29) தீராதவள் 🥰

அத்தியாயம் 29

சக்கரவர்த்தி மாளிகையின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான படுக்கையறையில், இரவு நேரத்து நிசப்தத்தை விடவும் அடர்த்தியாகக் காதல் பரவியிருந்தது. கந்தர்வனின் அசுரத்தனமான அரவணைப்பிற்குள் தன் அத்தனை கவலைகளையும் மறந்து உறங்கிப் போயிருந்த இளவஞ்சியின் முகம், நிலவொளியில் அத்தனை அமைதியாக மின்னியது.

விடியற்காலை நேரம் நெருங்கியதும் மெல்லக் கண் விழித்த கந்தர்வன், தன் மார்பின் மீது முகம் புதைத்துப் படுத்திருக்கும் தன் மனைவியையே சில நிமிடங்கள் இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். நேற்றிரவு தங்களுக்குள் வீசிய அந்தப் பேரன்பின் புயல், அவளது பிறப்புக் குறைபாட்டைப் பற்றி குணசேகரன் வஞ்சகமாக விதைத்த அத்தனை வலிகளையும் அடியோடே துடைத்தெறிந்திருந்தது. அவளது நெற்றியில் விழுந்த குழல் கற்றைகளை மெதுவாக ஒதுக்கி, அங்கேயொரு அழுத்தமான முத்தத்தைப் பதித்தான். அவனது மீசையின் குத்தலில் லேசாக முணுமுணுத்துக் கொண்டே, அவனது இடுப்பை இன்னும் இறுக்கமாகக் கட்டிக்கொண்டாள் இளவஞ்சி. அவளைத் தன் நெஞ்சோடு இன்னும் வாரி அணைத்துக் கொண்ட கந்தர்வனின் முகம், ஒரு பேரதிகாரக் கணவனாக முழு நிறைவடைந்தது.

—

காலை ஒன்பது மணி.

சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸின் கார்ப்பரேட் அலுவலக கேபின், லண்டன் ப்ராஜெக்ட் லான்ச்சிற்கான இறுதி கட்டத் தயாரிப்புகளால் திணறிக்கொண்டிருந்தது. கறுப்பு நிறக் கோட் சூட்டில், எப்போதும் போலக் கறாரான கம்பீரத்தோடு நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தான் கந்தர்வன்.

அப்போது கதவைத் தட்டிவிட்டு கௌதமும் அகிலாவும் சில கோப்புகளுடன் உள்ளே நுழைந்தனர். அவர்களின் பின்னால், லண்டன் ப்ராசஸின் மெயின் டீம் லீடரான மதுமிதாவும் மிக நேர்த்தியான ஃபார்மல் உடையில், கையில் லேப்டாப்புடன் விறுவிறுவென்று உள்ளே வந்தாள்.

“குட் மார்னிங் அண்ணா!” என்று கௌதமும் அகிலாவும் ஒரே குரலில் கூற, “குட் மார்னிங் சார்,” என்றாள் மதுமிதா தன் துடிப்பான, கறாரான குரலில்.

“குட் மார்னிங்… லண்டன் இன்வெஸ்டர்ஸ் கூட இன்னைக்கு நடக்கப் போற பைனல் மீட்டிங் பிரசன்டேஷன் ரெடியா?” என்று கந்தர்வன் தன் கம்பீரக் குரலில் கேட்டான்.

மதுமிதா சற்றும் தயங்காமல் தன் லேப்டாப்பை கந்தர்வனின் மேஜை மீது திருப்பி வைத்துவிட்டு, புள்ளிவிவரங்களை விளக்கத் தொடங்கினாள். “அத்தனையுமே பெர்பெக்ட்டா லாக் பண்ணியாச்சு சார். லண்டன் கிளைண்ட்ஸ் எதிர்பார்த்த அத்தனை டெக்னிக்கல் அனாலிசிஸையும் நாங்க ரீ-செக் பண்ணிட்டோம். கௌதம் சாரும் அகிலாவும் இன்னைக்கு இந்த பிரசன்டேஷனை பிரண்ட்ல நின்னு டெலிவர் பண்ணினா, நம்ம சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸ் பிசினஸ் ஹிஸ்டரியிலேயே இது ஒரு மிகப்பெரிய மைல்கல்லா இருக்கும்,” என்று மிகத் துல்லியமாக, லாஜிக் தவறாமல் பேசினாள்.

அவள் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது, அவளது அந்தப் புரொபஷனல் நேர்த்தியையும், துடிப்பான அசைவுகளையும் கௌதம் தன் ஓரக்கண்ணால் தீர்க்கமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். கௌதமின் மனதில் அவள் மீதான காதல் இன்னும் ஒரு படி தீவிரமாக உயர்ந்தது. கந்தர்வன் ஆபீஸில் வேலை பார்க்கும் இந்தத் துடிப்பான பெண்ணிடம், இந்த லான்ச் முடிந்ததும் எப்படியாவது தன் காதலைத் தெரிவித்துவிட வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவனுக்குள் ஆழமாக ஓடியது.

அவர்களின் அசைவுகளைக் கவனித்த கந்தர்வன், “வெரி குட் மதுமிதா. உன்னோட இந்த ஒர்க் எப்போதுமே கறாரா இருக்கும். கௌதம்… பிரசன்டேஷன்ல எந்த ஒரு சின்ன மிஸ்டேக்கும் வரக்கூடாது. நீயும் அகிலாவும் போய்க் கிளம்புங்க,” என்று கட்டளையிட்டான்.

—

மதிய உணவு நேரம் முடிந்து, லண்டன் இன்வெஸ்டர்ஸ் உடனான ஆன்லைன் மீட்டிங் மிக பிரம்மாண்டமாகத் தொடங்கி, அத்தனை அப்ரூவல்களுடனும் வெற்றிகரமாக நிறைவடைந்தது. சக்கரவர்த்தி கம்பெனியின் அத்தனை அதிகாரிகளும் கௌதமிற்கும் அகிலாவிற்கும் கைகுலுக்கி வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

மீட்டிங் ஹாலில் இருந்து ஃபைல்களுடன் வெளியே வந்த மதுமிதா, கௌதமைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள். “கங்கிராட்ஸ் கௌதம் சார்… நீங்க இன்னைக்குப் பேசின விதம் நிஜமாவே சூப்பர். லண்டன் ப்ராஜெக்ட் இப்போ அதிகாரப்பூர்வமா நம்ம கைக்கு வந்துடுச்சு,” என்றாள் உற்சாகமாக.

“தேங்க்ஸ் மதுமிதா… இதுக்கு முழு முதற்காரணம் நீதான். நீ மட்டும் அந்த ரிப்போர்ட்டை அவ்வளவு துல்லியமா ரெடி பண்ணலன்னா இது சாத்தியமே இல்லை,” என்று கௌதம் தன் நெஞ்சுக்குள் இருக்கும் காதலைக் கண்களில் தேக்கி அவளைப் பார்த்துப் பேசினான். அவனது பார்வையின் தீவிரத்தை உணர்ந்த மதுமிதா, சற்றே வெட்கத்துடன் தலைகுனிந்து புன்னகைத்துவிட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தாள்.

தூரத்திலிருந்து இதைப் பார்த்த அகிலா, கௌதமின் அருகில் வந்து அவனது தோளைத் தட்டினாள். “என்ன அண்ணா… லண்டன் ப்ராஜெக்ட் லான்ச் சக்சஸ் ஆயிடுச்சு. அடுத்து நம்ம வீட்டுக்கு அண்ணி வர்ற லான்ச் எப்போ?” என்று ரகசியமாகக் கேட்டு வம்பிலுத்தாள்.

“அகிலா… சும்மா இருடி. அண்ணன் (கந்தர்வன்) அங்கே பார்த்துட்டு இருக்கார். டைம் வரும்போது நானே அதிகாரப்பூர்வமா அறிவிக்கிறேன்,” என்று கௌதம் வெட்கத்தை மறைத்துக் கொண்டு கறாராகக் கூற, அகிலா கலகலவென்று சிரித்தாள்.

—

அதே நேரம், சக்கரவர்த்தி மாளிகையின் வரவேற்பறையில் தனஞ்செயன் ஐயா அமர்ந்திருக்க, புவனேசுவரி அம்மா மீண்டும் அங்கே வந்திருந்தார். தன் பிள்ளைகள் கௌதமும் அகிலாவும் ஆபீஸில் காட்டிய அந்த மாபெரும் வெற்றியைப் பற்றித் தனஞ்செயன் ஐயா மூலம் கேட்டு அவர் பெருமிதத்தில் திளைத்துக் கொண்டிருந்தார்.

அப்போது சமையல் அறையில்  இருந்து மெதுவாக வந்தாள் இளவஞ்சி. அவளது கைகளில் புவனேசுவரி அம்மாவிற்காகப் பிரத்யேகமாகச் சமைத்த சூடான பலகாரத் தட்டு இருந்தது.

“வாங்க அத்தை… உங்களைத்தான் காலையில இருந்து எதிர்பார்த்தேன்,” என்று அன்போடு கூறிவிட்டு, அவர்தம் காலில் விழுந்து ஆசிர்வாதம் வாங்கினாள்.

“நல்லா இரும்மா… என் பிள்ளைகளை இவ்வளவு தூரம் மாத்தி, இந்தச் சக்கரவர்த்தி குடும்பத்தை ஒண்ணா இணைச்ச பாலம் நீதான் இளவஞ்சி. உன்னைப் பார்க்கப் பார்க்க எனக்கு என் மகளைப் போலவே இருக்கு,” என்று புவனேசுவரி அம்மா அவளது கைகளைப் பற்றி நெகிழ்ச்சியாகக் கூறினார். இளவஞ்சியின் அந்தப் பேரன்பு, அந்த மாளிகைக்குள் இருந்த பழைய ஈகோக்கள் அத்தனையையும் சுட்டெரித்து, உறவுகளை ஒன்றாகப் பிணைத்திருந்தது.

மாலை ஆறு மணி அளவில், கந்தர்வனின் கார் சக்கரவர்த்தி மாளிகையின் வாசலில் வந்து நின்றது. ஆபீஸில் நடந்த லண்டன் ப்ராஜெக்ட்டின் மாபெரும் வெற்றிக் களிப்போடு, தன் குடும்பத்தின் இந்த நிம்மதியான சூழலையும் காணத் தன் அறைக்குள் விறைப்பாக நுழைந்தான் கந்தர்வன் சக்கரவர்த்தி.

அங்கே ஜன்னலோரம் நின்று அந்த மாலை நேரத்துச் சூரிய அஸ்தமனத்தை ரசித்துக் கொண்டிருந்த இளவஞ்சியைப் பார்த்ததும், அவனது கறாரான முகம் சட்டென்று காதலில் கனிந்தது. பின்னால் இருந்து அவளது இடுப்போடு வாரி அணைத்துக் கொண்டான்.

“லண்டன் ப்ராஜெக்ட் லான்ச் சக்சஸ் ஆகிடுச்சு இளவஞ்சி… நம்ம கம்பெனியோட அடுத்த கட்ட சாம்ராஜ்யம் இதோ தொடங்கிடுச்சு,” என்று அவளது கழுத்தோரம் தன் இதழ்களால் உரசியபடி கூறினான் கந்தர்வன்.

“எனக்குத் தெரியும்ங்க… நீங்க தொட்டது எதுவுமே தோற்காது. ஏன்னா, நீங்க ஒரு அசுரன்!” என்று இளவஞ்சி அவனது நெஞ்சில் சாய்ந்து கொண்டு முகத்தைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள்.

> கர்வத்தின் உச்சியில் நின்ற அசுரனை,
காதலின் பிடியில் வீழ்த்திய பேரன்பு நீ!
சதி வலைகள் சுற்றிலும் பின்னப்பட்டாலும்,
உந்தன் மார்பில் சாயும் நொடியில் அத்தனையும் தூசியாகும்!
என் சாம்ராஜ்யத்தின் ஆகப்பெரிய அதிகாரமே,
உன் இதழ்களில் அரும்பும் இந்த ஒற்றைப் புன்னகைதான்!

கந்தர்வன் அவளது முகத்தை நிமிர்த்தி, அவளது இதழ்களில் தன் காதலின் முத்திரையை மீண்டும் ஆழமாகப் பதிக்க, கிளைமாக்ஸை நோக்கிய விறுவிறுப்போடு அந்த மாளிகையே காதலில் திளைத்தது!
…..

பாழடைந்த அந்தப் பழைய குடோனின் இருட்டுக்குள் சஞ்சய்யின் வஞ்சகச் சிரிப்பு படுபயங்கரமாக எதிரொலித்தது. மேஜை மீது சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸின் ஷேர் மார்க்கெட் விபரங்கள் சிதறிக் கிடக்க, குணசேகரன் பதற்றத்தோடு சஞ்சய்யின் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

“இன்னும் இரண்டு நாள் தான் குணசேகரா… லண்டன் ப்ராஜெக்ட் லான்ச் முடிஞ்ச வேகத்துல கந்தர்வன் சக்கரவர்த்தி மிதந்துட்டு இருக்கான். அவனோட மொத்த கம்பெனி ஷேர்ஸையும் முடக்குறதுக்கான நெட்வொர்க் ஹேக்கிங் வேலைகள் முடிஞ்சிருச்சு. அவன் தன் சாம்ராஜ்யத்தை இழந்து தெருவுக்கு வர்ற அந்த நரகத்தை என் கண்ணால பார்க்கப் போறேன்!” என்று வஞ்சக வெறியோடு கத்தினான் சஞ்சய். எம்பியின் அடியாட்களும் அவனது சதித் திட்டத்திற்குத் தயாராக நின்று தலை அசைத்தனர். சக்கரவர்த்தி குடும்பத்தை அடியோடே அழிக்க ஒரு பெரும் புயல் அசுர வேகத்தில் திரண்டு கொண்டிருந்தது.

—

மறுநாள் காலை. மாளிகையில் ஒரு புதிய விடியல் பிறந்தது. அன்று இளவஞ்சியின் பிறந்தநாள். ஆனால், தனக்கு வாரிசு இல்லை என்கிற மன உளைச்சலிலும் ஏக்கத்திலும் இருந்த இளவஞ்சிக்குத் தன் பிறந்தநாள் நினைவே இல்லை. ஜன்னலோரம் சோகமாக நின்று கொண்டிருந்த அவளருகே வந்த கந்தர்வன், அவளது தோள்களைப் பற்றினான்.

“இளவஞ்சி… இன்னைக்கு நாம வெளிய போறோம். எல்லாரும் கோவிலுக்குக் கிளம்பிட்டாங்க, நாமளும் சீக்கிரம் போகணும்,” என்றான் தன் கம்பீரமான குரலில்.

“கோவிலுக்காங்க? இன்னைக்கு என்ன விசேஷம்?” என்று இளவஞ்சி தனக்கு ஒன்றும் புரியாமல், எதார்த்தமாகக் கேட்டாள்.

கந்தர்வன் லேசாகப் புன்னகைத்து, “விளக்கம் அப்புறம் தர்றேன், முதல்ல கிளம்பு,” என்று கறாராகக் கூறி அவளை அழைத்துக்கொண்டு கிளம்பினான்.

நகரத்தின் புகழ்பெற்ற அந்தப் பழமையான அம்மன் கோவிலில் புவனேசுவரி அம்மா, தனஞ்செயன் ஐயா, கௌதம், அகிலா என ஒட்டுமொத்தக் குடும்பமும் ஏற்கனவே கூடியிருந்தது. கந்தர்வனும் இளவஞ்சியும் அங்கே வந்து சேர்ந்ததும், குடும்பத்தினர் எல்லாரும் அவளை நோக்கி வந்து, “ஹேப்பி பர்த்டே இளவஞ்சி!” என்று ஒருசேர வாழ்த்தினர்.

அப்போதுதான் இளவஞ்சிக்கு இன்றைக்குத் தன் பிறந்தநாள் என்ற நினைவே வந்தது. எல்லாரும் தனக்கு வாழ்த்துச் சொல்வதைப் பார்த்து அவளது முகம் மலர்ந்தது. ‘ஒருவேளை நம்ம பிறந்தநாளுக்காகத்தான் நம்ம ஹஸ்பண்ட் கோவிலுக்குக் கூட்டிட்டு வந்து அர்ச்சனை பண்ணியிருக்காரோ…’ என்று மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டு, அவளுக்குள் ஒரு நெகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது.

அம்மன் சன்னதிக்கு முன் அர்ச்சகர் தீபாராதனை காட்ட, மணி ஓசை பலமாக ஒலித்தது. அம்மனின் அருள் ஒளி சன்னதியில் பிரகாசிக்க, இளவஞ்சி மனமுருகிக் கண்களை மூடிக் கொண்டாள். ‘என் கணவருக்கும் என் குடும்பத்துக்கும் எந்தக் குறையும் இருக்கக் கூடாது…’ என்று கடவுளிடம் வேண்டும் போது, தன் இரு கைகளையும் முன்னால் நீட்டி, அஞ்சலி முத்திரையோடு கையேந்திப் பிரார்த்தனை செய்யும் தன் வழக்கமான பாணியில் கும்பிட்டு நின்றாள்.

அப்போது, சத்தம் இல்லாமல் அவளுக்கு மிக அருகில் நகர்ந்து வந்தான் கந்தர்வன். அனாதை ஆசிரமத்தின் சட்டப்பூர்வமான அனுமதியோடு, அவர்கள் தத்தெடுக்க முடிவு செய்திருந்த அந்த அழகான, ரோஜா இதழ் போன்ற முகத்தைக் கொண்ட ஆறு மாதப் பெண் குழந்தையை மெதுவாக, கையேந்தி நின்ற இளவஞ்சியின் கைகளுக்குள் ஏந்தலாக வைத்தான்.

கைகளில் ஒரு மென்மையான, இதமான கனம் இறங்குவதையும், ஒரு சின்னஞ்சிறு உயிர் தன் கைகளை உரசுவதையும் உணர்ந்த இளவஞ்சி சட்டென்று தன் கண்களைத் திறந்து பார்த்தாள்.

அவளது கைகளுக்குள்… ஒரு தேவதையைப் போல அமர்ந்திருந்தது அந்த ஆறு மாதக் குழந்தை! தன் பிஞ்சு விரல்களை அசைத்து, கை கால்களை ஆட்டி, இளவஞ்சியின் முகத்தைப் பார்த்து மழலை மாறாமல் அந்தப் பிஞ்சு அசைந்து அசைந்து, தன் இதழ்களை விரித்துச் சிரித்தது.

இளவஞ்சி அதிர்ச்சியிலும் பேரானந்தத்திலும் அப்படியே உறைந்து போனாள். அவளது இதயம் படபடவென்று அடித்துக் கொண்டது. கைகளில் இருக்கும் குழந்தையையும், தனக்கு முன்னால் நின்ற கந்தர்வனின் கறாரான கண்கள் இன்று மொத்தமாகக் காதலில் கனிந்து, தன்னை நோக்கிச் சிரிப்பதையும் கண்டாள்.

“ஏங்க… இது… இது எப்படிங்க? யாரு இந்தக் குழந்தை?” என்று உணர்ச்சிப் பெருக்கோடும், நடுங்கும் குரலோடும் தன் கணவனைப் பார்த்துக் கேட்டாள்.

கந்தர்வன் அவளது கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு, “நீ அம்மா ஆயிட்ட இளவஞ்சி… உனக்காகவும் நம்ம சாம்ராஜ்யத்துக்காகவும் இந்த அசுரன் சட்டப்பூர்வமா அனாதை ஆசிரமத்துல இருந்து தத்தெடுத்துக் கூட்டிட்டு வந்த நம்ம வாரிசு, நம்ம பெண் குழந்தை இது! இனிமே உன்னை யாருமே வாரிசு இல்லாதவன்னு சொல்ல முடியாது,” என்று உணர்ச்சிப் பெருக்குடன் கூறினான்.

அவனது அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் இளவஞ்சிக்கு நெஞ்சு வெடித்துவிடும் போலிருந்தது. “ஏங்க… நிஜமாவா சொல்றீங்க… எனக்கு ஒரு குழந்தையா…” என்று வார்த்தைகள் வராமல் அழுதுகொண்டே, தன் கையில் இருந்த குழந்தையைத் தன் நெஞ்சோடு அணைத்தபடி, தன் கணவன் கந்தர்வனின் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு அவனது மார்பில் சாய்ந்து ஓவென்று கதறி அழுதாள். அவளது அத்தனை வருட ஏகமும், குணசேகரன் கொடுத்த அத்தனை வலிகளும் அந்தக் குழந்தையின் ஒற்றைச் சிரிப்பிலும், தன் புருஷனின் இந்த ஆகப்பெரிய பிறந்தநாள் பரிசிலும் மொத்தமாகக் கரைந்து காணாமல் போனது!

அந்தப் பேரானந்தக் கண்ணீரோடு, முறைப்படி அனாதை ஆசிரமத்தின் இறுதி கட்ட லீகல் ஃபார்மாலிட்டீஸை முடித்து, அந்தப் பெண் குழந்தையைத் தங்கள் சொந்த மகளாக அந்த மாளிகைக்குள் தூக்கி வந்தான் அசுரன் கந்தர்வன்! குடும்பமே மழலை ஒலியில் திளைக்க, அந்தச் சக்கரவர்த்தி சாம்ராஜ்யத்தின் அடுத்த வாரிசு அரியணை ஏறியது!

……