20) தீராதவள் 🥰

அத்தியாயம் 20

மண்டபத்தின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான கூடம் ஒரு விசித்திரமான நிசப்தத்தில் ஆழ்ந்திருந்தது. கந்தர்வனின் அந்த அசைக்க முடியாத, கறாரான பிரகடனத்திற்கு முன்னால் எவராலும் எதிர்த்து ஒரு வார்த்தை கூடப் பேச முடியவில்லை.

மரகதம் பெண் போலீஸாரால் முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்தப்பட்டு, அங்கிருந்து பலவந்தமாக இழுத்துச் செல்லப்பட்டாள். அவளது வன்மக் கூச்சல்கள் மண்டபத்தின் வாசலுக்கு அப்பால் மெல்லத் தேய்ந்து மறைந்தன. மேடையில் தர்மலிங்கம் தன் கைகளால் முகத்தை மூடிக்கொண்டு அப்படியே அமர்ந்திருந்தார். சினேகாவின் துரோகம் ஒருபுறம் கௌரவத்தை அறுத்தெறிந்தாலும், இப்போது கந்தர்வன் எடுத்திருக்கும் அதிரடி முடிவு, தன் இன்னொரு மகளான இளவஞ்சியின் வாழ்க்கையை ஒட்டுமொத்தமாக மீட்டெடுத்திருப்பதை அவரது உள்மனம் உணர்ந்தது. அவளது தம்பி மெல்ல மேடைக்கு அருகே வந்து, கீழே விழுந்து கிடந்த தாலித் தட்டை எடுத்து, அட்சதை மலர்களைத் துடைத்துத் தூய்மைப்படுத்தி, மீண்டும் மேஜையின் மீது வைத்தான்.

தனஞ்செயன் ஐயா சோபாவில் தளர்வாக அமர்ந்து, தன் மகனின் முகத்தையே தீர்க்கமாகப் பார்த்தார். “கந்தர்வா… நீ எடுத்த முடிவை இதுவரைக்கும் மாத்துனது இல்லை. இந்த எம்பையர்ஸோட வளர்ச்சிக்கு இளவஞ்சியோட உழைப்பும் புத்தியும் தேவைன்னு நீ நினைக்கிறப்ப, ஒரு அப்பாவா நான் இதுக்கு மேல குறுக்கே நிக்க விரும்பலப்பா. சக்கரவர்த்தி குடும்பத்தோட கௌரவத்தை இந்த மேடையில நீயே காப்பாத்து,” என்று தன் தளர்ந்த குரலில், மனப்பூர்வமாகத் தன் சம்மதத்தைத் தெரிவித்தார் தனஞ்செயன் ஐயா.

அவரது சம்மதம் கிடைத்த அடுத்த நொடி, புரோகிதர் முகூர்த்தப் பத்திரிகையை எடுத்துப் பார்த்துவிட்டு, “தனஞ்செயன் ஐயா… சினேகாவோட முகூர்த்த நேரம் முடிஞ்சுடுத்து. ஆனா, அடுத்த முகூர்த்தத்துக்கு இன்னும் சரியா ஒரு மணி நேரம் கேப் இருக்கு. அதுக்குள்ள மணப்பெண்ணை முறைப்படி தயார் பண்ணி கூட்டிட்டு வந்துடலாம்,” என்றார்.

கந்தர்வன் உடனே கௌதமைத் திரும்பிப் பார்க்க, கௌதம் புன்னகையோடு சைகை செய்தான். அடுத்த சில நிமிடங்களில், மண்டபத்தின் விஐபி அறைக்கதவைத் திறந்து கொண்டு அகிலா உள்ளே நுழைந்தாள். அவளது கைகளில் ஒரு பிரம்மாண்டமான வெல்வெட் பெட்டியும், பட்டுப் புடவை அடங்கிய ஆடம்பரத் தட்டும் இருந்தன.

அதைப் பார்த்ததும் இளவஞ்சிக்கு ஒட்டுமொத்த உடம்பும் நடுங்கியது. கந்தர்வன் சைட் ஆபீஸிற்கு வந்து தன்னை வம்படியாக இழுத்தபோதே இவையெல்லாம் முன்கூட்டியே திட்டமிடப்பட்டவை என்பதை அவளது கூர்மையான மனம் சட்டென்று கணித்தது.

அகிலா இளவஞ்சியின் அருகில் வந்து, “இளவஞ்சி… அண்ணன் உனக்காக ஸ்பெஷலா எடுத்துட்டு வரச் சொன்ன முகூர்த்தப் புடவையும் நகைகளும் இதுதான். வா, ரூமுக்கு போய் டிரஸ் மாத்திக்கலாம்,” என்று கனிவோடு அழைத்தாள்.

இளவஞ்சி திகைப்பு மாறாமல், அகிலாவின் முகத்தைப் பார்த்து, “அகிலா… இதெல்லாம் முன்னாடியே பிளான் பண்ணதா? சார் ஏன் என்கிட்ட இப்படி பண்றாரு? எனக்கு இதெல்லாம் வேண்டாம்…” என்று அழுதுகொண்டே ரகசியமாகக் கேட்டாள்.

அகிலா அவளது கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு, “எல்லாம் உன்னோட நல்லதுக்காகத்தான் இளவஞ்சி. அண்ணன் எதையும் யோசிக்காம செய்ய மாட்டார். இப்போதைக்கு அமைதியா நான் சொல்றதைக் கேளு,” என்று மேற்கொண்டு எதுவும் பேசாமல் மௌனமாக அவளைத் தேற்றி, சில சொந்தக்காரப் பெண்களோடு சேர்ந்து அவளை மணமகள் அறைக்கு அழைத்துச் சென்றாள்.

அறைக்குள் அகிலாவும் மற்ற பெண்களும் சேர்ந்து இளவஞ்சியை ஒரு பேரழகியாக மாற்றத் தொடங்கினர். கந்தர்வன் அவளுக்காகத் தேர்ந்தெடுத்திருந்த அந்த அடர் சிவப்பு நிறத் தூய காஞ்சிப் பட்டுப் புடவை, அவளது மாநிற மேனிக்கு ஒரு தனித்துவமான ராஜரீகத் தோற்றத்தைத் தந்தது. கழுத்தில் இழைக்கப்பட்ட வைர நெக்லஸும், காதுகளில் மின்னிய வைரத் தோடுகளும் அவளது முகத்திற்கு ஒரு புதிய ஒளியைக் கொடுத்தன. அவளது கால்களில் அணிவிக்கப்பட்ட அந்தத் தங்கக் கொலுசு, அவள் எடுத்து வைக்கப் போகும் புதிய அடியை மங்களகரமாக ஒலிக்கச் செய்யக் காத்திருந்தது. கூந்தலில் சூடப்பட்ட மல்லிகைப் பூவின் வாசனை அந்த அறையெங்கும் நிறைந்தது.

ஒரு மணி நேர இடைவெளிக்குப் பிறகு, நாதஸ்வர இசை மீண்டும் பிரம்மாண்டமாக முழங்கத் தொடங்கியது. ஃபுட் கோர்ட்டிலும், ரெஸ்ட் ஏரியாவிலும் இருந்த விஐபிக்கள் அனைவரும் என்ன நடக்கப் போகிறது என்ற ஆவலுடன் மண்டபத்தின் மையப்பகுதியில் வந்து கூடினர்.

அப்போது, மணமகள் அறைக்கதவு திறந்தது. அகிலாவும் உறவுப் பெண்களும் சூழ, மேடையை நோக்கி இளவஞ்சி அழைத்து வரப்பட்டாள்.

சுடிதாரிலும் கலைந்த கூந்தலோடும் அழுதுகொண்டிருந்த அதே இளவஞ்சி, இப்போது அந்தப் பட்டுப் புடவையிலும் வைர நகைகளிலும் மேடைக்கு வரும்போது, ஒரு நிஜத் தேவதையாக, பேரொளியாக மின்னினாள்! அவளது முகத்தில் இருந்த அந்தத் தவிப்பும், கண்களில் தேங்கியிருந்த பனித்துளிகளும் அவளது அழகை இன்னும் பல மடங்கு கூட்டியிருந்தன. மேடையில் கம்பீரமாக அமர்ந்திருந்த கந்தர்வன், முதன்முறையாகத் தன் பார்வையை அவள் மீது பதித்தான். அவனது கறாரான கண்களில் அவளது இந்தத் தேவதை வடிவத்தைக் கண்டதும் ஒரு நொடி ஒரு விசித்திரமான மௌனம் வந்து போனது.

இளவஞ்சி மெல்ல வந்து மணமகள் நாற்காலியில் அமர்ந்தாள். அவளது இதயத் துடிப்பு நாதஸ்வர இசையையும் தாண்டி அவளுக்குள் பலமாகக் கேட்டது.

புரோகிதர் ஹோம குண்டத்துத் தீயை வளர்த்து, மந்திரங்களை உச்சக் கட்டமாக முழங்கச் செய்தார். மஞ்சள் கயிற்றில் கோர்க்கப்பட்டிருந்த அந்தத் தங்கத் தாலியைத் தனஞ்செயன் ஐயா மற்றும் தர்மலிங்கத்திடம் காட்டி ஆசி பெற்று, கந்தர்வனிடம் நீட்டினார்.

“மாப்பிள்ளை… கெட்டி மேளம்… கெட்டி மேளம்! நல்ல நேரம் வந்தாச்சு, தாலியைக் கட்டுங்க!”

மங்கள வாத்தியங்கள் விண்ணைப் பிளக்க, அட்சதை மலர்கள் மேடையைச் சுற்றிலும் மழையாகப் பொழிந்தன. கந்தர்வன் அந்தத் தங்கத் தாலியைத் தன் கைகளில் ஏந்தி, இளவஞ்சியை நெருங்கினான். இளவஞ்சி தன் கண்களை இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டாள். அவளது நெஞ்சுக்குள் ஒரு கவிதை போல அந்தத் தருணம் உறைந்து நின்றது:

விழியோரம் தேங்கிய பனித்துளியில்,
கரம் தொட்ட முரட்டுத்தனத்தின் வெம்மையில்,
வஞ்சகம் இல்லாத அந்த அசுர மூளையின் கௌரவத்தில்,
மங்கள நாதம் காற்றில் கரைய…
அவள் கழுத்தில் ஏறியது அந்த மூன்று முடிச்சின் பந்தம்!

‘டக்… டக்… டக்…’ என மூன்று முடிச்சுகளையும் மிகக் கறாராக, தன் அசைக்க முடியாத ஆதிக்கத்தோடு அவளது கழுத்தில் இட்டான் கந்தர்வன். அவனது விரல்கள் அவளது கழுத்தின் பின்புறத்தில் தீண்டிய போது, அவளது உடம்பில் ஒரு புதிய மின்சாரம் பாய்ந்து மறைந்தது.

அவள் மெல்லக் கண்களைத் திறந்து பார்த்தபோது, அவளது கழுத்தில் சக்கரவர்த்தி குடும்பத்தின் மருமகளுக்கான அந்தப் பிரம்மாண்டமான தாலி ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தது. தர்மலிங்கமும் அவளது தம்பியும் அகிலாவும் மலர்களைத் தூவி மனமாற ஆசிர்வதித்தனர். விஐபிக்களின் மத்தியில் ஒரு பலத்த கைதட்டல் ஒலி எழுந்தது.

தாலி கட்டி முடிந்த அடுத்த நொடி, கந்தர்வன் அவளது முகத்தைப் பார்த்து உருகிவிடவில்லை. அவன் கம்பீரமாகத் தன் நாற்காலியில் அமர்ந்து, தன் ஜரிகை அங்கவஸ்திரத்தைச் சரிசெய்து கொண்டு, கௌதமைப் பார்த்துக் கூறினான்.

“கௌதம்… கல்யாணம் முடிஞ்சாச்சு. அடுத்த ஒரு மணி நேரத்துல லண்டன் ப்ராஜெக்ட்டோட புதிய அக்ரிமெண்ட் ஃபைல்ஸை ரெடி பண்ணு. இந்தச் சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸோட புதிய டைரக்டரா இளவஞ்சி சக்கரவர்த்தி நாளைக்குக் காலைல ஆபீஸ்ல சைன் பண்ணனும்!” என்று தன் கறாரான பிசினஸ் குரலில் கட்டளையிட்டான்.

தன் கழுத்தில் ஏறிய தாலியின் கனத்தையும், தன் கைகளில் வந்து விழப்போகும் அந்தப் பிரம்மாண்ட அதிகாரத்தையும் எண்ணி, இளவஞ்சி அந்தப் பட்டு வேட்டி கட்டிய முரட்டு மனிதனை ஒரு புதிய பிரம்மிப்போடு நிமிர்ந்து பார்த்தாள்! வரப்போகும் நாட்களில் இந்தச் சக்கரவர்த்தி குடும்பத்தின் பேரரசில் அவளது ஆட்டம் எப்படி இருக்கப்போகிறது என்பதற்கான புதிய அத்தியாயம் அங்கே தொடங்கியது!

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

திருமணச் சடங்குகள் அனைத்தும் முழுமையாக நிறைவு பெற்று, மதிய விருந்தும் முடிந்தபோது மணி இரண்டைக் கடந்திருந்தது. மண்டபத்தின் பரபரப்பு சற்றே தணிந்து, நெருங்கிய உறவினர்கள் மட்டும் ஆங்காங்கே பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.

மண்டபத்தின் விஐபி ஓய்வறையில் தனஞ்செயன் ஐயா சோபாவில் அமர்ந்தபடி, மேடையில் நடந்த அத்தனை அதிரடிகளையும் நிதானமாக யோசித்துப் பார்த்தார். அவருக்குப் பக்கத்தில் கௌதம் வந்து அமர்ந்தான்.

“என்ன சார்… இன்னும் அதே யோசனைதானா?” என்று கேட்டான் கௌதம்.

தனஞ்செயன் ஐயா பெருமூச்சு விட்டார். “என் பையன் என்னதான் பண்றான்னு எனக்கு இன்னும் முழுசா புரியல கௌதம். சினேகாவை அவ்வளவு பெரிய விஐபிக்கள் முன்னாடி அசிங்கப்படுத்தி போலீஸ்ல கொடுத்தான். ஆனா, அடுத்த ஒரு மணி நேரத்துல இளவஞ்சியை யாரும் எதிர்பார்க்காத அளவுக்குப் பெரிய இடத்துல கொண்டு வந்து நிப்பாட்டியிருக்கான். அவங்க ரெண்டு பேரோட குணத்தையும், கம்பீரத்தையும் பார்த்தா பொருத்தம் ரொம்ப அக்யூரேட்டா, லட்சணமா இருக்கு… இல்லைன்னு சொல்லல. ஆனா, அந்தப் பொண்ணால இந்த வீட்டுக்கு ஒரு வாரிசைப் பெற்றுத் தர முடியாதுங்கிற அந்த ஒரே ஒரு குறை மட்டும்தான் என் மனசை இன்னும் என்னவோ பண்ணுது,” என்றார் தர்மசங்கடமாக.

கௌதம் லேசாகப் புன்னகைத்தான். “சார்… கந்தர்வன் ஒரு முடிவை எடுத்தா அதுக்கு பின்னாடி ஆயிரம் கணக்கு இருக்கும். இளவஞ்சியை அவனோட பார்ட்னரா அவன் தேர்ந்தெடுத்திருக்கான்னா, அவகிட்ட இருக்கிற ஏதோ ஒரு தனித்துவம் அவனுக்கு மட்டும்தான் தெரிஞ்சிருக்கு. நீங்க எதையும் நினைச்சு குழப்பிக்காதீங்க,” என்று ஆறுதலாகக் கூறினான்.

அப்போது அங்கே வந்த அகிலா, “ஆமா மாமா… அண்ணி ரொம்ப தங்கமான பொண்ணு. அவங்க இந்த வீட்டுக்கு வந்தது எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷம்,” என்று நெகிழ்ந்தாள். கௌதமும் அகிலாவும் மாறி மாறி இளவஞ்சியின் குணத்தைப் பாராட்டி, தங்களுக்குள் அந்தத் திருமணத்தின் மகிழ்ச்சியைக் குதூகலமாகப் பகிர்ந்து கொண்டனர்.

மண்டபத்தின் பிரதான மணமகன் அறையில், ஏசியின் குளுமையில் இளவஞ்சி இன்னும் அந்தப் பட்டுப்புடவையோடு சோபாவின் ஓரமாக ஒடுங்கி அமர்ந்திருந்தாள். மதியச் சடங்குகளின் களைப்பும், மன ரீதியான அழுத்தமும் அவளை ஒட்டுமொத்தமாகச் சோர்வடையச் செய்திருந்தது.

அப்போது கதவைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே வந்த கந்தர்வன், தன் ஜரிகை அங்கவஸ்திரத்தைக் கழற்றி மேஜை மீது வைத்தான். அவனது கறாரான பார்வை அவளையே உற்றுப் பார்த்தது.

“இன்னும் நாலு மணி நேரத்துல ரிசப்ஷன் ஆரம்பிக்கணும். அதுவரைக்கும் ரெஸ்ட் எடுக்காம இப்படியே உறைஞ்சு போய் உட்கார்ந்திருக்கப் போறியா? முதல்ல வந்து படுடி,” என்று தன் கனத்த குரலில் வம்படியாகக் கட்டளையிட்டான்.

“இல்ல சார்… எனக்கு தூக்கம் வரல. நான் இப்படியே…” என்று இளவஞ்சி தயக்கத்துடன் பின்வாங்க முயன்றாள்.

ஆனால், கந்தர்வன் அவளது பதிலை எதிர்பார்க்கவில்லை. அவளது மறுப்பையும் கெஞ்சலையும் தன் அசைக்க முடியாத அதிகாரத்தால் அலட்சியம் செய்தவன், அவளது கைகளைப் பற்றி வம்படியாக இழுத்துத் தன் மார்போடு சேர்த்துக் கட்டியணைத்துக் கொண்டான். அவளது நடுக்கத்தையும், “சார்… ப்ளீஸ் சார்… விடுங்க…” என்ற முணுமுணுப்பையும் துளியும் மதிக்காமல், அவளைத் தன் கைகளுக்குள் பொதிந்து கொண்டு பெட்டில் அப்படியே சரிந்தான்.

அவனது அந்த முரட்டுத்தனமான அணைப்புக்குள் இளவஞ்சியால் திமிற முடியாமல் போனாலும், அவனது மார்பின் சூடும், அவளது நெற்றியில் பட்ட அவனது மூச்சுக்காற்றும் அவளுக்குள் ஒரு விசித்திரமான பாதுகாப்பை உணர்த்தின. தன்னை அறியாமலேயே அவளது களைப்பு அவளை ஆட்கொள்ள, அவனது இறுக்கமான அணைப்பிலேயே அவள் மெல்லக் கண் அயர்ந்தாள்.

மாலை நான்கு மணியளவில், மணமகள் அறையின் கதவைத் தட்டிவிட்டு மேக்கப் ஆர்ட்டிஸ்ட்கள் உள்ளே நுழைந்தனர்.

கந்தர்வன் எழுந்து தன் உடைகளைச் சரிசெய்து கொண்டு வெளியேற, அகிலாவும் மேக்கப் டீமும் இளவஞ்சியை மாலை நேர வரவேற்பு நிகழ்ச்சிக்குத் தயார் செய்யத் தொடங்கினர்.

ரிசப்ஷனுக்காகக் கந்தர்வன் ஏற்கனவே தேர்ந்தெடுத்து வைத்திருந்த அந்த ஆடம்பரமான டிசைனர் உடைகளும், பிரம்மாண்டமான நகைகளும் அவளுக்கு அணிவிக்கப்பட்டன. மாலை 6 மணி அளவில், மண்டபமே வண்ண விளக்குகளாலும், நவீன இசையாலும் புதுப் பொலிவு பெற்றுத் திரும்பவும் விஐபிக்களால் நிறையத் தொடங்கியது.

அறையின் கதவு திறக்கப்பட, கந்தர்வனும் இளவஞ்சியும் ஜோடியாக வெளியே வந்தனர்.

கம்பீரமான நவீன ஆடம்பரத்தில் கந்தர்வன் நிற்க, அவனது பக்கத்தில் தூய நவரத்தினங்கள் பதிக்கப்பட்ட நகைகளோடும், பேரழகோடும் நடந்து வந்த இளவஞ்சி அந்த மண்டபமே திரும்பிப் பார்க்கும் அளவுக்கு ஒரு நிஜமான ராஜகுமாரி போல, தேவதையாக மின்னினாள்! சினேகாவின் துரோகத்தால் கலைந்துபோன திருமண மேடை, இப்போது இந்த ராஜா-ராணி போன்ற தம்பதிகளின் வருகையால் பிரம்மாண்டத்தின் உச்சத்தைத் தொட்டிருந்தது.

மண்டபத்தின் வரவேற்புப் பகுதியில் கௌதம் விருந்தினர்களைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தபோது, சக்கரவர்த்தி கம்பெனியின் ஹெட் ஆபீஸில் புதிதாக வேலைக்குச் சேர்ந்திருந்த பிசினஸ் அனலிஸ்ட் மதுமிதா அங்கே வந்தாள். நவீன உடையில், கையில் சில முக்கியமான ஃபைல்களோடு கர்வமாக நடந்து வந்தவள், கௌதமைப் பார்த்ததும் தன் புருவங்களை உயர்த்தினாள்.

“ஹலோ மிஸ்டர் கௌதம்… கல்யாண மண்டபத்துலயே பிசினஸ் ஃபைல்ஸை சப்மிட் பண்ணச் சொன்னது உங்க பாஸ் கந்தர்வன் தான். இந்தாங்க லண்டன் ப்ராஜெக்ட்டோட லேட்டஸ்ட் அனாலிசிஸ் ரிப்போர்ட்,” என்று லேசான திமிரோடு ஃபைலை நீட்டினாள் மதுமிதா.

கௌதம் அவளது அந்தத் துடுக்கான பேச்சையும், கர்வமான பார்வையையும் பார்த்துவிட்டு வஞ்சகமாகப் புன்னகைத்தான். “ஆபீஸ் ஃபைலை ஆபீஸ்ல கொடுக்கத் தெரியாதா மதுமிதா? கல்யாண மண்டபத்துக்குக் கூட இந்தத் திமிரோடதான் வருவீங்களா?” என்று கறாராகக் கேட்டான்.

“திமிர் இல்லை மிஸ்டர் கௌதம், இது என்னோட வேலைக்கான அக்யூரேசி! உங்க பாஸைப் போலவே நீங்களும் ரொம்ப ஓவரா ரூல்ஸ் பேசுறீங்க,” என்று மதுமிதா சளைக்காமல் பதிலடி கொடுத்தாள்.

அவளது அந்த அஞ்சாத பேச்சும், முகபாவனையும் கௌதமுக்குள் ஒரு விசித்திரமான ஈர்ப்பை ஏற்படுத்தியது. எப்போதும் தனக்கு அடங்கிப் போகும் பெண்களையே பார்த்த அவனுக்கு, தன் முகத்திற்கு நேரே வாதாடும் மதுமிதாவின் இந்தத் துணிச்சல் அவனுக்குள் ஒரு ரகசிய ரசனையைத் தூண்டியது. இருவருக்கும் இடையிலான அந்த முதல் மோதலே, வரப்போகும் நாட்களில் ஒரு சுவாரசியமான புதிய காதலுக்கான அஸ்திவாரத்தை அங்கே அமைத்தது!

ரிசப்ஷன் மேடையில் கந்தர்வனும் இளவஞ்சியும் அந்தப் பிரம்மாண்ட கூட்டத்தின் வாழ்த்துகளுக்கு நடுவே ஜொலித்துக் கொண்டிருக்க, சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸின் அடுத்த கட்ட அதிரடி ஆட்டத்திற்கான விறுவிறுப்பு மண்டபம் முழுக்கத் தகித்துக் கொண்டிருந்தது!

…….