26) தீராதவள்

அத்தியாயம் 26

அறையின் தரை தரைமட்டமாய் உடைந்து தவிடுபொடியாவது போன்ற ஒரு கனத்த மௌனம் அங்கே நிலவியது. இளவஞ்சி தன் முகத்தைக் கைகளில் புதைத்துக்கொண்டு, உடல் குலுங்கக் குலுங்க அழுது கொண்டிருந்தாள். அவளது இதழ்களிலிருந்து வெளிவந்த ஒவ்வொரு வார்த்தையும் கந்தர்வனின் நெஞ்சில் ஈட்டியாய்ப் பாய்ந்தன.

மாலை நேரத்தில் சமையலுக்குத் தேவையான மளிகைப் பொருட்கள் வாங்க வேண்டும் என்று சூப்பர் மார்க்கெட்டிற்குப் புறப்படும்போது எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக, புன்னகைத்த முகத்தோடு சென்றாள்! ஆனால், திரும்பி வரும்போது அவளது ஒட்டுமொத்த உலகமும் இடிந்து சாம்பலானது போல, ஒரு பித்து பிடித்தவள் போலக் கதறிக் கொண்டிருக்கிறாள் என்றால், அவளது மனதைப் பாதிக்கும்படி அங்கே யாரோ ஏதோ பேசியிருக்கிறார்கள் என்பது அவனுக்குப் புரிந்தது.

அவன் மெதுவாக அவளருகில் மண்டியிட்டு அமர்ந்தான். இந்த முறை அவளது அழுகையைக் கண்டு அவன் கோபப்படவில்லை, மிரட்டவில்லை. அவளது நடுங்கும் கைகளைத் தன் வலுவான கரங்களுக்குள் மிகவும் மென்மையாகச் சிறைபிடித்தான். அவளது கைகள் பனிக்கட்டி போலக் குளிர்ந்து போயிருந்தன.

“இளவஞ்சி… அழாதேடி. இங்க பாரு, நான் உன் கூடவேதான் இருக்கேன்,” என்று அவளது கண்ணீரைத் தன் விரல்களால் மெதுவாகத் துடைத்துவிட்டான். எப்போதும் ஆதிக்கவழியாக இருக்கும் அவனது கண்கள், இப்போது தன் மனைவியின் தவிப்பைக் கண்டு உருகிப் போயிருந்தன.

“அன்னைக்கு… அன்னைக்கு மும்பை ரயில்வே ஸ்டேஷன்ல என் உடம்பை வச்சு என்னை விக்கப் பார்த்தானே அந்தப் பாவி… அவன்தான் சார் இன்னைக்குச் சூப்பர் மார்க்கெட்ல என் முன்னாடி வந்து நின்னான்! நீங்க பெரிய பிளேபாய்-ன்னு சொன்னான் சார்… உங்க தேவை தீர்ந்தவுடனே என்னை தூக்கிப் போட்டுட்டுப் போயிட்டே இருப்பீங்கன்னு என் வயித்துல அடிச்சுட்டுப் போயிட்டான் சார்! நாளைக்கு உங்களுக்குன்னு ஒரு வாரிசு வேணும்னு நினைக்கும் போது… என்னால அதைத் தர முடியாது சார்! அப்போ என்னை என்ன பண்ணுவீங்க?” என்று தன் பிறப்பின் வேதனையை நினைத்து அழுதுகொண்டே அவனது மார்பில் சாய்ந்தாள்.

கந்தர்வன் ஒரு பிளேபாய் என்பது இளவஞ்சிக்கு ஏற்கனவே தெரிந்த விஷயம்தான் என்றாலும், அந்தப் பழைய குற்றவாளி வந்து அவளது பலவீனத்தைக் குத்தியது அவளை அடியோடு உடைத்திருந்தது.

கந்தர்வன் அவளை இன்னும் இறுக்கமாகத் தன் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டான். அவளது தலையைக் கோதி, அவளது முதுகை மெதுவாகத் தடவிக் கொடுத்து அவளது பயத்தைப் போக்க முயன்றான்.

“இளவஞ்சி, அந்தப் பரதேசி சொன்ன எதையும் நீ நம்பத் தேவையில்லை. என் கடந்த காலம் என்னவா வேணா இருக்கட்டும், ஆனா என் வாழ்க்கையோட சரிபாதி நீ மட்டும்தான். இந்த கந்தர்வனுக்கு வாரிசு வேணும்னா நான் ஒரு அநாதை ஆசிரமத்துல இருந்து ஒரு குழந்தையைத் தூக்கிட்டு வந்து என் வாரிசுன்னு இந்த உலகத்துக்குச் சொல்லுவேன்! அதுக்காக என் பொண்டாட்டியைக் கைவிடுற அளவுக்கு நான் கேவலமானவன் இல்லைடி. நீ எப்படி இருந்தாலும் நீ மட்டும்தான் என் பொண்டாட்டி. இப்போ அமைதியா தூங்கு,” என்று மிக மென்மையான குரலில் அவளுக்கு ஆறுதல் கூறி, அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டான். அவளது பயம் நீங்கும் வரை அவளருகிலேயே அமர்ந்து, அவளது கைகளைப் பற்றிக்கொண்டே அவளைத் தூங்க வைத்தான்.

இளவஞ்சி முழுமையாகக் கண்அயர்ந்ததை உறுதி செய்துகொண்ட கந்தர்வன், மெதுவாக அவளது கையை விலக்கிவிட்டுக் கட்டிலை விட்டு எழுந்தான். அவளது முகத்தில் இருந்த கண்ணீர்த் தடம் அவனது நெஞ்சில் வன்ம நெருப்பை வளர்த்தது.

அறைக்கு வெளியே வந்தவன், உடனடியாகத் தன் மொபைலை எடுத்து அந்தப் பிரதான சூப்பர் மார்க்கெட்டின் மேலாளருக்கு நேரடியாகப் போன் செய்தான்.

“நான் கந்தர்வன் சக்கரவர்த்தி பேசுறேன். அடுத்த அஞ்சு நிமிஷத்துல உங்க சூப்பர் மார்க்கெட்டோட ஒட்டுமொத்த சிசிடிவி (CCTV) கேமரா பதிவுகளும் எனக்கு வேணும். என் ஆட்கள் இப்போ அங்கே வருவாங்க, எதையும் மறைக்காம ஒப்படைக்கணும்,” என்று கறாராகக் கூறிவிட்டு போனை வைத்தான்.

அடுத்த சில நிமிடங்களில் அவனது லேப்டாப்பிற்கு அந்த வீடியோ பதிவுகள் வந்து சேர்ந்தன. இளவஞ்சி சூப்பர் மார்க்கெட்டுக்குள் நுழைந்ததில் இருந்து, அவள் மகிழ்ச்சியாகப் பொருட்களைத் தேர்ந்தெடுத்தது வரை அனைத்தும் தெளிவாகத் தெரிந்தது. சட்டென்று ஒரு குறிப்பிட்ட வரிசையில் அவள் நின்றபோது, யாரோ ஒரு ஆண் அவளருகில் வந்து பேசுவது கேமராவில் விழுந்தது. அவனது முகத்தைக் கண்டதும் கந்தர்வனின் கண்கள் கோபத்தில் சுருங்கின.

வந்தவன் யார் என்று விசாரித்து, அவனது தற்போதைய இருப்பிடத்தைக் கண்டுபிடிக்கத் தன் ஆட்களுக்கு உத்தரவிட்டான்.

இளவஞ்சி தன் அறையில் நிம்மதியாகத் தூங்கிக் கொண்டிருந்த அந்த இரண்டு மணி நேர இடைவெளியில், கந்தர்வனின் ஆட்கள் நகரின் அத்தனை பகுதிகளையும் சல்லடை போட்டு அலசினர். மும்பை ஜெயிலில் இருந்து ஜாமீனில் வெளியே வந்த அந்தப் பரதேசி, சென்னையில் எங்கே தங்கியிருக்கிறான் என்ற ஒட்டுமொத்த ஜாதகமும், இரண்டு மணி நேரக் கடுமையான தேடலுக்குப் பின் கந்தர்வனின் கைக்கு வந்து சேர்ந்தது.

“சார்… அவன் சென்னை எல்லையில இருக்குற ஒரு பழைய குடோன்ல தங்கியிருக்கான்,” என்று போனில் தகவல் வந்தது.

கண்டுபிடித்துவிட்டான்! தன் மனைவியின் மனதைக் குலைத்து, அவளை அழ வைத்தவன் யார் என்பதை இந்த இரண்டு மணி நேரத்திற்குள் அவன் துல்லியமாகக் கண்டுபிடித்துவிட்டான்.

அவனைச் சாதாரணமாக அடித்துக் கொல்லக் கூடாது. தன் மனைவியின் எமோஷனல் பலவீனத்தை வைத்து விளையாடிய அவனுக்கு, மிக நூதனமான முறையில், அவன் வாழ்நாளுக்கும் மறக்க முடியாத ஒரு கடுமையான தண்டனையைக் கொடுக்க வேண்டும் என்று கந்தர்வன் சக்கரவர்த்தி முடிவு செய்தான். சக்கரவர்த்தி மாளிகையின் நள்ளிரவு, அந்த நூதனமான பழிவாங்கலை நோக்கி நகரத் தொடங்கியது!
   
……..‌‌…..

அதிகாலை ஐந்து மணி இருக்கும். சக்கரவர்த்தி மாளிகையின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான அறையில், இரவு முழுவதும் தூங்காமல் இளவஞ்சியின் அருகிலேயே அமர்ந்திருந்தான் கந்தர்வன். குணசேகரன் கொடுத்த அந்த எமோஷனல் அதிர்ச்சியிலும் கடுமையான மன அழுத்தத்திலும் அழுது ஓய்ந்திருந்த இளவஞ்சி, கந்தர்வனின் கைகளைப் பலமாகப் பற்றியபடியே விடியற்காலையில் தான் சற்றே நிம்மதியாகக் கண்அயர்ந்திருந்தாள்.

அவளது வாடிய முகத்தையும், கண்களின் ஓரங்களில் இன்னும் காய்ந்திருக்காத கண்ணீர்த் தடங்களையும் பார்த்த போது, அவளது பயத்தை அவன் கையாண்ட விதம் அவனுக்கே ஒரு புதிய உணர்வைத் தந்தது. எப்போதும் அதிகாரத்தோடு இருக்கும் அவன், நேற்று அவளது எமோஷனல் பலவீனத்தின் போது மிகவும் மென்மையாக, ஒரு கணவனாக அவளைத் தேற்றியிருந்தான்.

அவளுக்கு எந்தத் தொந்தரவும் தராமல் அவளது கையை மெதுவாக விலக்கிவிட்டுப் படுக்கையிலிருந்து எழுந்தான். அறைக்கு வெளியே வந்து தன் ஆட்களைத் தொடர்புகொண்டான்.

“டேய்… நேத்து சூப்பர் மார்க்கெட்ல வந்தானே மரகதத்தோட தம்பி குணசேகரன், அவன் இப்போ எங்க இருக்கான்னு லொகேஷன் கிடைச்சதாடா?” என்று நிதானமான குரலில் கேட்டான்.

மறுமுனையில் இருந்து அவனது விசுவாசமான ஆள் பேசினான். “சார்… நாங்க அந்த ஏரியா முழுக்கச் செக் பண்ணிட்டோம். ஆனா, அவன் நேத்து நைட்டே பெங்களூர் வழியா மும்பைக்குத் தப்பிச்சு ஓடிட்டான் சார். அங்கே அவங்க எம்பியோட ஆளுங்க கூடப் போய் ஒளிஞ்சுக்கிட்டான்,” என்றான்.

“தப்பிக்கட்டும்… அவனுக்கான நேரத்தை நானே குறிப்பேன்,” என்று கூறிவிட்டுப் போனை வைத்தான் கந்தர்வன்.

காலை எட்டு மணி இருக்கும். சக்கரவர்த்தி மாளிகையின் கீழ்த்தளத்தில் உள்ள டைனிங் ஹாலில் தனஞ்செயன் ஐயா மட்டும் தனியாக அமர்ந்து காபி குடித்துக் கொண்டிருந்தார். நேற்று மாலை இளவஞ்சி அழுதுகொண்டே அறைக்குள் ஓடியதும், கந்தர்வன் கதவை உடைத்துக் கொண்டு உள்ளே சென்றதும் அவருக்குப் பெரிய கவலையைத் தந்திருந்தது.

கந்தர்வன் படியேறி கீழே வருவதைப் பார்த்ததும், தனஞ்செயன் தன் காபி கப்பை கீழே வைத்தார். அவனது முகம் இரவு முழுவதும் தூங்காததால் சோர்வாகவும், அதே சமயம் சிந்தனையோடும் இருந்தது.

“கந்தர்வா… இங்க வாப்பா,” என்று தனஞ்செயன் தன் மகனைத் தழுவிய குரலில் அழைத்தார்.

கந்தர்வன் வந்து அவருக்கு எதிரே இருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தான். தந்தையும் மகனும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.

“நேத்து என்னடா ஆச்சு? இளவஞ்சி சூப்பர் மார்க்கெட் போயிட்டு வந்தவ ஏன் அப்படி ஒரு மாதிரி பைத்தியம் பிடிச்சவ மாதிரி அழுதுட்டே ஓடுனா? நீயும் ரூமுக்குள்ளேயே இருந்தே… என்ன விஷயம்னு என்கிட்ட சொல்ல மாட்டியா?” என்று தனஞ்செயன் மிகுந்த அக்கறையோடு கேட்டார்.

கந்தர்வன் சற்று அமைதியாக இருந்துவிட்டு, நேற்று நடந்த உண்மையை மெதுவாக விவரிக்கத் தொடங்கினான்.

“அப்பா… நேத்து அவ சூப்பர் மார்க்கெட் போனப்போ, மரகதத்தோட தம்பி குணசேகரன் அவ முன்னாடி வந்திருக்கான். அவன் ஜாமீனில் வெளிய வந்தது நமக்குத் தெரியும், ஆனா இங்க சென்னைக்கே வந்து அவளை மிரட்டுவான்னு நான் நினைக்கல,” என்றான் கந்தர்வன்.

தனஞ்செயன் ஐயாவின் முகம் லேசாக மாறியது. “அவன் என்னடா சொன்னான் அவகிட்ட?” என்று வினவினார்.

“அவன் என் கடந்த காலத்தைப் பத்தி அவகிட்ட தப்பா பேசியிருக்கான்ப்பா. நான் ஒரு பிளேபாய்-ன்னும், என் தேவை முடிஞ்சதும் அவளைத் தூக்கிப் போட்டுடுவேன்னும், அவளுக்கு இருக்குற அந்தப் பிறப்புக் குறைபாட்டை வச்சு… அவளால எனக்கு ஒரு வாரிசைத் தர முடியாதுங்கிறதை வச்சும் அவ மனசை ஒட்டுமொத்தமா உடைச்சுட்டுப் போயிருக்கான். அதான் அவ தாங்க முடியாம டிப்ரஷன் ஆகி அழுதுருக்கா,” என்றான் கந்தர்வன்.

தனஞ்செயன் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை விட்டார். “இளவஞ்சி பிறப்பால விசித்திரமானவளா இருந்தாலும், மனசால ரொம்ப மென்மையானவ கந்தர்வா. அவளோட அந்தப் பலவீனத்தை அந்தப் பாவி இப்படிப் பயன்படுத்தியிருக்கக் கூடாது. இப்போ அவ எப்படி இருக்கா?” என்று கேட்டார்.

“இப்போதான்ப்பா நிம்மதியா தூங்குறா. நான் அவகிட்ட தெளிவா பேசிட்டேன். எனக்கு வாரிசு முக்கியமில்லை, அவதான் முக்கியம்னு சொல்லியிருக்கேன். இப்போதைக்கு குணசேகரன் மும்பைக்குத் தப்பிச்சு ஓடிட்டான். அவனை இப்போதே தேடிப் போய் தண்டிக்கிறதுல அர்த்தமில்லை. வரவேண்டிய நேரத்துல அவனுக்கும் அவனுக்குப் பின்னாடி இருக்கிறவங்களுக்கும் சேர்த்து மொத்தமா வச்சுக்கலாம்,” என்றான் கந்தர்வன் மிகவும் பக்குவமாக.

தனஞ்செயன் தன் மகனின் தோளை மெதுவாகத் தட்டினார். “நீ ஒரு நல்ல கணவனா அவளைத் தேற்றியிருக்கிறது எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷம்பா. மத்ததை நாம அப்புறம் பார்த்துக்கலாம்,” என்றார்.

அதே நேரத்தில், சக்கரவர்த்தி மாளிகையின் பெரிய இரும்பு கேட்டைத் திறந்து கொண்டு ஒரு ஆடம்பரமான சொகுசுக் கார் உள்ளே வந்து நின்றது.

மன அமைதிக்காகவும், சில ஆன்மீகத் தேடல்களுக்காகவும் சென்னைக்கு வெளியே, தூரத்து ஊர்களுக்குச் சென்றிருந்த புவனேசுவரி அம்மா, கடந்த ஆறு மாதங்களாகச் சென்னை பக்கமே வரவில்லை. ஆறு மாதங்கள் கழித்து இன்றுதான் அவர் மீண்டும் சென்னை மண்ணில் கால் எடுத்து வைக்கிறார்.

வெளியூரில் இருந்த நாட்களிலேயே, தன் மகன் கௌதம் சக்கரவர்த்தி கம்பெனியோடு ஒன்றிணைந்து மிகத் தீவிரமாகச் செயல்படுகிற விஷயமும், மாளிகையில் நடந்த திருமண விபரங்களும் அவளது காதுகளுக்கு எட்டியிருந்தன. தன் மகனின் இந்த நல்ல மாற்றத்தைக் கேள்விப்பட்டு, அந்தச் சந்தோஷத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ளவும், குடும்ப விசேஷங்களைப் பேசவும்தான் அவர் இன்று சக்கரவர்த்தி மாளிகைக்கு வந்திருக்கிறார்.

காரிலிருந்து புன்னகையோடு இறங்கிய புவனேசுவரி அம்மா, நேராக மாளிகையின் வரவேற்பறைக்குள் நுழைந்தார்.

டைனிங் ஹாலில் இருந்து ஹாலுக்கு வந்த தனஞ்செயன், அங்கே தன் பழைய தோழியான புவனேசுவரி நிற்பதைக் கண்டு முகத்தில் ஒரு பெரிய ஆச்சரியத்துடனும் மகிழ்ச்சியுடனும், “வாங்க புவனேசுவரி! ஆறு மாசம் கழிச்சு இப்பதான் சென்னை ஞாபகம் வந்ததா? ரொம்ப சந்தோஷம்!” என்று வரவேற்றார்.

புவனேசுவரியும் தன் பழைய நண்பனைப் பார்த்த சந்தோஷத்தில், “ஆமா தனஞ்செயன்… வெளியூர்ல இருந்தாலும் பையன் கம்பெனியோட சேர்ந்து வேலை பார்க்கிற விஷயமும், கல்யாண விபரமும் கேள்விப்பட்டேன். அதான் நேரா இங்கேயே வந்துட்டேன்!” என்று தன் வீட்டுச் சந்தோஷங்களைப் பேசத் தொடங்க, சக்கரவர்த்தி மாளிகையின் சூழல் எதார்த்தமான மகிழ்ச்சியை நோக்கி நகரத் தொடங்கியது.
….