச்சு கஷ்டப்பட்டு விரட்டி அடிச்ச அந்த அகல்யாவும் வந்து சேர்ந்துக்கிட்டா.

இதுல எனக்கு இரிடேட் பண்ற புது கேரக்டர் யார் தெரியுமா? ஒன்னு அந்த ரோகித், இன்னொன்னு உன்னைக் கல்யாணம் பண்ண அந்த விகாஸ். ஊர் அறிய அவன் கூட நீ ஓடிப் போயிட்டு வாழ்ந்துகிட்டு இருக்கிறதா நினைச்சுக்கிட்டு இருக்காங்க. ஆனா வீட்டுக்குள்ள நீ எப்படி வாழ்ந்துகிட்டு இருக்கேன்னு எனக்குத் தெரியாதா? எப்படியோ பலம் படைத்த ஒரு பணக்கார வீட்டுக்கு அவன் மருமகனா போயிட்டான். இன்னொரு பக்கம் நீ ஹைதராபாத் தப்பிச்சு நிம்மதியா வாழலாம்னு நினைச்சே. ஆதித்யா வாழ்க்கை சரியாக இருக்கும்னு காத்திருந்து அங்க போய் உனக்கான வாழ்க்கையை நீ தேடுவதற்கு முன்பாக உன்னோட நண்பனே உன்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டான். அவனுங்க ரெண்டு பேரும் குறுக்க வராம இருந்திருந்தா இந்நேரம் நீ கெட்ட பேரோடு வாழ்ந்திருப்பாய், ஆதித்யா தனிமையில் புழுங்கி இருப்பான். இதுல போதாக்குறைக்கு அந்த கணேஷ் அகல்யாவையே ஆதித்யாவுக்குக் கல்யாணம் பண்ணி வச்சிருக்கான். இவனுங்க என் கையில் கிடைக்கட்டும், செத்துருவானுங்க,” என்று வார்த்தைகளைத் துப்பினான். அவளது கழுத்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நெரிக்கப்பட்டது.

அவளுக்கு மூச்சு விடவே சிரமமாக இருந்தது. இவளை வைத்துத் தானே சில காரியங்களைச் செய்ய வேண்டும் என்பதால் அந்த உருவம் அவளை விட்டு விலகியது.

“ஒரு விஷயத்தை மட்டும் மறந்துடாதே. நீ இன்னொருத்தனைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கோ, குழந்தை பெத்துக்கோ, எப்படி வேணாலும் வாழு. ஆனா ஆதித்யா லைஃப்ல எந்த ஒரு பொண்ணும் இருக்கக் கூடாது. அதுக்காகத் தான் அவன் வாழ்க்கை நரகமாக உன்னை அவனுக்கு மனைவியா போகச் சொன்னேன். ஆனா நீ மறைமுகமாக அவனுக்கு எடுத்துச் சொல்லித் தப்பிக்கப் பார்த்துட்டு இருந்த. ஆனா அந்த ஆதி மரமண்டைக்கு ஏறல, ஏறவும் கூடாது. நீ ஓடிப்போனதை நினைச்சாவது அவன் ஃபீல் பண்ணிப் புழுங்கிச் சாவான் அப்படின்னு நினைச்சா, ‘பழைய குருடி கதவைத் திறடி’ கதையாக அவன் முன்னாள் காதலியையே பொண்டாட்டியாக்கி வச்சிருக்கான். அவங்களை ஏதாவது பண்ணனுமே… என்ன பண்ணலாம்? அந்தப் பொண்ணு ஏற்கனவே கல்யாணமாகிக் குழந்தை இருக்கிறவ. பேசாம அந்த குழந்தையை…”

என்று சொன்னவுடன் அவளுக்கு நெஞ்சம் அடைத்தது. இவ்வளவு நேரம் ‘மம்மி மம்மி’ என்று தன்னைச் சுற்றி வந்த ஆத்விக்கின் ஞாபகம் வந்தது. அந்தப் பிஞ்சு குழந்தையை எப்படி இவரால் கொல்லத் துணிகிறார் என்று அருவருக்கத்தக்க ஒரு பார்வையைப் பார்த்தாள். அவளது கன்னத்தில் ஓங்கி அறைந்து, தலைமுடியைக் கொத்தாகப் பிடித்தான் அந்த நபர்.

“என்னையே கேவலமான பார்வை பார்க்கிறியா? நீ வாக்கு கொடுத்திருக்க… இந்தத் குடும்பத்தை அழிக்கணும், முக்கியமா ஆதித்யாவுக்கு நிம்மதி இல்லாத வாழ்க்கை கிடைக்கணும்னு நீ வாக்கு கொடுத்திருக்க. எப்படித் தப்பிக்கலாம்? செஞ்ச சத்தியத்துக்காக நீ உயிரையும் கொடுப்பாய். அதனால தானே பேபி உன்னைச் சூஸ் பண்ணது,” என்று சொல்லிவிட்டு, “சரி போனா போகட்டும், இப்போதைக்கு யாரையும் தொந்தரவு பண்ண மாட்டேன். கொஞ்ச நாளைக்கு நீயே அந்த கஷ்டங்கள் எல்லாத்தையும் அனுபவிச்சுக்கோ. உன்னைக் கேட்கத் தான் நாதி இல்லையே? நான் தான் தூரத்திலிருந்து எல்லாத்தையும் பார்த்தேனே, நீ வாழ்ற லட்சணத்தை,” என்று ஆவேசமாக அவளை மரத்தில் மோதித் தள்ளினான். துடித்து, வலியில் கதறி அங்கே மயங்கிச் சரிந்தாள் லாவண்யா. இதை ரசித்துக் கொண்டே அந்த உருவம் மறைந்தது.

இவ்வளவு நேரம் மனைவியைக் காணாமல், அவளை வெறுப்பேத்த ஏதாவது ஒரு வாய்ப்பு கிடைக்குமா என்று தேடி வந்த விகாஸ், அவள் எங்கும் இல்லாததைக் கண்டு திகைத்தான். “என்ன, ஏதாவது பண்ணி வம்பு இழுக்கலாம்னு பார்த்தா ஆளையே காணோமே? அடியே புது பொண்டாட்டி, எங்கடி இருக்க? ஒருவேளை ஓடிப் போயிட்டாளா? கொஞ்சம் டார்ச்சர் தாங்க முடியலையா? பொண்டாட்டி லாவண்யா, எங்கடி இருக்க? ஐயோ எனக்கு இருக்கிறது ஒரே பொண்டாட்டியாச்சே, அவளையும் தொலைச்சிட்டேனே! கடவுளே, எங்க அம்மாவுக்கு நான் என்ன பதில் சொல்லுவேன்?” என்று குறும்பாகத் தேடிக் கொண்டே போனான். அவள் எங்காவது ஒளிந்திருப்பாள் என்ற நம்பிக்கையில் தோட்டத்துப் பக்கமாகச் சென்றான்.

கீழே கவனிக்காமல் வந்ததால் ஏதோ இடித்துத் தடுக்கி விழப்போனவன், அங்கிருந்த மரத்தைப் பிடித்துக்கொண்டான். என்னவென்று திரும்பிப் பார்த்தவன் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனான். தலையில் இரத்தக் காயத்தோடு, கழுத்தில் கைத்தடம் படிந்து லாவண்யா மயங்கி இருந்த கோலத்தைப் பார்த்து நடுங்கிப் போனான்.

“லாவீஈஈஈஈஈஈ!” என்று கர்ஜித்து அவளைக் கையில் ஏந்திக்கொண்டு கதற ஆரம்பித்தான். உடனே மருத்துவமனைக்குச் செல்ல வேண்டும் என்று துடித்தான். அவன் வாய் முழுக்க, “லாவி… லாவி… தயவு செஞ்சு கண்ணு திறந்து பாருடா. நான் இவ்வளவு நேரம் பேசினதெல்லாம் விளையாட்டு தான். உனக்கு எதுவும் ஆகாது. என்னடி ஆச்சு? ஏன் இப்படி இருக்க? லாவி தயவு செஞ்சு கண்ணு திறந்து பாரு. நீ என்னோட உயிர், எப்படி என்னை விட்டுப் பிரிய முடியும் உன்னால? கண்ணைத் திறந்து பாருடா ப்ளீஸ்,” என்று அவளிடம் கெஞ்சிக் கொண்டிருந்தான்.

அவன் போட்ட சத்தத்தில் அனைவரும் வெளியே வந்து பார்த்தனர். விகாஸ் லாவண்யாவைத் தூக்கிச் செல்லும் காட்சியைப் பார்த்து மீனாட்சி பதறி ஓடி வந்தார். “அம்மா என்ன ஆச்சுன்னு தெரியல, லாவிக்கு அடிபட்டிருக்கு. மயக்கம் அடைந்து அங்க மரத்துகிட்ட விழுந்து இருந்தா. நான் உடனே ஹாஸ்பிடல் கூட்டிட்டுப் போறேன்,” என்று அவளைக் காரின் பின் சீட்டில் படுக்க வைத்தான். அவன் பதட்டத்தில் இருப்பதால் வண்டி ஓட்டுவது சரி வராது எனத் தீர்மானித்து, கணேஷ் அவனோடு ஹாஸ்பிடல் வர ஆயத்தமானான். அவர்களுக்குப் பின்னால் தனது பைக்கில் அகல்யாவும் ஆதித்யாவும் பின்தொடர்ந்து வந்தனர்.

லாவண்யாவை இப்படிப் பார்த்ததிலிருந்து ஆதித்யாவின் முகமே சரியில்லை. கணவனின் முக மாற்றத்தை அகல்யா கவனித்துக்கொண்டு தான் இருந்தாள். ‘தன்னை விட்டுச் சென்றவள், பச்சிளம் குழந்தையை மனசாட்சியின்றி உதாசீனம் செய்து சென்றவளுக்காக இவர் ஏன் இப்படி கஷ்டப்பட வேண்டும்?’ என்று அவள் யோசித்தாள்.

கார் முன்னாடி சென்று கொண்டிருக்க, ஆதித்யா பின் தொடர்ந்து வந்தான். அவன் மனதிலோ, ‘இன்னும் என்னென்ன கஷ்டப்பட வேண்டி இருக்கோ? ஏன்டி இப்படி அமைதியா வாழ்ந்து உன்னோட வாழ்க்கையைத் கெடுத்து, மத்தவங்க நிம்மதியையும் கெடுத்துக்கிட்டு இருக்க?’ என்ற தவிப்பு இருந்தது. அதைத் தவிர அவனால் எதுவும் சொல்ல முடியவில்லை.

அத்தியாயம் 17

இங்கே ஆதித்யாவின் கெஸ்ட் ஹவுஸில் பார்ட்டி ஏற்பாடுகள் துரிதமாக நடந்து கொண்டிருந்தன. இரு பெண்களும் அழகாகப் பட்டியல் போட்டு அனைத்து ஏற்பாடுகளையும் கவனித்துச் செய்தனர். தொழில்துறை நண்பர்கள் அனைவரும் இதில் கலந்து கொண்டனர். அங்கே லண்டனிலும் ஒரு சிம்பிள் டின்னர் மீட்டிங் மற்றும் பார்ட்டி ஏற்பாடு நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது. அதை முதலில் வீடியோ காலில் பார்த்து முடித்த ஆதித்யா, இங்கே மாலை 6 மணி அளவில் தன் வீட்டில் விழாவைத் தொடங்கினான்.

தொழில்துறை நண்பர்கள் அனைவரும் வந்துவிட்டனர். ஆனால் ஆதித்யா யாருக்காகவோ காத்துக் கொண்டிருந்தான். சிறிது நேரத்தில் அவன் கண்கள் நிலை குத்திய பார்வையோடு, தன் எதிரில் வருபவரைப் பார்த்தன. அவன் எடுத்துக் கொடுத்த தன் உடைக்கு ஏற்ற நிறத்தில், வெள்ளை நிற டிசைனர் புடவையில் (Designer Saree) தேவதை போல் வந்து நின்ற அகல்யாவைப் பார்க்கப் பார்க்க அவனுக்குத் திகட்டவில்லை.

ஒய்யாரமாக நடந்து தன் அருகில் வந்து நின்ற மனைவியை இடையோடு சேர்த்து அணைத்துக்கொண்டவன், அவள் காதருகே, “என்னை மயக்குறதுக்காகவே இப்படி எல்லாம் வந்து நிக்கிறியா? ஆனா எல்லையை மட்டும் தாண்ட விடமாட்டேங்கிற… கல்நெஞ்சக்காரி!” என்று சொல்லி அவள் கன்னத்தில் இதழ் பதித்து முத்தமிட்டான்.

“ம்ம்… அமைதியா இருங்க, எல்லாரும் நம்மள தான் பார்க்குறாங்க. நீங்களும் அழகா தான் இருக்கீங்க, ஆனா என் பசங்க அளவுக்கு இல்லை” என்று சொல்லிவிட்டு, தன் மகன் ஆத்விக் மற்றும் மகள் அனன்யா இருவரை நோக்கிச் சென்றாள் அகல்யா. குழந்தைகள் இருவரும் அம்மாவிற்காக அங்கே காத்து நின்றனர்.

“எவ்வளவு சுத்தி வளைச்சு கொக்கி போட்டாலும் சிக்காத பறவை நீ! ஒரு நாள் ‘ஆதி மாமா ஐ லவ் யூ’ன்னு பழைய மாதிரி உன்னை என் பின்னாடி சுத்த வைக்கிறேன் பாரு” என்று மனதிற்குள் சொல்லிக்கொண்டு, அவளைப் பின்தொடர்ந்து குழந்தைகளுடன் ஐக்கியமாகிவிட்டான் ஆதித்யா.

“எப்பவும் உங்க அண்ணன் அண்ணி மட்டும் தான் சூப்பர் கப்புள் (Super Couple) மாதிரி பேசுறாங்க. அப்ப நம்ம மட்டும் என்னவாம்?” என்று கணேஷ், தன் மனைவி அஸ்வினி மற்றும் மகனுடன் ஒரு பக்கம் விருந்தினர்களை வரவேற்றுக்கொண்டே மனைவியின் காதைக் கடித்தான்.

“எதுக்குங்க இவ்வளவு பொறாமை? எல்லாரும் நம்மள கூட சூப்பர்னு சொல்லிட்டு தான் இருக்காங்க. அவங்க புதுமணத் தம்பதிகள், அப்படித்தான் இருப்பாங்க. சரி, இன்னும் யாருக்காக வெளியே நின்னுகிட்டு இருக்கோம்? எல்லாரும் வந்தாச்சு, ஆபீஸ் ஸ்டாப் வந்துட்டு இருக்காங்க. நாம ஆரம்பிக்கலாமே?” என்று அஸ்வினி சொல்ல, அதை அகல்யாவும் ஆமோதித்தாள்.

கணேஷும் ஆதித்யாவும் ஒருவர் முகம் ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டு, “ரொம்ப முக்கியமான ஒரு கப்புள் வரணும். எங்களுடைய ‘ஒன் ஆஃப் தி பார்ட்னர்’ (One of the partner) என்றும் சொல்லலாம். அவரும் அவருடைய லவ்லி வைஃபும் வரதுக்காக வெயிட் பண்ணிட்டு இருக்கோம். ஹைதராபாத்ல இருந்து வரணும் இல்லையா?” என்று கணேஷ் சொன்னான்.

“என்ன சொல்றீங்க? ஹைதராபாத்ல யாரு? ஓ மை காட்! நம்ம கம்பெனியோட அனதர் பார்ட்னர் விகாஸா??” என்று அகல்யா ஆச்சரியத்துடன் கேட்க, ஆதித்யா ஆமாம் என்று தலையசைத்தான். “சூப்பர்! ரொம்ப நல்ல மனுஷன். அவருக்குக் கல்யாணம் ஆயிடுச்சா? யார்கிட்டயும் சொல்லவே இல்ல பாருங்களேன்” என்று அகல்யா பேசிக்கொண்டிருக்கும் போதே, ஒரு மிகப்பெரிய பிஎம்டபிள்யூ (BMW) கார் பார்க்கிங்கில் வந்து நின்றது.

கணேஷின் திட்டப்படி கேமராக்கள் அனைத்தும் அந்த காரை நோக்கித் திரும்பின. அதிலிருந்து பிரபல தொழிலதிபரும், ‘ஆதித்யா கன்ஸ்ட்ரக்ஷன்’-ன் பார்ட்னருமான ‘விகாஸ் கன்ஸ்ட்ரக்ஷன்’ எம்டி திரு. விகாஸ் கண்ணன் தன் புது மனைவியோடு வருகிறார் என்ற தகவலால் அனைவரும் அங்கே திரண்டனர்.

மிகவும் ஸ்டைலாக நீல நிற கோட் சூட் அணிந்து விகாஸ் வெளியே வந்து நிற்க, காரின் மறுபக்கம் கை நீட்டினான். மருதாணி அணிந்த மென்பஞ்சு போன்ற விரல்கள் அவன் கைகளைப் பிடித்தன. விகாஸ் கண்ணனின் மனைவி யார் என்று அனைவரும் ஆவலுடன் பார்க்க, காரிலிருந்து நீல நிறப் பட்டுப் புடவை அணிந்து, புதுப் பெண்ணிற்குரிய அலங்காரத்தோடு லாவண்யா வெளியே வந்தாள். அவளைப் பார்த்த நெருங்கிய உறவினர்களுக்குப் பெரும் அதிர்ச்சி! மீடியா நபர்களுக்கோ நல்ல செய்தி கிடைத்துவிட்டது என்று போட்டி போட்டுப் புகைப்படம் எடுத்தனர். இருவரின் ஜோடிப் பொருத்தமும் அட்டகாசமாக இருந்தது.

“வாவ் சூப்பர் விகாஸ் கண்ணன் சார்! உங்க மனைவி ரொம்ப அழகா இருக்காங்க. உங்க வைஃபைப் பத்திச் சொல்ல மாட்டீங்களா??” என்று மீடியாக்கள் கேட்க…

“இவங்க என்னோட லவ்லி வைஃப் லாவண்யா. நாங்க ஸ்கூல், காலேஜ்ல ஒன்னா படிச்சோம். சின்ன பிரேக் அப்புறம் மீண்டும் மீட் பண்ணி, ஒருத்தரை ஒருத்தர் புரிஞ்சு கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டோம். இன்னைக்கு இது பிசினஸ் பார்ட்டி மட்டும் இல்ல, எங்களுக்கு இது ஒரு சின்ன ரிசப்ஷன் கூட. என் நண்பர்கள் இதை ரெடி பண்ணி இருக்காங்க. ஹைதராபாத்ல இருந்து இதோ என் அம்மா மீனாட்சி சவுத்ரியும் வந்திருக்காங்க. இப்போ எங்களைப் பார்ட்டியில் பங்கேற்க விடுவீர்களா??” என்று கிண்டலாகக் கேட்டான் விகாஸ்.

அனைவரும் விலகியதும் கணேஷும் ஆதித்யாவும் அவர்களை வரவேற்றனர். லாவண்யா அங்கே பிடித்து வைத்த பிள்ளையார் போல் அதிர்ச்சியில் நின்றிருக்க, விகாஸ் அவளைத் தோளோடு அணைத்துக்கொண்டான். “இதோ, உங்க வீட்டுப் பொண்ணை எப்படியாவது கரெக்ட் பண்ணி கல்யாணம் பண்ணுவேன்னு சபதம் போட்டேன். சொன்ன மாதிரி செஞ்சு காட்டிட்டேன் பார்த்தீங்களா? இதுதான் என் சாமர்த்தியம்!” என்று பெருமையாகப் பேசினான் விகாஸ்.

லாவண்யா அதிர்ச்சியுடன் அவனைத் திரும்பிப் பார்க்க, அவன் அவளை ஒற்றைக் கண்ணடித்து ஜாடை காட்டி அழைத்துச் சென்றான். பிறகு கணேஷ், ஆதித்யா, விகாஸ் மூவரும் மேடையில் நின்று ஊழியர்களுக்கு நன்றி தெரிவித்தனர். பார்ட்டி களைகட்டத் தொடங்கியது. ஒரு மிகப்பெரிய வெடிங் கேக் (Wedding Cake) வரவழைக்கப்பட்டு, லாவண்யா மற்றும் விகாஸை வெட்ட வைத்தனர். லாவண்யா ஒரு இயந்திரம் போலச் செயல்பட, விகாஸ் அவளை வழிநடத்தினான்.

அன்னலட்சுமி தன் மருமகள் லாவண்யாவின் கையைப் பிடித்துத் தன்னை நோக்கச் செய்தார். “உனக்கு நல்ல பையன் வாழ்க்கைத் துணையா கிடைச்சிருக்கான். அவன் கூடச் சந்தோஷமா வாழப் பாரு. உன் மேல நான் தப்பு இருக்குன்னு சொல்லவே மாட்டேன். இப்ப இருக்குற பொண்ணுங்களுக்குச் சில பேருக்கு வாழ்க்கைன்னா என்னன்னு தெரியல, மெச்சூரிட்டி இல்லாம கல்யாணம் பண்ணிக்கிறாங்க. நீ ஆதித்யாவை கல்யாணம் பண்ணிக்கணும்னு நினைச்சியே தவிர, அவனை விரும்பி வாழணும்னு நினைக்கல. அந்தத் தப்பான எண்ணத்தால தான் அந்தப் பந்தம் முடிஞ்சுது. ஆனா இது அப்படி இருக்காது. அந்தத் தம்பிகிட்ட மனசு விட்டுப் பேசு, அவன் காதலைப் புரிஞ்சுக்க. உன் கடந்த காலத்தை மறந்து விடு. அந்தத் தம்பி எல்லாமே சொல்லிட்டான். ஏதோ கேன்சர் அப்படின்னு பொய் சொல்லி மறுபடியும் ஆதித்யா வாழ்க்கையில வரப் பார்த்தன்னு தெரிஞ்சுது. தயவு செஞ்சு அவன் வாழ்க்கையில இனி எந்தப் பிரச்சினையும் பண்ணிடாதே. அவன் இப்பதான் சந்தோஷமா இருக்கான்” என்று தாயுள்ளத்தோடு வேண்டினார்.

“தயவு செஞ்சு இப்படிப் பேசி என்னை மட்டும் கெட்டவள் ஆக்காதீங்க. நான் இப்போ என்ன நிலைமையில இருக்கேன்னு எனக்கே புரியல. எல்லாம் மாயாஜாலம் மாதிரி இருக்கு. இப்போ நானே தப்பிக்க நினைச்சாலும் இந்த விகாஸ் விடமாட்டார். எனக்கு என் பொண்ணு அனன்யா நல்லபடியா வாழணும். இப்பதான் புரியுது எல்லாருமே கூட்டுக்களவாணிகள்னு! இவ்வளவு செஞ்ச ஆதித்யா இதை அன்னைக்கே செஞ்சிருக்கலாம். நான் காதல் இருக்குன்னு சொன்னதை நம்பித் தானே என்னைக் கல்யாணம் பண்ணார்? அப்போ அவர் தானே குற்றவாளி? ஆனா அவரை யாரும் சொல்ல மாட்டீங்க. சரி, நான் பழசெல்லாம் பேச விரும்பல. உங்க பையன் வாழ்க்கையில தலையிடுற அளவுக்கு எனக்கு இனி உரிமை இல்லை, நீங்க பயப்பட வேண்டாம்” என்று லாவண்யா முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள்.

அங்கே அனன்யா அகல்யாவுடன் மிக நெருக்கமாக இருப்பதைக் கண்ட லாவண்யாவுக்குத் தன் மகளைப் பிரிந்து வந்ததை நினைத்து அழுகையே வந்துவிட்டது. ‘என் பொண்ணு எவ்வளவு அழகா வளர்ந்திருக்கா’ என்று பார்க்கும்போது, தன் மகள் அப்படியே ஆதித்யா, அஸ்வினி மற்றும் தன் அப்பாவின் சாயலில் இருப்பதை உணர்ந்தாள்.

“லாவண்யா மம்மி/அத்தை! நீங்க பார்க்க ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க. நீங்க இனிமே எங்க கூட இருப்பீங்களா??” என்று அனிருத்தும் ஆத்விக்கும் கேட்க, லாவண்யா அவர்கள் கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள். “இல்லடா குட்டீஸ், நான் உங்களை விட்டு விலகி இருக்கிறது தான் எல்லாருக்கும் நல்லது. என்ன போல ஒருத்தி உங்க கூட இருக்க வேண்டாம். உங்க சந்தோஷத்தைக் கெடுக்க விரும்பல” என்று விரக்தியாகச் சொல்லிவிட்டு விகாஸ் அருகில் வந்து நின்றாள்.

“என்ன பொண்டாட்டி, நல்லவ வேஷம் போடுறியா? இதெல்லாம் உனக்கு செட்டே ஆகல, செம கடுப்பாகுது” என்று விகாஸ் கிண்டல் செய்தான்.

“நான் எப்பவுமே நல்லவளா வாழ விரும்பல, ஆனா கெட்டவளாவவும் மாறல. எனக்குத் தோணுறதைச் செஞ்சு காட்டுறேன். அதனால நான் கெட்டவளா தெரிஞ்சா அதுக்கு நான் பொறுப்பில்லை” என்றாள் லாவண்யா.

அவளை மேலும் கீழுமாகப் பார்த்த விகாஸ், “வாரேவா! எனக்குப் பொண்டாட்டியான சில மணி நேரத்திலேயே நல்ல உபதேசம் செய்ற… குட் ஜாப்!” என்று சொல்லி அவளை முறைத்தான்.

இந்தச் சம்பாஷணைகளைக் கண்ட மீடியாக்கள், “எவ்வளவு லவ்லி கியூட் கப்புள்ஸ்!” என்று புகழ்ந்து தள்ளினர். இதைக் கேட்ட ஆதித்யாவிற்கும் கணேஷிற்கும் காதில் புகை வராத குறைதான். “சைடு ஹீரோவா வந்து மெயின் ஹீரோ உன்னையே பீட் (Beat) பண்ணிடுவான் போல இருக்கே மச்சான்!” என்று ஆதித்யாவை வாரிவிட்டான் கணேஷ்.

ஆனால் விதியின் சதியோ, அன்று இரவே லாவண்யாவிற்கு ஒரு மிகப்பெரிய துயரம் நடக்க இருப்பதை யாரும் அறியவில்லை.

அத்தியாயம் 16

ஹைதராபாத் சிட்டியின் பரபரப்பைக் கட்டுப்படுத்தி, சற்று அமைதியாகவும் விஐபிகள் தங்கும் தனித்தனி பங்களாக்கள் இருக்கும் வீதியுமான பகுதியில் அமைந்துள்ள, பிரசித்தி பெற்ற ‘விகாஸ் கண்ணன் பேலஸ்’ என்ற வீட்டிற்குத் தனது காரைச் செலுத்தினான் விகாஸ் கண்ணன். தன் புது மனைவி லாவண்யாவுடன் வந்திறங்கிய அவன் முகத்தில் நிதானம் இருக்க, லாவண்யாவோ பேயறைந்தது போல் இருந்தாள்.

தனக்கு என்ன நடக்கிறது என்று கூடத் தெரியவில்லை. அவன் சொல்லுக்குக் கட்டுப்பட்டுத் தானே இவ்வளவு தூரம் வந்தோம்? நேற்று வரை இந்தப் புதிய வாழ்க்கையில் அடியெடுத்து வைத்துச் சிறந்து வாழ வேண்டும் என நினைத்திருந்தவளுக்கு, அன்று மாலையே தன் வாழ்க்கை மொத்தமாகத் திருப்பிப் போட்டது போல் ஆகிவிட்டதே என்ற அதிர்ச்சி அவளை விட்டு மீளவே இல்லை.

ஆரத்தி எடுத்து வீட்டிற்கு வரவழைக்கப்பட்ட பின், சோபாவில் பொம்மை போல் அமர்ந்து நேற்றைய நிகழ்வுகளைச் சிந்திக்கத் தொடங்கினாள் லாவண்யா.

நேற்று மாலை வெளியே செல்லலாம் என்று சொன்னவனோடு காரில் பயணம் மேற்கொண்டாள். கார் சிட்டியைத் தாண்டி நீண்ட தூரம் அவளை அழைத்துச் சென்றது.

“விக்கி, நீ எங்க அழைச்சிட்டுப் போற? இது சிட்டியைத் தாண்டிப் போற மாதிரி இருக்கு?”

“ம்ம்… அதான் என்ன ஏதுன்னு கேட்காம ஒரு ஆம்பளை கூப்பிட்ட உடனே வந்துட்டியே? இப்ப வந்து எங்க போறன்னு கேக்குற? எல்லாம் அதுக்குத்தான். அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கோ, எவ்வளவு வேணுமோ வாங்கிக்கோ,” என்று சொன்னவனைத் திடுக்கிட்டுப் பார்த்தவளுக்குக் கோபம் வந்தது.

“ஹலோ விகாஸ்! இப்படியெல்லாம் பேசினால் மரியாதை இருக்காது. ஒழுங்கா என்னை எங்கிருந்து அழைச்சிட்டு வந்தியோ அங்க விட்டுடு. இல்ல வண்டியை நிறுத்து, நானே போயிடுறேன். இப்ப நிறுத்தப் போறியா இல்லையா?”

“ஓகே ஓகே, டென்ஷன் ஆக வேண்டாம். வண்டியை நிறுத்தணும் அவ்வளவுதானே? இதோ நிறுத்தியாச்சு,” என்று வண்டியை நிறுத்தினான். கதவைத் திறந்து வெளியே வந்தவளுக்குப் பயம் அதிகரித்துவிட்டது. அது ஒரு காட்டுப் பகுதி. சுற்றிப் பார்க்கக் கும்மிருட்டு. அருகில் யார் இருந்தால் கூடத் தெரியாது. பயத்தில் மீண்டும் காருக்குள் வந்து அமர்ந்துவிட…

“ஹாஹா… என்ன மேடம், பயந்துட்டியா? உன்னை நான் கடத்திக் கூட்டிட்டு வந்திருக்கேன், உன்னால தப்பிக்க முடியாது.”

அவளைக் காட்டுக்குள் இருக்கும் ஒரு சிறு வீட்டுக்கு அழைத்துச் சென்றான்.

“விக்கி, ஆர் யூ மேட்? என்ன பண்ணிட்டு இருக்க நீ? ஷிவானி நான் இல்லன்னு இந்நேரம் போலீஸ்ல கம்ப்ளைன்ட் பண்ணியிருப்பா. கண்டிப்பா என் செல்போன் டிராக்கர் வச்சு கண்டுபிடிச்சிருப்பாங்க. கொஞ்ச நேரத்துல போலீஸ் வர்றதுல ஆச்சரியமில்லை.”

தைரியமாகப் பேசியவளைப் பார்த்துச் சிரித்தவன், “சென்னையில ஆதித்யாவோட செகண்ட் லைஃப் ஸ்டார்ட் ஆன பிறகு நான் உன்னைப் பிக்கப் பண்ணப் பிளான் பண்ணிட்டேன். அதனாலதான் மஞ்சு மூலமா உன்னைப் பிரைன் வாஷ் பண்ண வச்சு, ஷிவானி மூலியமா ஹைதராபாத் வரவைத்து… எப்பப்பா, எவ்வளவு டென்ஷன்! உன்னை அடையறதுக்கு எவ்வளவு வருஷம் காத்துக்கிட்டு இருக்கேன்? அந்த ஆதித்யாவை நீ கல்யாணம் பண்ணாம இருந்தா, இந்நேரத்துக்கு நீ என் பொண்டாட்டியா, என் குழந்தைகளுக்கு அம்மாவாக இருப்பாய். இப்பவும் டைம் கடந்து போகல, இனிமே நம்ம வாழ்க்கையை ஆரம்பிக்கலாம்.”

அவன் சொன்ன அணுகுண்டு போன்ற வார்த்தைகளில் லாவண்யா நிலைகுலைந்தாள். அப்படியென்றால் இவனிடம் வசமாக மாட்டிக்கொண்டோமா? ஆனால் ஏன் இவன் இப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும்?

“ஏய், என்ன பைத்தியக்காரத்தனமா பேசிட்டு இருக்கியா? நான் ஏற்கனவே கல்யாணமாகி ஒரு குழந்தைக்கு அம்மா. ஆறு மாசம் ஒருத்தன் கூட வாழ்ந்தவள். என்னைப்போய் கல்யாணம் பண்ணணும்னு ஆசைப்படுற? நானே இந்தக் கல்யாண பந்தம், காதல் எல்லாத்தையும் வெறுத்துப் போய்தான் இங்க வந்திருக்கேன். ஆனா பார்க்கிறவங்களுக்கு நான் இன்னொருத்தனைத் தேடி வந்த மாதிரிதான் இருக்கும். ஒரு பொய் சொல்லியாவது ஆதித்யா கூட மறுபடி போகப் பார்த்தேன், ஆனா மனசு கேட்கல. திருந்தி வாழலாம்னு பார்த்தால் நீ விடமாட்ட போல இருக்கே? ஆனா நீ இப்படிப்பட்டவன் கிடையாது விக்கி. நம்ம ஸ்கூல், காலேஜ் படிக்கும் போது நார்மலா தானே இருந்தாய்? ஏன் இப்படி மாறிட்ட? அதுவும் என்னை மாதிரி ஒருத்தியை நீ கல்யாணம் பண்ணித்தான் ஆகணுமா?” என்று கலங்கிக் கூறினாள்.

கொஞ்சமும் மனம் கரையாமல், “ஆமாம், உன்ன மாதிரி ஒருத்திதான் எனக்குக் கரெக்ட். அப்பதான் நீ வீட்ல இருக்க முடியும், நான் வெளியே என்னோட கேர்ள் ஃப்ரெண்ட் கூட ஜாலியா டேட்டிங் அது இதுன்னு இருக்க முடியும். இதுவே ஒரு பத்தினிப் பொண்ணைக் கல்யாணம் பண்ணிக் கூட்டிட்டு வந்தா, ஏன் ஏதுன்னு கண்ணீர் விட்டு அழுது டிராமா போடுவா. ஆனா நீ அப்படி கிடையாது. காசு கொடுத்தால் போதும், அமைதியா வந்து அட்ஜஸ்ட் பண்ற ஆள் தானே நீ?” என்றான். அந்த வார்த்தைகள் கொடுக்காய்க் கொட்டின.

லாவண்யா இரு காதுகளையும் அழுத்த மூடிக்கொண்டு, “ப்ளீஸ், தயவு செஞ்சு இப்படிப் பேசாத. செத்து விடலாம் போல இருக்கு. என்னப் பத்தியும் என் சூழ்நிலை பத்தியும் உங்களுக்குச் சொன்னாலும் புரியாது. நான் சுயநலக்காரிதான், ஒத்துக்குறேன். எனக்குன்னு ஒரு வாழ்க்கை கிடைக்கிற வரைக்கும் நான் இப்படித்தான் இருப்பேன். இனி அப்படி இருக்கக்கூடாது, தனியாகத்தான் வாழ்ந்தாகணும்னு ஒரு முடிவுக்கு வந்திருக்கேன். ஆனா நீ ஏன் இப்படிப் பண்றன்னு எனக்குப் புரியல விக்கி,” என்று அவன் முன்னால் மண்டியிட்டுக் கதறினாள்.

“நீ எவ்வளவு அழுதாலும் நாளைக்கு நடக்கப்போற நம்ம கல்யாணத்தை யாராலும் தடுக்க முடியாது,” என்று கூறி அவளை அறைக்குள் அழைத்துச் சென்றான். அங்கே ஒரு பெண் இவர்களுக்காகக் காத்திருந்தாள்.

“சுமதி, இவங்கதான் உன்னோட வருங்கால முதலாளி அம்மா. நாளைக்கு வந்து அழைச்சிட்டுப் போற வரைக்கும் நீங்க இங்கதான் பத்திரமா இருக்கணும். காலைல நாலு மணிக்கு இவளை எழுப்பி, பீரோல இருக்கிற புபுடவை, நகை எல்லாத்தையும் போட்டு விடு. நம்ம அம்மா கோவிலில் காத்துக்கிட்டு இருப்பாங்க. இவங்க தப்பிக்க ட்ரை பண்ணுவாங்க, அப்படிப் பண்ணால் அவங்களோட குழந்தை முதல் புருஷன் கிட்ட பத்திரமா இருக்கு இல்லையா, அதுக்கு ஏதாவது ஒரு ஆபத்து வந்துடும்னு சொல்லு.”

அவளுக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது. “விக்கி, என்ன பேசுற நீ? என் பொண்ணுக்கு எதுவும் ஆகக்கூடாது. நான் ரெண்டு மாசக் குழந்தையை விட்டுட்டு வந்தவள்தான், ஒத்துக்குறேன். ஆனா அந்தக் குழந்தை மேல எனக்குப் பாசம் இல்லாமலேயும் உரிமை இல்லாமலேயும் போகாது. என்னைக்கு வந்தாலும் அவளைப் பெத்தது நான் தான். என் பொண்ணுக்கு மட்டும் ஏதாவது ஆச்சு, ராஸ்கல் உன்னை உண்டு இல்லைன்னு பண்ணிடுவேன்!” என்று அவன் சட்டையைப் பிடித்தாள்.

“ஏய், யார் மேல கை வைக்கப் பார்க்கிற? நாளைல இருந்து பொண்டாட்டிங்கிற அடிமை ஸ்தானத்துக்கு வரப்போற, அதை முதல்ல ஞாபகம் வச்சுக்கோ. என் மீது கை வைக்க வரியா? இதுக்கெல்லாம் பனிஷ்மென்ட் இல்லாம இருக்காது. நீ சேட்டை பண்ணாம இருந்தால் உன் பொண்ணு நல்லா இருப்பா. சும்மா விளையாட்டுக்குச் சொல்றேன், ஆதித்யா பத்திரமா பாத்துக்குவான்னு நினைக்காத. எல்லாமே என் கண்ட்ரோல் தான்.”

அழுத்தமாகச் சொல்லிவிட்டுச் சென்றுவிட, சுமதி அறைக்கதவைப் பூட்டிவிட்டு வெளியே காவல் காத்தாள். தப்பிப்பதற்கு வழியே கிடையாது. பாத்ரூம் சுவர் கூட உஷாராக மறைவு செய்யப்பட்டிருந்தது. பித்து பிடித்தது போல் இருந்தவளுக்கு விடிந்தது கூடத் தெரியவில்லை. காலையில் சுமதி குளிக்கச் சொன்னாள். குழந்தைக்கு ஏதும் ஆகிவிடுமோ என்ற பயத்தில் கடமைக்குக் குளித்தாள் லாவண்யா.

சுமதி அவளுக்கு அலங்காரம் செய்தாள். தேவதை போல் மணப்பெண் கோலத்தில் நின்றவளைப் பார்த்து சுமதிக்கே ஆச்சரியமாக இருந்தது.

“நீங்க ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க. அதனால்தான் சின்னையா உங்களைத் தேடிப் பிடிச்சு வந்திருக்காரு. நான் சொல்றேன்னு தப்பா நினைக்காதீங்க, உங்க கடந்த காலம்னு ஒன்னு இருக்கும், அதையெல்லாம் மறந்து போயிடுங்க. ஒரு பொண்ணு தனியா வாழ்வதற்குச் சமூகத்தில 25% வாய்ப்புதான் இருக்கு. யாராவது ஒரு துணை இருந்தால்தான் வாழ முடியும். ஐயா இப்படிப் பேசுவாரே தவிர மனசு சொக்கத்தங்கம். வீட்டுக்குப் போனதும் தெரிஞ்சுப்பீங்க.”

ஆனால் லாவண்யா எதையும் கேட்கும் நிலையில் இல்லை. டிரைவர் சுப்பையா கார் கொண்டு வர, சுமதி அவளை அழைத்துச் சென்றாள். கார் காட்டு வீட்டைக் கடந்து சிட்டிக்குள் இருந்த ஒரு மிகப்பெரிய பெருமாள் கோவிலை அடைந்தது. அங்கு மணமேடையில் விகாஸ் காத்துக்கொண்டிருந்தான்.

வசியத்துக்குக் கட்டுப்பட்ட பொம்மை போல் அவன் அருகில் அமர்ந்தாள். ஐயர் மந்திரங்கள் சொல்லி மாங்கல்யத்தை எடுத்துத் தர, அவன் அவள் கழுத்தில் தாலி கட்டினான்.

இவை அனைத்தையும் நினைத்துப் பார்த்தவளை, சோபாவில் அமர்ந்திருந்த விகாஸ் அவள் கன்னத்தைத் தட்டி இயல்பு நிலைக்குத் திருப்பினான்.

“என்ன, அதுக்குள்ள முதலிரவு பத்தி எண்ணங்களா? அது இன்னைக்கு ராத்திரி. என்னோட திறமை எப்படின்னு தெரிஞ்சுக்கலாம். அப்புறம் சொல்ல மறந்துட்டேன், இவங்கதான் என்னோட அம்மா. இனிமே ரெண்டு பேரும் மாமியார்-மருமகள் சண்டை போட்டுக்கிட்டு என்கிட்ட ரிப்போர்ட் பண்ணுங்க, நான் ரசிக்கணும்.”

அவன் சொன்னதைப் பார்த்துச் சிரித்த மீனாட்சி அம்மா, “டேய், மருமகப் பொண்ணு இன்னைக்குத் தான் வீட்டுக்கு வந்திருக்கா, அவளைப் போய் இப்படிப் பயமுறுத்துற?” என்றவர் லாவண்யாவிடம் திரும்பினார். “அம்மா, அவன் அப்படித்தான். ரொம்பச் சேட்டைக்காரன். படிப்புல மக்கு. பிளஸ் ஒன் படிக்கும் போதெல்லாம் உங்க ஸ்கூலுக்கு இவன் வந்து சேர்ந்திருந்தான். ஆனா அப்பவே அவனுக்கு வயசு…”

அதற்குள் விகாஸ் சிரிக்க, லாவண்யா குறுக்கிட்டு, “எனக்கும் அவருக்கும் ஒரே வயசு தானே? எனக்கு இப்போ 25 ஆகுதுன்னா அவருக்கு 25 தான் இருக்கும். பிளஸ் ஒன் படிக்கும்போது 16 வயசு தானே?” என்றாள்.

“இவன் பத்தாவது நாலு அஞ்சு வாட்டி ஃபெயில். அப்புறம் இவனோட அப்பா திட்டி கோச்சிங் சென்டர் சேர்த்து பாஸ் பண்ண வச்சாரு. அப்போ நினைச்சுப் பாரு, அவன் உங்க கூட பிளஸ் ஒன் படிக்கும் போது 20 வயசு தாண்டிப் போச்சு. பார்க்க ஒல்லியா இருந்ததால நீங்க எல்லாரும் உங்க வயசுப் பையன்னு நினைச்சுக்கிட்டீங்க. அவன் தன் பிறந்தநாளைப் பத்தி யார்கிட்டயும் சொல்லி இருக்க மாட்டான்.”

அவன் உண்மையான வயதைப் பற்றித் தெரிந்ததும் லாவண்யாவுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. பிளஸ் ஒன்னில் அவன் 20 வயது கடந்தவனா? அப்படியென்றால் இப்போது அவனுக்கு 30 வயதாகப் போகிறதா? பார்க்க 25 வயது வாலிபன் போலவே தெரிந்தான்.

“சரி சரி, இப்ப என் வயசைப் பத்தி என்ன விவாதம்? எல்லாம் கல்யாண வயசுதான். நானும் ஒரு வழியா உங்க மருமகளைக் கூட்டிட்டு வந்துட்டேன், இனி உங்க பாடு,” என்று சொல்லிவிட்டு அறை நோக்கிச் சென்றவனை விசித்திரமாகப் பார்த்தாள் லாவண்யா.