அத்தியாயம் 6
ரணதேவின் உதடுகள் அவளது கழுத்து வளைவை உரசிய அந்த நொடி, தீக்ஷிதாவின் நரம்புகளில் காமத்தின் தாகம் கொதித்தெழுந்தாலும், அவளுள் இருந்த சுயமரியாதையும் தொழில்முறை ஒழுக்கமும் விழித்துக்கொண்டன.
ஒரு பெண்ணாக அவனது ஆண்மையின் ஈர்ப்பு அவளை இழுத்தாலும், தன்மானத்தை விட்டுக்கொடுத்து அவனது திமிருக்கு அடிபணிய அவளது ரத்தம் இடம்தரவில்லை.
தீக்ஷிதா தன் கைகளை ரணதேவின் காயம்பட்ட மணிக்கட்டிற்கு அருகே கொண்டு சென்றாள். அழுத்த வேண்டிய நரம்பை லேசாக அழுத்தினாள்.
“ஆஹ்…” ரணதேவின் பிடி தளர்ந்தது.
அந்த நொடியில் தீக்ஷிதா தன் முழு பலத்தையும் திரட்டி, அவனது மார்பில் கைவைத்து ஓங்கித் தள்ளிவிட்டு விலகி நின்றாள்.
அவளது உடலும் மூச்சுக்காற்றும் அதிவேகமாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தன. ஆனால் அவளது கண்கள் பயத்தையோ சலனத்தையோ வெளிப்படுத்தவில்லை. மாறாக, அக்னிப் பிழம்பாக எரியும் சுயமரியாதையையும் கம்பீரத்தையும் மட்டுமே பிரதிபலித்தன. சீருடை இல்லாத தளர்வான காட்டன் உடையில் இருந்தாலும், அவளது நிமிர்ந்த தோள்களும் கெத்தான பார்வையும் அவளை ஒரு தளபதி போலக் காட்டின.
ரணதேவ் கட்டிலில் சாய்ந்தபடி, தன் காயத்தைத் தடவிக்கொண்டான். அவனது கண்கள் அதிர்ச்சியிலும், அடக்க முடியாத ஈகோவிலும் அகன்றன. தன் வாழ்நாளில் எந்தவொரு பெண்ணும் அவனை இப்படித் தள்ளிவிட்டதே இல்லை.
“உங்களுக்குக் காயம் பட்டிருக்குன்னு முதலுதவி செய்ய வந்தது என் தப்புதான் மிஸ்டர் ரணதேவ்,” தீக்ஷிதா தன் கைகளை மார்புக்குக் குறுக்கே கட்டிக்கொண்டு, ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் அழுத்திச் சொன்னாள்.
“ஆனா, அதை உங்களோட திமிருக்கும் காம ஆசைக்கும் கிடைச்ச சலுகையா நினைச்சீங்கன்னா… அது உங்களோட முட்டாள்தனம்! உங்க அதிகாரத்தையும் காசையும் வச்சு உங்களைச் சுத்தி இருக்குற பெண்களை ஆட்டிப்படைச்சிருக்கலாம். ஆனா தீக்ஷிதா அதுக்கு செட் ஆக மாட்டா!”
ரணதேவ் மெதுவாக எழுந்து நின்றான். அவனது மேற்சட்டையில்லாத முறுக்கேறிய மார்பு கோபத்தில் எழும்பி அடங்கியது.
“தீக்ஷிதா! நீ என் எல்லைக்குள்ள இருக்க…”
“நான் உங்களோட எல்லைக்குள்ள இருக்கலாம் ரணதேவ். ஆனா என் சுயமரியாதையோட எல்லைக்குள்ள நுழையற தகுதி இந்த உலகத்துல எவனுக்குமே இல்லை! உங்க உயிரைக் காப்பாத்த என் உயிரையும் கொடுப்பேன்… ஆனா உங்களோட இந்தத் மலிவான ஆசைக்கு ஒருபோதும் அடிபணிய மாட்டேன்,” தீக்ஷிதா அவனது கண்களை நேருக்கு நேராகச் சந்தித்தாள்.
அவளது வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றும் ரணதேவின் ஈகோவில் சவுக்கடியாக விழுந்தன. அதிகாரத்தாலும், பலத்தாலும், பணத்தாலும் ஒரு பெண்ணை அடக்கிவிடலாம் என்று நினைத்த அவனது எண்ணம் சுக்குநூறாக உடைந்தது.
தீக்ஷிதா தன் இடுப்பில் இருந்த துப்பாக்கியைச் சரிசெய்தபடி, கதவை நோக்கி நடந்தாள்.
“இனிமே என் டியூட்டி நேரத்தைத் தவிர்த்து, உங்களோட தனிப்பட்ட விஷயங்கள்ல நான் தலையிட மாட்டேன். உங்க காயத்துக்கு நீங்களே மருந்து போட்டுக்கோங்க. பங்களாவைச் சுற்றிலும் என் டீம் செக்யூரிட்டில இருக்கு. குட் நைட்,” என்று கூறிவிட்டு, அவனது பதிலுக்குக் கூடக் காத்திராமல் கதவைத் தாழிட்டு வெளியேறினாள்.
அறைக்குள் அமைதி சூழ்ந்தது.
ரணதேவ் உடைந்த கண்ணாடியின் அருகே சென்று நின்றான். தன் கையில் வழியும் ரத்தத்தையும், தீக்ஷிதா விட்டுச்சென்ற அந்த ஆளுமையின் அழுத்தத்தையும் பார்த்தான்.
அவனுக்குள் கோபத்தை விட, அடக்க முடியாத ஒரு புதுவிதமான பிரமிப்பு உருவானது. அவளை பலவந்தமாகவோ அல்லது திமிராலோ அடைய முடியாது; அவளது தன்மானத்திற்கு முன்னால் தன் ஈகோ தோற்றுவிட்டது என்பதை அவன் முதன்முறையாக உணர்ந்தான்.
“உன்னை என் வசமாக்குறது சாதாரண விஷயம் இல்லைனு புரிய வச்சிட்ட… ஆனா இந்த ரணதேவ் விட்டுக்கொடுக்க மாட்டான். உன் சுயமரியாதையை உடைக்காமல், உன்னை என் முன்னாடி விரும்ப வைப்பேன்டி!” அவனது குரலில் அடங்காத உறுதியும், புதிய சவாலின் தீவிரமும் ஒலித்தன.
மறுநாள் காலை 6:00 மணி.
பங்களாவின் வரவேற்பறையில் தீக்ஷிதா மீண்டும் தன் கெத்தான செக்யூரிட்டி சீஃப் ஃபார்மல் சீருடையில் நின்றிருந்தாள். நேற்றிரவு நடந்த சம்பவத்தின் எந்தவொரு சலனமும் அவளது முகத்தில் இல்லை. 100% தொழில்முறையான பாதுகாப்பு அதிகாரியாக அவளது கண்கள் சுற்றிலும் கண்காணித்துக் கொண்டிருந்தன.
ரணதேவ் வழக்கமான தன் இத்தாலிய பிளாக் சூட்டில், கையிலிருந்த காயத்திற்கு நேர்த்தியாகப் பேண்டேஜ் சுற்றிக்கொண்டு மாடியிலிருந்து கீழே இறங்கி வந்தான்.
இருவரின் பார்வைகளும் மீண்டும் சந்தித்தன. ஆனால் இம்முறை ரணதேவின் பார்வையில் வெறும் திமிர் மட்டும் இருக்கவில்லை… அவளது தன்மானத்திற்கு முன்னால் உருவான ஒரு விசித்திரமான மரியாதையும் சேர்ந்தே இருந்தது!
—
பண்ணை பங்களாவின் காலை உணவு மேசையில் நிலவிய அமைதி மிகவும் அச்சுறுத்தலாக இருந்தது.
ரணதேவ் கருப்பு நிற இத்தாலிய சூட்டில், சுடச்சுட பிளாக் காபியை அருந்தியபடி தன் மடிக்கணினியில் அடுத்தகட்ட வர்த்தக வியூகங்களை ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தான். அவனது கையில் சுற்றப்பட்டிருந்த வெள்ளை நிற பேண்டேஜ், நேற்றிரவு நடந்த சம்பவத்தின் சாட்சியாக மின்னியது.
தீக்ஷிதா அவனுக்குச் சற்று தொலைவில், கறுப்பு நிற செக்யூரிட்டி கோட்-சூட்டில், கம்பீரமாக நிமிர்ந்து நின்றிருந்தாள். அவளது முகத்தில் நேற்றிரவு நடந்த மோதலின் எந்தவொரு தழும்பும் இல்லை. ஒரு தொழில்முறை அதிகாரிக்கே உரிய கூர்மையும், அவளுக்கே உரித்தான தன்மானக் கெத்தும் அவளது பார்வையில் வெளிப்பட்டன.
ரணதேவ் காபி கோப்பையைக் கீழே வைத்துவிட்டு, தீக்ஷிதாவை நிமிர்ந்து பார்த்தான்.
“இன்னைக்கு மத்தியானம் 12 மணிக்கு ஆர்.கே. குரூப் ஆஃப் கம்பெனீஸோட போர்ட் மீட்டிங் இருக்கு தீக்ஷிதா. சிட்டி சென்டர் ஹெட் ஆபீஸ்ல,” என்றான் அவனது வழக்கமான கம்பீரமான குரலில்.
“எனக்கு இன்ஃபர்மேஷன் கிடைச்சிருச்சு மிஸ்டர் ரணதேவ். நேற்றைய தாக்குதலுக்குப் பிறகு வரதராஜன் கண்டிப்பா சும்மா இருக்க மாட்டான். ஹெட் ஆபீஸ் கட்டிடம் முழுக்க நம்ம பாதுகாப்பு வளையத்துக்குள்ள கொண்டு வரப்பட்டுருச்சு. நீங்க பயப்படாம மீட்டிங் அட்டெண்ட் பண்ணலாம்,” என்று மிகத் தெளிவாக, ஒரு அதிகாரியாகப் பதிலளித்தாள்.
ரணதேவ் லேசாகப் புன்னகைத்தான். “நான் வரதராஜனுக்குப் பயப்படல… ஆனா அவன் இன்னைக்கு போர்ட் மீட்டிங்ல என் ஷேர்களை முடக்கப் பார்க்கிறான். அவன் செய்யப்போற அடுத்த தப்பைப் பார்க்கத்தான் காத்துட்டு இருக்கேன்.”
“உங்க கார்ப்பரேட் அரசியலைப் பத்தி எனக்குக் கவலையில்லை. உங்க உயிருக்கு ஆபத்து வராமப் பார்த்துக்கிறது மட்டும்தான் என் பொறுப்பு,” தீக்ஷிதா மிக சுருக்கமாகவும் அழுத்தமாகவும் முடித்துக்கொண்டாள்.
அவளது இந்தத் தொலைவு, ரணதேவுக்குள் ஒரு சிறிய உணர்ச்சிப் போராட்டத்தை உருவாக்கியது. ஆனால், அவளது கெத்தான இந்த அணுகுமுறைதான் அவளை மற்ற பெண்களிடம் இருந்து தனியாக உயர்த்திக் காட்டுகிறது என்பதையும் அவன் ஒப்புக்கொண்டான்.
நண்பகல் 11:45 மணி. ஆர்.கே. குரூப் ஆஃப் கம்பெனீஸின் 40-வது மாடியில் உள்ள பிரம்மாண்டமான போர்ட் ரூம்.
நகரத்தின் முக்கியப் பங்குதாரர்களும், இயக்குநர்களும் கூடி இருந்தனர். மேசையின் ஒரு முனையில், எதிரியான வரதராஜன் தனது கையாட்களுடன் அமர்ந்திருந்தான். அவனது முகத்தில் நேற்றைய தாக்குதல் தோல்வியடைந்த ஆத்திரமும், அதேசமயம் இன்றைய மீட்டிங்கில் ரணதேவை வீழ்த்திவிடலாம் என்ற போலித்தனமான நம்பிக்கையும் கலந்திருந்தன.
கதவுகள் திறக்கப்பட, ரணதேவ் கம்பீரமாக உள்ளே நுழைந்தான். அவனுக்குப் பின்னால், கூர்மையான பார்வையோடு தீக்ஷிதாவும், அவளது துப்பாக்கி ஏந்திய பாதுகாப்புக் குழுவினரும் உள்ளே வந்தனர்.
ரணதேவ் தன் பிரத்யேக தலைவர் நாற்காலியில் அமர்ந்தான். அவனது வலது கையில் இருந்த பேண்டேஜை பார்த்த வரதராஜனின் உதடுகளில் ஒரு நக்கல் புன்னகை அரும்பியது.
“என்ன ரணதேவ்… நேற்றிரவு ஏதோ சின்ன விபத்து போல? கையில எல்லாம் கட்டு போட்டிருக்க?” வரதராஜன் கிண்டலாகக் கேட்டான்.
ரணதேவ் நிதானமாகத் தன் பேனா கழற்றி மேசையின் மீது வைத்தான். அவனது கண்கள் வரதராஜனை ஊடுருவின.
“சின்னப் பசங்க சிலர் என் எல்லைக்குள்ள வந்து விளையாடப் பார்த்தாங்க வரதராஜன். அவனுங்களுக்கு உடம்புல எந்த இடத்துல காயம்னு கூடத் தெரியாத அளவுக்கு என் பாடிகார்ட்ஸ் பதிலடி கொடுத்துட்டாங்க. எனக்குக் கையில் வெறும் சின்னக் கீறல் தான்,” என்று தீக்ஷிதாவை லேசாகப் பார்த்தபடி சொன்னான்.
வரதராஜனின் முகம் லேசாக மாறியது. அவன் தீக்ஷிதாவை ஒரு கணம் கவனித்தான். அவளது சீருடையும், கையில் இருக்கும் துப்பாக்கியை விடக் கூர்மையான அவளது பார்வையும் அவனுக்குள் ஒரு சிறிய எச்சரிக்கை மணியை அடித்தன.
“சரி, விஷயத்துக்கு வருவோம் ரணதேவ். உன்னோட புதிய சர்வதேசத் திட்டத்துக்கு போர்ட் உறுப்பினர்கள் யாரும் சம்மதிக்கல. நீ அளவுக்கு அதிகமா ரிஸ்க் எடுக்குற. அதனால உன்னை மேனேஜிங் டைரக்டர் பதவியில இருந்து தூக்கப்போறோம்,” வரதராஜன் ஒரு கோப்பை மேசையின் மீது வீசினான்.
ரணதேவ் அந்த கோப்பையைப் பார்க்கக்கூட இல்லை. உரக்கச் சிரித்தான். அந்தச் சிரிப்பில் போர்ட் ரூமே அதிர்ந்தது.
“வரதராஜன்… நீ என்னை வீழ்த்துறதுக்காக வாங்குன வெளிநாட்டுப் பினாமி ஷேர்கள் எல்லாமே, நேத்து ராத்திரி 2 மணிக்கே என் கம்பெனி கைக்கு மாறிருச்சு. இதோ அந்த டாக்குமெண்ட்ஸ்,” ரணதேவ் தன் மடிக்கணினியைத் திருப்பி வசித்தான்.
திரையில் தெரிந்த ஆதாரங்களைப் பார்த்ததும் வரதராஜனின் முகம் வெளுத்துப்போனது. அவன் போட்ட திட்டம் அனைத்தும் ரணதேவின் சுண்டுவிரல் அசைவில் தலைகீழாக மாறியிருந்தது.
“நீ… நீ துரோகம் பண்ணிட்ட ரணதேவ்!” வரதராஜன் ஆத்திரத்தில் மேசையைத் தட்டி எழுந்தான்.
“துரோகம் இல்ல வரதராஜன்… இதுக்குப் பேருதான் வியாபாரம்! என் மேல கை வைக்கப் பார்த்தா, உன்னோட மொத்த சாம்ராஜ்யத்தையும் பிச்சை எடுக்க வச்சிருவேன்,” ரணதேவ் மிகவும் தாழ்ந்த, ஆனால் கொடூரமான குரலில் எச்சரித்தான்.
மீட்டிங் முடிந்து அனைவரும் வெளியேறிய பிறகு, வரதராஜன் தனியாக நின்று தீக்ஷிதாவை நோக்கினான்.
“பணம் கொடுத்தா யாருக்கு வேணாலும் பாதுகாப்பு கொடுப்பியா பொண்ணே? இவன் கூட இருக்குறது எவ்வளவு ஆபத்துனு உனக்குத் தெரியாது,” என்று கத்தினான்.
தீக்ஷிதா ஒரு படி முன்னால் வந்து, அவனது கண்களை நேருக்கு நேராகப் பார்த்துச் சொன்னாள்: “யாருக்கு ஆபத்து, யாரால ஆபத்துனு எனக்கு நல்லாவே தெரியும் மிஸ்டர் வரதராஜன். நீங்க செய்யுற இந்த மலிவான திருட்டுத்தன வேலைகளை நிறுத்தலைனா, அடுத்த தடவை என் துப்பாக்கித் தோட்டா உங்களைத்தான் தேடி வரும்!”
அவளது அந்த கெத்தான பதிலைக் கேட்டு வரதராஜன் அதிர்ந்துபோய் அங்கிருந்து விறுவிறுவென வெளியேறினான்.
ரணதேவ் அவளைப் பெருமையுடன் பார்த்தான். “சூப்பர் தீக்ஷிதா… உன்னோட இந்த தைரியம்தான் என்னை உன்கிட்ட மீண்டும் மீண்டும் தோற்க வைக்குது.”
தீக்ஷிதா தன் சீருடையைச் சரிசெய்தபடி அமைதியாகச் சொன்னாள்: “நான் என் டியூட்டியைத்தான் செஞ்சேன் மிஸ்டர் ரணதேவ். வாங்க, அடுத்த லொகேஷனுக்குக் கிளம்பலாம்.”
அவளது அசைக்க முடியாத கம்பீரத்தைக் கண்டு ரணதேவுக்குள் காதல் தீ மீண்டும் பிரகாசமாக எரியத் தொடங்கியது!
