அத்தியாயம் 27
வீட்டுக்குள் வந்த புவனேஸ்வரி சோபாவில் அமர தனஜெயன் பரஸ்பர நல விசாரணைக்கு பின்பு, பிள்ளைகளுக்கு நீ இங்கே வந்தது தெரியுமா என்று கேட்க.
“ஆமா தனஞ்செயன்… வெளிநாட்டுல இருந்து சென்னை ஏர்போர்ட்ல இறங்குனதும் நேரா என் சொந்த வீட்டுக்குத்தான் போனேன். அங்கே என் பிள்ளைகள் கௌதமையும் அகிலாவையும் பார்த்துட்டு, அவங்க ரெண்டு பேரும் ஆபீஸிற்குப் புறப்பட்டுப் போனதுக்கு அப்புறம்தான் நான் கிளம்பி உங்களைப் பார்க்க இங்க வந்திருக்கேன்,” என்று சக்கரவர்த்தி மாளிகையின் சோபாவில் அமர்ந்தபடி பேச்சுவாக்கில் எதார்த்தமாகக் கூறினார் புவனேசுவரி அம்மா.
தன் பிள்ளைகளின் நல்ல மாற்றத்தை நினைத்து அவரது முகத்தில் ஒரு தாய்க்கே உரிய பெரும் நிம்மதி தெரிந்திருந்தது.
“வெளியூர்ல, வெளிநாட்டுலன்னு நான் இருந்தாலும்… என் பையன் கௌதமும், பொண்ணு அகிலாவும் உன்னோட பையன் கந்தர்வனோட சேர்ந்து கம்பெனியை அடுத்த கட்டத்துக்குக் கொண்டு போறாங்கன்னு கேள்விப்பட்டேன். இப்போ எல்லாரும் ஒண்ணா சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸுக்காக உழைக்கிறாங்கன்னு தெரிஞ்சதும் என்னால அங்கே இருக்கவே முடியல தனஞ்செயன். அதுமட்டும் இல்லாம கந்தர்வனுக்குக் கல்யாணம் நடந்த விபரமும் கேள்விப்பட்டேன். அதான் என் பிள்ளைகளையும் பார்த்துட்டு, இந்த நல்ல சந்தோஷத்தைப் பகிர்ந்துக்க நேரா இங்கேயே வந்துட்டேன்!” என்றார் புவனேசுவரி அம்மா தன் மனநிறைவோடு.
சோபாவின் அருகே நின்று கொண்டிருந்த கந்தர்வன், புவனேசுவரி அம்மாவை நோக்கி இரு கைகளைக் கூப்பி, “வாங்க Auntie! ஆறு மாசம் கழிச்சு இப்பதான் சென்னை ஞாபகம் வந்ததா? ரொம்ப சந்தோஷம்!” என்று இங்கிலீஷில் அன்போடு அழைத்து வரவேற்றான்.
தனஞ்செயன் ஐயா தன் பழைய தோழியைப் பார்த்து முகத்தில் ஒரு பெரிய புன்னகையோடு, “நீ கேள்விப்பட்டது எல்லாமே உண்மைதான் புவனேசுவரி. பிள்ளைகள் எல்லாரும் இப்போ ரொம்ப பொறுப்பா பிசினஸைக் கவனிச்சுக்கிறாங்க. மருமகள் இளவஞ்சியும் ரொம்ப தங்கமான பொண்ணு. நேத்து நைட்டு அவளுக்குக் கொஞ்சம் உடம்பு முடியாம டிப்ரஷன்ல இருந்தா, கந்தர்வன் தான் விடிய விடிய அவ கூடவே இருந்து தேற்றிட்டு விடியற்காலையில தான் ஆபீஸிற்குப் புறப்படத் தயாரானான். இப்போதான் அவ மாத்திரை போட்டுட்டு ரூம்ல தூங்குறா,” என்று எதார்த்தமாகக் கூறினார்.
அப்போது புவனேசுவரி அம்மா சுற்றிலும் பார்த்துவிட்டு, “ஆமா… என் மருமகள் இளவஞ்சி எங்கே?” என்று பாசத்தோடு கேட்டார்.
அவர் கேட்டு முடித்த அடுத்த நொடி, மேல் தளத்தின் படிக்கட்டுகளில் இருந்து மெதுவான கொலுசு சத்தம் கேட்டது. இளவஞ்சி படியேறி கீழே இறங்கி வந்துகொண்டிருந்தாள். இரவு முழுவதும் அழுததால் அவளது கண்கள் லேசாகச் சிவந்திருந்தாலும், முகத்தில் ஒரு அமைதியும் நிதானமும் தெரிந்தன. கந்தர்வன் தனக்குக் கொடுத்த அந்த ஆறுதலும் தைரியமும் அவளுக்குள் ஒரு புது வெளிச்சத்தைத் தந்திருந்தது.
கீழே வந்த இளவஞ்சியைப் பார்த்ததும் புவனேசுவரி அம்மா மெதுவாக எழுந்து அவளருகில் சென்றார். “நீதான் இளவஞ்சியாமா? பார்க்கவே ரொம்ப லட்சணமா, அமைதியா இருக்கே,” என்று அவளது கைகளைப் பற்றிக் கொண்டார்.
இளவஞ்சி புன்னகையோடு புவனேசுவரி அம்மாவின் காலில் விழுந்து ஆசிர்வாதம் வாங்கினாள். “நல்லா இரும்மா,” என்று வாழ்த்திய புவனேசுவரி அம்மா, அவளைத் தன் அருகில் அமரவைத்து பாசமாகப் பேசத் தொடங்கினார்.
தன் மனைவி இப்போது முற்றிலும் நிம்மதியாகப் புவனேசுவரி அம்மாவுடன் சிரித்துப் பேசுவதை உறுதி செய்து கொண்ட பிறகே கந்தர்வனின் அசுர நெஞ்சம் முழுமையாக அமைதியடைந்தது. “அப்பா, நான் ஆபீஸிற்குப் புறப்படுறேன். அத்தையைக் கவனிச்சுக்கோங்க,” என்று கூறிவிட்டு கந்தர்வன் அங்கிருந்து விறைப்பாகப் புறப்பட்டான்.
சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸின் பிரதான கார்ப்பரேட் அலுவலகம்.
கறுப்பு நிறக் கோட் சூட்டில் கம்பீரமாகத் தன் கேபினுக்குள் அமர்ந்து ஃபைல்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் கந்தர்வன். அவன் சீட்டில் அமர்ந்த சில நிமிடங்களில், கௌதமும் அவனது தங்கை அகிலாவும் சில அவசர ஃபைல்களுடன் அவனது கேபினுக்குள் நுழைந்தனர்.
“குட் மார்னிங் அண்ணா!” என்று அகிலாவும், “குட் மார்னிங் அண்ணா!” என்று கௌதமும் கூறினர்.
கந்தர்வன் தன் கறாரான கண்களால் இருவரையும் பார்த்து, “குட் மார்னிங்… கௌதம், அகிலா… இன்னைக்குக் காலைல உங்க அம்மா வெளிநாட்டுல இருந்து வந்திருக்காங்க. உங்க வீட்டுல உங்களைப் பார்த்துட்டு, இப்போ நம்ம மாளிகைக்கு வந்து அப்பாவோட பேசிட்டு இருக்காங்க. எனக்கு அங்கே இருந்து போன் வந்தது,” என்றான் நிதானமான குரலில்.
தங்கள் அம்மா சக்கரவர்த்தி மாளிகைக்கு வந்திருக்கும் தகவலைக் கந்தர்வன் மூலம் கேட்டதும் கௌதம் மற்றும் அகிலாவின் முகத்தில் ஒரு பெரிய மகிழ்ச்சியும் ஆச்சரியமும் மின்னியது. “அம்மா மாளிகைக்குப் போயிருக்காங்களா அண்ணா? நாங்க ஆபீஸ் கிளம்புறப்போ வீட்டுல ரெஸ்ட் எடுக்க போறாங்க நெனச்சேன். ஆனா, இங்க வர்றதைச் சொல்லவே இல்லை,” என்றான் கௌதம் உற்சாகமாக.
“ஆமா, அவங்க அப்பா கூடப் பேசிட்டு இருக்காங்க. அதனால இன்னைக்கு ஆபீஸ் வேலைகளை நீங்க ரெண்டு பேரும் சீக்கிரமாவே முடிச்சுட்டு, மத்தியானமே மாளிகைக்குக் கிளம்புங்க. அம்மாவோட கொஞ்ச நேரம் டைம் ஸ்பெண்ட் பண்ணுங்க,” என்றான் கந்தர்வன் அண்ணனாகப் பாசத்துடன்.
“சரிங்க அண்ணா, நாங்க இந்த அவசர ஃபைல்களை மட்டும் முடிச்சுட்டுச் சீக்கிரம் கிளம்புறோம்,” என்று அகிலா புன்னகையோடு கூறினாள். அண்ணனும் தங்கையுமான கௌதமும் அகிலாவும் அன்றைய வேலைகளைக் கந்தர்வனிடம் காட்டிவிட்டு, தன் அம்மாவைப் பார்ப்பதற்காக மாளிகைக்குப் புறப்படத் தயாராவதற்குக் கேபினை விட்டு வெளியேறினர். கௌதமின் மனதில் தன் அம்மா வந்த சந்தோஷமும், அதே சமயம் மதுமிதாவின் நினைவுகளும் அவனுக்குள் ஒரு மெல்லிய புன்னகையை வரவழைத்தன.
மாலை நேரம் நெருங்கியது.
மும்பையில், ஒரு பிரம்மாண்டமான சொகுசு பங்களாவின் ரகசிய அறையில், எம்பியின் முக்கிய ஆட்களுடன் அமர்ந்திருந்தான் சென்னையில் இருந்து தப்பித்து ஓடி வந்த குணசேகரன். அவனது முகம் இன்னும் சென்னை பயத்திலிருந்து மீளவில்லை.
“அந்த கந்தர்வன் சாதாரண ஆள் இல்லைடா… சென்னைக்குள்ளயே என்னைக் கிட்டத்தட்ட வளைச்சுட்டான். நல்ல வேளை நான் நேத்து นைட்டே பெங்களூர் வழியா இங்க தப்பிச்சு வந்தேன்,” என்று மூச்சிரைக்கக் கூறினான்.
அங்கே அமர்ந்திருந்த எம்பியின் மூத்த தளபதியும், சஞ்சய்யின் நிழல் உலக கூட்டாளியுமான ஒருவன் வஞ்சகமாகச் சிரித்தான்.
“நீ பயப்படாத குணசேகரா. சென்னைக்குள்ள கந்தர்வனோட ஆட்டம் இன்னும் சில நாள் தான். அங்கே நம்ம சஞ்சய் ஆல்ரெடி களம் இறங்கிட்டான். சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸோட பலவீனம் எது, அவங்களோட பிசினஸ் டீலிங்ஸ் எப்போ நடக்குதுன்னு அத்தனையையும் அவன் நோட்டம் விட்டுட்டு இருக்கான். கிளைமாக்ஸ் நெருங்கும் போது, சக்கரவர்த்தி குடும்பமே நம்ம கால்ல வந்து விழும். அதுவரைக்கும் நீ இங்கேயே பாதுகாப்பா இரு,” என்று கூறினான்.
அவர்கள் பேசிக் கொண்டிருந்த அதே நேரத்தில், சென்னையில், சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸின் அடுத்த பிசினஸ் ப்ராஜெக்ட் விபரங்களை ஒரு கறுப்பு நிற டைரியில் குறித்துக் கொண்டிருந்தான் சஞ்சய். அவனது கண்கள் கந்தர்வனின் புகைப்படத்தை உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.
“கந்தர்வன் சக்கரவர்த்தி… உன்னோட இந்த சாம்ராஜ்யம் எப்படி அழியப் போகுதுன்னு நீயே பார்க்கப் போறடா,” என்று தனக்குள்ளேயே வஞ்சகமாக முணுமுணுத்துக் கொண்டான்.
சஞ்சய், சினேகா, மரகதம், மற்றும் இந்த குணசேகரன் என அத்தனை வில்லன்களும் ஒருபுறம் வஞ்சக வலைகளைப் பின்னத் தொடங்க, கிளைமாக்ஸை நோக்கிய ஆட்டம் மெல்ல மெல்லச் சூடுபிடிக்கத் தொடங்கியது.
……
சக்கரவர்த்தி மாளிகையின் பெரிய டைனிங் ஹாலில் ஒரு நெகிழ்ச்சியான குடும்பச் சூழல் நிலவியது.
கந்தர்வன் ஆபீஸிற்குப் புறப்பட்டுச் சென்ற பிறகு, புவனேசுவரி அம்மா இளவஞ்சியைத் தன் அருகில் அமர வைத்து மிகவும் வாஞ்சையோடு பேசிக் கொண்டிருந்தார். நேற்று இரவு குணசேகரன் கொடுத்த அதிர்ச்சியினாலும், மன உளைச்சலாலும் உறைந்து போயிருந்த இளவஞ்சியின் மனதுக்கு, புவனேசுவரி அம்மாவின் தாயன்பான வார்த்தைகள் ஒரு பெரும் மருந்தாக அமைந்தன.
“இளவஞ்சி… நீ எதற்கும் கலங்காதம்மா. கந்தர்வன் வெளிய பார்க்கத்தான் ரொம்ப கறாரான அசுரன் மாதிரி இருப்பான், ஆனா அவன் மனசு ரொம்ப தங்கம். நேத்து உனக்கு உடம்பு முடியலன்னு தெரிஞ்சதும் அவன் துடிச்சுப் போன விதம், விடிய விடிய உன்கூடவே இருந்து உன்னைத் தேற்றிய விபரத்தை எல்லாம் தனஞ்செயன் என்கிட்ட சொன்னான். ஒரு பொண்ணுக்கு இதைவிட வேற என்னம்மா வேணும்? வாரிசுங்கிறது கடவுள் கொடுக்கிற வரம், அது இன்னைக்கு இல்லாட்டி நாளைக்குக் கண்டிப்பா நடக்கும். அதை நினைச்சு நீ உன் மனசைக் கெடுத்துக்காதே,” என்று புவனேசுவரி அம்மா அவளது கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு ஆறுதல் கூறினார்.
இளவஞ்சி கண்களில் லேசான கண்ணீருடன், “ரொம்ப தேங்க்ஸ் Auntie… நேத்து நைட்டு குணசேகரன் வந்து அப்படிப் பேசினதும் என்னால தாங்கிக்கவே முடியல. ஆனா அவர் (கந்தர்வன்) என்கிட்ட பேசினதுக்கு அப்புறம்தான் எனக்குள்ள ஒரு புது தைரியமே வந்தது. இப்போ நீங்களும் வந்து இப்படிப் பேசுறது என் மனசை ரொம்ப லேசாக்கிடுச்சு,” என்றாள் மெல்லிய குரலில்.
“அவன் பேரை இனிமே இந்த வீட்டுல யாரும் சொல்லக் கூடாது. அவனுக்கான முடிவை கந்தர்வன் கண்டிப்பா எடுப்பான். நீ இனிமே தைரியமா, சந்தோஷமா இருக்கணும், சரியா?” என்று புவனேசுவரி அம்மா கூற, இளவஞ்சி முகத்தில் ஒரு நிம்மதியான புன்னகை அரும்பியது. தூரத்திலிருந்து இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த தனஞ்செயன் ஐயாவின் முகத்திலும் ஒரு பெரிய ஆசுவாசம் தெரிந்தது.
சக்கரவர்த்தி மாளிகையின் வாசலில் கௌதம் மற்றும் அகிலாவின் கார் வந்து நின்றது. கந்தர்வன் சொன்னபடியே, அவர்கள் இருவரும் அன்றைய அவசர வேலைகளை ஆபீஸில் முடித்துவிட்டு, தன் அம்மாவைப் பார்க்கும் ஆவலில் மாளிகைக்குத் திரும்பியிருந்தனர்.
வரவேற்பறைக்குள் நுழைந்த கௌதமும் அகிலாவும், அங்கே இளவஞ்சியுடன் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்த தன் அம்மாவைக் கண்டதும் உற்சாகமடைந்தனர்.
“அம்மா!” என்று கூப்பிட்டுக் கொண்டே அகிலா ஓடிவந்து புவனேசுவரி அம்மாவைக் கட்டிக்கொண்டாள். கௌதமும் சிரித்த முகத்தோடு அருகில் வந்து அவளது ஆசிர்வாதத்தைப் பெற்றான்.
“என்னடா… ரெண்டு பேரும் ஆபீஸ் வேலை எல்லாம் முடிஞ்சதா? கந்தர்வன் உங்களைச் சீக்கிரம் வரச் சொன்னானா?” என்று புவனேசுவரி அம்மா கேட்க,
“ஆமாம்மா… அண்ணன் தான் (கந்தர்வன்) நீங்க இங்க வந்திருக்கிற விபரத்தைச் சொல்லி, எங்களைச் சீக்கிரம் கிளம்பச் சொன்னார்,” என்றான் கௌதம்.
அகிலா இளவஞ்சியின் அருகில் அமர்ந்து, “அண்ணி… இப்போ உடம்பு பரவாயில்லையா? ஆபீஸ் கிளம்புறப்போ அண்ணன் முகமே ஒரு மாதிரி சோர்வா இருந்தது, அதான் எனக்கும் கொஞ்சம் கவலையா இருந்தது,” என்று அன்போடு விசாரித்தாள். அகிலா கந்தர்வனை ‘அண்ணன்’ என்று முறைப்படி அழைத்து இளவஞ்சியிடம் பேசிய விதம், அந்த மாளிகைக்குள் இருந்த குடும்பப் பிணைப்பை இன்னும் பலப்படுத்தியது.
“இப்போ எனக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை அகிலா, ரொம்ப நல்லா இருக்கேன்,” என்றாள் இளவஞ்சி புன்னகையுடன்.
அப்போது புவனேசுவரி அம்மா கௌதமைத் தனியாகப் பார்த்து, “கௌதம்… பிசினஸ் எல்லாம் இப்போ நல்லபடியா போகுது, சந்தோஷம். ஆனா, மதுமிதா எப்படி இருக்கா? அவளைப் பத்தி என்கிட்ட எதுவும் சொல்லவே இல்லையே?” என்று எதார்த்தமாகக் கேட்க, ‘மதுமிதா’ என்ற பெயரைக் கேட்டதுமே கௌதமின் முகம் சட்டென்று மாறியது. அவளது நினைவுகள் அவனுக்குள் ஒரு மெல்லிய புன்னகையையும், அதே சமயம் ஒரு ஏக்கத்தையும் வரவழைத்தன.
“அவ நல்லா இருக்காம்மா… அவளைப் பத்தி அப்புறமா உங்கிட்ட தனியா பேசுறேன்,” என்று கௌதம் சற்றே வெட்கத்துடனும் தயக்கத்துடனும் பேச்சை மாற்றினான். பிள்ளைகள் அனைவரும் ஒன்று கூடிப் பேசுவதைக் கண்டு அந்த மாளிகையே கலகலப்பாக மாறியது. தன் பிள்ளைகளுடனும், தனஞ்செயன் மற்றும் இளவஞ்சியுடனும் நேரத்தைச் செலவழித்த புவனேசுவரி அம்மா, பின்னர் கௌதம் மற்றும் அகிலாவுடன் தன் சொந்த வீட்டிற்குப் புறப்பட்டுச் சென்றார்.
சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸின் பிரதான கார்ப்பரேட் அலுவலகத்தில், கந்தர்வன் தன் கேபினில் தீவிரமான சிந்தனையில் அமர்ந்திருந்தான். அவனுக்கு முன்னால் அவனது பர்சனல் அசிஸ்டெண்ட் நின்றுகொண்டிருந்தான்.
“சார்… நீங்க சொன்னபடியே மும்பை எம்பி தரப்புல இருந்து வர்ற எல்லா பிசினஸ் கால்களையும், அவங்களோட அசைவுகளையும் நாம ரகசியமா கண்காணிச்சுட்டு இருக்கோம். குணசேகரன் மும்பையில இருக்கிற எம்பியோட ரகசிய பங்களாவுலதான் தஞ்சமடைஞ்சிருக்கான். ஆனா…” என்று அசிஸ்டெண்ட் இழுத்தான்.
கந்தர்வன் தன் கறாரான கண்களை உயர்த்தி, “ஆனா என்ன?” என்று கத்தினான்.
“சார், நம்ம கம்பெனியோட அடுத்த கட்ட மூவ் என்னன்னு தெரிஞ்சுக்க சஞ்சய் இங்கேதான் சுத்திக்கிட்டு இருக்கான். அவன் நம்ம ப்ராஜெக்ட் விபரங்களை நோட்டம் விட ரொம்ப தீவிரமா ட்ரை பண்றான்,” என்றான் அசிஸ்டெண்ட்.
கந்தர்வன் அசிங்கமாக ஒரு புன்னகையை உதிர்த்தான். “அவன் வரட்டும்… சென்னைக்குள்ள அவன் எந்த அளவுக்குக் களம் இறங்குறான்னு நானும் பார்க்கிறேன். அவனுக்கும், அவனுக்குப் பின்னாடி இருக்கிற குணசேகரனுக்கும் சேர்த்து மொத்தமா ஒரு நாள் வச்சுக்கலாம். இப்போதைக்கு அவனைக் கண்காணிக்கிறதை மட்டும் நிறுத்திடாதீங்க,” என்று கறாராகக் கட்டளையிட்டான்.
சென்னையின் ஒரு புறநகப் பகுதியில் உள்ள ஒரு பழைய கட்டிடத்தின் மறைவிடத்தில், சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸின் அடுத்த பிசினஸ் ப்ராஜெக்ட் விபரங்கள் அடங்கிய வரைபடங்களை மேஜை மீது பரப்பி வச்சு உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் சஞ்சய். அவனது கண்கள் வஞ்சகத்தாலும் பழிவாங்கலாலும் சிவந்திருந்தன.
கந்தர்வனின் புகைப்படத்தின் மீது ஒரு கூர்மையான கத்தியைக் குத்திவிட்டு, “கந்தர்வன் சக்கரவர்த்தி… உன்னோட இந்த அதிகாரமும், சாம்ராஜ்யமும் இன்னும் சில நாள் தான்டா! நீ எப்படி ஒட்டுமொத்தமா அழியப் போகுறன்னு நீயே பார்க்கப் போற. உன்னை இந்தச் சென்னையில தலைதூக்க விடாம பண்றதுதான் என்னோட ஒரே லட்சியம்!” என்று வஞ்சகமாகத் தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்துக் கொண்டான் சஞ்சய்.
அடுத்தடுத்து வரப்போகும் பெரும் புயலுக்கான வஞ்சக வலைகள் ஒருபுறம் தீவிரமாகப் பின்னப்பட, சக்கரவர்த்தி குடும்பத்தை நோக்கிய ஆபத்தின் நிழல் மெல்ல மெல்ல நகரத் தொடங்கியது!
…..
