9) தீராதவள் 🥰

அத்தியாயம் 9

மீட்டிங் முடிந்து அனைவரும் கலைந்து செல்லத் தொடங்கினர். அரங்கமே காலியாகிக் கொண்டிருந்த அந்தச் சூழலில், இளவஞ்சி மட்டும் தன் கைகளில் இருந்த கோப்புகளை அணைத்தபடி அப்படியே ஸ்தம்பித்து நின்றிருந்தாள். கம்பெனியின் பத்தாம் ஆண்டு விழா… அதுவும் சென்னையே உற்றுநோக்கப் போகும் ஒரு பிரம்மாண்டமான பார்ட்டியின் ஒட்டுமொத்தப் பொறுப்பும் இப்போது அவளது தோள்களில்.

“ஏன் இளவஞ்சி… பாஸ் கொடுத்த ஆர்டரைக் கேட்டு இன்னும் ஷாக்ல இருந்தே வெளியே வரலையா?”

அந்த முரட்டுத்தனமான கம்பீரக் குரல் கேட்டதும் இளவஞ்சி திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்தாள். மேடையிலிருந்து கீழே இறங்கி அவளை நோக்கி விறுவிறுவென நடந்து வந்து கொண்டிருந்தான் கந்தர்வன். அவனது கறுப்பு சூட்டின் கம்பீரமும், அவளை வம்பு இழுக்கத் துடிக்கும் அந்த அசுர விழிகளும் அவளுக்குள் ஒரு புதிய பதற்றத்தை உருவாக்கின.

அவள் சட்டென்று தன் உணர்வுகளைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு, “அப்படியெல்லாம் இல்லை சார். இவ்வளவு பெரிய பொறுப்பை நான் தனியா எப்படிக் கையாளப் போறேன்னு தான் யோசிச்சேன்,” என்று சற்றே தயக்கத்துடன் கூறினாள்.

கந்தர்வன் அவளுக்கு மிக அருகில் வந்து நின்றான். அவனது பிரம்மாண்டமான தோற்றம் அவளை முழுமையாக நிழலிட்டது. அவன் தன் கைகளைத் தன் கோட் பாக்கெட்டுக்குள் நுழைத்துக் கொண்டு, அவளது முகத்தை உற்றுப் பார்த்தான்.

“இந்த கந்தர்வன் சக்கரவர்த்தி யாருக்கும் சும்மா பொறுப்புகளைக் தூக்கிக் கொடுத்துட மாட்டான் இளவஞ்சி. உன்னோட அந்த எதற்கும் வளையாத நேர்மையும் திறமையும் எனக்கு நல்லாத் தெரியும். ஆனா…” என்று சற்றே இடைவெளி விட்டவன், தன் குரலை இன்னும் தாழ்த்தி, அவளுக்கு மட்டுமே கேட்கும் வம்படியான தொனியில் முணுமுணுத்தான்.

“நேத்து எங்க அப்பா உன்கிட்ட ஏதோ ரொம்ப எமோஷனலா பேசிட்டு இருந்தாரே? அதைப்பத்தி நீ இன்னும் என்கிட்ட எதுவும் சொல்லல. இந்த கம்பெனிக்குள்ள நடக்குற அத்தனையுமே இந்த பாஸுக்குத் தெரிஞ்சாகணும்,” என்று அவளது கண்களை ஊடுருவிப் பார்த்தான்.

கந்தர்வன் எங்கே தனஞ்செயன் ஐயா சொன்ன அந்தத் திருமணப் பேச்சைத் தெரிந்துகொண்டு விட்டானோ என்ற பயத்தில் இளவஞ்சியின் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. எப்போதும் பெண்களின் மத்தியில் தன் இஷ்டத்திற்கு வாழும் இந்த முரட்டுத்தனமான மனிதனுக்குத் தன்னைத் திருமணம் செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணம் தன் தந்தையின் மனதில் ஓடுவது தெரிந்தால், இவனது ஆண்மையின் அகந்தை தன்னை இன்னும் எப்படியெல்லாம் படுத்தி எடுக்கும் என்று நினைத்து அவளது உடம்பு நடுங்கியது.

அவள் தன் தடுமாற்றத்தை வெளியில் காட்டாமல், “ஐயா சும்மா கம்பெனி வேலைகளைப் பத்தித்தான் விசாரிச்சாங்க சார். அதைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லை. நான் கிளம்புறேன்,” என்று அவனது தீர்க்கமான பார்வையில் இருந்து தப்பிக்கத் தன் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு விறுவிறுவென அரங்கத்தை விட்டு வெளியேறினாள்.

அவள் போவதையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த கந்தர்வனின் உதடுகளில் ஒரு வஞ்சகப் புன்னகை அரும்பியது. “ஏதோ ஒரு பெரிய விஷயத்தை என்கிட்ட இருந்து மறைக்கப் பார்க்கிறே இளவஞ்சி. உன்னோட இந்தத் தவிப்பு எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு. உன்னை இன்னும் எப்படியெல்லாம் வம்பு இழுக்கப் போறேன்னு எனக்கே ஆர்வமா இருக்கு,” என்று தனக்குள்ளே முணுமுணுத்துக் கொண்டான்.

மறுபுறம், அக்கவுண்ட்ஸ் செக்ஷனுக்குத் திரும்பிய சினேகா, ஆத்திரத்தின் உச்சியில் தன் மேஜை மீது இருந்த பேனாவைத் தரையில் தூக்கி எறிந்தாள்.

“அந்த இளவஞ்சிக்கு ஒட்டுமொத்தப் பொறுப்பா? எல்லாரும் அவளையே கொண்டாடுறீங்க இல்ல? இருங்கடி… உங்க எல்லாருக்கும் ஒரு பெரிய அதிர்ச்சியைத் தர்றேன்,” என்று பற்களைக் கடித்தாள்.

அவளது தோழி ரம்யா அவளருகே வந்து, “சினேகா, இப்போ எதுக்குடி இவ்வளவு கோவப்படுறே? அவ கம்பெனியோட பிஏ… அவளுக்கு அந்தப் பொறுப்பைக் கொடுத்திருக்காங்க. இதுல நாம என்ன பண்ண முடியும்?” என்றாள் சாதாரணமாக.

சினேகா ரம்யாவைத் தீர்க்கமாகப் பார்த்து, உதடுகளில் ஒரு கொடூரமான புன்னகையை வரவழைத்துக் கொண்டாள். “நாம ஒன்னும் பண்ண வேண்டாம் ரம்யா. ஆனா, இந்த விழாவுக்கான பட்ஜெட் ஃபைல்ஸ், செலவுக் கணக்குகள் எல்லாமே நம்ம அக்கவுண்ட்ஸ் செக்ஷன் வழியாத்தானே போகணும்? மெயின் இன்சார்ஜ் அவளா இருந்தாலும், பணத்தைக் கையாளப் போறது நாமதான். இந்த பட்ஜெட் கணக்குல ஒரு பெரிய தில்லுமுல்லு செஞ்சு, அந்தப் பழியை இளவஞ்சி மேல தூக்கிப் போட்டா… அவளோட அந்த உத்தமி வேஷம் எல்லார் முன்னாடியும் கலைஞ்சிடும். அதுமட்டுமில்லாம, தனஞ்செயன் சார் முன்னாடி நான் இன்னும் நல்ல பிள்ளையா, அப்பாவியா நடிக்கிறதுக்கு இது ஒரு பெரிய வாய்ப்பா அமையும்,” என்று தன் வஞ்சகத் திட்டத்தின் அடுத்த கட்டத்தைக் கணக்குப் போட்டாள்.

சினேகா தன் தந்திரத்தை அரங்கேற்ற மிகவும் நிதானமாகக் காய் நகர்த்தத் தொடங்கினாள். அடுத்த நான்கு நாட்களுக்கு ஆபீஸில் அவள் எந்தவொரு தேவையற்ற வேலையையும் செய்யவில்லை. மிகவும் அடக்கமாகவும், அமைதியாகவும், எல்லாரிடமும் இன்முகத்தோடு பழகும் ஒரு அப்பாவியான பெண் போலவும் தன்னை முழுமையாகக் காட்டிக் கொண்டாள்.

மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு…

விழாவிற்கான ஆரம்பக்கட்ட பட்ஜெட் அறிக்கையைத் (Budget Report) தயாரித்துக் கொண்டு, தனஞ்செயன் ஐயாவின் கேபினுக்கு வெளியே நின்றிருந்தாள் சினேகா. அவளது முகம் ஒரு மாசற்ற அப்பாவியைப் போல அப்பட்டமாக மாற்றப்பட்டிருந்தது.

அவள் கதவைத் தட்டிவிட்டு உள்ளே நுழைந்தாள். தனஞ்செயன் தன் மேஜையில் ஏதோ ஒரு புத்தகத்தைப் படித்துக் கொண்டிருந்தார்.

“ஐயா… பிஸியா இருக்கீங்களா? அந்தப் பத்தாம் ஆண்டு விழாவுக்கான அக்கவுண்ட்ஸ் செக்ஷன் பட்ஜெட் ஃபைல்ஸை உங்ககிட்ட காட்டலாம்னு வந்தேன்,” என்று மிகவும் தாழ்மையான குரலில் கூறினாள் சினேகா.

தனஞ்செயன் நிமிர்ந்து பார்த்து, “வாம்மா சினேகா. என்ன விஷயம்?” என்று கனிவோடு கேட்டார். இந்தச் சில நாட்களில் சினேகா மிகவும் அமைதியாக, தன் வேலையை மட்டும் பார்த்துக் கொண்டு ஒழுக்கமாக நடப்பதைக் கவனித்த தனஞ்செயன் மனதில், ‘இவளும் ஏதோ நல்ல பொண்ணு மாதிரிதான் தெரியுறா’ என்ற எண்ணம் இன்னும் ஆழமாகியிருந்தது.

சினேகா கோப்பை அவரிடம் நீட்டிவிட்டு, “ஐயா… இளவஞ்சி மேடம் தான் இந்த விழாவுக்கு முழுப் பொறுப்பு. அவங்க கேட்டபடியே எல்லா பட்ஜெட்டையும் நாங்க ரெடி பண்ணிக் கொடுத்திருக்கோம். ஆனா, எனக்கு ஏனோ மனசு கேக்கலங்க ஐயா… சில கணக்குகள்ல எனக்குச் சின்ன சந்தேகம் இருக்கு. ஆனா அவங்க பெரிய போஸ்ட்ல இருக்கிறதால என்னால அவங்ககிட்ட நேடியா எதுவும் கேட்க முடியல,” என்று மிகவும் அப்பாவியாக, இழுத்துக் கொண்டே பேசினாள்.

தனஞ்செயன் சற்றே யோசனையுடன், “என்னம்மா சொல்றே? இளவஞ்சி கொடுத்த கணக்குல சந்தேகமா? அவ ரொம்ப நேர்மையான பொண்ணாச்சே,” என்றார் சற்றே ஆச்சரியத்துடன்.

“எனக்கும் அவங்களை ரொம்பப் பிடிக்குங்க ஐயா. அவங்க என் அக்கா மாதிரிதான். ஆனா, கம்பெனிப் பணம் வீணாகக் கூடாதுங்கிற நல்ல எண்ணத்துலதான் உங்ககிட்ட சொல்றேன். நீங்க ஒருமுறை இந்த ஃபைலைச் சரிபார்த்தா நல்லா இருக்கும்,” என்று தன் வஞ்சகப் பேச்சால் தனஞ்செயன் மனதில் ஒரு சிறிய சந்தேகப் பொறியைக் கச்சிதமாகத் தட்டிவிட்டாள் சினேகா.

தனஞ்செயன் அந்த ஃபைலை வாங்கி, “சரிம்மா, நான் பார்க்கிறேன். நீ போய் வேலையைக் கவனி,” என்றார்.

சினேகா அவருக்கு ஒரு மரியாதையான கும்பிடு போட்டுவிட்டு, தன் மனதில் எழுந்த அந்த அசுரத்தனமான வெற்றியின் புன்னகையோடு வெளியேறினாள். தனஞ்செயன் மனதில் இளவஞ்சியைப் பற்றிய அந்த அசைக்க முடியாத நல்ல அபிப்பிராயத்தில் ஒரு சிறிய விரிசலை உருவாக்குவதில் அவளது இந்த எமோஷனல் நாடகம் முதல் வெற்றியைப் பெற்றிருந்தது.

பத்தாம் ஆண்டு விழாவிற்கான நாட்கள் நெருங்க நெருங்க, சினேகாவின் இந்த மறைமுகமான வஞ்சகச் சதிவலைகளும், தனக்குள் இருக்கும் பிறப்பு ரகசியத்தை நினைத்துக் கந்தர்வனை விட்டு விலகத் துடிக்கும் இளவஞ்சியின் தவிப்பும் கதையை அந்தப் பிரம்மாண்டமான திருப்புமுனையை நோக்கி மிகவும் விறுவிறுப்பாக நகர்த்தத் தொடங்கின!

….

சினேகா தன் கேபினுக்குள் நுழைந்து கதவைச் சாத்தியதும், அவளது முகத்தில் இருந்த அந்த அப்பாவியான வேஷம் கலைந்து, வஞ்சகப் புன்னகை அப்பட்டமாக வெளிப்பட்டது.

“இளவஞ்சி… உன் நேர்மையைப் பத்தி அந்தப் பெரியவர் ரொம்பப் பெருமையா பேசிட்டு இருந்தாரே, இப்போ அவரோட நம்பிக்கையிலேயே ஒரு சின்ன ஓட்டையைப் போட்டுட்டேன். இந்த பட்ஜெட் குழப்பம் இன்னும் ரெண்டு நாள்ல வெடிக்கப் போற அந்தப் பத்தாம் ஆண்டு விழா பார்ட்டில உன்னை ஒட்டுமொத்தமா காலி பண்ணப் போகுதுடி!” என்று கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு ஜன்னல் வழியே மேல் தளத்தைப் பார்த்து வன்மத்தோடு முணுமுணுத்தாள் சினேகா.

மறுபுறம், மேல் தளத்தில் இளவஞ்சியின் நிலைமை முற்றிலும் தவிப்பாக இருந்தது. விழாவுக்கான ஏற்பாடுகள் ஒருபுறம் தீவிரமாக நடந்து கொண்டிருந்தாலும், அவளது அசுர மூளையைக் குடைந்து கொண்டிருந்தது தனஞ்செயன் ஐயா பேசிய அந்தத் திருமணப் பேச்சுதான்.

“அவர் எப்படிப்பட்ட முரட்டுத்தனமான மனிதர்… எப்போதும் தன்னைச் சுற்றிப் பல பெண்களோடு, தன் இஷ்டத்திற்கு வாழும் ஒரு பெண் பித்தன். அவரா எனக்குக் கணவர்? அதுமட்டுமில்லாம… எனக்குள் இருக்கும் இந்தப் பிறப்பு ரகசியம்… இந்தச் சமூகம் எனக்கு விதித்திருக்கும் அந்தப் பயங்கரமான சாபம் வெளியே தெரிந்தால் என் நிலைமை என்னாவது?” என்று நினைக்கும்போதே அவளது உடம்பெல்லாம் நடுங்கியது.

அவள் தன் மேஜையில் இருந்த கோப்புகளை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டு, தன் மன அழுத்தத்தைக் கட்டுப்படுத்தப் போராடினாள்.

அப்போது, சிஇஓ கேபினின் கதவு திறக்கப்பட்டு, கந்தர்வன் கம்பீரமாக வெளியே வந்தான். அவனது கறுப்பு சூட்டின் மிடுக்கான தோற்றமும், அவளை வம்பு இழுக்கத் துடிக்கும் அந்த அசுர விழிகளும் அவளை நோக்கித்தான் வந்தன.

அவன் மெதுவாக நடந்து அவளது மேஜையின் முன்னால் வந்து நின்றான். அவனது பிரம்மாண்டமான தோற்றம் அவளது இருக்கையையே முழுமையாக நிழலிட்டது.

“என்ன இளவஞ்சி… காலையில இருந்து கவனிச்சுட்டு இருக்கேன், உன் முகம் ஒரு மாதிரியா இருக்கு? பார்ட்டி ஒர்க் பிரஷரா… இல்ல எங்க அப்பா நேத்து உன்கிட்ட ஏதோ பேசினாரே, அந்தப் பேச்சோட தாக்கமா?” என்று தன் முரட்டுத்தனமான குரலில், லேசான வம்படியான தொனியில் கேட்டான் கந்தர்வன்.

இளவஞ்சி சட்டென்று தன் உணர்வுகளைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு, நிமிர்ந்து அவனது கண்களை நேருக்கு நேராகப் பார்த்தாள். “அப்படியெல்லாம் ஒன்னுமில்லை சார். விழாவுக்கான வேலைகள் நிறைய இருக்கு, அதைத்தான் சரிபார்த்துட்டு இருக்கேன்,” என்று சற்றே சவாலான குரலில் கூறினாள்.

கந்தர்வன் அவளது மேஜையின் மீது இரு கைகளையும் ஊன்றி, அவளுக்கு மிக அருகில் குனிந்தான். அவனது மூச்சுக்காற்றின் வெப்பம் அவளது முகத்தில் படர, அவளது இதயத் துடிப்பு எப்போதுமில்லாத வேகத்தில் எகிறியது. அவனது இந்தத் திடீர் நெருக்கமும், வம்படியாகப் பேசும் குணமும் அவளுக்குள் ஒரு விசித்திரமான நடுக்கத்தையும் ஈர்ப்பையும் ஒருசேர உருவாக்கியது.

“என்கிட்ட எதையும் மறைக்க முடியாது இளவஞ்சி. உன்னோட இந்தத் தவிப்பும், எதற்கும் வளையாத இந்தத் திமிரான பார்வையும் தான் எனக்குள்ள இருக்குற ஈகோவை இன்னும் அதிகமா தூண்டுது. இந்த பாஸ் கிட்ட இருந்து நீ அவ்வளவு சுலபமா விலகிப் போக முடியாது, ஞாபகம் வச்சுக்கோ!” என்று அவளது காதோரம் தாழ்ந்த, கம்பீரமான குரலில் முணுமுணுத்துவிட்டு, தன் கார் சாவியை எடுத்துக்கொண்டு அங்கிருந்து சிங்க நடை போட்டு வெளியேறினான்.

அவன் போவதையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த இளவஞ்சியின் நெஞ்சுக்கூடு வேகமாக ஏறி இறங்கியது. “அவரிடமிருந்து நான் விலக நினைத்தாலும், அவரது இந்த ஆதிக்கப் பார்வை என்னைச் சுற்றியே வருகிறதே… நான் என்ன செய்வேன்?” என்று தவித்தாள்.

நாட்கள் மிக வேகமாக நகர்ந்தன. இதோ, ஒட்டுமொத்த நிறுவனமும், இந்தத் தொழில்துறையே ஆவலோடு எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்த அந்தப் பிரம்மாண்டமான பத்தாம் ஆண்டு விழா பார்ட்டி அரங்கேறும் அந்த நாள் வந்தேவிட்டது!

சென்னையின் மிக ஆடம்பரமான ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டலின் பிரம்மாண்டமான அரங்கம் (Grand Ballroom) விழாவிற்காக அத்தீவிரம் சொட்ட அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. வண்ண விளக்குகள், பிரம்மாண்டமான மேடை, சர்வதேச பிராண்டுகளின் லோகோக்கள் என அந்த இடமே ஒரு கலை உலகத்தைப் போலத் திகைப்பூட்டியது.

தொழிலதிபர்கள், முக்கியப் பிரமுகர்கள், மாடல்கள் எனப் பலரும் வரத் தொடங்கினர். இந்த விழாவின் ஒட்டுமொத்தப் பொறுப்பையும் ஏற்றிருந்த இளவஞ்சி, ஒரு எளிமையான அதே சமயம் கண்ணியமான புடவையில், தன் கோப்புகளுடன் நின்று அனைத்தையும் கச்சிதமாக ஒருங்கிணைத்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது முகத்தில் இருந்த அந்த நேர்மையும் அமைதியும் அவளை அந்த ஆடம்பரக் கூட்டத்திலும் தனித்துக் காட்டியது.

அதே அரங்கத்தின் ஒரு மூலையில், சினேகா மிகவும் அமைதியாக, ஒரு அப்பாவியான பெண் போலத் தன் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு நின்றிருந்தாள். ஆனால் அவளது கழுகுக் கண்கள் இளவஞ்சியையே வன்மத்தோடு நோட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்தன.

“இன்னும் சில நிமிடங்கள்ல இந்த விழாவுல ஒரு பெரிய பூகம்பம் வெடிக்கப் போகுது இளவஞ்சி. இந்த பட்ஜெட் குளறுபடியும், வரப்போற அந்தப் பெரிய அவமானமும் உன்னை இந்த இடத்தை விட்டே அசிங்கப்பட்டு ஓட வைக்கப் போகுது!” என்று தன் மனதிற்குள் கொடூரமான வஞ்சகத்தோடு சபதம் எடுத்தாள் சினேகா.

மேடையில் தனஞ்செயன் ஐயா கம்பீரமாக அமர்ந்திருக்க, கந்தர்வன் தன் அசுரத்தனமான தோற்றத்தில், அங்கே வந்திருந்த முக்கியப் பிரமுகர்களை வரவேற்றுக் கொண்டிருந்தான். விழா அதன் உச்சகட்ட பரபரப்பை நோக்கி நகரத் தொடங்கிய அந்த வேளையில், இளவஞ்சியின் வாழ்க்கையையே அடியோடு மாற்றப்போகும் அந்தப் பெரிய புயலின் முதல் அலை மெல்ல வீசத் தொடங்கியது!

……‌‌