22) தீராதவள் 🥰

அத்தியாயம் 22

கான்பரன்ஸ் ஹாலின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான மேஜை மீது, லண்டன் ப்ராஜெக்ட்டின் முக்கிய ஆவணத்தில் ‘இளவஞ்சி சக்கரவர்த்தி’ என்று அவள் கையெழுத்திட்ட அந்த நொடியில், போர்டு மெம்பர்கள் அனைவரும் எழுந்து நின்று பலத்த கைதட்டல்களோடு தங்கள் மரியாதையைத் தெரிவித்தனர். அவளது விரல்களில் இருந்த நடுக்கம் மறைந்து, ஒரு புதிய அதிகாரத்தின் கனம் அவளது கைகளில் வந்து விழுந்ததை அவளது உள்மனம் உணர்ந்தது.

கந்தர்வன் தன் நாற்காலியில் சாய்ந்து அமர்ந்து, தன் கறாரான கண்களால் அவளை ஒருமுறை உற்றுப் பார்த்தான். அவனது முகத்தில் எந்தவொரு நெகிழ்ச்சியோ அல்லது பாராட்டோ இல்லை; மாறாக, தான் நினைத்ததைச் சாதித்துவிட்ட ஒரு பேரரசரின் அசைக்க முடியாத கர்வம் மட்டுமே இருந்தது.

“கௌதம்… மேனேஜிங் டைரக்டரோட ஃபர்ஸ்ட் அப்ரூவல் ஓகே ஆயிடுச்சு. அடுத்த அரை மணி நேரத்துல லண்டன் டீமுக்கு இந்த விபரங்களை மெயில் பண்ணிடுங்க. மதுமிதா… இந்த ப்ராஜெக்ட்டோட அடுத்த கட்ட அனாலிசிஸ் ரிப்போர்ட் இன்னைக்கு ஈவினிங் நாலு மணிக்குள்ள எம்.டி டேபிளுக்கு வரணும்,” என்று தன் கனத்த குரலில் கறாராகக் கட்டளையிட்டான் கந்தர்வன்.

“எஸ் சார்!” என்று மதுமிதா தன் கையில் இருந்த ஐபாடை அணைத்துவிட்டு, நேர்த்தியான தொழில்முறை மரியாதையோடு தலை அசைத்தாள்.

மீட்டிங் முடிந்து போர்டு மெம்பர்கள் ஒவ்வொருவராக வெளியேறத் தொடங்கினர். இளவஞ்சி தன் நாற்காலியில் இருந்து மெல்ல எழுந்து, தன் காட்டன் புடவையின் தலைப்பைச் சரிசெய்து கொண்டு கந்தர்வனின் அருகில் வந்தாள். அவளது கழுத்தில் இருந்த அந்தத் தங்கத் தாலியும், கால்களில் இருந்த தங்கக் கொலுசுகளின் சத்தமும் அவளுக்கு ஒரு புதிய அடையாளத்தைத் தந்திருந்தாலும், இந்த கார்ப்பரேட் அரியணை அவளுக்கு இன்னும் ஒரு புதிய பிரம்மிப்பாகவே இருந்தது.

“சார்… நான் என்னோட கேபினுக்குப் போகலாமா?” என்று தயக்கத்துடன் கேட்டாள் இளவஞ்சி.

கந்தர்வன் அவளது முகத்தை நேராகப் பார்த்து, “இனிமே நீ கேட்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை இளவஞ்சி. இந்த கம்பெனியோட எந்தப் பகுதிக்கும் நீ எப்போ வேணா போகலாம். ஆனா, ஒரு விஷயம் நல்லா ஞாபகம் வச்சுக்கோ… நீ இங்க எம்.டியா உட்கார்ந்திருக்கிறது யாரோட சலுகையாலயும் இல்லை, உன்னோட தகுதியால மட்டும்தான். அதை உன்னோட வேலைல காட்டு,” என்று வம்படியாக, தன் அசைக்க முடியாத அதிகாரத்தோடு கூறிவிட்டுத் தன் அறைக்குச் சென்றான்.

மதியம் இரண்டு மணி.

கம்பெனியின் விஐபி கேன்டீன் பகுதியில் கௌதம் தன் மதிய உணவை முடித்துவிட்டு, காபி கப்புடன் ஜன்னல் ஓரமாக நின்று கொண்டிருந்தான். அப்போது அங்கே கையில் சில ஃபைல்களுடன் நுழைந்த மதுமிதா, கௌதமைப் பார்த்ததும் தன் நடையின் வேகத்தைக் குறைத்து, லேசான கர்வத்தோடு அவனது அருகில் வந்தாள்.

“என்ன மிஸ்டர் கௌதம்… புது எம்.டி வந்ததும் உங்களுக்கு வேலை ரொம்ப குறைஞ்சு போயிடுச்சு போல? இங்க வந்து ரிலாக்ஸா காபி குடிச்சிட்டு இருக்கீங்க?” என்று தன் புருவங்களை உயர்த்தி, வஞ்சகமான ஒரு புன்னகையோடு கேட்டாள் மதுமிதா.

கௌதம் காபியை ஒரு சிப் குடித்துவிட்டு, அவளை ஏற இறங்கப் பார்த்தான். அவளது அந்தத் துடுக்கான பேச்சும், முகத்தில் இருக்கும் கர்வமும் அவனுக்குள் எப்போதும் ஒரு புதிய விறுவிறுப்பை ஏற்படுத்துவதை அவன் மறுக்கவில்லை.

“மதுமிதா… சக்கரவர்த்தி கம்பெனியோட சிஇஓவுக்கு எவ்வளவு வேலை இருக்கும்னு உன்னோட இந்த சின்ன மூளைக்கு எட்டாது. நீ நாலு மணிக்கு சப்மிட் பண்ண வேண்டிய ரிப்போர்ட் ரெடி ஆயிடுச்சா? இல்ல இங்கேயும் வந்து என்கிட்ட வாதாடப் போறியா?” என்று லேசான அதட்டல் குரலில் கேட்டான் கௌதம்.

மதுமிதா தன் கையில் இருந்த ஃபைலை மேஜை மீது தட்டி, “மதுமிதா எப்போவும் கச்சிதமா இருப்பா மிஸ்டர் கௌதம். ரிப்போர்ட் ஆல்ரெடி ரெடி. ஆனா, உங்ககிட்ட பேசும்போது மட்டும் ஏன் உங்களால இவ்வளவு கறாரா இருக்க முடியுதுன்னு தான் எனக்குப் புரியல. உங்க பாஸை விட நீங்க ரொம்பவே ஓவரா ரூல்ஸ் பேசுறீங்க,” என்று சளைக்காமல் பதிலடி கொடுத்தாள்.

அவளது அந்த அஞ்சாத பார்வையும், தன்னை மதிக்காமல் பேசும் அந்தத் திமிரும் கௌதமுக்குள் ஒரு புதிய ரசனையைத் தூண்டியது. எப்போதும் தனக்கு அடங்கிப் போகும் பெண்களையே பார்த்த அவனுக்கு, தன் முகத்திற்கு நேரே சவால் விடும் மதுமிதாவின் இந்தத் தனித்துவம் அவனது நரம்புகளுக்குள் ஒரு ரகசிய ஈர்ப்பை ஆழமாக விதைத்துக் கொண்டிருந்தது.

“மதுமிதா… என் ரூல்ஸ் என்னன்னு உனக்கு ஆபீஸ்ல போகப் போகப் புரியும். இப்போதைக்கு அந்த ஃபைலை என் டேபிள்ல வச்சுட்டு உன் வேலைப் பாரு,” என்று கௌதம் தன் குரலைத் தாழ்த்தி, ஒரு விசித்திரமான புன்னகையோடு கூறினான்.

“பார்க்கலாம் மிஸ்டர் கௌதம்!” என்று மதுமிதா தன் ஹை-ஹீல்ஸ் சத்தம் ஒலிக்க, தன் கர்வமான உடையைச் சரிசெய்து கொண்டு திரும்பி நடந்தாள். அவளது போக்கைக் கண்ட கௌதமின் உதடுகள் தனக்குள்ளே புன்னகைத்துக் கொண்டன. இருவருக்குள்ளும் இருந்த அந்த மோதல், ஒரு சுவாரசியமான புதிய காதலுக்கான அஸ்திவாரத்தை அங்கே பலமாக அமைத்துக் கொண்டிருந்தது.

மாலை ஐந்து மணி.

ஆபீஸ் வேலைகள் அனைத்தும் முடிந்து, கந்தர்வனும் இளவஞ்சியும் மீண்டும் அந்தப் பென்ட்ஹவுஸை நோக்கிப் புறப்பட்டனர். காரில் வரும் வழியெங்கும் இளவஞ்சி அமைதியாகவே இருந்தாள். கம்பெனியின் புதிய பொறுப்புகளும், போர்டு மெம்பர்களின் பார்வைகளும் அவளுக்கு ஒரு புதிய அனுபவத்தைத் தந்திருந்தன.

வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும், குளிர்ந்த கடல் காற்று ஜன்னல் வழியே உள்ளே வந்து அவர்களை வரவேற்றது. இளவஞ்சி அறைக்குள் சென்று தன் புடவையை மாற்றிவிட்டு, ஒரு சாதாரணமான காட்டன் புடவைக்கு மாறி ஹாலுக்கு வந்தாள்.

அங்கே கந்தர்வன் சோபாவில் அமர்ந்து, தன் சட்டையின் கைகளை மடித்தபடி கடலையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது முரட்டுத்தனமான தோற்றத்தில் இன்னும் அந்தப் பிசினஸ் கர்வத்தின் வீரியம் குறையவில்லை.

இளவஞ்சி மெல்ல அவனது அருகில் வந்து, “சார்… இன்னைக்கு ஆபீஸ்ல எல்லாரும் என்னை ஒரு மாதிரி பார்த்தாங்க சார். சினேகா பண்ணின தப்புக்கு அப்புறம், நான் இந்த நாற்காலியில உட்கார்ந்திருக்கிறது பல பேருக்குப் பிடிக்கலன்னு எனக்குத் தோணுது,” என்று தயக்கத்துடன் கூறினாள்.

கந்தர்வன் சட்டென்று திரும்பி, அவளது கைகளை வம்படியாகப் பற்றித் தன் பக்கத்தில் இழுத்தான். அவளது கால்களில் இருந்த கொலுசுகள் லேசாகச் சத்தமிட்டன.

“யாருக்குப் பிடிக்குது, யாருக்குப் பிடிக்கலன்றதை பத்திப் பேச இந்த கந்தர்வன் சக்கரவர்த்திக்கு நேரமில்லை இளவஞ்சி! இந்தச் சென்னை நகரத்துலயே நான் ஒரு முடிவை எடுத்தா, அதை எதிர்த்துப் பேச எவனுக்கும் தகுதியில்லை. உன்னோட இந்தத் தவிப்பை இங்கேயே கழட்டி வச்சிடு. நீ இப்போ சாதாரண இளவஞ்சி இல்லை… இந்தச் சக்கரவர்த்தி பேரரசின் சரிபாதி! நாளைல இருந்து உன்னோட ஆட்டம் அந்த ஆபீஸ்ல எப்படி இருக்கப்போகுதுன்னு இந்த ஒட்டுமொத்த பிசினஸ் உலகமும் வேடிக்கை பார்க்கப் போகுது!” என்று தன் அதிகாரத்தின் உச்சத்தில், அசைக்க முடியாத கம்பீரத்தோடு கூறினான் கந்தர்வன்.

காதலோ, உருகலோ இல்லாத அவனது அந்த அசுரத்தனமான கௌரவமும், தன்னை ஒரு பேரரசியாக மாற்றத் துடிக்கும் அவனது அந்தப் புத்திசாலித்தனமான ஆதிக்கமும் இளவஞ்சியின் நெஞ்சுக்குள் ஒரு புதிய தைரியத்தை விதைத்தது. தன் பிறப்புக் குறைபாட்டை நினைத்து ஏளனம் செய்த இந்த உலகத்தின் முன்னிலையில், தன்னை அரியணையில் அமர்த்திய தன் கணவனை அவளொரு புதிய பிரம்மிப்போடு நிமிர்ந்து பார்த்தாள்! வரப்போகும் நாட்களில் அவளது புதிய ஆட்டத்திற்கான விறுவிறுப்பு அந்த இரவின் மௌனத்தில் தகித்துக் கொண்டிருந்தது!

……

இரண்டு நாட்களாகப் பென்ட்ஹவுஸில் தங்கியிருந்து, லண்டன் ப்ராஜெக்ட்டின் ஆரம்பக்கட்ட கார்ப்பரேட் வேலைகள் அனைத்தையும் துல்லியமாக முடித்த பிறகு, கந்தர்வனும் இளவஞ்சியும் சக்கரவர்த்தி குடும்பத்தின் பிரதான மாளிகைக்குப் புறப்பட்டனர்.

அதிநவீன வசதிகளுடன், பிரம்மாண்டமான தூண்களைக் கொண்டு சென்னை மாநகரத்தின் முக்கியப் பகுதியில் கம்பீரமாக வீற்றிருந்தது அந்தச் சக்கரவர்த்தி மாளிகை. கறுப்பு நிறச் சொகுசு கார் மாளிகையின் பிரதான வாசலில் வந்து நின்றதும், அங்கிருந்த காவலாளிகள் அனைவரும் கைகளைக் குவித்துச் சல்யூட் அடித்தனர்.

காரின் கதவைத் திறந்து கொண்டு பட்டு வேட்டி, பட்டுச் சட்டை அணிந்த கந்தர்வனும், அவனது கைகளைப் பற்றியபடி மங்களகரமான பட்டுப்புடவையில் இளவஞ்சியும் இறங்கினர். மாளிகையின் வாசலில் தனஞ்செயன் ஐயா, அகிலா மற்றும் கௌதம் ஆகியோருடன் குடும்பத்தின் மூத்த பெண் உறவினர்கள் சிலர் கைகளில் ஆரத்தித் தட்டுடன் தயாராகக் காத்துக் கொண்டிருந்தனர்.

முன்னால் வந்த அகிலா, தன் ஆருயிர் தோழியும் தற்போது  அண்ணியும் ஆன இளவஞ்சியின் முகத்தைப் பார்த்துப் பாசத்தோடு புன்னகைத்தாள். பெண் உறவினர்கள் இருவருக்கும் மங்களகரமாகத் திலகமிட்டு, ஆரத்தி எடுத்து, திருஷ்டி கழித்து மாளிகைக்குள் வரவேற்றனர். இளவஞ்சி தன் வலது காலை எடுத்து வைத்து, அந்தப் பிரம்மாண்ட மாளிகைக்குள் சக்கரவர்த்தி குடும்பத்தின் மூத்த மருமகளாக முறைப்படி அடியெடுத்து வைத்தாள். அவளது கால்களில் இருந்த தங்கக் கொலுசுகளின் மெல்லிய சத்தம் அந்த மாளிகையின் பிரதான கூடத்தில் மங்களகரமாக எதிரொலித்தது.

மாளிகையின் உள்ளே புதுமணத் தம்பதிகளுக்கான சிறப்பு விருந்துக்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. பாரம்பரியமான தென்னிந்திய உணவுகளும், விதவிதமான பலகாரங்களும் மேஜை முழுக்க நிரம்பியிருந்தன. தனஞ்செயன் ஐயா தன் மகனையும் மருமகளையும் அன்போடு அமர வைத்து உணவுகளைப் பரிமாறச் சொன்னார்.

அப்போது, மாளிகையின் வரவேற்பு அறைக்கு இளவஞ்சியின் அப்பா தர்மலிங்கமும், அவளது தம்பியும் வந்தனர்.  நடந்த அந்த அவமானங்களுக்குப் பிறகு, தன் மூத்த மகள் இந்த மாளிகையின் பேரரசியாக அரியணை ஏறியிருப்பதை நேரில் கண்ட தர்மலிங்கத்தின் கண்களில் கண்ணீர் முட்டியது.

அவர் மெல்ல இளவஞ்சியின் அருகில் வந்து, அவளது தலையைக் கோதி, “இளவஞ்சி… நீ செஞ்ச நல்ல காரியங்களுக்கும் உன்னோட நேர்மைக்கும் தான் கடவுள் உன்னை இந்த இடத்துல கொண்டு வந்து உட்கார வச்சிருக்கான் மா. நல்லா இருங்கம்மா,” என்று மனமாற வாழ்த்தினார்.

அவளது தம்பி கைகளில் வைத்திருந்த ஒரு அழகான வெள்ளிப் பரிசுப் பெட்டியை இளவஞ்சியிடம் நீட்டி, ” வாழ்த்துக்கள் அக்கா! இனிமே உன்னை யாரும் அனாதையா பார்க்க முடியாது. சக்கரவர்த்தி குடும்பத்தோட கௌரவமே நீதான்,” என்று பெருமையோடு கூறினான். கந்தர்வன் அவர்களை ஒரு கறாரான பார்வையோடு பார்த்துத் தலை அசைக்க, தர்மலிங்கமும் அவனது மகனும் தங்களது வாழ்த்துகளையும் பரிசுகளையும் கொடுத்துவிட்டு, தங்களுக்குரிய அமைதியோடு அங்கிருந்து விடைபெற்றுக் கிளம்பினர்.

மறுபுறம், புழல் மத்தியச் சிறைச்சாலையின் கறாரான இரும்பு அரண்களுக்கு நடுவே…

விசாரணைக்காக மட்டுமே வைத்திருந்த எண்ணத்தை போக்கும் அளவிற்கு மரகதம் போடும் ஆட்டத்தால் கந்தர்வன் தனது ஆதிக்கத்தால் அம்மா மற்றும் மகள் இருவரும் சிறை சாலையில் அமர்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

திருமண மேடையில் வஞ்சகமும் பேராசையும் அம்பலமாகி, பெண் போலீஸாரால் இழுத்து வரப்பட்ட சினேகா, இப்போது ஒரு சாதாரணக் கைதிக்கான அறையில் தரையில் அமர்ந்திருந்தாள். அவளது லட்ச ரூபாய் மதிப்புள்ள காஞ்சிபுரம் பட்டுப்புடவை கசங்கி, அழுக்கேறிப் போயிருந்தது. கலைந்துபோன மேக்கப்பும், வறண்டு போன அவளது முகமும் அவளது தற்போதைய நிலையை அப்பட்டமாகக் காட்டின.

சிறைச்சாலையின் இரும்பு கம்பிகளைத் தன் கைகளால் பலமாகப் பற்றிக் கொண்டு, வன்மத்தின் உச்சத்தில் கத்தினாள் சினேகா.

“என்னை எப்படி நீங்க ஜெயில்ல வைக்கலாம்? நான் சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸோட மருமகளாக வேண்டியவடி! அந்த கந்தர்வன் என்னை ஏமாத்திட்டான்… எல்லாரும் முன்னாடியும் என்னை அசிங்கப்படுத்திட்டான்!” என்று அலறினாள்.

அவளுக்குப் பக்கத்தில் இருந்த அவளது அம்மா மரகதம், தன் மகளின் நிலையைப் பார்த்து அழுதுகொண்டே, “சினேகா… கத்தாதடி. போலீஸ்காரங்க அடிப்பாங்க. அந்த கந்தர்வன் நம்மள ஒட்டுமொத்தமா முடிச்சுட்டான்டி. ஆனா, அதைவிட கொடுமை என்ன தெரியுமா… நீ மலடின்னு சொன்னியே, அந்த அனாதை இளவஞ்சியை இப்போ அந்த மாளிகைக்கு மருமகளா கூட்டிட்டுப் போய் அரியணையில உட்கார வச்சிருக்கான்டா அந்த கந்தர்வன்!” என்றாள் வஞ்சகத்தோடு.

மரகதத்தின் வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் சினேகாவின் கண்கள் வெறி ஏறியது போல மாறின. இரும்பு கம்பிகளைப் பற்களைக் கடித்தபடி உலுக்கினாள்.

“என்னது… அந்த இளவஞ்சிக்கு அந்த மாளிகையில ராஜபோக வாழ்க்கையா? அவளுக்குக் கழுத்துல தாலியா? அவளால ஒரு வாரிசைக் கூடப் பெத்துக் கொடுக்க முடியாதுன்னு தெரிஞ்சும் அந்த கந்தர்வன் அவளைச் சேர்த்துக்கிட்டானா? இல்லை… இந்தக் கல்யாணம் நிலைக்காது! நான் ஜெயில்ல இருந்து வெளிய வந்த அடுத்த நிமிஷம், அந்தச் சக்கரவர்த்தி குடும்பத்தையும், அந்த இளவஞ்சியோட கௌரவத்தையும் எப்படிச் சுக்குநூறா உடைக்கிறேன்னு பாருங்கடி!” என்று தன் வன்மத்தையும் குரோதத்தையும் சிறைச்சாலையின் சுவர்களில் வன்மமாக உதிர்த்தாள் சினேகா.

மாலை ஆறு மணி. சக்கரவர்த்தி மாளிகை.

விருந்து உபசாரங்கள் அனைத்தும் முடிந்து, மாளிகையின் மேல் தளத்தில் இருந்த கந்தர்வனின் பிரதான அறைக்குள் இளவஞ்சி நுழைந்தாள். அந்த அறை ஒரு ராஜ அரண்மனையைப் போல பிரம்மாண்டமாக வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தது.

அறையின் பால்கனி வழியே மாலை நேரத்துக் குளிர்ந்த காற்று உள்ளே வந்து கொண்டிருக்க, கந்தர்வன் தன் பட்டுச் சட்டையைக் கழற்றிவிட்டு, ஒரு இலகுவான உடையில் லேப்டாப்பை நோக்கியபடி அமர்ந்திருந்தான்.

இளவஞ்சி மெல்ல அவனது அருகில் வந்து, தன் பட்டுப்புடவையின் முந்தானையைச் சரிசெய்தபடி, “சார்…” என்று அழைத்தாள்.

கந்தர்வன் நிமிர்ந்து அவளது முகத்தை உற்றுப் பார்த்தான். அவளது கழுத்தில் இருந்த தங்கத் தாலி அந்த அறையின் விளக்கொளியில் ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தது.

“மாளிகைக்குள்ள வந்தாச்சு இளவஞ்சி. சடங்கு, சம்ப்ரதாயம் எல்லாமே முடிஞ்சுடுத்து. இனிமே உன்னோட கவனம் முழுசும் சக்கரவர்த்தி நிறுவனத்தோட அடுத்த கட்ட லாபத்துல மட்டும்தான் இருக்கணும். சினேகாவும் அவ அம்மாவும் ஜெயில்ல இருந்து என்னதான் ஆட்டம் போட்டாலும், இந்த கந்தர்வன் சக்கரவர்த்தியோட கோட்டையை அவங்களால ஒரு செங்கல் கூட அசைக்க முடியாது. உன்னோட இந்தத் தவிப்பை மறந்துட்டு, நாளைல இருந்து கம்பெனியோட முழுப் பொறுப்பையும் கறாரா கவனி!” என்று தன் அசைக்க முடியாத அதிகாரத்தோடும், கர்வத்தோடும் கூறினான் கந்தர்வன்.

அவனது அந்த முரட்டுத்தனமான ஆதிக்கத்திற்குப் பின்னால் இருந்த அசைக்க முடியாத பாதுகாப்பை உணர்ந்த இளவஞ்சி, தன் கணவனை ஒரு புதிய உத்வேகத்தோடும், கௌரவத்தோடும் நிமிர்ந்து பார்த்தாள்! சக்கரவர்த்தி மாளிகையின் புதிய பேரரசியாக அவளது அடுத்த கட்ட அதிரடி ஆட்டத்திற்கான விறுவிறுப்பு அங்கே பலமாகத் தொடங்கியது!

…….