அத்தியாயம் 28
சக்கரவர்த்தி மாளிகையில் இருந்து கௌதமும் அகிலாவும் தன் அம்மாவை அழைத்துக் கொண்டு தங்களின் சொந்த வீட்டிற்குத் திரும்பியிருந்தனர். ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு தன் சொந்த வீட்டிற்குள் நுழைந்த புவனேசுவரி அம்மாவுக்கு, வீட்டின் அமைதியை விட கௌதமின் முகத்தில் தெரிந்த அந்தப் புதிய அமைதியும் முதிர்ச்சியும்தான் பெரிய ஆச்சரியத்தைத் தந்தது. பழைய கோபமோ, வீணான ஆக்ரோஷமோ அவனிடம் இப்போது மருந்துக்கும் இல்லை.
அகிலா அண்ணனுக்கும் அம்மாவுக்கும் காபி தயாரிப்பதற்காக சமையலறைக்குள் செல்ல, புவனேசுவரி அம்மா ஹாலில் கௌதமிற்கு அருகில் வந்து அமர்ந்தார்.
“கௌதம்… மாளிகையில வச்சு ‘மதுமிதா’ன்னு கேட்டதுமே உன் முகம் மாறினதை நான் கவனிச்சேன்டா. இப்போ சொல்லு, மதுமிதா யாரு? அவளைப் பத்தி நான் கேட்கும்போது ஏன் இவ்வளவு தயங்குற?” என்று ஒரு தாய்க்கே உரிய கூர்மையோடு கேட்டார்.
கௌதம் தன் கையில் இருந்த காபி கப்பை தவிப்போடு பிடித்துக் கொண்டு, லேசான வெட்கத்துடன் தன் அம்மாவிடம் உண்மையை உடைக்கத் தொடங்கினான்.
“அது வந்தும்மா… மதுமிதா வேற யாரும் இல்லை. நம்ம கந்தர்வன் அண்ணனோட ஆபீஸ்ல, லண்டன் ப்ராஜெக்ட்ல (London Process) வேலை பார்க்கிற பொண்ணுதான் அவ. ரொம்ப துடிப்பான பொண்ணு, அதே சமயம் அவளோட ப்ரொபஷனல் வொர்க்ல ரொம்ப கறாராவும் நேர்மையாவும் இருப்பா. அவளோட அந்தத் திறமையையும், யாருக்கும் பயப்படாத துடித்தரமான பேச்சையும் பார்த்துதான் நான் அவ மேல இம்ப்ரெஸ் ஆனேன். எனக்கு அவளை ரொம்ப பிடிச்சிருக்குமா,” என்றான் தன் காதலை முதன்முறையாக ஒப்புக்கொண்டு.
புவனேசுவரி அம்மா முகத்தில் ஒரு பெரிய புன்னகை மலர்ந்தது. “அப்போ அவகிட்ட உன் காதலைச் சொல்லிட்டியாடா?” என்று ஆவலோடு கேட்டார்.
“இல்லவே இல்லைம்மா… இந்த விஷயத்தை நான் இன்னும் யார்கிட்டயும் சொல்லல. ஏன், மதுமிதாகிட்ட கூட என் காதல் பத்தி நான் இன்னும் சொல்லலமா. அவளுக்குத் தெரியாமதான் நான் அவளைக் காதலிச்சுட்டு இருக்கேன். என் மனசுல இருக்கிறதை முதன்முதல்ல உங்ககிட்ட சொன்ன பிறகுதான், அவகிட்டயே போய்ப் பேசணும்னு நினைச்சேன். அதான் நீங்க கேட்கும்போது எனக்கு அவ்வளவு தயக்கமா இருந்தது,” என்று கௌதம் தன் தூய்மையான காதலைத் தெளிவுபடுத்தினான்.
கௌதமின் இந்த பக்குவமான பேச்சைக் கேட்ட புவனேசுவரி அம்மாவின் நெஞ்சம் நிறைந்தது. “எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷம்பா. உன்னை இவ்வளவு தூரம் மாத்தியிருக்கிற அந்தப் பொண்ணை எனக்கும் ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு. நீ சீக்கிரமாவே அவகிட்ட உன் காதலைச் சொல்லி, அவளையும் நம்ம குடும்பத்துக்குக் கூட்டிட்டு வரணும்,” என்று வாழ்த்தினார்.
—
மறுநாள், சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸின் பிரதான கார்ப்பரேட் அலுவலகம்.
கறுப்பு நிறக் கோட் சூட்டில் கம்பீரமாகத் தன் கேபினுக்குள் அமர்ந்து லண்டன் ப்ராஜெக்ட் ஃபைல்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் கந்தர்வன் சக்கரவர்த்தி. அவனது கறாரான பார்வையில் கம்பெனியின் அடுத்த கட்ட நகர்வுகள் துல்லியமாகத் தெரிந்தன.
அப்போது கதவைத் தட்டிவிட்டு கௌதமும் அகிலாவும் உள்ளே நுழைந்தனர். லண்டன் ப்ராஜெக்ட் டீமில் இருக்கும் மதுமிதாவும் கௌதமோடு இணைந்து அந்த ஃபைல்களைக் கொண்டு வந்திருந்தாள். இன்-ஃபார்மல் உடையில், கையில் சில முக்கியமான டேட்டா ஷீட்களுடன் வந்த மதுமிதாவின் முகத்தில் ஒரு ப்ரொபஷனல் கம்பீரம் இருந்தது.
“குட் மார்னிங் அண்ணா!” என்று கௌதமும் அகிலாவும் கூற, “குட் மார்னிங் சார்,” என்று மதுமிதா தன் துடிப்பான குரலில் கூறினாள்.
கந்தர்வன் தன் கறாரான கண்களால் மூவரையும் பார்த்து, “குட் மார்னிங்… லண்டன் ப்ராஜெக்ட்டோட அடுத்த கட்ட பிரீஃபிங் ரெடியா?” என்று கேட்டான்.
மதுமிதா சற்றும் தயங்காமல் முன்னால் வந்து, “ரெடி சார். லண்டன் ப்ராசஸோட இந்த வாரத்துக்கான டேட்டா அத்தனையையும் நான் அனலைஸ் பண்ணிட்டேன். கௌதம் சாரும் அகிலாவும் இதோட பிசினஸ் டீலிங்ஸை லீட் பண்ணினா, நம்ம கம்பெனிக்கு இது ஒரு மிகப்பெரிய லான்ச்சா இருக்கும்,” என்று மிகத் துல்லியமாக விளக்கினாள். அவளது அந்தத் தெளிவான, தைரியமான பேச்சை கௌதம் தன் ஓரக்கண்ணால் ரசித்துக் கொண்டிருந்தான்.
கந்தர்வன் கௌதமைப் பார்த்து, “கௌதம், இந்த ப்ராஜெக்ட்டை நீதான் முன்னாடி நின்னு நடத்தப்போற. மதுமிதா சொன்ன இந்த லாஜிக் எல்லாமே கரெக்ட்டா இருக்கு. இந்த டீலிங்ஸ் நமக்கு ரொம்ப முக்கியம்,” என்றான் நிதானமான குரலில்.
“கண்டிப்பா அண்ணா, நான் பார்த்துக்கிறேன்,” என்றான் கௌதம் நம்பிக்கையோடு. வேலை விஷயங்களை முடித்துக் கொண்டு மதுமிதாவும் அகிலாவும் கேபினை விட்டு வெளியேற, கௌதமின் மனதில் அவளது நினைவுகள் ஒரு மெல்லிய புன்னகையை வரவழைத்தன.
—
மாலை நேரம். சக்கரவர்த்தி மாளிகை.
ஆஃபீஸ் வேலைகளை முடித்துவிட்டுத் தன் காரில் இருந்து இறங்கி கம்பீரமாக உள்ளே நுழைந்தான் கந்தர்வன். வரவேற்பறையில் தனஞ்செயன் ஐயா அமர்ந்து பேப்பர் படித்துக் கொண்டிருக்க, கந்தர்வனின் கண்கள் எதார்த்தமாக இளவஞ்சியைத் தேடின.
அவன் தேடுவதைப் புரிந்து கொண்ட தனஞ்செயன் ஐயா புன்னகைத்து, “இளவஞ்சி மாடி அறையிலதான்ப்பா இருக்கா. புவனேசுவரி அம்மா வந்து பேசிட்டு போனதுல இருந்து அவ மனசு ரொம்ப நிம்மதியா இருக்கு. போய் பாரேன்,” என்றார்.
கந்தர்வன் விறுவிறுவென்று படியேறித் தன் அறைக்குள் நுழைந்தான். அங்கே இளவஞ்சி ஜன்னல் ஓரமாக நின்று கொண்டு, அந்த மாளிகையின் தோட்டத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது முகத்தில் நேற்றிருந்த பயமோ தவிப்போ இல்லை; ஒரு மென்மையான அமைதி குடியேறியிருந்தது.
கந்தர்வன் சத்தம் போடாமல் அவளருகே சென்று, அவளது இடுப்பில் தன் பலத்த கரங்களை வளைத்து அவளைப் பின்னால் இருந்து அரவணைத்துக் கொண்டான். அவனது திடீர் தீண்டலில் இளவஞ்சி லேசாக அதிர்ந்து, பின் அவனது நெஞ்சின் சூட்டில் தன்னை ஒடுக்கிக் கொண்டாள்.
“இப்போ மனசு ஓகேவா?” என்று கந்தர்வன் அவளது காதோரம் தன் கம்பீரமான குரலில் மிக மென்மையாகக் கேட்டான்.
“ம்ம்… ரொம்ப நிம்மதியா இருக்குங்க. காலையில புவனேசுவரி அத்தையும் வந்து என்கிட்ட ரொம்ப பாசமா பேசினாங்க. எனக்குப் புது தைரியமே வந்திருக்கு,” என்றாள் இளவஞ்சி அவனது முகத்தைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தபடி.
கந்தர்வன் அவளது முகத்தை நிமிர்த்தி, அவளது நெற்றியில் தன் உதடுகளை அழுத்தினான். “உன்னை யாரும், எந்தச் சூழ்நிலையிலும் காயப்படுத்த நான் விடமாட்டேன் இளவஞ்சி. இந்த அசுரனோட உலகம் நீ மட்டும்தான். குணசேகரனோ சஞ்சய்யோ… எவன் நமக்கு எதிரா சதி பண்ணினாலும், அவனுங்க அத்தனை பேரையும் தரைமட்டமாக்குற சக்தி இந்த கந்தர்வனுக்கு இருக்கு. நீ எதைப்பத்தியும் யோசிக்காம நிம்மதியா மட்டும் இரு,” என்று அவளுக்குள் ஒரு பேரன்பையும் பேரதிகாரத்தையும் தைரியமாக விதைத்தான்.
அவனது மார்பில் சாய்ந்து கொண்ட இளவஞ்சியின் இதயம், தங்களுக்குள் வரப்போகும் எல்லா புயல்களையும் எதிர்கொள்ளும் நம்பிக்கையோடு, அந்த அசுரனின் பாச அரவணைப்பில் மெல்ல மெல்லக் கரைந்தது!
கறாரான அசுரனின் நெஞ்சில்,
கனிவான பேரன்பை விதைத்தவள் நீ!
இருள் சூழ்ந்த என் உலகத்தில்,
விடியாத இரவை ஒளிரச் செய்தவள் நீ!
என் கர்வமும் அதிகாரமும் உன்னிடம் தோற்கும் போது,
உன்னோடு வாழும் ஒவ்வொரு நொடியும் வரம் தான்!
……..
