2) இச்சை ❣️

அத்தியாயம் 2

அக்னி கதவை ஓங்கி மூடிவிட்டுச் சென்ற அந்த அதிர்வு, இன்னும் அந்த அறைக்குள் மிச்சமிருந்தது. ஆரியன் பயத்தில் சங்கமித்ராவின் சுடிதாரை இன்னும் பலமாகப் பற்றிக் கொண்டான். அந்தச் பிஞ்சு விரல்களின் நடுக்கம் மித்ராவின் இதயத்தைத் தொட்டது. அவள் மெல்லக் கீழே அமர்ந்து, ஆரியனைத் தன் அணைப்பிற்குள் இழுத்துக் கொண்டாள்.

“பயப்படாதீங்க ஆரி குட்டி… அப்பாவுக்கு உங்க மேல ரொம்ப பாசம், அதான் அப்படிச் சத்தம் போடுறாரு. நாம விளையாடலாமா?” என்று அவள் கொஞ்சலாகக் கேட்க, ஆரியன் மெல்லத் தலை நிமிர்ந்து அவளைப் பார்த்தான். அந்தப் பிஞ்சு முகத்தில் இருந்த மௌனம், அக்னியின் ஆக்ரோஷத்திற்கு நேர் மாறாக இருந்தது.

இரவு உணவு நேரம் நெருங்கியது. சின்னவன் மித்ரன் பசியில் முனக ஆரம்பிக்க, சங்கமித்ரா அவனைத் தூக்கிக் கொண்டு கீழ்த்தளத்திற்கு வந்தாள். டைனிங் டேபிளில் அக்னியின் தந்தை சுந்தரமூர்த்தியும், தாய் சாவித்திரியும் அமர்ந்திருந்தனர். அங்கே நிலவிய நிசப்தம் ஒருவிதமான இறுக்கத்தைத் தந்தது. அக்னி அங்கே இல்லை.

“சாப்பிடும்போது கூட அவன் இங்க இருக்கிறது இல்லம்மா. எப்பவும் அந்த ரூம்ல தான் இருப்பான். நீயாவது இந்த பசங்களுக்குப் பொறுமையா ஊட்டி விடு,” என்றார் சாவித்திரி கவலையுடன்.

சங்கமித்ரா குழந்தைகளுக்குப் பொறுமையாக ஊட்டி விட்டாள். ஆரியன் அவளது கையால் முதல் முறையாகச் சாப்பிடுவதைக் கண்ட சுந்தரமூர்த்தியின் கண்களில் ஒரு சிறு நிம்மதி தெரிந்தது. வேலைகளை முடித்துவிட்டு, குழந்தைகளைத் தூங்க வைத்த பின்பு, சங்கமித்ராவிற்குத் தாகம் எடுத்தது. தண்ணீர் எடுப்பதற்காக மீண்டும் சமையலறைக்குச் சென்றவள், திரும்பி வரும்போது மாடியில் இருந்த அக்னியின் அறைக்கதவு பாதி திறந்திருப்பதைக் கவனித்தாள்.

அவளது கால்கள் அவளையும் அறியாமல் அந்த அறையை நோக்கிச் சென்றன. உள்ளே வெளிச்சம் குறைவாக இருந்தது. அக்னி அங்கே ஒரு சோபாவில் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தான். அவனது கையில் ஒரு மதுக்கோப்பை இருந்தது. ஆனால் அவன் அதைக் குடிக்கவில்லை, கையில் வைத்தபடி எதையோ வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

அவன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது அந்தப் பிரம்மாண்டமான ஓவியத்தைத்தான். அந்த நிழல் நடன மங்கையின் ஓவியம். நிலவொளியில் அந்த ஓவியம் இன்னும் மர்மமாகத் தெரிந்தது. அக்னியின் முகத்தில் எப்போதும் இருக்கும் அந்தத் திமிர் இப்போது இல்லை. அதற்குப் பதிலாக, ஒரு சொல்ல முடியாத வலியும், ஏதோ ஒரு தேடலும் அவன் கண்களில் தெரிந்தன.

மித்ரா தற்செயலாக ஒரு சிறு சத்தம் எழுப்ப, அக்னி சட்டென்று திரும்பினான். அவனது கண்கள் சிவந்து போயிருந்தன. “யார் அது?” என்று அவன் கர்ஜித்த குரலில் ஒருவிதமான வேதனை கலந்திருந்தது.

“நான்தான் சார்… தண்ணி குடிக்க வந்தேன். கதவு திறந்து இருந்தது, அதான்…” என்று மித்ரா திக்கித் திணறிச் சொன்னாள்.

அக்னி எழுந்து அவளை நோக்கி வந்தான். அவனது நடையில் ஒரு நிதானமான ஆளுமை இருந்தது. அவன் அவளுக்கு மிக அருகில் வந்து நின்றபோது, மதுவின் மணமும் அவனது அந்தத் தகிக்கும் ஆண்மை மணமும் கலந்து வீசியது. “இங்க என்ன பார்த்துட்டு இருக்க? இந்த ஓவியத்தையா?” என்று அவன் கேட்க, அவனது குரல் அவளது காதுகளுக்கு மிக அருகில் ஒலித்தது.

“இந்த ஓவியம்… இது யாரு சார்? ஏன் அந்தப் பொண்ணோட முகம் மட்டும் இல்ல?” என்று மித்ரா மெல்லிய குரலில் கேட்டாள்.

அக்னி அந்த ஓவியத்தை ஒருமுறை பார்த்தான். பின் மித்ராவின் கண்களை ஆழமாகப் பார்த்தான். அவனது பார்வை அவளது முகத்தில் அலைபாய்ந்தது. “சில விஷயங்கள் நிழலா இருக்கும்போது தான் அழகா இருக்கும் மித்ரா. அது நிஜமானா… இதே மாதிரி எரிச்சு சாம்பலாக்கிடும். உனக்கு இது தேவையில்லாத விஷயம். உன் வேலையை மட்டும் பாரு,” என்று சொன்னவன், திடீரென்று அவளது கையைப் பற்றினான்.

அவனது பிடி இறுகியது. அவனது கைச்சூடு அவளது நரம்புகளுக்குள் ஒரு மின்சாரத்தைப் பாய்ச்சியது போல இருந்தது. “உன்கிட்ட ஒரு எச்சரிக்கை… இந்த வீட்டுக்குள்ள நீ ஒரு கேர் டேக்கர் மட்டும் தான். என் பர்சனல் விஷயத்துல தலையிடாதே. அப்படி மீறி வந்தா… நீயும் இந்த நிழல் மாதிரி காணாம போயிடுவ,” என்று மிரட்டலாகச் சொன்னான்.

அவனது கண்கள் அவளது இதழ்களில் ஒரு நொடி நிலைத்து மீண்டன. அந்த நெருக்கம் மித்ராவிற்கு மூச்சுத்திணறலை ஏற்படுத்தியது. அக்னி அவளை மெல்ல விடுவித்தான். “இப்போ கிளம்பு… நாளைல இருந்து நான் கூப்பிடாம என் ரூம் பக்கம் உன்னைச் பார்க்கக் கூடாது,” என்று சொல்லிவிட்டுத் திரும்பி அமர்ந்து கொண்டான்.

மித்ரா வேகவேகமாகத் தன் அறைக்கு ஓடினாள். அவளது இதயம் இன்னும் அடங்காமல் துடித்துக் கொண்டிருந்தது. அக்னி ஒரு கரடுமுரடான பாறை என்று நினைத்தவளுக்கு, அவனுக்குள் ஒரு எரிமலை குமுறிக் கொண்டிருப்பது இப்போது புரிந்தது. அந்த நிழல் ஓவியத்திற்கும் அவனுக்கும் என்ன சம்பந்தம்? சுவேதாவிற்கும் இதற்கும் ஏதேனும் தொடர்பு இருக்குமா?

கேள்விகளுடன் படுக்கையில் விழுந்தவளுக்கு, அக்னியின் அந்தத் தகிக்கும் பார்வையும், அவனது கையின் சூடும் உறக்கத்திலும் அவளைத் துரத்தின.

அதிகாலை சூரியனின் கிரணங்கள் அக்னி மாளிகையின் ஜன்னல் திரைகளை ஊடுருவிக் கொண்டிருந்தன. இரவு முழுவதும் அக்னியின் அந்தத் தகிக்கும் பார்வையும், அவன் ஓவியத்தின் முன் அமர்ந்திருந்த அந்த மர்மமான கோலமும் சங்கமித்ராவைத் தூங்கவிடாமல் வதைத்திருந்தது. கண் விழித்தவள், தன் அருகில் அமைதியாகத் தூங்கிக் கொண்டிருந்த ஆரியனையும் மித்ரனையும் பார்த்தபோதுதான் அவளுக்குள் ஒரு நிம்மதி பிறந்தது. மெல்ல எழுந்து குளித்து முடித்து, ஒரு இளஞ்சிவப்பு நிற சுடிதாரில் தன்னைத் தயார்படுத்திக் கொண்டு கீழே இறங்கினாள்.

சமையலறையில் சாவித்திரி காபி போட்டுக் கொண்டிருந்தார். “வாம்மா மித்ரா… நேத்து நைட் தூக்கம் வந்ததா? அக்னி ஏதாவது சொன்னானா?” என்று அவர் அக்கறையுடன் கேட்க, மித்ரா ஒரு மெல்லிய புன்னகையுடன் மௌனம் காத்தாள். அவன் சொன்ன அந்த எச்சரிக்கை அவளது அடிமனதில் இன்னும் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.

திடீரென்று மாடியிலிருந்து ஒரு கனத்த காலடிச் சத்தம் கேட்டது. அக்னி கீழே இறங்கி வந்து கொண்டிருந்தான். அவன் ஒரு கறுப்பு நிற டிராக் சூட் அணிந்திருந்தான். உடற்பயிற்சி முடித்து வந்திருந்ததால், அவனது நெற்றியில் வியர்வைத் துளிகள் அரும்பியிருந்தன. அவனது தோள்களும் மார்பும் அந்த உடையில் இன்னும் பிரம்மாண்டமாகத் தெரிந்தன. கீழே இறங்கியவன், சமையலறை வாசலில் நின்றிருந்த மித்ராவை ஒரு தீர்க்கமான பார்வை பார்த்தான். அந்தப் பார்வையில் நேற்றிரவு நடந்த சம்பவத்தின் எந்தத் தடயமும் இல்லை, மாறாக ஒரு அந்நியத்தன்மை மட்டுமே மிஞ்சியிருந்தது.

“அம்மா… என் பிளாக் காபியை ரூமுக்கு எடுத்துட்டு வரச் சொல்லுங்க. அப்புறம், இன்னைக்கு ஒரு முக்கியமான மீட்டிங் இருக்கு, பசங்க யாரும் என் கார் பக்கத்துல வராம பாத்துக்கோங்க,” என்று கட்டளையிட்டுவிட்டுத் திரும்பினான்.

சாவித்திரி மித்ராவைப் பார்க்க, அவள் புரிந்துகொண்டவளாகக் காபியை எடுத்துக் கொண்டு மாடிக்குச் சென்றாள். அக்னியின் அறைக்கதவு திறந்திருந்தது. அவள் உள்ளே நுழைந்தபோது, அவன் தனது டீ-ஷர்ட்டைக் கழற்றிவிட்டு துண்டால் முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது முதுகில் இருந்த அந்த நீண்ட தழும்பு இப்போது தெளிவாகத் தெரிந்தது. ஏதோ ஒரு கத்தி அல்லது கண்ணாடி கொண்டு ஆழமாகக் கீறப்பட்ட தழும்பு அது.

மித்ரா திகைத்து நின்றதைப் பார்த்த அக்னி, சட்டென்று திரும்பி அவளை நோக்கி வந்தான். “உன்கிட்ட எத்தனை முறை சொல்றது? பெர்மிஷன் இல்லாம உள்ள வராதன்னு!” என்று அவன் குரல் கர்ஜித்தது. அவன் அவளுக்கு மிக நெருக்கமாக வந்து நின்றான். அவனது வெற்று மார்பின் வெப்பம் அவளது முகத்தில் பட்டது. அவனது உடல் மணம் அவளது புலன்களைச் சிதறடித்தது.

“காபி… சாவித்திரி மேடம் தான் சார் எடுத்துட்டு வரச் சொன்னாங்க,” என்று தடுமாற்றத்துடன் நீட்டினாள்.

அக்னி அவளது கையில் இருந்த காபி கப்பை வாங்கும்போது, அவனது விரல்கள் அவளது விரல்களில் உரசிச் சென்றன. அந்த ஒரு நொடி உரசல், மித்ராவின் உடலில் ஒரு மின்னல் பாய்ந்தது போன்ற உணர்வைத் தந்தது. அக்னி அவளது கண்களை ஆழமாகப் பார்த்தான். அவனது பார்வையில் ஒருவிதமான வேட்கையும், அதே சமயம் ஒரு குரூரமான விலகலும் இருந்தது. “கையில நடுக்கம் அதிகமா இருக்கே? ஏன்… அக்னியைப் பார்த்தா அவ்வளவு பயமா?” என்று குதர்க்கமாகக் கேட்டான்.

மித்ரா தன் கைகளைச் சேர்த்துக் கோர்த்துக்கொண்டு, “பயம் இல்ல சார்… நீங்க இவ்வளவு முரட்டுத்தனமா இருக்கிறது தான் எனக்கு ஆச்சரியமா இருக்கு. ஒரு மனுஷன் தன் மனசை இவ்வளவு இறுக்கமா வைச்சுக்க முடியுமா?” என்று தைரியமாகத் திருப்பிக் கேட்டாள்.

அக்னியின் இதழோரம் ஒரு ஏளனச் சிரிப்பு அரும்பியது. அவன் ஒரு அடி முன்னே வர, அவள் பின்வாங்கிச் சுவரில் சாய்ந்தாள். அவன் தன் இரு கைகளையும் அவளது தலைக்கு இருபுறமும் சுவரில் ஊன்றி, அவளைச் சிறைப்படுத்தினான். “மனசுன்னு ஒன்னு இருந்தா தானே அதை இறுக்கமா வைச்சுக்க? அக்னிக்கு இருக்கிறது வெறும் பாறைதான். அதுல அன்பு, கருணை இதுக்கெல்லாம் இடமே இல்லை. உனக்கு இதெல்லாம் புரியாது சிறுமி. கிளம்பு இங்கிருந்து!” என்று அவளது முகத்திற்கு மிக அருகில் குனிந்து சொன்னான்.

அவனது நெருக்கம் அவளை நிலைகுலையச் செய்தது. அவன் அவளை விடுவித்ததும், மூச்சிரைக்க அங்கிருந்து வெளியேறினாள். ஆனால், அவள் செல்லும் வழியில் ஹாலில் இருந்த ஸ்வேதாவின் புகைப்படத்தைப் பார்த்தபோது, அந்தப் புகைப்படம் அவளைப் பார்த்து எள்ளி நகையாடுவது போலத் தோன்றியது.

அக்னி ஆபீஸ் புறப்பட்டு சென்றுவிட மறுப்பகம் மித்ரா குழந்தைகள் பக்கம் தன் கவனத்தை செலுத்த ஆரம்பித்து, பல மணி நேரம் போராட்டங்களுக்கு பிறகு இரு குழந்தைகளும் அவளோடு ஒன்றாகி பழகினர்.

மதியம் ஆரியனுக்கும் மித்ரனுக்கும் தோட்டத்தில் விளையாடச் சொல்லிக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாள் சங்கமித்ரா. குழந்தைகளின் சிரிப்புச் சத்தம் அந்த மாளிகையின் மௌனத்தை உடைத்தது.

மதியம் நேரம் வீட்டிற்கு வந்த அக்னி தன் அறைக்கு சென்று புத்துணர்ச்சியாகி விட்டு
மாடியிலிருந்து இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

அவனது கையில் இருந்த கோப்பு அப்படியே இருந்தது. அவன் கண்கள் சங்கமித்ராவின் அந்தத் துள்ளலான அசைவுகளையும், காற்றில் பறக்கும் அவளது கூந்தலையும் ரசிப்பதா அல்லது வெறுப்பதா என்று தெரியாமல் தவித்தன.

திடீரென்று அக்னியின் போன் ஒலிக்க, அவன் முகம் மாறினான். “என்னது… அவங்க சென்னைக்கு வந்துட்டாங்களா? ஸ்வேதாவோட அப்பா அம்மா இங்க எதுக்கு வர்றாங்க?” என்று ஆத்திரமாகக் கேட்டான்.

அந்த மாளிகையின் அமைதி மீண்டும் குலையப் போவதையும், சங்கமித்ராவின் வாழ்க்கை ஒரு புதிய சிக்கலில் மாட்டப் போவதையும் அந்த ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு உறுதி செய்தது. அக்னியின் ஆக்ரோஷம் இப்போது எல்லை மீறப் போகிறது என்பது மட்டும் அவளுக்குத் தெரியவில்லை.