அத்தியாயம் 23
மாளிகையின் மேல் தளத்தில் இருந்த அந்தப் பெரிய அறையின் பால்கனி வழியே குளிர்ந்த இரவு காற்று உள்ளே வந்து கொண்டிருந்தது. லேப்டாப்பை மூடிவிட்டு மெல்ல எழுந்த கந்தர்வன், கைகளைத் தன் பாக்கெட்டில் விட்டபடி இளவஞ்சியைத் திரும்பிப் பார்த்தான். அவனது கூர்மையான பார்வையில் எப்போதுமிருக்கும் அந்த அசைக்க முடியாத கறாரான தன்மை அப்படியே இருந்தது.
இளவஞ்சி தன் பட்டுப்புடவையின் முந்தானையை விரல்களால் பற்றியபடி, அமைதியாக நின்றிருந்தாள். சினேகாவின் துரோகம் அம்பலமானதில் இருந்து, இந்த மாளிகைக்குள் மருமகளாக நுழைந்தது வரை எல்லாமே அவளுக்கு ஒரு நீண்ட கனவைப் போல இருந்தது.
“இன்னும் அதே தவிப்போடவே நிக்கப் போறியா இளவஞ்சி? இந்த வீட்டோட மூத்த மருமகளா உன்னை இந்த உலகமே ஏத்துக்கிச்சு. அதுக்கு அப்புறமும் உனக்குள்ள ஏன் இந்தத் தயக்கம்?” என்று தன் கனத்த குரலில் கேட்டான் கந்தர்வன்.
இளவஞ்சி மெல்ல நிமிர்ந்து அவனது கண்களைப் பார்த்தாள். “இல்ல சார்… எல்லாமே ரொம்ப வேகமா நடந்து முடிஞ்சிருக்கு. ஆபீஸ்ல எல்லாரும் என்னை எம்.டியா ஏத்துக்கிட்டாலும், சினேகாவும் என் சித்தியும் ஜெயில்ல இருந்து வெளிய வந்தா கண்டிப்பா சும்மா இருக்க மாட்டாங்க. அவங்க மனசுல இருக்கிற வன்மம் எனக்கு நல்லா தெரியும் சார்,” என்றாள் கவலையுடன்.
கந்தர்வன் லேசாக உதட்டைச் சுழித்துப் புன்னகைத்தான். அந்தப் புன்னகையில் அவனது அசைக்க முடியாத பிடிவாதமும் திமிரும் தெரிந்தது. சினேகாவை மட்டும் போலிகிற ஒப்படைக்க நினைத்தவன். ஆனால், மரகதம் செயலால் தன் பலத்தை பயன்படுத்தி அவரையும் சிறைக்கு தள்ளிவிட்டான். அவனை மிஞ்சி ஏதாவது நடந்து விடுமா? என்ன அது இவள் மனம் அறியாதே.
“அவங்களால இந்த கந்தர்வனோட கோட்டையில ஒரு சின்ன கீறல் கூட ஏற்படுத்த முடியாதுடி. இந்தச் சென்னை நகரத்துல நான் ஒரு முடிவை எடுத்தா, அதை எதிர்த்து நிக்கிற தகுதி இங்க எவனுக்கும் இல்லை. சினேகாவோட ஆட்டம் அந்தப் புழல் ஜெயிலோட கம்பிகளுக்குப் பின்னாடியே முடிஞ்சு போச்சு. இனி அவளால உன்னோட கௌரவத்தை எதுவும் பண்ண முடியாது. நாளைல இருந்து கம்பெனியோட லண்டன் டீலை நீதான் முன்னாடி நின்னு லீட் பண்ணப் போறே. அதுக்குத் தேவையான தெளிவோட இரு,” என்று கறாராகக் கூறினான்.
மறுநாள் காலை 9:30 மணி. சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸ் ஹெட் ஆபீஸ்.
மாளிகையில் இருந்து கந்தர்வனும் இளவஞ்சியும் கார்லிருந்து இறங்கி நேராக கம்பெனிக்குள் நுழைந்தனர். ஊழியர்கள் அனைவரும் தங்களது புதிய மேனேஜிங் டைரக்டரான இளவஞ்சியைப் பார்த்துக் கைகளைக் குவித்துத் தங்களது மரியாதையைத் தெரிவித்தனர்.
தன் கேபினுக்குள் நுழைந்த இளவஞ்சி, தன் மேஜை மீது இருந்த லண்டன் ப்ராஜெக்ட் ஃபைல்களை எடுத்துப் பார்க்கத் தொடங்கினாள். அப்போது அவளது அறைக்கதவைத் தட்டிவிட்டு உள்ளே நுழைந்தான் கௌதம். அவனது கைகளில் சில முக்கிய ஆவணங்கள் இருந்தன.
“குட் மார்னிங் அண்ணி! லண்டன் போர்டு மீட்டிங்கோட ஃபைனல் அப்ரூவல் காப்பி இது. கந்தர்வன் அண்ணன் உங்களை ஒருமுறை வெரிஃபை பண்ணச் சொன்னார்,” என்று மரியாதையுடன் கூறினான்.
இளவஞ்சி புன்னகையோடு அதை வாங்கிக் கொண்டாள். “தேங்க்ஸ் கௌதம். மதுமிதா இன்னைக்கு அனாலிசிஸ் ரிப்போர்ட் சப்மிட் பண்ணணுமே… அவங்க இன்னும் வரலையா?” என்று கேட்டாள்.
“அவ வந்துட்டா அண்ணி. வெளியதான் இருக்கா… நான் அவளை உள்ளே வரச் சொல்றேன்,” என்று கூறிவிட்டு கௌதம் வெளியே வந்தான்.
அங்கே தன் கேபினில் கம்ப்யூட்டர் திரையைத் தீவிரமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த மதுமிதாவின் அருகில் சென்றான் கௌதம். அவளது நேர்த்தியான கார்ப்பரேட் உடையும், முகத்தில் இருந்த அந்த கர்வமான பார்வையும் அவளை எப்போதும் தனித்துக் காட்டின.
“ஹலோ மதுமிதா… எம்.டி மேடம் ரிப்போர்ட் கேக்குறாங்க. நீ இன்னும் இங்கேயே உட்கார்ந்திருக்கே? நேத்து பேசின பேச்சுக்கு இன்னைக்கு வேலைல அந்த வேகம் இல்லையோ?” என்று லேசான கிண்டலோடு கேட்டான் கௌதம்.
மதுமிதா தன் ஐபாடை கையில் எடுத்துக் கொண்டு எழுந்து நின்றாள். அவளது கூர்மையான கண்கள் கௌதமை நேராகப் பார்த்தன. “மிஸ்டர் கௌதம், மதுமிதா எப்போவும் தன் வேலைல கச்சிதமா இருப்பா. ரிப்போர்ட் ஆல்ரெடி எம்.டியோட சிஸ்டத்துக்கு ஃபார்வர்ட் பண்ணியாச்சு. சும்மா வந்து என்கிட்ட வாதாடுறதை விட்டுட்டு, நீங்க உங்க வேலையைப் பார்த்தா நல்லா இருக்கும்,” என்று தன் துடுக்கான குரலில் பதிலடி கொடுத்தாள்.
அவளது அந்த அஞ்சாத பேச்சும், முகத்தில் காட்டிய அந்தத் திமிரும் கௌதமுக்குள் ஒரு விசித்திரமான ரசனையை மீண்டும் தூண்டியது. எப்போதும் தனக்குக் கீழே வேலை செய்பவர்களைத் தன் கறாரான பார்வையால் அடக்கிப் பழகிய அவனுக்கு, தன் முகத்திற்கு நேரே சவால் விடும் மதுமிதாவின் இந்தத் தனித்துவம் அவனது நரம்புகளுக்குள் ஒரு புதிய விறுவிறுப்பைக் கொடுத்தது.
“பார்க்கலாம் மதுமிதா… இந்த ஆபீஸ்ல உன்னோட இந்தத் திமிர் எவ்வளவு நாள் தாங்குதுன்னு நானும் பார்க்கிறேன்,” என்று கௌதம் தன் குரலைத் தாழ்த்தி, ஒரு விசித்திரமான புன்னகையோடு கூறினான்.
“நிச்சயமா பார்க்கலாம் மிஸ்டர் கௌதம்!” என்று மதுமிதா தன் ஹை-ஹீல்ஸ் சத்தம் ஒலிக்க, அவனைக் கடந்து இளவஞ்சியின் அறை நோக்கி நடந்தாள். அவளது போக்கைக் கண்ட கௌதமின் உதடுகள் தனக்குள்ளே புன்னகைத்துக் கொண்டன. இருவருக்குள்ளும் இருந்த அந்த மோதல், ஒரு சுவாரசியமான புதிய காதலுக்கான அஸ்திவாரத்தை அங்கே பலமாக அமைத்துக் கொண்டிருந்தது.
மதியம் மூன்று மணி. புழல் சிறைச்சாலை.
கம்பிகளுக்குப் பின்னால் சினேகா தன் கைகளை இறுக்கமாகப் பற்றியபடி அமர்ந்திருந்தாள். அவளது கண்கள் வஞ்சகத்தின் உச்சத்தில் சிவந்திருந்தன. அவளுக்குப் பக்கத்தில் இருந்த மரகதம், “சினேகா… நம்ம லாயர் இன்னைக்கு ஜாமீன் மனு தாக்கல் பண்ணியிருக்காராம். எப்படியும் இன்னும் ரெண்டு நாள்ல நாம வெளிய போயிடலாம்டி,” என்றாள் ரகசியக் குரலில்.
சினேகா பற்களைக் கடித்தாள். “வெளிய வந்த அடுத்த நிமிஷம், அந்த இளவஞ்சியும் கந்தர்வனும் எப்படி நிம்மதியா வாழ்றாங்கன்னு நான் பார்க்கிறேன். அவளால ஒரு வாரிசைக் கூடப் பெத்துக் கொடுக்க முடியாதுன்ற ரகசியத்தை வச்சு, அந்தச் சக்கரவர்த்தி குடும்பத்தோட கௌரவத்தை இந்தச் சென்னை பிசினஸ் உலகத்துல எப்படிச் சுக்குநூறா உடைக்கிறேன்னு பாருங்கம்மா!” என்று வன்மத்தோடு சபதமிட்டாள்.
கார்ப்பரேட் உலகத்தின் அரியணையில் இளவஞ்சி தன் முதல் வெற்றியை நோக்கி அடி எடுத்து வைக்கும் அதே வேளையில், சிறைச்சாலையின் கம்பிகளுக்குப் பின்னால் அவளது கௌரவத்தை அழிக்க ஒரு புதிய வஞ்சக வலை பின்னப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது!
……..
மாலை நேரத்துச் சூரியன் மெல்ல மறையத் தொடங்க, சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸ் ஹெட் ஆபீஸின் கண்ணாடி ஜன்னல்கள் வழியே அந்திமக் கதிர்கள் இளவஞ்சியின் கேபினுக்குள் விழுந்து கொண்டிருந்தன. மேஜை மீது இருந்த லண்டன் ப்ராஜெக்ட் ஃபைல்களை மூடிவிட்டு, இளவஞ்சி தன் நெற்றியைத் தேய்த்தபடி சோர்வாக நாற்காலியில் சாய்ந்தாள்.
அப்போது கேபினின் கதவு லேசான சத்தத்துடன் திறக்கப்பட, கந்தர்வன் உள்ளே நுழைந்தான். அவனது பிசினஸ் சூட்டின் மேல் பொத்தான்கள் இரண்டும் திறந்திருக்க, அவனது கறாரான கண்களில் வழக்கத்திற்கு மாறான ஒரு விசித்திரமான நிதானம் இருந்தது.
“வேலை முடிஞ்சதா இளவஞ்சி?” என்று தன் கனத்த குரலில் கேட்டபடி அவளது மேஜையின் அருகில் வந்து நின்றான்.
“ஆமா சார்… இந்த அனாலிசிஸ் ரிப்போர்ட் மட்டும்…” என்று அவள் எழுந்து நின்று ஃபைலை நீட்ட முயன்றாள்.
ஆனால் கந்தர்வன் அவளது கையில் இருந்த ஃபைலை வாங்கி அப்படியே மேஜை மீது வீசினான். அவனது முரட்டுத்தனமான கரங்கள் சட்டென்று இளவஞ்சியின் மெல்லிய மணிக்கட்டைப் பற்றின. அவனது கைகளின் வெம்மை பட்ட அடுத்த நொடி, இளவஞ்சியின் உடம்பில் ஒரு புதிய மின்சாரம் பாய்ந்தது.
“சார்… ஆபீஸ் சார்… யாராவது பார்க்கப் போறாங்க,” என்று தன் பட்டுப்புடவையின் முந்தானையை இழுத்தபடி படபடப்புடன் சுற்றிலும் பார்த்தாள்.
“பார்த்தா பார்க்கட்டும்டி! இந்த கந்தர்வன் சக்கரவர்த்திக்கு பயந்துதான் இந்த ஆபீஸே இயங்குது,” என்று வம்படியாகக் கூறியவன், அவளது மணிக்கட்டின் பிடியை விடாமல், அவளை இன்னும் தன் பக்கத்தில் இழுத்தான்.
அவனது அகன்ற மார்போடு இளவஞ்சியின் உடல் வம்படியாக வந்து மோதியது. அவளது கழுத்தில் இருந்த தங்கத் தாலி அவனது கோட் பொத்தானில் லேசாக உரசியது. அவளது கால்களில் இருந்த தங்கக் கொலுசுகளின் சத்தம் அந்த ஏசி அறையின் அமைதியில் மிகத் துல்லியமாகக் கேட்டது. கந்தர்வன் தன் இன்னொரு கரத்தால் அவளது மெல்லிய இடையை வளைத்துப் பிடித்தான். அவனது விரல்களின் தீண்டலில் இளவஞ்சிக்கு மூச்சு முட்டியது.
“சார்… ப்ளீஸ்…” என்று அவளது இதழ்கள் முணுமுணுத்தாலும், அவளது கண்கள் அவனது கறாரான பார்வையில் முழுமையாகக் கட்டுப்பட்டு உறைந்து நின்றன.
“உன்னோட இந்தத் தவிப்பும், கண்ணுல இருக்கிற இந்த லேசான பயமும் தான்டி எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு. ஆபீஸ்ல நீ கறாரான எம்.டியா இருந்தாலும், இந்த அறைக்குள்ள நீ எனக்கு மட்டும்தான் சொந்தம்,” என்று தன் கனத்த குரலை அவளது காதுகளுக்கு அருகில் கொண்டு சென்று மிக ரகசியமாக, காதலோடு முணுமுணுத்தான். அவனது மூச்சுக்காற்று அவளது கழுத்தில் பட்டபோது இளவஞ்சிக்குத் தன் தாழ்வு மனப்பான்மை எல்லாம் மறைந்து, ஒரு புதிய பேரரசியின் சுகம் அவளுக்குள் தகித்தது. அவளது கைகள் மெல்ல அவனது தோள்களைப் பற்றிக் கொண்டன.
அதே நேரத்தில், ஆபீஸின் லோயர் டெக்கில்…
மதுமிதா தன் சீட்டில் அமர்ந்து தீவிரமாக லேப்டாப்பில் டைப் செய்து கொண்டிருந்தாள். அவளது முகத்தில் எப்போதும் இருக்கும் அந்தத் துடுக்கான கர்வமும், திமிரும் இன்னும் குறையவில்லை. கௌதம் தன் கோட் பாக்கெட்டில் கைகளை விட்டபடி அவளது டேபிளுக்கு முன்னால் வந்து நின்றான்.
“என்ன மதுமிதா… இன்னும் சீட்டை விட்டு எந்திரிக்கல? டைம் ஆச்சு… கிளம்பலையா?” என்று கௌதம் தன் குரலை லேசாகத் தாழ்த்திக் கேட்டான்.
மதுமிதா லேப்டாப்பில் இருந்து பார்வையை எடுக்காமலேயே, “உங்களைப் போல சிஇஓவுக்கு வேணா வேலை முடிஞ்சிருக்கலாம் மிஸ்டர் கௌதம். ஆனா என்னை மாதிரி அனலிஸ்ட்டுக்கு இன்னும் அக்யூரேட்டா சில டேட்டாஸ் கலெக்ட் பண்ண வேண்டியிருக்கு. நீங்க கிளம்பலாம்,” என்று தன் துடுக்கான குரலில் சளைக்காமல் கூறினாள்.
கௌதம் வஞ்சகமாகப் புன்னகைத்தான். மெல்ல அவளது மேஜையின் மீது இரு கைகளையும் ஊன்றி, அவளது முகத்திற்கு மிக அருகில் குனிந்தான். அவளது பட்டுப் போன்ற கூந்தலில் இருந்து வந்த லேசான வாசனை அவனது நரம்புகளை முறுக்கேற்றியது.
மதுமிதா திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்து அவனது கண்களைப் பார்த்தாள். இருவரின் பார்வைகளும் மிக நெருக்கமாக மோதிக் கொண்டன.
“என் ரூல்ஸ் என்னன்னு உனக்கு இன்னும் புரியல மதுமிதா. இந்த ஆபீஸ்ல நான் நினைச்சா உன்னை இப்படியே விடிய விடிய வேலை பார்க்க வைக்க முடியும். ஆனா… உன்னோட இந்தத் திமிர் பிடிச்ச முகத்தைப் பார்க்கிறது எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு,” என்று கௌதம் அவளது கண்களை ஊடுருவி, ஒரு கலகலப்பான காதலோடு கூறினான்.
மதுமிதாவின் இதயம் ஒரு நொடி எகிறிக் குதித்தது. எப்போதும் தன்னை எதிர்த்துப் பேசும் கௌதமிடம் இருந்து இப்படி ஒரு கறாரான காதலை அவளும் எதிர்பார்க்கவில்லை. அவளது கர்வமான முகம் லேசாகச் சிவந்தது.
“மிஸ்டர் கௌதம்… ரொம்ப ஓவரா சீன் போடுறீங்க,” என்று அவள் தன் ஐபாடை எடுத்து முகத்திற்கு நேரே மறைத்துக் கொண்டு படபடப்புடன் கூறினாள்.
“பார்க்கலாம் மதுமிதா! நாளைக்குக் காலைல இந்த ஃபைலோட என் கேபினுக்கு வா… அப்போ வச்சுக்கிறேன் உன்னை,” என்று கௌதம் கண்ணடித்துப் புன்னகைத்தபடி தன் கம்பீரமான நடையோடு அங்கிருந்து நகர்ந்தான். அவனது போக்கைக் கண்ட மதுமிதாவின் உதடுகளில் அவளையும் அறியாமல் ஒரு புதிய ரகசியப் புன்னகை அரும்பியது.
இரவு ஒன்பது மணி. சக்கரவர்த்தி மாளிகை.
மாளிகையின் மேல் தளத்தில் இருந்த தங்களது பிரம்மாண்டமான அறையின் உள்ளே நிலவொளி பால்கனி வழியே வந்து விழுந்து கொண்டிருந்தது. இளவஞ்சி குளித்து முடித்துவிட்டு, ஒரு மெல்லிய காட்டன் நைட்டியில், தன் ஈரக் கூந்தலைத் துண்டால் துடைத்தபடி பால்கனியில் வந்து நின்றாள். கடலில் இருந்து வந்த குளிர்ந்த காற்று அவளது உடம்பைத் தீண்டியது.
அப்போது அவளுக்குப் பின்னால் சத்தமில்லாமல் வந்த கந்தர்வன், அவளது ஈரக் கூந்தலைத் தன் கைகளால் வம்படியாகப் பற்றித் தன் பக்கமாகத் திருப்பினான். அவளது கழுத்தில் இருந்த அந்தத் தங்கத் தாலி நிலவொளியில் தனியாக மின்னியது.
“சார்…” என்று அவள் மெல்ல முணுமுணுத்தாள்.
“இன்னும் எத்தனை நாள் தான் என்னை சார்ன்னே கூப்பிடப் போறே இளவஞ்சி?” என்று தன் கனத்த குரலில் கேட்டபடி, அவளது இதழ்களின் மீது தன் விரலை வைத்தான்.
அவனது முரட்டுத்தனமான கைகள் அவளது மெல்லிய இடையை இறுக்கமாக அணைத்துக் கொள்ள, அவளது ஒட்டுமொத்த உடலும் அவனோடு முழுமையாக ஒட்டிக் கொண்டது. அவளது கால்களில் இருந்த கொலுசுகள் அந்த இரவின் மௌனத்தில் மெல்லச் சத்தமிட்டன. கந்தர்வன் குனிந்து அவளது நெற்றியில், கண்களில், பிறகு அவளது கன்னங்களில் தன் கறாரான காதலை முத்தங்களாகப் பதித்தான்.
அவனது அந்த ஆதிக்கமான அணைப்பில் இளவஞ்சிக்குத் தன் பிறப்புக் குறைபாட்டின் கவலைகள் அனைத்தும் ஒட்டுமொத்தமாக மறந்து போயின. தன்னை ஒரு மகாராணி போலத் தன் காதலால் தாங்கிப் பிடிக்கும் தன் கணவனின் மார்பில் அவள் தன் முகத்தைப் புதைத்துக் கொண்டு, அவனது அணைப்பில் முழுமையாகத் தன்னைத் தொலைத்தாள்! இருவருக்குள்ளும் இருந்த அந்த முரட்டுத்தனமான காதல், அந்த இரவின் மௌனத்தை விறுவிறுப்பாக மாற்றிக் கொண்டிருந்தது!
….
கர்வத்துடனே தீண்டும் உன் கறாரான கைகளில்,
கசிந்து உருகுகிறது என் தாழ்வு மனப்பான்மை!
உன் மார்பின் வெம்மையில் என் பயங்கள் கரைய,
என் கழுத்துத் தாலியும் உன் கோட் பொத்தானும்
ரகசியமாய் மொழிபெயர்க்கிறது நம் காதலை!
அணைப்பின் ஆதிக்கத்தில் அத்தனையும் மறந்து,
கொலுசின் சத்தத்தோடு உன் நெஞ்சில் நான் சாய…
குறைகள் யாவும் மறைந்து போகிறது,
நீ என்னை உன் சரிபாதி எனப் பிரகடனம் செய்யும் போது!
…..
