அத்தியாயம் 24
மாளிகையில் அக்னிமித்ராவின் மூன்று மாதத் தொட்டில் விழா முடிந்து சில நாட்களே ஆகியிருந்தன. ரகுநாத் மற்றும் நடராஜன் சிறையிலேயே மாரடைப்பால் இறந்துவிட்ட செய்தி அக்னியின் காதுகளுக்கு வந்திருந்தது. ஆனால், அக்னியின் உள்மனம் ஏதோ ஒரு ஆபத்தை உணர்ந்து கொண்டே இருந்தது.
“மித்ரா… வெளியே பாதுகாப்பு ரொம்பக் குறைவா இருக்கிற மாதிரி எனக்குத் தோணுது. விக்ரம் இன்னும் பிடிபடலைங்கிறது தான் என் தூக்கத்தைக் கெடுக்குது,” என்று அக்னி தனது துப்பாக்கியைச் சுத்தப்படுத்திக் கொண்டே சொன்னான்.
மித்ரா குழந்தையைத் தூங்க வைத்துவிட்டு அவனருகே வந்தாள். “அக்னி… அவன் கால் தான் உடைஞ்சு போச்சே? போலீஸ் அவனைத் தேடிட்டு இருக்காங்க. நீங்க ஏன் இவ்வளவு பதற்றமா இருக்கீங்க?” என்று அவனது தோளைத் தொட்டாள்.
சரியாக அந்தத் தருணம், மாளிகையின் பிரதான மின்சாரம் துண்டிக்கப்பட்டது. இருள் அந்தப் பிரம்மாண்டமான வீட்டை ஆட்கொண்டது. அக்னி உடனடியாக மித்ராவைத் தன் பின்னால் இழுத்துக்கொண்டான்.
“மித்ரா! பசங்களை அழைச்சிட்டுப் பாதுகாப்பான அறைக்குள்ள போ! விவேக்! விவேக்!” என்று தனது பாதுகாப்பு அதிகாரியை அழைத்தான். ஆனால் வெளியே இருந்து எந்தப் பதிலும் வரவில்லை.
திடீரென்று ஜன்னல் கண்ணாடிகள் சிதறும் சத்தம் கேட்டது. ஒரு புகை குண்டு (Smoke Bomb) அறைக்குள் வீசப்பட்டது. அக்னி இருமிக் கொண்டே சுடத் தொடங்கினான். அப்போது ஒரு விகாரமான சிரிப்பு அந்த இருளில் கேட்டது.
“அக்னி புத்திரன்… உன்னை அவ்வளவு சீக்கிரம் நான் விட்டுடுவேனா? என் காலை உடைச்சு, என் கையைச் சிதைச்ச அந்த வலிக்கான பலனை இன்னைக்கு நீ அனுபவிப்ப!” அது விக்ரமின் குரல்.
விக்ரம் எப்படியோ போலீஸ் பிடியில் இருந்து தப்பி, ஒரு ரகசியக் கூலிப்படையுடன் மாளிகைக்குள் நுழைந்திருந்தான். அவன் இப்போது ஒரு நவீன செயற்கைக் காலுடன் (Prosthetic leg) மிக ஆவேசமாக நின்றிருந்தான்.
அக்னி இருளில் ஒரு சிறுத்தையைப் போலப் பாய்ந்தான். ஒரு கையில் துப்பாக்கியை வைத்துக்கொண்டு, மறைந்து நின்று சுட்டான். ஆனால் விக்ரமின் ஆட்கள் நவீன ரகத் துப்பாக்கிகளால் சரமாரியாகத் தாக்கினர். அக்னி தனது வீரர்களை அழைப்பதற்குள், மாளிகையின் வெளிப்பக்கம் ஒரு பெரிய மோதலே தொடங்கிவிட்டது.
“மித்ரா! போ… கீழே போகாதே!” என்று கத்தினான் அக்னி.
அக்னி ஒரு தூணின் பின்னால் மறைந்து நின்று, எதிரே வந்த இருவரை அடுத்தடுத்த நொடிகளில் தலையிலேயே சுட்டு வீழ்த்தினான். ஒருவன் அக்னியை நெருங்கி அவனது கழுத்தைப் பிடிக்க முயல, அக்னி தனது துப்பாக்கியின் பின்பக்கத்தால் அவனது தாடையைப் பெயர்த்தான். ரத்தம் தெறிக்க அவன் கீழே விழ, அக்னி அவனை மிதித்து மேலே பாய்ந்தான்.
விக்ரம் ஒரு ஏவுகணை போன்ற கருவியை (Launcher) கையில் வைத்திருந்தான். “அக்னி! உன் சாம்ராஜ்யமே இன்னைக்குச் சாம்பலாகப் போகுதுடா!” என்று கத்திவிட்டுச் சுட முயன்றான்.
அக்னி மின்னல் வேகத்தில் விக்ரமின் கையை நோக்கிச் சுட, குண்டு அவனது தோளைக் கிழித்துச் சென்றது. விக்ரம் வலியால் துடித்தாலும், விடாமல் அக்னியைத் தாக்கினான். இருவருக்கும் இடையே ஒரு பயங்கரமான கைகலப்பு தொடங்கியது. அக்னி அவனை ஓங்கி மிதித்துச் சுவரில் மோதினான்.
“என் பொண்டாட்டி, பிள்ளைங்க இருக்குற வீட்டுக்குள்ளேயே வந்து கை வைக்கிறியா? உன்னை இன்னைக்கு உயிரோட விடமாட்டேன்டா!” என்று அக்னி விக்ரமின் முகத்தில் குத்தினான்.
ஆனால் விக்ரமின் ஆட்கள் மேலும் அதிகமாக உள்ளே நுழைந்தனர். அக்னி ஒருவனாக நின்று அவர்களைச் சமாளித்துக் கொண்டிருந்தான். மாளிகையின் ஒவ்வொரு அறையிலும் குண்டுகள் துளைத்த வடுக்கள் விழுந்தன.
அக்னி விக்ரமைத் தரையில் தள்ளி அவனது கழுத்தை நெரித்தான். ஆனால் ஒரு அடியாள் அக்னியின் பின்னால் இருந்து ஒரு இரும்புத் தடியால் தாக்கினான். அக்னி நிலைகுலைந்து கீழே விழுந்தான்.
“முடிஞ்சது அக்னி! உன் ஆட்டம் இதோட முடியுது!” என்று விக்ரம் துப்பாக்கியை அக்னியின் நெற்றியில் வைத்தான்.
அதே சமயம்
ரேகா அக்னி மாளிகைக்குள் அடி எடுத்து வைத்தாள்.
அவள் தந்தைக்கு எந்த ஒரு குறையும் இல்லை ஆனால் மாரடைப்பு என்ற செய்தி அவ்வளவு உறுத்திக் கொண்டே இருக்க.
விக்ரம் தான் சில கூலிப்படை ஆட்களை வைத்து வெறும் ஊசியை போடப்பட்டு அவள் தந்தையையும் சொந்த அண்ணன் ரகுநாதையும் கொன்று , இப்பொழுது அக்னி மொத்த குடும்பத்தையும் அழிப்பதற்காக படை எடுத்து வந்திருக்கிறான்.
இதை எப்படியாவது தடுக்க வேண்டும் என்று தான் ரேகாவும் அக்னி மாளிகைக்குள் வந்து கொண்டிருந்தாள்.
காலம் பிறகு அவளுக்கு புத்தி உரைத்தது.
தான் அடைய வேண்டிய ஆண்மகனை தன் அக்கா அடைந்து விட்டால் என்ற பொறாமையில் , அக்கா வாழ்க்கை கெடுத்து விட்டாள்.
மீண்டும் இந்த குடும்பத்திற்குள் புகுந்து ஏதேதோ சேட்டைகள் செய்தாலும் தன்னை ஒரு பெண் என்ற காரணத்தால் அக்னி இவ்வளவு தூரம் மன்னித்து வைத்ததே பெரிய விஷயம்.
அவள் செய்த இவ்வளவு தவறுகளுக்கும் பிராசித்தனமாக இந்த குடும்பத்தை காப்பாற்ற தைரியமாக அடி எடுத்து வைத்திருக்கிறாள்.
மாளிகையின் அந்தப் போர்க்களத்தில் விக்ரமின் துப்பாக்கி அக்னியின் நெற்றியில் அழுத்தியிருந்தது. “சொல்லுடா அக்னி… உன் முதல் பொண்டாட்டி ஸ்வேதா செத்துப்போன அதே இடத்துல உன்னையும் இன்னைக்குப் பரலோகம் அனுப்புறேன்!” என்று விக்ரம் கொடூரமாகச் சிரித்தான்.
அக்னியின் கண்கள் சிவந்திருந்தன. சரியாக அந்தத் தருணம், வாசலில் பல போலீஸ் வாகனங்கள் வந்து நின்றன. ரேகா உள்ளே ஓடி வந்தாள். அவளது கையில் சில கோப்புகளும், ஒரு வாய்ஸ் ரெக்கார்டரும் இருந்தன.
“நிறுத்து விக்ரம்! அக்னியைச் சுட்டு உன் பாவத்தைச் சேர்த்துக்காதே!” என்று கத்தினாள் ரேகா.
விக்ரம் திடுக்கிட்டுத் திரும்பினான். “ரேகா? நீ எப்படி இங்க வந்தே? அந்தப் ஃபைல்ஸ் உன்கிட்ட எப்படி வந்துச்சு?”
ரேகா அக்னியைப் பார்த்து விம்மினாள். “அக்னி… ஸ்வேதா அக்கா இறந்தது ஒரு விபத்து இல்லை. அது உங்களைக் கொல்ல இவன் போட்ட பிளான்! நீங்க பிசினஸ் விஷயமா வெளியூருக்குப் போக வேண்டிய அந்தப் புது கார்ல பிரேக் ஃபெயில் பண்ணச் சொன்னதே இந்த விக்ரமும் ரகுநாத்தும்தான். நீங்க அந்த கார்ல போயிருந்தா இன்னைக்கு நீங்க உயிரோட இருந்திருக்க மாட்டீங்க.”
அக்னிக்கு உடல் நடுங்கியது. “என்ன சொல்ற ரேகா?”
“ஆமாம் அக்னி… அன்னைக்கு நீங்க மித்ராவை லவ் பண்ற விஷயம் தெரிஞ்சு, ஸ்வேதா அக்கா உங்க மேல இருந்த கோபத்துல உங்க காரை எடுத்துட்டுப் போய் விபத்துல சிக்கிட்டாங்க! ஒரு அசுரனைக் கொல்லப் போட்ட பிளான்ல, தான் அடைந்த பொருள் இன்னொருவருக்கு சொந்தமானது தெரிஞ்சு, ஆறு மாசமே அண்ணன் தனது குழந்தையை விட்டு கோவமா அந்த கார் எடுத்துட்டு போன என்னடா அக்கா பலியாயிட்டா! தன் வாரிசுகளை அநாதையாக்கிட்டு அவ போயிட்டா!” என்று ரேகா உண்மையை உடைத்தாள்.
அக்னி அப்படியே ஒரு தூணைப் பிடித்துச் சாய்ந்தான். இத்தனை நாட்களாக தான் செய்த தவறால்தான் ஸ்வேதா இறந்தாள் என்று குற்ற உணர்ச்சியில் துடித்தவனுக்கு, இது ஒரு பேரிடியாக இருந்தது.
“இதெல்லாம் உனக்கு எப்படித் தெரியும் ரேகா?” என்று கமிஷனர் கேட்டார்.
“சிறையில இருந்தப்போ ரகுநாத்தும் விக்ரமும் இதைப் பத்திப் பேசிட்டு இருந்ததை என் அப்பா கேட்டுட்டாரு. தன் மகளான என்கிட்டயாவது உண்மையைச் சொல்லணும்னு அவர் நினைச்சாரு.
அந்த ரகசியம் வெளியே தெரிஞ்சா விக்ரம் நம்ம குடும்பத்தையே அழிச்சுடுவான்னு தெரிஞ்சுதான், ரகுநாத்தும் விக்ரமும் சேர்ந்து என் அப்பாவைக் கொல்லப் பார்த்தாங்க. இவருக்கு ஹார்ட் அட்டாக் வந்தவுடன், ஹாஸ்பிடல் அட்மிட் பண்ணும் போது என்கிட்ட கடைசி என்று சொல்லி உண்மையாவே அவருக்கு ஹார்ட் அட்டாக் வந்து இறந்து போயிட்டாரு,” என்று விம்மி அழுதாள் ரேகா.
அக்னி மெதுவாக விக்ரமின் சட்டையைப் பிடித்துத் தூக்கினான். அவனது கைகள் நடுக்கத்தில் இருந்தன. “ஏன்டா… ஒரு குழந்தையைப் பெத்தெடுத்த அந்தப் பொண்ணைக் கொல்லுற அளவுக்கு நீங்க மிருகங்களா? நான் செத்திருந்தா கூட இவ்வளவு வருத்தம் இருந்திருக்காதுடா… ஆனா, என் மேல இருந்த கோபத்துல அந்தப் பொண்ணு என் சாவுல போய்ச் சிக்கிக்கிட்டாளே!” என்று கர்ஜித்து, விக்ரமின் முகத்தில் ஓங்கி ஒரு குத்து விட்டான்.
விக்ரம் நிலைகுலைந்து கீழே விழுந்தான். கமிஷனர் அவனை இழுத்துச் சென்றார். “இனி இவன் சூரிய வெளிச்சத்தைப் பார்க்க மாட்டான் அக்னி. இவன் செஞ்ச அத்தனை சதிக்கும் தூக்குத் தண்டனை நிச்சயம்,” என்று உறுதி அளித்தார்.
மாளிகையில் அமைதி திரும்பியது. அக்னி தரையில் மண்டியிட்டு அமர்ந்து அழுதான். மித்ரா மெதுவாக வந்து அவன் தோளில் கை வைத்தாள். “அக்னி… அழுதிடுங்க. இத்தனை காலமா நீங்க சுமந்த அந்தப் பாரம் இன்னைக்குக் கரைஞ்சு போகட்டும். ஸ்வேதா அக்கா உங்களை மன்னிச்சிருப்பாங்க. அவங்க சாவுக்கு நீங்க காரணமில்லைன்னு இன்னைக்கு அந்த ஆத்மாவுக்கே புரிஞ்சிருக்கும்,” என்று அவனைத் தேற்றினாள்.
அக்னி எழுந்து மித்ராவை இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டான். அந்த இரவு, அக்னியின் வாழ்நாள் பாரத்தைச் சுமந்து கொண்டு விடைபெற்றது.
