அத்தியாயம் 31
குடோனின் இரும்புச் கதவு உடைந்த சத்தத்தில் குணசேகரனின் நெஞ்சு படபடவென அடித்துக் கொண்டது. கறுப்பு நிறக் கோட் சூட்டை மடித்துவிட்டு, அசுரப் பார்வையோடு முன்னால் நின்ற கந்தர்வனைக் கண்டு சஞ்சய்யின் முகத்தில் இருந்த வஞ்சகச் சிரிப்பு சட்டென்று மறைந்து, அங்கே ஒரு மரண பயம் குடியேறியது.
“கந்தர்வன்… நீ எப்படி அங்கே ஆபீஸ்ல இருக்க வேண்டியவன்…” என்று சஞ்சய் நாக்கு தழுதழுக்க இழுத்தான்.
“என் சாம்ராஜ்யத்தை அழிக்க நெட்வொர்க் ஹேக்கிங் பண்ணும்போதே நினைச்சியா சஞ்சய்? இந்த அசுரனோட மூளை உன்னை விடப் பல மடங்கு வேகமா வேலை செய்யும். நீ நினைச்ச ஷேர் மார்க்கெட் சதி இப்போ தவிடுபொடியாகிடுச்சுடா!” என்று கந்தர்வன் கர்ஜித்தபடி முன்னேறினான்.
அப்போது சஞ்சய்யின் சிக்னலுக்காகக் காத்திருந்த எம்பியின் அடியாட்கள் நாலைந்து பேர் கத்திகளோடு கந்தர்வனை நோக்கிப் பாய்ந்தனர். கந்தர்வன் சற்றும் பதறாமல், முன்னால் வந்தவனின் கையைப் பிடித்து ஒரே திருகாகத் திருகி, அவனது கத்தியைப் பிடுங்கி அவனது காலிலேயே குத்தினான். அடுத்தடுத்து வந்த அடியாட்களைத் தன் முரட்டுக்கரங்களால் அடித்துத் துவம்சம் செய்து, தரையோடு தரைமட்டமாக்கினான். கந்தர்வனின் இந்த அசுர வேட்டையைக் கண்டு குணசேகரன் ஓடிப் போய் ஒரு மூலைக்குள் சுருண்டுகொண்டான்.
சஞ்சய் தப்பி ஓட முயல, கந்தர்வன் அவனது சட்டைக் காலரைப் பற்றி ஒரே தூக்காகத் தூக்கி சுவரில் பலமாக மோதினான். “போலீஸ் கமிஷனர் வெளிய வெயிட் பண்றார். உன்னோட அத்தனை துரோகத்துக்கும், மோசடிக்கும் சேர்த்து உன்னை ஆயுள் முழுக்க உள்ள தள்ளுறதுக்கான அத்தனை ஆதாரமும் என் கைக்கு வந்தாச்சு. ஒழுங்கா உள்ள போய் கம்பி எண்ணு!” என்று சஞ்சய்யை ஒரே தள்ளாகத் தள்ளிப் போலீசாரிடம் ஒப்படைத்தான். குணசேகரனும் சஞ்சய்யும் கைகளில் விலங்குடன் கதறியபடி போலீஸ் வண்டியில் ஏற்றப்பட்டனர்.
வேட்டையை முடித்துவிட்டு, தன் கைகளில் இருந்த தூசிகளைத் தட்டியபடி காரில் ஏறி நேராகத் தன் மாளிகைக்குத் திரும்பினான் கந்தர்வன். ஆபீஸில் இருந்த கௌதமும் அகிலாவும் மதுமிதாவும் ஏற்கனவே வீட்டிற்கு வந்திருந்தனர்.
வரவேற்பறையில் தனஞ்செயன் ஐயாவும், புவனேசுவரி அம்மாவும் குழந்தை பூவஞ்சியைத் தாலாட்டிக் கொண்டிருக்க, இளவஞ்சி பூவஞ்சிக்கான பால் பாட்டிலோடு அங்கே நின்றுகொண்டிருந்தாள். கந்தர்வன் உள்ளே நுழைந்ததும், அவனது முகம் அத்தனையையும் சாதித்த ஒரு பேரதிகாரக் கணவனாக மாறியது.
இளவஞ்சி அவனது கைகளில் இருந்த லேசான காயங்களைப் பார்த்துத் தவிப்போடு ஓடி வந்தாள். “என்னங்க இது… கையில் என்ன காயம்?” என்று பதற்றமாகக் கேட்க, கந்தர்வன் அவளது கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு புன்னகைத்தான்.
“ஒன்னும் இல்ல இளவஞ்சி, நம்ம சாம்ராஜ்யத்துக்கு வந்த அத்தனை ஆபத்துகளையும் அடியோடே அழிச்சுட்டு வந்துட்டேன். இனி நம்ம குடும்பத்தை எவனும் அசைக்க முடியாது,” என்றான் அவளது கண்களை ஆழமாகப் பார்த்து.
அங்கிருந்த புவனேசுவரி அம்மா, இளவஞ்சியையும் கந்தர்வனையும் பார்த்து நெகிழ்ச்சியோடு, “எல்லாம் நல்லபடியா முடிஞ்சதுப்பா. இனி நம்ம குடும்பத்துல எந்தக் குறையும் இல்லை,” என்றார். கௌதம் மதுமிதாவின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு தன் காதலின் நிம்மதியை உணர்ந்தான்.
மாலை நேரம். சக்கரவர்த்தி மாளிகையின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான படுக்கையறைக்குள் அந்திப் பொழுது நிலவொளியாக மாறிப் பரவியிருந்தது.
தொட்டிலில் சின்னஞ்சிறு தேவதையான பூவஞ்சி அசைந்து அசைந்து உறங்கிக் கொண்டிருக்க, இளவஞ்சி ஜன்னலோரம் நின்று அந்த அமைதியை ரசித்துக் கொண்டிருந்தாள். அப்போது பின்னால் இருந்து வந்த கந்தர்வன், அவளது இடுப்போடு சேர்த்து அவளைத் தன் பலத்த கரங்களால் வளைத்துத் தன் நெஞ்சோடு அரவணைத்துக் கொண்டான். அவனது முரட்டுத் தீண்டலில் இளவஞ்சி லேசாகச் சிலிர்த்து அவனது முகத்தைப் பார்த்தாள்.
“இப்போவாவது மனசு நிறைவா இருக்கா இளவஞ்சி? உனக்காக இந்த அசுரன் கொண்டு வந்த இந்த உலகம் உனக்குப் பிடிச்சிருக்கா?” என்று அவளது காதோரம் மிக மென்மையாக, தன் காந்தக் குரலில் கேட்டான்.
“ரொம்பப் பிடிச்சிருக்குங்க… உங்க மார்புல சாயுற இந்த நொடிதான் எனக்கு ஆகப்பெரிய சாம்ராஜ்யம்,” என்று இளவஞ்சி அவனது முகத்தைத் தன் கைகளால் ஏந்தி, அவனது நெற்றியில் முத்தமிட்டாள்.
கந்தர்வன் அவளது முத்தத்தின் தாகத்தில் உருகி, அவளது இதழ்களோடு தன் இதழ்களை ஆழமாக இணைத்துக் கொண்டான். அவளது பிறப்புக் குறைபாட்டைப் பற்றிய கவலைகளோ, வாரிசு இல்லை என்கிற ஏகமோ எதுவுமில்லாமல், தங்களின் இந்த மாறாத பேரன்பின் பிடியில் இரு உடல்களும் ஒரு ஜீவனாக உறைந்து நின்றன. அந்த அறைக்குள் அவர்களின் காதல் புயல் அசுர வேகத்தில் பரவியது.
மறுநாள் காலை. சென்னை மத்திய சிறைச்சாலையின் விசிட்டர்ஸ் ஹால் (Visitors Hall).
கம்பிகளுக்குப் பின்னால் சஞ்சய்யும் குணசேகரனும் தலைகுனிந்து அமர்ந்திருக்க, அவர்களைப் பார்ப்பதற்காகச் சிறைச்சாலைக்குள் கம்பீரமான உடையில் நுழைந்தனர் மரகதம் அம்மாவும் அவளது மகள் சினேகாவும்!
சினேகாவின் முகத்தில் சஞ்சய் மாட்டிக்கொண்ட அந்த மாபெரும் ஏமாற்றமும், சக்கரவர்த்தி குடும்பத்தை அழிக்க முடியாமல் போன கோபமும் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தன. மரகதம் அம்மா சஞ்சய்யைக் கூர்ந்து பார்த்தாள்.
“என்னடா சஞ்சய்… கந்தர்வனை வீழ்த்தி அவனோட மொத்த சொத்தையும் என் மகள் சினேகாவுக்குப் பிரிச்சுத் தருவேன்னு பெரிய லெவல்ல சபதம் போட்டே? இப்போ நீயே இப்படி அசிங்கப்பட்டு ஜெயில் கம்பிக்குள்ள உக்காந்திருக்கே?” என்று சினேகா கோபத்துடன் கத்தினாள்.
சஞ்சய் தன் பற்களைக் கடித்து, வஞ்சகப் பார்வையோடு சினேகாவையும் மரகதத்தையும் பார்த்தான். “சும்மா கத்தாத சினேகா! சஞ்சய் இன்னும் தோத்துடல. இந்த கந்தர்வன் சக்கரவர்த்தி என்னை வெறும் ஒரு ஹேக்கர்னு நினைச்சு ஜெயில்ல தள்ளியிருக்கான். ஆனா, இந்தச் சஞ்சய் உண்மையிலேயே யாரு… அவனுக்கும் எனக்கும் இருக்கிற அந்தப் பழைய ரத்தப் பாசமும், பகையும் என்னங்கிற விஷயம் அவனுக்கு இன்னும் தெரியாது! அதை நான் வெளிய வர்ற அன்னைக்கு அவனோட சாம்ராஜ்யத்தையே தரைமட்டமாக்கி நிரூபிப்பேன்டா!” என்று தன் உண்மையான பின்னணியைப் பற்றிய சஸ்பென்ஸ் முடிச்சை வஞ்சக வெறியோடு அவிழ்க்கத் தொடங்கினான் சஞ்சய்!
….
சென்னை மத்திய சிறைச்சாலையின் அந்த இருண்ட விசிட்டர்ஸ் ஹாலில் பரவியிருந்த நிசப்தம், சஞ்சய்யின் வஞ்சகப் பேச்சால் இன்னும் சில்லிட்டுப் போனது. கம்பிகளுக்குப் பின்னால் நின்று கொண்டிருந்த சஞ்சய்யின் கண்கள் வெறித்தனமாக மின்ன, சினேகாவும் மரகதமும் பெரும் அதிர்ச்சியோடு அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.
“சஞ்சய்… என்ன உளறுற நீ? சக்கரவர்த்தி குடும்பத்தை அழிக்க உனக்கு என்னடா அவ்வளவு வெறி? உன்னோட உண்மையான பின்னணி என்ன?” என்று மரகதம் பதற்றத்தோடு கம்பியைப் பிடித்துக் கேட்டாள்.
சஞ்சய் வஞ்சகமாகச் சிரித்தான். அந்தச் சிரிப்பில் பல வருடப் பகையும் வன்மமும் கலந்திருந்தன.
“நான் தனஞ்செயனோட ஓடிப்போன முதல் மனைவி விசாலாட்சிக்கும், அந்தப் பணக்கார பிசினஸ்மேன் ரகுநாத்துக்கும் பிறந்த மகன்! நான் பிறந்து கொஞ்ச வருஷத்துலயே என் அம்மா விசாலாட்சி இறந்துட்டாங்க. ஆனா, என் அப்பா ரகுநாத் யார் தெரியுமா? தனஞ்செயன் மேலையும் இந்தச் சக்கரவர்த்தி குடும்பத்து மேலையும் தீராத பொறாமை கொண்ட ஒரு பெரிய பிசினஸ்மேன்! ‘இந்தக் குடும்பத்தை நீ எப்படியாவது பழி வாங்கணும்… அந்த கந்தர்வனை விட நீதான் பெஸ்ட்டா வரணும்’னு சின்ன வயசுல இருந்தே என் அப்பா ரகுநாத் என் மனசுல பழிவெறியை விதைச்சு, சொல்லிச் சொல்லி வளர்த்தார். அவரும் இப்போ இறந்துட்டாரு. என் அப்பாவோட அந்த லட்சியத்துக்காகவும், என் பழிவெறிக்காகவும்தான் இந்தச் சக்கரவர்த்தி சாம்ராஜ்யத்தையே அடியோட ஒழிக்க நான் வந்தேன்! என்னை இந்த நிலைமைக்குக் கொண்டுவந்த கந்தர்வனைச் சும்மா விடமாட்டேன்!” என்று வஞ்சக வெறியோடு கத்தினான் சஞ்சய்.
சினேகாவின் முகம் இப்போது பேராசையிலும் அதிர்ச்சியிலும் விரிந்தது. “அப்போ… கந்தர்வனோட அம்மா விசாலாட்சியோட இன்னொரு வாரிசு நீ! சக்கரவர்த்தி குடும்பத்தோட மானத்தையே கப்பலேத்தக்கூடிய மிகப்பெரிய ரகசியம் இது! இதை வச்சே நாம அவங்களை மிரட்டலாம் சஞ்சய்!” என்று அவளது வஞ்சகக் குரல் கேட்டது.
“ஆமா சினேகா! லீகல் மூலமா நான் வெளில வர்றதுக்கு நீங்க வழியப் பாருங்க. அந்த அசுரன் கந்தர்வனோட முகத்திரையைக் கிழிச்சு, அவனோட கௌரவத்தை அசிங்கப்படுத்துறேன்!” என்று வஞ்சக வலை வீசினான் சஞ்சய். மரகதமும் சினேகாவும் அவனது திட்டத்திற்குச் சம்மதித்துத் தலை அசைத்தனர்.
அதே நேரம், சக்கரவர்த்தி மாளிகை.
மாலை நேரத்துச் சூரியன் மெல்ல மறைந்து கொண்டிருக்க, மாளிகையே ஒரு புதுப் பொலிவோடு விளங்கியது. லண்டன் ப்ராஜெக்ட்டின் மெயின் ஹேக்கிங் பிரச்சனையை முழுமையாக முறியடித்து, ஷேர் மார்க்கெட்டில் தங்களின் இழந்த பங்குகளை மீட்டு இன்னும் பிரம்மாண்டமாக உயர்ந்திருந்தது சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸ்.
வரவேற்பறையில் அமர்ந்திருந்த தனஞ்செயன் ஐயாவின் கைப்பேசிக்கு ஒரு முக்கியமான லீகல் நோட்டீஸும், அதோடு சஞ்சய்யின் பிறப்புச் சான்றிதழ் நகலும் மெயிலில் வந்திருந்தது. அதைப் படித்துப் பார்த்ததும் அவரது முகம் அப்படியே வெளுத்துப் போனது. உடனே கந்தர்வனையும் கௌதமையும் ஹாலுக்கு அழைத்தார். அவரோட கைகள் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன.
“கந்தர்வா… கௌதம்… இங்க வாங்கப்பா. ஒரு பெரிய அதிர்ச்சி. ஜெயில்ல இருக்கிற அந்தச் சஞ்சய், நம்ம மேல கோர்ட்ல கேஸ் ஃபைல் பண்ணியிருக்கான். அவன் வேற யாரும் இல்லைப்பா… பல வருஷத்துக்கு முன்னாடி நம்ம குடும்பத்தை, என்னை நடுத்தெருவுல விட்டுட்டு அந்த ரகுநாத்ங்கிற பணக்காரனோட ஓடிப்போனாளே என் முதல் மனைவி விசாலாட்சி… அவளுக்குப் பிறந்த பையன்தான் இந்தச் சஞ்சய்! உன்னோட அம்மா விசாலாட்சிக்கு பிறந்த இன்னொரு வாரிசுப்பா அவன். இந்தச் சக்கரவர்த்தி குடும்பத்தோட கௌரவத்தை அழிக்க, விசாலாட்சியோட பெயரை வச்சு கேஸ் போட்டிருக்கான்ப்பா!” என்று தன் பழைய அவமானத்தையும் வலியையும் நினைத்துக் கதறினார்.
கௌதமும் அகிலாவும் திகைத்துப் போக, கந்தர்வன் சற்றும் பதறாமல், தன் கறாரான கம்பீரத்தோடு நாற்காலியில் அமர்ந்தான். அவனது கண்களில் அனல் பறந்தது. ஆனால் முகத்தில் ஒரு அசைக்க முடியாத ஏளனச் சிரிப்பு விரிந்தது.
“அப்பா… பதறாதீங்க. என்னை பெத்துட்டு, எனக்கும் உங்களுக்கும் துரோகம் பண்ணிட்டு அந்த ரகுநாத் கூட ஓடிப்போன அந்த விசாலாட்சியை நான் எப்பவோ என் மனசுல இருந்து கொன்னுட்டேன். அவளுக்குப் பிறந்தவன் எவனோ, அவன் எனக்குத் தம்பியும் கிடையாது, சொந்தமும் கிடையாது. இந்தச் சஞ்சய் நம்ம கம்பெனியை அழிக்கச் சதி பண்ணின அத்தனை குற்றங்களுக்கும் ஆதாரங்கள் கைல இருக்கு. இப்போ அவன் இந்த ரகசியத்தை வச்சு நம்ம கௌரவத்தை அசிங்கப்படுத்த நினைக்கிறான். ஆனா, சட்டப்படியும் மக்கள் முன்னாடியும் அவன் ஒரு கிரிமினல். அவன் போட்ட கேஸை வச்சே, அவனோட தேசத் துரோக வழக்கையும் பலப்படுத்தி அவனுக்கு ஆயுள் தண்டனை வாங்கித் தரப் போறேன்! இந்த அசுரனோட சாம்ராஜ்யத்தை அழிக்க எந்தப் பாவியோட வாரிசாலயும் முடியாது!” என்று தன் அசுரத்தனமான புத்தியோடு கறாராகக் கூறினான் கந்தர்வன்.
கந்தர்வனின் இந்தத் தெளிவான, அசைக்க முடியாத பதிலைக்கேட்டுத் தனஞ்செயன் ஐயா நிம்மதியடைந்தார். அவனது தோள்களைத் தட்டிப் பெருமிதம் கொண்டார்.
இரவு நேரம். மாளிகையின் வரவேற்பறை அமைதியாக இருந்தது.
தனஞ்செயன் ஐயாவும் புவனேசுவரி அம்மாவும் சஞ்சய்யின் இந்தத் திடீர் அச்சுறுத்தலைப் பற்றிப் பேசிவிட்டுத் தங்களின் அறைக்குச் செல்ல, ஹாலில் கந்தர்வனும் இளவஞ்சியும் மட்டுமே இருந்தனர். சோகமும் கவலையும் கலந்த முகத்தோடு அமர்ந்திருந்த இளவஞ்சியின் அருகில் வந்து அமர்ந்தான் கந்தர்வன்.
அவளது கைகளைப் பற்றி, அவளது முகத்தையே கவலையோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். தன் கணவனின் மனதில் இருக்கும் அந்த விசாலாட்சியின் துரோக வலி அவளுக்கு நன்றாகப் புரிந்தது.
“ஏங்க… உங்களைப் பெத்தவங்களே உங்களுக்கு இப்படி ஒரு துரோகத்தை விட்டுட்டுப் போயிருக்காங்களேன்னு நினைக்கிறப்போ என் மனசு பதறுதுங்க… உங்களுக்கு இந்தச் சஞ்சய்யால ஏதும் பிரச்சனை வருமா?” என்று இளவஞ்சி அவனது கைகளைத் தன் கைகளுக்குள் பொதிந்து கவலையோடு கேட்டாள்.
கந்தர்வன் அவளது கவலை தோய்ந்த முகத்தைத் தன் கைகளில் ஏந்தி, அவளது கண்களைத் தன் காதலின் தீவிரம் குறையாமல் பார்த்தான்.
“எனக்கு அம்மான்னு யாரும் இல்லை இளவஞ்சி. என்னை வாழ வச்ச என் அப்பா, என் தம்பி கௌதம்… அப்புறம் என் உலகமே நீயும் நம்ம பூவஞ்சியும்தான். இந்த அசுரனுக்கு நீ மட்டும்தான் மகாராணி. உன்னோட இந்த அன்பும் நம்பிக்கையும்தான் என்னோட அசைக்க முடியாத பலமே! அந்தச் சஞ்சய் என்ன சதி பண்ணினாலும் அதைத் தகர்க்க இந்த கந்தர்வனால முடியும்,” என்று தன் காந்தக் குரலில் உறுதியாகக் கூறினான்.
இளவஞ்சி அவனது நெஞ்சில் தன் தலையைச் சாய்த்து, அவனது நேர்கொண்ட பார்வையில் தன் மொத்த உலகத்தையும் கண்டாள். அவர்களின் இந்த மாறாத காதலின் பிடியில் அத்தனை கவலைகளும் பறந்துபோக, அந்தச் சக்கரவர்த்தி சாம்ராஜ்யம் தன் உண்மையான பேரன்பின் அரியணையில் இன்னும் பிரம்மாண்டமாக நிமிர்ந்து நின்றது!
