அத்தியாயம் 20
எப்படியோ பல போராட்டங்களுக்குப் பிறகு, கை அசைத்துத் தான் உயிரோடு பிழைத்திருக்கிறேன் என்பதைத் தன் கணவனுக்கு லாவண்யா சுட்டிக்காட்டினாள். அவளது அசைவில் அதிர்ந்து போனவன் மருத்துவரை அழைக்க, இரண்டு மணி நேரச் சிகிச்சைக்குப் பிறகு வெளியே வந்த மருத்துவர் மகிழ்ச்சியான செய்தியைச் சொன்னார்.
“எப்பவும் போலச் சொல்ற அதே டயலாக் தான்… மெடிக்கல் மிராக்கிள் (Medical Miracle)! அவங்க பிழைச்சுட்டாங்க. ஆனா கொஞ்சம் ரெஸ்ட் தேவைப்படுது. மறுபடியும் ரூமுக்குள்ள போய் எமோஷனலா (Emotional) எதுவும் பேசி அவங்களை வற்புறுத்த வேண்டாம்,” என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றார்.
இரவு இரண்டு மணி ஆனது. அனைவரும் உறங்கிய பிறகும் விகாஸ் உறங்காமல் அறைக்குள் சென்று, உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் தன் மனைவி அருகே அமர்ந்து அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். விடியற்காலையில் ஆண்கள் அனைவரும் வெளியே சென்று விட, விகாஸ் மட்டும் அட்டெண்டர் அறைக்குள் சென்று குளித்து முடித்து, ஏற்கனவே வேலை ஆட்கள் மூலம் கொண்டு வரப்பட்ட தன் உடையை மாற்றிக் கொண்டு வெளியில் அமர்ந்து கொண்டான்.
நர்ஸ் மற்றும் ஆயம்மா இருவரும் சேர்ந்து லாவண்யாவுக்கு உடைகளை மாற்றிக் கொண்டிருக்க, அகல்யா அவர்களுக்குத் துணையாக இருந்தாள். லாவண்யா கண் விழித்து அனைவரையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். ஆனால் எதுவும் பேசவில்லை; அமைதியாகப் பதுமை போலவே இருந்தாள். விகாஸ் மட்டும் அவ்வப்போது வந்து அவள் தலையை வருடி விட்டுச் செல்வான். அனன்யா சிறு குழந்தை என்பதால், அன்னலட்சுமி குழந்தையைக் கையோடு வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றுவிட்டார்.
காலை 10 மணி அளவில் அனைவரும் ஆஜராகி இருந்தனர். அது பெரிய ஸ்பெஷல் வார்டு என்பதால் அனைவரும் ஒரு இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டு லாவண்யாவைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அவள் சற்று பயத்தோடும் குழப்பத்தோடும் அனைவரையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
“இப்போ உங்களுக்கு உடம்பு எப்படி இருக்கு??” என்று மீனாட்சி கேட்டதற்கு, “பரவாயில்லை” என்பது போலத் தலையாட்டினாள் லாவண்யா.
“நேத்து ஏன் உங்களுக்கு அப்படி ஆச்சு? எப்படித் தலையில அடிபட்டது? டாக்டர் சொன்னது உன்னை யாரோ வற்புறுத்தி துன்பப்படுத்தித் தலையில இடிச்ச மாதிரி இருக்குன்னு. என்ன நடந்ததுன்னு சொன்னாத்தானே எங்களுக்குத் தெரியும்? தயவு செஞ்சு சொல்லும்மா,” என்று மீனாட்சி கேட்டார்.
அவரைப் பார்த்த லாவண்யா, “நேத்து என்ன நடந்தது? சரி… நீங்க யாரு அத்தை? இவங்க எல்லாம் நம்ம ரிலேட்டிவா? எனக்கு ஏதோ ஆக்சிடென்ட் ஆகி இருக்குன்னு தெரியுது. ஆனா ஆதி மச்சான் டோட்டலா ஆளு மாறிப் போயிட்டாரே? அவருக்குத் தாடி இருக்காதே? மீசை கூட அரும்பு மீசை தானே இருக்கும்? அண்ணா, நீ என்ன ஒரு மாதிரி அங்கிள் லுக்ல தெரியுற? ஏன் அகல் விளக்கு… நீ என்னடி, புடவை கட்டத் தெரியாதுன்னு பாவாடை சொக்கா போட்டுட்டுத் தானே திரிஞ்சுக்கிட்டு இருப்ப? நீ என்ன புடவை கட்டிக்கிட்டு பெரிய பொம்பளை மாதிரி இருக்க? ஓ மை காட்! இங்க என்ன நடக்குதுன்னு கொஞ்சம் சொல்றீங்களா??” என்று கேட்டாள்.
அழுத்தமாகச் சொல்லப்பட்ட ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அங்கிருந்தவர்களை அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியது. இது என்ன புதுக் கதையாக இருக்கிறது என்று அனைவரும் குழம்பினர். உடனே மருத்துவரை அழைத்து லாவண்யா சொன்னதை விளக்கினர்.
மருத்துவர் சோதித்துவிட்டுச் சொன்னார்: “வலது பக்கத் தலையில் அடிபட்டதால மூளைக்குச் செல்லும் நரம்பில் ஒரு சிறிய அதிர்ச்சி ஏற்பட்டிருக்கு. இதனால அவங்க சில பழைய கசப்பான விஷயங்களை மனதிற்குள் அழுத்தி வச்சிருந்திருக்கலாம். நேத்து பலமாக அடிபட்ட அந்த அதிர்ச்சியில், அவங்க சில பல வருஷ ஞாபகங்களை மறந்து போயிருக்கலாம். இதை ரெட்ரோகிரேட் அம்னீஷியா (Retrograde Amnesia) என்று சொல்லலாம். அவங்க இப்போ எந்தக் காலக்கட்டத்தில் இருக்காங்கன்னு நீங்கதான் கண்டுபிடிக்கணும். பழைய ஞாபகம் எப்போது வரும் என்று சொல்ல முடியாது; வரலாம் அல்லது வராமலும் போகலாம்.”
மருத்துவர் சென்றுவிட, லாவண்யாவை வைத்து என்ன செய்வது என்று யாருக்கும் புரியவில்லை. பழைய விஷயங்களை அவளிடம் சொல்லலாமா வேண்டாமா என்று விகாஸ் குழப்பமாக இருந்தான்.
“ஏய் நீ நைட்டி பாய் (Nighty Boy) தானே? டேய் விகாஸ்… எப்படி இருக்க? என்னடா ஆளே மாறிப் போயிட்ட? நீ மட்டும் தான் வந்து இருக்கியா, நம்ம பிரெண்ட்ஸ் யாரும் வரலையா? சரி, நான் எத்தனை நாள் ஹாஸ்பிடல்ல அட்மிட் ஆகி இருந்தேன்? நமக்கு 5th செமஸ்டர் வேற நடந்துட்டு இருந்ததே… எக்ஸாம் முடிஞ்சிடுச்சா இல்ல இனிமே தான் இருக்கா?” என்று லாவண்யா கேட்க, விகாஸ் அவளைப் பேயறைந்தது போலப் பார்த்தான். வெளியே இருந்தவர்கள், “இவள் இன்னும் காலேஜ் காலத்திலேயே இருக்கிறாளே” என்று சிரிக்கத் தொடங்கிவிட்டனர்.
“ஏன் யாரும் பதில் சொல்ல மாட்டேங்குறீங்க? என் டிரஸ் என்ன இது?” என்று குனிந்து பார்த்த லாவண்யா, தன் கழுத்தில் இருந்த மஞ்சள் தாலியைப் பார்த்தாள். அவளது கண்கள் விரிந்தன. தாலியைத் தொட்டுப் பார்த்துவிட்டு ஆதித்யாவை நோக்கினாள்.
“டேய் ஆதி மச்சான்! நீ இந்த அகல் விளக்கைத் தானே லவ் பண்ணிட்டு இருந்த? என் கழுத்துல எதுக்குத் தாலி கட்டுன? எங்க அப்பா அத்தைக்கிட்ட வாங்குன சத்தியத்துக்காக என் கழுத்துல தாலி கட்டுனியா? அடப்பாவி… லவ் பண்ற பொண்ணுக்குத் துரோகம் பண்றியே, நீ எல்லாம் நல்ல மனுஷனா??” என்று ஆதியை வறுத்தெடுத்தாள்.
கணேஷ் தன் தலையில் அடித்துக் கொண்டான். “அண்ணா, அவங்க ரெண்டு பேரும் லவ் பண்ணவங்கன்னு இவளுக்குத் தெரியுது. ஆனா இவளை யாரு கல்யாணம் பண்ணாங்கன்னு தான் தெரியல,” என்று முணுமுணுத்தான்.
அன்னலட்சுமி லாவண்யாவை அணைத்துக்கொண்டு அழ ஆரம்பித்துவிட்டார். “ஐயோ, என் அண்ணன் சாகும்போது உன் பொண்ணைப் பத்திரமா பார்த்துக்க சொன்னாரே… இவளுக்கு மட்டும் ஏன் இவ்வளவு சோதனை?” என்று அழுதார்.
லாவண்யா குழப்பத்துடன், “அத்தை எதுக்கு அழறீங்க? ஆதி மாமா எதுக்கு என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டாரு?” என்று மீண்டும் கேட்க…
“அடியே! ஆதித்யா உன்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கல. உன்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டது இதோ உன் கூடப் படிச்ச விகாஸ் தான். நீங்க ரெண்டு பேரும் லவ் பண்ணித் தான் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டீங்க. நேத்து தான் உங்க கல்யாணம் நடந்தது,” என்று கணேஷ் உண்மையை (சற்று மாற்றியமைத்து) சொன்னான்.
“ஐயோ என்ன சொல்றீங்க? இவரா எனக்குப் புருஷன்? இவருக்குப் பொண்ணுங்க கிட்டப் பேசவே தெரியாதே? இவரைப் போய் எனக்குக் கட்டி வச்சிருக்கீங்க? வாய்ப்பே இல்லை, நான் இவரை லவ் பண்ணிருக்கவே மாட்டேன்!” என்று லாவண்யா சொல்ல, விகாஸ் அவள் வாயை மூடினான்.
“லாவீ, நீ இப்போ காலேஜ் பொண்ணு கிடையாது. உனக்கு இப்போ 25 வயசு ஆகுது. ஆதி மாமா அகல்யாவைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு ரெண்டு குழந்தைகளை வச்சிருக்கான். நமக்கு நேத்து தான் கல்யாணம் ஆச்சு. எனக்குப் பேசத் தெரியாம இல்லை, உனக்காகத் தான் நான் வேற யார்கிட்டயும் பேசல. கொஞ்ச நேரம் ரெஸ்ட் எடு, நாங்க அப்புறம் பிளாஷ்பேக் (Flashback) சொல்றோம்,” என்றான் விகாஸ்.
“பிளாஷ்பேக் ரெடியா?” என்று அவள் சந்தேகமாகக் கேட்க, “ஆமாம், இத்தனை வருஷமா நடந்ததைச் சொல்லப் போறோம். வீட்டுக்குப் போய் மெதுவா பேசிக்கலாம்,” என்று விகாஸ் அவளைச் சமாதானப்படுத்தினான். அவன் சொல்லுக்குக் கட்டுப்பட்டு அவள் உறங்கத் தொடங்கினாள்.
மதியம் கண் விழித்தவளிடம் விகாஸ் மெதுவாகப் பேசினான்: “உனக்குக் கடைசியா என்ன ஞாபகம் இருக்கு?”
“நம்ம காலேஜ் ஃபைனல் இயர் (Final Year) படிக்கிறோம். அந்த அகல் விளக்கு நம்ம காலேஜ்ல ஃபர்ஸ்ட் இயர் ஜாயின் பண்ணி இருந்தா. அவ படிச்சாளோ இல்லையோ, ஆதித்யா மாமா கூட லவ் பயங்கரமா பண்ணா. அவங்க லவ் சீனைத் தான் நான் தினமும் லைவ் டெலிகாஸ்டா பார்ப்பேனே!” என்று லாவண்யா வெகுளியாகச் சிரித்தாள்.
விகாஸ் அவளது சிரிப்பில் மயங்கினாலும், கஷ்டப்பட்டுத் தன் கதையைத் தொடர்ந்தான்: “அப்புறம் 6th செமஸ்டர்ல நான் என் காதலைச் சொன்னேன். நீ முதல்ல வேணாம்னு சொன்னாலும் அப்புறம் புரிஞ்சுக்கிட்டு காதலிக்க ஆரம்பிச்ச. கேரியர்ல சாதிச்ச பிறகு தான் கல்யாணம்னு சொன்னதால நாம வெயிட் பண்ணோம். அப்புறம் கணேஷுக்கும் அஸ்வினிக்கும் கல்யாணம் ஆகி அனிருத் பிறந்தான். ஆதித்யாவும் அகல்யாவும் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டாங்க. அவங்களுக்கு ஆத்விக், அனன்யான்னு ரெண்டு குழந்தைங்க. நீ பிசினஸ்ல பிஸியா இருந்த. ஒரு வழியா முட்டி மோதி நேத்து தான் நாம பெருமாள் கோவில்ல கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டோம். ஈவினிங் ரிசப்ஷன்ல நீ தெரியாம மரத்துல மோதி அடிபட்டுடுச்சு. கண் முழிச்சு பார்த்தா நீ இத்தனை வருஷத்தைப் பின்னோக்கிப் போயிட்ட. நம்ம ஃபர்ஸ்ட் நைட் கூட நடக்காமப் போயிடுச்சு,” என்று வருத்தப்படுவது போல நடித்தான்.
லாவண்யா அந்தப் பொய்யை அப்படியே நம்பினாள். “அச்சச்சோ, இவ்வளவு நடந்துடுச்சா? சரி, பழசு மறந்து போனா என்ன… நீ தான் என் புருஷன்னு எல்லாரும் சொல்றாங்கல்ல? ஆனா எனக்குப் பழைய ஞாபகம் வர கொஞ்சம் டைம் எடுக்கும். உன்னை விட்டுப் போக மாட்டேன், பழகப் பார்க்கிறேன்,” என்று இயல்பாகச் சொன்னாள்.
அவள் கரங்களைப் பிடித்துக் கொண்ட விகாஸ், அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டு அணைத்துக் கொண்டான். “கணவன் தானே, அவனுக்கு இல்லாத உரிமையா?” என்று லாவண்யாவும் அவனைத் தழுவிக் கொண்டாள்.
வெளியே இருந்து கண்ணாடி வழியாக இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த கணேஷ், ஆதித்யாவின் முகத்தைப் பார்த்து, “அந்தப் பிளாஷ்பேக் ஃபேக் (Fake)!” என்று சொல்லிச் சிரிக்க, ஆதித்யாவும் அவனுடன் சேர்ந்து சிரித்தான்.
