அத்தியாயம் 13
மறுநாள் மாலை, சென்னையின் மேகமூட்டமான வானிலை அந்தக் கதையின் சூழலைப் போலவே மந்தாரமாகக் காணப்பட்டது. சினேகா தன் கைகளில் இருந்த விலை உயர்ந்த கைப்பையை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டு, அந்தச் சாய்ந்த மாலை நேரத்தில் சொகுசு ஹோட்டலின் ரகசிய அறைக்கு முன்னால் வந்து நின்றாள். அவளது இதயம் பேராசையாலும் கர்வத்தாலும் வேகமாகத் துடித்துக் கொண்டிருந்தது.
அவள் கதவைத் தட்டிவிட்டு உள்ளே நுழைந்தாள். அறையின் சோபாவில் சஞ்சய் தன் காலின் மேல் கால் போட்டுக்கொண்டு, கையில் மதுக் கோப்பையைச் சுழற்றியபடி அமர்ந்திருந்தான். அவனது உதடுகளில் ஒரு வஞ்சகமான, பொம்பளப் பொறுக்கிக்கே உரிய கேலிப் புன்னகை அரும்பியிருந்தது.
“வா சினேகா… சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸோட அடுத்த மகாராணி! கரெக்ட் டைம்க்கு வந்துட்டே,” என்று சஞ்சய் ஏளனமாக அவளை வரவேற்றான்.
சினேகா கர்வத்தோடு நிமிர்ந்து நின்று, தன் பையிலிருந்து ஒரு ரகசிய பென்டிரைவை (Pen drive) எடுத்து மேஜை மீது வைத்தாள். “இதுலதான் கந்தர்வனோட கம்பெனி அடுத்த வாரம் லண்டன் கிளைன்ட்ஸ் கூட சைன் பண்ணப் போற அந்தப்ประம்மாண்டமான ப்ராஜெக்ட் விபரங்களும், அவங்க கோட் பண்ணியிருக்கிற பட்ஜெட் டெண்டர் ஃபைல்ஸும் இருக்கு. இதைக் காட்டி அவங்களோட லண்டன் டீலை நீங்க தட்டிப் பறிக்கலாம்,” என்றாள் வஞ்சக ஒளியுடன்.
சஞ்சய் அந்தப் பென்டிரைவை எடுத்துப் பார்த்துவிட்டு அசுரத்தனமாகச் சிரித்தான். “அற்புதம்டி சினேகா! இந்தக் கணக்கு மட்டும் கைமாறிடுச்சுன்னா, கந்தர்வன் ஒட்டுமொத்தமா ரோட்டுக்கு வரப்போறான். அவனுக்குப் பெரிய பிசினஸ் சறுக்கல் இங்க ஆரம்பமாகப் போகுது,” என்று கூறியவன், மெதுவாக எழுந்து சினேகாவின் அருகில் வந்தான்.
அவளது பேராசையைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு, அவளது தோளில் கைபோட்டுத் தன் வசம் இழுத்தான். சினேகா அவனது இந்தத் தறிகெட்ட தனத்திற்குத் தற்காலிகமாகத் தன்னை அர்ப்பணித்துக் கொண்டாள். கந்தர்வனைப் பழிவாங்கவும், பணக்கார உலகத்தை ஆளவும் இந்தச் சஞ்சய்யின் உதவி தேவை என்று அவளது பேராசை மூளை அவளைக் கண்மூடச் செய்திருந்தது. ஆனால், சஞ்சய் அவளை வெறும் ஒரு போகப்பொருளாகவும், தன் காரியம் முடிந்ததும் கறிவேப்பிலை போலத் தூக்கி எறியும் ஒரு கருவியாகவும் மட்டுமே பயன்படுத்துகிறான் என்ற உண்மை அவளுக்குத் தெரியவில்லை.
அதே நேரத்தில், அப்பல்லோ மருத்துவமனையின் அந்தத் தனி அறையில் ஜன்னல் வழியே வெளியே தெரிந்த இருளை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் இளவஞ்சி. அவளது முகம் அழுது அழுது வீங்கிப் போயிருந்தது.
அவளருகே வந்த அகிலா, தன் கையில் இருந்த மொபைல் போனைப் பார்த்தபடி முகம் வெளிறிப் போய் நின்றிருந்தாள். அதை கவனித்த இளவஞ்சி, “என்ன அகிலா… போனைப் பார்த்துட்டு ஏன் இப்படி நிக்குறே? ஆபீஸ்ல ஏதும் பிரச்சனையா?” என்று பலவீனமான குரலில் கேட்டாள்.
அகிலா தன் எச்சிலை விழுங்கிவிட்டு, “இளவஞ்சி… ஆபீஸ் குழுவுக்கும் (Office Group) சரி, பிசினஸ் பார்ட்னர்ஸ் ஆபீஸ் குழுவுக்கும் (Business Partner Groups) சரி… தனஞ்செயன் ஐயா இப்போ ஒரு அதிகாரப்பூர்வமான மெசேஜ் அனுப்பியிருக்காருடி. அதுதான் இப்போ காட்டுத்தீ மாதிரி பரவிக்கிட்டு இருக்கு,” என்றாள் பதற்றத்துடன்.
“என்னடி அது?” என்று இளவஞ்சி கேட்டாள்.
“‘விரைவில் என் மகன் கந்தர்வனுக்குத் திருமணம். மணமகள் என் கம்பெனியில் அக்கவுண்ட்ஸ் பிரிவில் வேலை பார்க்கும் சினேகா’ அப்படின்னு ஐயாவே அவரோட குரூப்ல அதிகாரப்பூர்வமா போட்டு வச்சிருக்காருடி. கந்தர்வன் சாரும் இதுக்கு ஓகே சொன்னதால தான் ஐயா இப்போ எல்லா குரூப்லயும் இந்த நியூஸை அனுப்பியிருக்காரு. கம்பெனி முழுக்க இப்போ இதே பேச்சாத்தான் இருக்கு,” என்று அகிலா அந்த அதிர்ச்சித் தகவலை உடைத்தாள்.
இளவஞ்சி அதைக்கேட்டு ஒரு நிமிடம் ஸ்தம்பித்துப் போனாள். அவளது இதயம் பாரமாகியது. “சினேகா… அவ சொன்ன மாதிரியே சாதிச்சுட்டாளா? கந்தர்வன் சார் மேல அபாண்டமான பழி சுமத்தி, ஐயாவை வச்சு இந்தக் கல்யாண ஆப்பை வச்சிருக்கா. கந்தர்வன் சாரும் இதுக்கு சம்மதிச்சிருக்கார்னா அவனுக்குள்ள என்ன பிளான் இருக்குன்னு தெரியலையே,” என்று அழுதுகொண்டே கூறினாள்.
“அவளுக்கு ஏன்டி இவ்வளவு வன்மம்? கந்தர்வன் சார் மேல காதலால இதைப் பண்றாளா?” என்று அகிலா கேட்டாள்.
“இல்லை அகிலா, அவளுக்குக் காதல்னா என்னன்னே தெரியாது. அவளோட வஞ்சகக் குணம் எனக்கு நல்லாத் தெரியும். அவளுக்குப் பணம், அந்தப் பணத்தால வர்ற ஆடம்பரம் மட்டும்தான் முக்கியம். அந்தப் பெரிய பிசினஸைத் தன் கைக்குள்ள போட்டுக்கிட்டு, கந்தர்வன் சாரைத் தன் காலுக்குக் கீழே கொண்டுவந்து ஆட்டணும்னு நினைக்கிறா. அவளோட இந்த அசுர பேராசை சும்மா இருக்காதுடி. பணத்துக்காகவும் கந்தர்வனோட வீழ்ச்சிக்காகவும் அவ எந்த எல்லைக்கு வேணா போவா. ஆபீஸ்ல இருக்குற கம்பெனி ரகசியங்களை வச்சு ஏதாச்சும் தப்பு பண்ணிடுவாளோன்னு என் மனசு பதறுதுடி,” என்று இளவஞ்சி தன் தங்கையின் குணத்தை வைத்து மட்டுமே அந்த ஆபத்தை யூகித்தாள்.
தன் சொந்தக் குடும்பமே தன்னை அனாதையாக விட்டுச் சென்றிருந்தாலும், தன் மீது ஒரு காலத்தில் நற்பண்பும் உயர்ந்த அபிப்பிராயமும் வைத்திருந்த தனஞ்செயன் ஐயாவின் குடும்பத்திற்கும், தன்னை எப்போதும் தன் முரட்டுத்தனமான காதால் வம்பழிக்கும் கந்தர்வனுக்கும் தன் தங்கையின் பேராசையாலேயே ஒரு பெரிய அழிவு வரப்போகிறது என்பதை உணர்ந்த இளவஞ்சியின் நெஞ்சுக்குள் ஒரு புதிய வைராக்கியம் பிறந்தது. சினேகாவின் திருமண சதியைத் தாண்டி, கம்பெனிக்கு எந்த ஆபத்தும் வராமல் தடுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவளது அசுர மூளையில் ரகசியமாக ஓடத் தொடங்கியது!
……..………
அப்பல்லோ மருத்துவமனையின் அந்தத் தனி அறையின் ஜன்னல் வழியே, மாலை நேரத்துச் சூரியன் தன் செவ்வானக் கதிர்களை மெதுவாகப் பரப்பிக் கொண்டிருந்தது. அறைக்குள் ஒரு விசித்திரமான நிசப்தம் குடிகொண்டிருந்தது. இளவஞ்சியின் வெளுத்துப்போன முகத்தில் ஏமாற்றமும், வழியும் கண்ணீரும் காய்ந்துபோய் வடுக்களாக மாறியிருந்தன. அவளது நீண்ட கூந்தல் கலைந்து தோள்களில் சரிந்து கிடக்க, கண்கள் மட்டும் ஏதோ ஒரு புதிய வைராக்கியத்தில் லேசாக மின்னத் தொடங்கின. அவளது அசுர மூளை இப்போது அழுது முடித்துவிட்டு, தன் கௌரவத்தை மீட்கும் அடுத்த கட்டப் பாதையை நோக்கிச் சிந்திக்கத் தொடங்கியது.
அவளருகே அமர்ந்திருந்த அகிலா, இளவஞ்சியின் கைகளைத் தன் கைகளுக்குள் பொதிந்து கொண்டு, “இளவஞ்சி… என்னடி யோசிச்சிட்டே இருக்கே? உடம்பை இன்னும் கொஞ்சம் தேத்திக்கோடி,” என்றாள் கனிவான குரலில்.
இளவஞ்சி மெதுவாகத் தன் பார்வையை அகிலாவின் பக்கம் திருப்பினாள். அவளது உதடுகளில் ஒரு கசப்பான, ஆனால் உறுதியான புன்னகை அரும்பியது. “இல்லை அகிலா… அழுகுறதுக்கான நேரம் முடிஞ்சிடுச்சு. இனிமேல் இந்த இளவஞ்சி யாருக்காகவும், எதற்காகவும் ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர் கூட சிந்த மாட்டாள். என் பிறப்பைச் சாபமாக்கி என்னை நடுத்தெருவுல விட்ட என் குடும்பத்தை நினைச்சோ, இல்ல என் மீது அபாண்டமா பழி சுமத்தின என் தங்கை சினேகாவை நினைச்சோ நான் இனி என் வாழ்க்கையை வீணடிக்க மாட்டேன். நான் என் சொந்தக் காலில் நிற்கப் போறேன்,” என்று தீர்க்கமாகக் கூறினாள். அவளது குரலில் இருந்த அந்த அசைக்க முடியாத கம்பீரம் அகிலாவையே ஒரு நிமிடம் பிரமிக்க வைத்தது.
“ரொம்ப சந்தோஷம்டி. ஆனா, நீ சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸை விட்டுட்டு வேற கம்பெனிக்கு வேலைக்குத் தேடப் போறதுக்கு முன்னாடி… பழைய கம்பெனியில இருந்து முறைப்படி டிசைன் பண்ணணுமேடி? அந்த ஃபார்மாலிட்டிக்காகவாவது நீ ஒருமுறை ஆபீஸ்க்குப் போய் கந்தர்வன் சாரைச் சந்திக்கணுமே,” என்று அகிலா நினைவூட்டினாள்.
இளவஞ்சி லேசாக மூச்சை இழுத்துவிட்டாள். “ஆமாம் அகிலா… அந்த ஒரு ஃபார்மாலிட்டியை முடிச்சிட்டு, என் திங்ஸையும் எடுத்துட்டு நான் அந்த வீட்டை விட்டும், அந்த கம்பெனியை விட்டும் நிரந்தரமா வெளியேறப் போறேன். என் சுயமரியாதையைத் தொலைச்ச இடத்துல நான் இனி ஒரு நிமிஷம் கூட நிற்க மாட்டேன்,” என்றாள் உறுதியாக.
அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில், சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸ் தலைமை அலுவலகத்தின் சிஇஓ கேபின்.
இளவஞ்சி தன் கையில் கச்சிதமாகத் தயார் செய்திருந்த ராஜினாமா கடிதத்துடன் (Resignation Letter) கந்தர்வனின் அறைக்குள் நுழைந்தாள். அறையின் குளிர்சாதன வசதி உடம்பை நடுங்க வைத்தாலும், அவளது மனதில் இருந்த வைராக்கியம் அவளை நிமிர்த்தி நிறுத்தியது.
மேஜைக்குப் பின்னால், அசுரத்தனமான கம்பீரத்தோடு அமர்ந்திருந்தான் கந்தர்வன் சக்கரவர்த்தி. அவனது கூர்மையான கண்கள் இளவஞ்சியின் வெளுத்த முகத்தையும், அவளது கையில் இருந்த கடிதத்தையும் உற்றுப் பார்த்தன.
இளவஞ்சி மெதுவாக அந்தக் கடிதத்தை அவனது மேஜை மீது வைத்தாள். “சார்… நான் என் வேலையை ராஜினாமா செய்யுறேன். இனிமேல் நான் இந்த கம்பெனியில நீடிக்க விரும்பல. என் லெட்டரை ஏத்துக்கோங்க,” என்றாள் கறாரான குரலில்.
கந்தர்வன் அவளது முகத்தையே சில நொடிகள் மௌனமாகப் பார்த்தான். அவனது முகபாவனையில் எந்தவொரு அதிர்ச்சியோ, கோபமோ தெரியவில்லை. அவன் மிகவும் அலட்சியமாக, தன் பேனாவை எடுத்து அந்த ராஜினாமா கடிதத்தில் கையெழுத்திட்டான்.
“ஓகே இளவஞ்சி… உன் ரெசிக்னேஷனை நான் ஏத்துக்குறேன். நீ தாராளமா கிளம்பலாம்,” என்று தன் கனத்த குரலில் மிகவும் சாதாரணமாகக் கூறினான்.
இளவஞ்சிக்கு ஒரு நொடி தூக்கி வாரிப்போட்டது. எதற்கும் சண்டையிடும் குணம்கொண்ட இந்த அசுரன், தன்னைத் தன் காதலாலும் அதிகாரத்தாலும் வம்பழிக்கும் இந்த கந்தர்வன்… இவ்வளவு சீக்கிரம், எந்தக் கேள்வியும் கேட்காமல் தன் விலகலை எப்படி அமைதியாக ஏற்றுக்கொண்டான்? அவளது அசுர மூளைக்குள் ஒரு பெரிய புதிரும் குழப்பமும் குடைந்தது. ஆனால், அவள் அதை வெளியே காட்டிக் கொள்ளாமல், அவனுக்கு ஒரு சிறிய தலைவணக்கம் செய்துவிட்டு அங்கிருந்து வெளியேறினாள். அவளது தோழி அகிலா மற்றும் அவளது அண்ணன் கௌதம் உதவியுடன் தன் சொந்த வீட்டிலிருந்த பொருட்களையும் எடுத்துக்கொண்டு தன் புதிய பாதையை நோக்கி நடந்தாள்.
மறுநாள் காலை, கதையில் யாரும் எதிர்பாராத அந்தப் பெரிய ட்விஸ்ட் அரங்கேறியது!
கௌதம் தன் முன்னணி நிறுவனமான ‘கே.ஜி கன்ஸ்ட்ரக்ஷன்ஸ்’ (KG Constructions) சார்பாக, இளவஞ்சிக்கு ஒரு முக்கியப் பொறுப்பை வழங்கியிருந்தான். சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸும் கௌதமின் நிறுவனமும் இணைந்து சென்னை ஓஎம்ஆர் சாலையில் ஒரு மிகப்பெரிய ஐடி பார்க் கன்ஸ்ட்ரக்ஷன் ப்ராஜெக்ட் (Joint Venture Project Site) டெண்டரை எடுத்திருந்தனர். பல நூறு கோடி மதிப்புள்ள கூட்டு முயற்சி ப்ராஜெக்ட் அது.
கௌதமின் கம்பெனி பிரதிநிதியாக, தலையில் வெள்ளை நிறப் பாதுகாப்புத் தொப்பியை (Safety Helmet) அணிந்து கொண்டு, கையில் ப்ளூபிரிண்ட் மேப்போடு அந்தப் பிரம்மாண்டமான கன்ஸ்ட்ரக்ஷன் சைட்டில் வந்து நின்றாள் இளவஞ்சி. சுற்றிலும் சிமெண்ட் மூட்டைகளும், இரும்புச் கம்பிகளும், பிரம்மாண்டமான கிரேன் இயந்திரங்களும் அசைந்து கொண்டிருக்க, நூற்றுக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் வேலை செய்து கொண்டிருந்தனர்.
அப்போது, சைட்டின் வாசலில் ஒரு கறுப்பு நிறப் பிரம்மாண்டமான பிஎம்டபிள்யூ (BMW) கார் வந்து சீறிப்பாய்ந்து நின்றது. காரின் கதவைத் திறந்து கொண்டு, அசுரத்தனமான கம்பீரத்தோடு இறங்கினான் கந்தர்வன் சக்கரவர்த்தி! அவனது வெள்ளை நிறச் சட்டையின் கைகள் முழங்கை வரை மடிக்கப்பட்டிருக்க, அவனது உதடுகளில் ஒரு வஞ்சகமான, மாஸான புன்னகை விரிந்தது.
இளவஞ்சி அதிர்ச்சியில் அப்படியே உறைந்து போனாள். “கந்தர்வன் சாரா?! ஒரே இடத்தில், ஒரே சைட்ல நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒண்ணா வேலை பார்க்கிற மாதிரி ஆயிடுச்சா? நேற்று ஆபீஸ்ல அவன் ஏன் என் ராஜினாமாவை அவ்வளவு சீக்கிரம் அமைதியா ஏத்துக்கிட்டான்னு இப்போதான் புரியுது! அவனோட அசுர மூளை ஏற்கனவே இதைக் கணிச்சுதான் காய நகர்த்தியிருக்கு!” என்று அவளது இதயம் பலமாக அடித்துக் கொண்டது.
கந்தர்வன் விறுவிறுவென அசுர நடையோடு இளவஞ்சியை நோக்கி நடந்தான். அவனது பூட்ஸ் காலடிகளின் சத்தம் அவளது ஒட்டுமொத்த உடம்பையும் நடுங்க வைத்தது. அவளருகே வந்து நின்று, தன் சன்கிளாஸைக் கழற்றியபடி அவளது முகத்தையே உற்றுப் பார்த்தான்.
“என்ன இளவஞ்சி மேடம்… நேத்து ஆபீஸ்ல ரெசிக்னேஷன் லெட்டரைக் கொடுத்துட்டு ரொம்பப் பெருமையா கிளம்புனே? இந்த கந்தர்வனைத் தாண்டி உன்னால ஒரு அடியைக் கூட எடுத்து வைக்க முடியாதுடி! இனிமேல் இந்தச் சைட்ல தினமும் நீ எனக்கு முன்னாடிதான் நின்னு வேலை பார்க்கணும்,” என்று தன் முரட்டுத்தனமான குரலில் வம்படியாகக் கேட்டான்.
இளவஞ்சி தன் பதற்றத்தை வெளியே காட்டிக் கொள்ளாமல், “நான் இங்க கௌதம் சாரோட கம்பெனி பிரதிநிதியா வேலை பார்க்க வந்திருக்கேன் சார். தேவையில்லாம பேசாதீங்க,” என்று கறாராகக் கூறினாள்.
“தேவையில்லாம பேசாதீங்கவா? உன்னோட இந்தத் திமிர்தான்டி எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு,” என்று கூறிய கந்தர்வன், சுற்றிலும் ஆட்கள் இருப்பதைக் கூடப் பொருட்படுத்தாமல், அவளருகே இன்னும் ஒரு அடி நெருங்கி வந்தான். அவனது உடலின் வெப்பமும், அவனது அசுரத்தனமான ஆண்மையின் வாசனையும் இளவஞ்சியை நிலைகுலைய வைத்தன.
கந்தர்வன் அவளது காதோரம் குனிந்து, “கல்யாண வேலைகள் அங்க என் வீட்ல சினேகா கூட நடந்துட்டு இருக்கு இளவஞ்சி… ஆனா இந்த கந்தர்வனோட அசுர மூளை முழுக்க நீ மட்டும்தான்டி இருக்கே. நீ என்னை விட்டுட்டுப் போகணும்னு நினைக்கிறே… ஆனா நான் உன்னை இன்னும் நெருங்கணும்னு நினைக்கிறேன்,” என்று வம்படியாகத் தொல்லை கொடுத்துத் தன் ஆதிக்கத்தைக் காட்டினான்.
இளவஞ்சிக்கு அவனது செய்கைகள் கோபத்தையும் தவிப்பையும் தந்தாலும், அவளது மனதிற்குள் ஒரு பெரிய சோகம் குடைந்தது. “இவருக்கு இன்னும் என்னைப்பற்றி, என் உடம்பில் இருக்கும் அந்தப் பிறப்புக் குறைபாட்டைப் பற்றி எதுவுமே தெரியவில்லை… அதனால்தான் மத்த சாதாரணப் பொண்ணுங்க மாதிரி என்னையும் நினைச்சு இப்படி வம்படி பண்ணிட்டு இருக்காரு. எல்லாம் தெரிஞ்சா இவரும் என்னை வெறுத்து ஒதுக்கிடுவாரு,” என்று நினைத்து அவளது நெஞ்சு தவித்துக் கண்ணீர் முட்டியது.
கந்தர்வனின் இந்த வம்படியான தொல்லையும், ஒரே இடத்தில் வேலை பார்க்க வேண்டிய அந்த மாஸ் ட்விஸ்ட்டும், இளவஞ்சியின் மனதிற்குள் இருந்த அந்த ரகசியத் தவிப்பும் அந்தப் பிரம்மாண்ட கன்ஸ்ட்ரக்ஷன் சைட்டில் ஒரு புதிய விசித்திரமான காதலுக்கான அஸ்திவாரத்தை இன்னும் பலமாகப் போடத் தொடங்கியது!
………………
