அத்தியாயம் 3
மாளிகையின் வரவேற்பறையில் ஒருவிதமான உறைந்த நிசப்தம் நிலவியது. வாசலில் வந்து நின்ற அந்த விலையுயர்ந்த கார், அந்த வீட்டின் அமைதியைக் குலைத்திருந்தது. கார் கதவு திறக்கப்பட, அதிலிருந்து இறங்கிய அந்த இருவரின் முகத்திலும் ஒருவிதமான மேட்டிமைத்தனமும், அதே சமயம் ஒரு மர்மமான புன்னகையும் இருந்தது. அவர்கள் வேறு யாருமல்ல, அக்னியின் மறைந்த மனைவி ஸ்வேதாவின் பெற்றோர்—நடராஜனும், கோமதியும்.
சுந்தரமூர்த்தியும் சாவித்திரியும் அவர்களைக் கண்டதும் ஒருவித நடுக்கத்துடன் எழுந்து நின்றனர். ஆனால், மாடியிலிருந்து இறங்கி வந்த அக்னியின் முகத்திலோ எந்தச் சலனமும் இல்லை. அவனது கண்கள் மட்டும் கரிக்கட்டையாய் தகித்தன. அவன் படிக்கட்டுகளில் இறங்கி வந்த தோரணை, ஒரு சிங்கம் தன் எல்லைக்குள் நுழைந்த அந்நியர்களைப் பார்ப்பது போல இருந்தது.
“எதுக்கு இங்க வந்தீங்க?” அக்னியின் குரல் ஒரு சாட்டையடியைப் போல அந்த ஹாலில் ஒலித்தது.
“என்ன அக்னி… வந்தவங்களை வான்னு கூட சொல்லாம இப்படி முறைக்கிற? நாங்க எங்களோட பேரப் பசங்களைப் பார்க்க வந்திருக்கோம்,” என்றார் நடராஜன், ஒருவிதமான நக்கலுடன்.
தோட்டத்தில் குழந்தைகளுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்த சங்கமித்ரா, உள்ளே நிலவிய அந்த இறுக்கமான சூழலை உணர்ந்து மெதுவாகக் குழந்தைகளை அழைத்துக் கொண்டு ஹாலுக்கு வந்தாள். அவள் உள்ளே நுழைந்த அந்த நொடி, கோமதியின் கண்கள் அவளை உச்சி முதல் பாதம் வரை ஒருவித ஏளனத்துடன் அளவெடுத்தன.
“யாரு இது அக்னி? உன் வீட்டுக்கு புதுசா வந்திருக்கிற வேலைக்காரியா? பாக்க அழகா பச்சைக்கிளி மாதிரி இருக்காளே… ஒருவேளை என் பொண்ணோட இடத்தை இவளை வைச்சு நிரப்பப் பாக்குறியா?” என்று கோமதி விஷத்தைக் கக்கினார்.
அக்னியின் தாடை நரம்புகள் துடித்தன. அவன் ஒரு அடி முன்னே வர, நடராஜன் பயத்தில் பின்வாங்கினார். “வாயை மூடுங்க! அவ என் பசங்களை வழிநடத்த வந்திருக்கிற சங்கமித்ரா. அவளைப் பத்திப் பேச உங்களுக்கு எந்தத் தகுதியும் இல்லை. என் பொண்டாட்டியா இருந்த ஸ்வேதா எப்படிப்பட்டவன்னு எனக்குத் தெரியும், உங்களுக்கும் தெரியும். இனியும் அவ பேரைச் சொல்லி இந்த வீட்டுக்குள்ள நுழையப் பார்த்தீங்கன்னா, விளைவு ரொம்ப மோசமா இருக்கும்,” என்று எச்சரித்தான்.
சங்கமித்ரா அப்படியே உறைந்து நின்றாள். அக்னியின் அந்த ஆக்ரோஷமான பேச்சு அவளை மிரட்டியது. அதே சமயம், ஸ்வேதாவின் பெற்றோர் தன்னை ஒரு கேவலமான கண்ணோட்டத்தில் பார்ப்பதை அவளால் சகித்துக் கொள்ள முடியவில்லை. அவள் ஆரியனை இன்னும் பலமாக அணைத்துக் கொண்டாள்.
“மித்ரா… பசங்களை மேல கூட்டிட்டுப் போ!” அக்னி கட்டளையிட்டான். அவனது குரலில் இருந்த அந்த அதிர்வு அவளைச் செயல்பட வைத்தது.
அவள் குழந்தைகளை அழைத்துக் கொண்டு மாடிக்குச் சென்றபோது, பின்னால் கோமதியின் குரல் கேட்டது. “பயப்படாத அக்னி… நாங்க சும்மா பார்க்க வரல. என் பொண்ணு போனதுக்கு அப்புறம் இந்த வீட்டோட சொத்துல எங்களுக்கும் பங்கு இருக்கு. அதைச் சட்டப்படி கேட்கத்தான் வந்திருக்கோம்.”
அக்னி சிரித்தான். அந்தச் சிரிப்பு ஒரு நரகத்தின் கதவு திறப்பது போலக் குரூரமாக இருந்தது. “சொத்தா? ஸ்வேதா என் வாழ்க்கையில பண்ணின துரோகத்துக்கு, நீங்க வாழ்நாள் முழுக்க பிச்சை எடுத்தாலும் அந்தப் பாவத்துக்கு ஈடாகாது. வெளியே போங்க!” என்று கத்திவிட்டுத் திரும்பினான்.
அவன் ஆவேசமாக மாடிக்கு வந்தபோது, சங்கமித்ரா குழந்தைகளின் அறையிலிருந்து வெளியே வந்து கொண்டிருந்தாள். அக்னி அவளைப் பார்த்த வேகத்தில் அவளது கையைப் பற்றித் தன் அறைக்குள் இழுத்துச் சென்றான். கதவை ஓங்கி மூடியவன், அவளைச் சுவற்றோடு சேர்த்து அழுத்தினான்.
அவனது மூச்சுக்காற்று அனலாக அவளது முகத்தில் பட்டது. அவனது கண்கள் சிவந்து போயிருந்தன. “இப்போ சந்தோஷமா? இந்த வீட்டுல என்ன நடக்குதுன்னு எல்லாத்தையும் தெரிஞ்சுக்கணும்னு துடிச்சியே… இப்போ பாத்தியா? அந்த ஸ்வேதா கொடுத்த ரணம் இன்னும் ஆறல, அதுக்குள்ள அவ பெத்தவங்க வந்து நிக்கிறாங்க,” என்று கத்தினான்.
“சார்… நான் ஒன்னும் கேக்கலையே… விடுங்க என் கையை வலிக்குது,” என்று மித்ரா கெஞ்சினாள்.
அக்னி அவளது கண்களை ஆழமாகப் பார்த்தான். அவனது கைகள் அவளது மென்மையான தோள்களில் இன்னும் அழுத்தம் கொடுத்தன. “உன்னைப் பார்த்தா எனக்கு அவ ஞாபகம் வரல மித்ரா… உன்னைப் பார்த்தா எனக்குள்ள ஏதோ ஒரு புதுவிதமான எரிச்சல் வருது. நீ ஏன் இவ்வளவு அமைதியா இருக்க? ஏன் என் கோபத்தை இன்னும் தூண்டுற?” என்று கேட்டபடி அவளது முகத்திற்கு மிக அருகில் குனிந்தான்.
அவனது நெருக்கம் அவளது புலன்களைச் சிதறடித்தது. அவனது கட்டுமஸ்தான மார்பு அவளது மேனியில் உரச, மித்ராவிற்கு இதயம் நின்றுவிடும் போல இருந்தது. அவனது பார்வையில் இப்போது கோபம் மட்டும் இல்லை, ஒரு சொல்ல முடியாத தாகமும் இருந்தது. அவன் அவளது இதழ்களை ஒரு வினாடி வெறித்துப் பார்த்துவிட்டு, சட்டென்று அவளை விடுவித்தான்.
“இன்னைக்கு நைட்டுக்குள்ள அந்த ரெண்டு பேரும் இந்த வீட்டை விட்டுப் போகணும். அதுக்கு நீதான் எனக்கு உதவப்போற,” என்றான் அக்னி, ஒரு மர்மமான குரலில்.
“நானா? நான் என்ன பண்ண முடியும் சார்?” என்று மித்ரா அதிர்ச்சியுடன் கேட்டாள்.
அக்னி அவளை நோக்கி ஒரு அடி எடுத்து வைத்து, அவளது கூந்தலை மெல்ல வருடினான். அந்தத் தொடுதல் அவளுக்குள் ஒரு நடுக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. “நீதான் ஸ்வேதாவோட இடத்துல இருக்கிறவன்னு அவங்க நம்பணும். இந்த வீட்டோட ராணி நீதான், அக்னியோட அதிகாரத்துல உனக்கும் பங்கு இருக்குன்னு அவங்களுக்குப் புரிய வைக்கணும். செய்வியா?” என்று ஒருவிதமான ஆதிக்கக் குரலில் கேட்டான்.
மித்ரா திகைத்து நின்றாள். இது ஒரு நாடகமா அல்லது அக்னியின் நிஜமான ஆசையா என்று அவளுக்குப் புரியவில்லை.
ஆனால், அக்னியின் அந்தத் தகிக்கும் கண்களுக்கு முன்னால் அவளால் ‘இல்லை’ என்று சொல்ல முடியவில்லை.
அக்னியின் இந்த விளையாட்டில் அவள் ஒரு பகடைக்காயாக மாறப்போகிறாள் என்பது மட்டும் அவளுக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தது.
மாளிகையின் ஹாலில் ஸ்வேதாவின் பெற்றோர் இன்னும் அமர்ந்திருக்க, அக்னியின் அறையில் ஒரு புதிய யுத்தத்திற்கான அஸ்திவாரம் போடப்பட்டது.
மித்ரா ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தாள். வானம் கருத்துப் போய் மழையைப் பொழியக் காத்திருந்தது, அவளது வாழ்க்கையில் வீசப்போகும் புயலைப் போலவே.
ஆனால் அவளால் அமைதியாக இருக்க முடியவில்லை.
அக்னியின் அந்தத் திடீர் முடிவு சங்கமித்ராவை நிலைகுலையச் செய்தது. “சார், இது என்ன விளையாட்டு? நான் இங்க வேலைக்கு வந்தது உங்க பசங்களுக்காக மட்டும்தான். இந்தச் சொத்து, அந்தப் பெரியவங்க பிரச்சனை இதுல எல்லாம் என்னை ஏன் இழுக்குறீங்க?” என்று அவள் ஆவேசமாகக் கேட்டாள்.
அக்னி ஜன்னல் ஓரம் சென்று கைகளை இறுகக் கட்டிக் கொண்டு நின்றான். அவனது அகலமான முதுகுப்புறம் அவளது கோபத்திற்குப் பதிலளிக்காமல் மௌனமாக இருந்தது. பின் மெல்லத் திரும்பி அவளைப் பார்த்தான். அவனது கண்கள் சிவந்து போயிருந்தன.
“விளையாட்டு இல்ல மித்ரா… இது பாதுகாப்பு. அந்த ரெண்டு பேரும் இங்க வந்தது என் பேரப் பசங்களைப் பார்க்க இல்ல. என் பசங்க பேர்ல இருக்கிற சொத்து மேல அவங்களுக்கு ஒரு கண்ணு இருக்கு. அவங்ககிட்ட இருந்து என் பசங்களைக் காப்பாத்த எனக்கு ஒரு அரண் வேணும். அது நீதான்,” என்றான் அக்னி, குரலில் ஒருவிதமான அழுத்தத்துடன்.
“அதுக்காக எதுக்கு நான் உங்க மனைவியா நடிக்கணும்? அது தப்பு சார்!” என்று மித்ரா தன் நிலையில் உறுதியாக நின்றாள்.
அக்னி அவளை நோக்கிச் சில அடிகள் எடுத்து வைத்தான். அவனது அனல் வீசும் பார்வை அவளது முகத்தில் படிந்தது. “யார் உன்னை என் மனைவியா நடிக்கச் சொன்னது? நான் சொன்னது… நீ இந்த வீட்டோட முழு அதிகாரமும் கொண்ட ஒரு கேர் டேக்கர். என் பசங்களோட உயிருக்கும், சொத்துக்கும் நீதான் பொறுப்புன்னு அவங்களுக்குப் புரிய வைக்கணும். நீ வெறும் வேலைக்காரி இல்ல, நீ அவங்களுக்கு ஒரு தாய் மாதிரி. அந்த அதிகாரம் உனக்கு இருக்குன்னு தெரிஞ்சா தான் அவங்க என் பசங்க கிட்ட நெருங்க மாட்டாங்க,” என்று விளக்கினான்.
அவன் ஒரு அலமாரியைத் திறந்து, ஒரு புதிய கரும்பச்சை நிறப் பட்டுச் சேலையை எடுத்தான். “இதை உடுத்திக்கிட்டு கீழே வா. உன்னோட தோற்றமே அந்த நரிகளுக்கு ஒரு எச்சரிக்கையா இருக்கணும். ஒரு அனாதை இல்லத்துப் பொண்ணுன்னு அவங்க உன்னை நினைச்சுட்டிருக்காங்க. ஆனா நீ யாருன்னு அவங்களுக்குப் புரிய வைக்க வேண்டிய நேரம் இது,” என்று சேலையை அவளிடம் நீட்டினான்.
சங்கமித்ரா தயக்கத்துடன் அந்தச் சேலையை வாங்கினாள். அரை மணி நேரம் கழித்து, அவள் அந்தச் சேலையை உடுத்தி, தன் கருகரு கூந்தலை அள்ளி முடிந்து, நெற்றியில் ஒரு சிறிய பொட்டுடன் கீழே இறங்கி வந்தாள். 23 வயதின் அந்த நளினம், அந்தப் பட்டுச் சேலையில் ஒரு ராஜகுமாரி போல அவளைக் காட்டியது.
கீழே ஹாலில் நடராஜனும் கோமதியும் ஏதோ விவாதித்துக் கொண்டிருந்தனர். அக்னி சோபாவில் அமர்ந்து ஒரு கோப்பையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். மித்ரா கீழே வந்ததும், அக்னியின் கண்கள் ஒரு நிமிடம் இமைக்க மறந்து அவளையே பார்த்தன. அவனது பார்வையில் இருந்த அந்த வியப்பை அவனால் மறைக்க முடியவில்லை.
அக்னி எழுந்து நின்றான். “மித்ரா… இங்க வா,” என்று அவளை அழைத்தான். அவனது குரலில் இப்போது ஒரு புதிய கம்பீரம் இருந்தது. அவன் அவளது தோளில் கை வைத்து, அவளை அந்த இருவருக்கும் முன்னால் நிறுத்தினான். அவனது கையின் தொடுதல் மித்ராவிற்கு ஒருவிதமான பாதுகாப்பையும், அதே சமயம் ஒரு சிறு நடுக்கத்தையும் தந்தது.
“நடராஜன் சார்… இவள்தான் சங்கமித்ரா. இனி என் பசங்களோட எல்லா தேவைகளையும், அவங்க பேர்ல இருக்கிற சின்னச் சின்ன விவகாரங்களையும் இவ தான் கவனிப்பா. என் பெர்மிஷன் இல்லாம இவ யாரையும் பசங்க கிட்ட விடமாட்டாள். சோ… நீங்க இனி சொத்து, பங்குன்னு எதைப் பேசினாலும் அது இவளோட சம்மதம் இல்லாம நடக்காது,” என்றான் அக்னி.
கோமதி ஏளனமாகச் சிரித்தார். “ஒரு வேலைக்காரப் பொண்ணு சொல்றதைக் கேட்டு நாங்க கிளம்பணுமா அக்னி?”
அக்னி சட்டென்று மித்ராவின் இடுப்போடு சேர்த்து அவளைத் தன் பக்கம் அணைத்துக் கொண்டான். அந்த நெருக்கத்தில் மித்ராவிற்கு மூச்சு நின்றது. அவனது சூடான உடல் அவளது மேனியில் பட, அவளது இதயம் தாளம் தப்பியது. “வேலைக்காரி இல்ல மேடம்… இவ என் பசங்களுக்குத் தாய். அக்னி புத்திரன் எவளையும் சும்மா இந்த வீட்டுக்குள்ள விடமாட்டான். இவளுக்கு இருக்கிற அந்தஸ்து என்னன்னு உங்களுக்குப் புரியாது. இப்போ கிளம்புங்க!” என்று கர்ஜித்தான்.
அவனது அந்த ஆக்ரோஷமான ஆளுமைக்கு முன்னால் அவர்களால் நிற்க முடியவில்லை. அவமானத்துடன் அவர்கள் வெளியேறினர். அவர்கள் கார் மறைந்ததும், அக்னி மெல்ல அவளை விடுவித்தான். ஆனால், அவனது கை இன்னும் அவளது தோளில் ஒரு மெல்லிய அழுத்தத்தைக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது.
மித்ரா விலகி நின்றாள். அவளது முகம் சிவந்து போயிருந்தது. “சார்… எதுக்கு இப்படி நெருக்கமா வந்து நடிக்கணும்? அவங்க கிளம்பிட்டாங்கள்ள?” என்று கேட்டாள்.
அக்னி அவளை ஊடுருவிப் பார்த்தான். “நடிக்கல மித்ரா… அந்த நிமிஷம் எனக்குத் தோணினதை நான் செஞ்சேன். உன்னோட இந்தத் தோற்றம்… எனக்கே கொஞ்சம் ஆச்சரியமாத்தான் இருக்கு,” என்று மர்மமாகச் சொல்லிவிட்டுத் தன் அறைக்குச் சென்றான்.
சங்கமித்ரா அப்படியே நின்றாள். அக்னியின் அந்தத் தொடுதலும், அவனது பார்வையும் அவளது அடிமனதில் ஏதோ ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தத் தொடங்கிவிட்டது. அக்னியின் இந்த ஆட்டத்திற்குப் பின்னால் ஏதோ ஒரு பெரிய காதல் வலை பின்னப்படுவது அவளுக்கு அப்போது தெரிந்திருக்கவில்லை.
