4) தீராதவள் 🥰

அத்தியாயம் 4

“இன்னைக்கு உன்னை விடுறேன் இளவஞ்சி. ஆனா ஒன்னு ஞாபகம் வச்சுக்கோ… நீ எனக்குப் பர்சனல் அசிஸ்டன்ட் மட்டும் இல்லை, இந்த கந்தர்வனின் பழிவாங்கலுக்கும் நீதான் அசிஸ்டன்ட். நாளைக்கு இன்னும் பெரிய ரகளை உனக்காகக் காத்துட்டு இருக்கு. கிளம்பு!” என்று கந்தர்வன் தன் நாற்காலிக்குத் திரும்பி அமர, அவனது முரட்டுத்தனமான அந்த எரோடிக் அத்துமீறலின் நடுக்கத்திலிருந்தும், அவனது மூச்சுக்காற்றின் வெப்பத்திலிருந்தும் மீள முடியாமல் இளவஞ்சி தன் புடவையைச் சரிசெய்து கொண்டு விறுவிறுவென அவனது கேபினை விட்டு வெளியேறினாள். அவளது இதயம் இன்னும் படபடவென அடித்துக் கொள்ள, சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸின் அந்தப் பிரம்மாண்ட ஐம்பதாவது மாடியை விட்டு மாலை நேரத்தில் அவள் வீட்டுக்குக் கிளம்பினாள்.

மாலை ஏழு மணிக்குத் தன் வீட்டின் வாசலில் இளவஞ்சி அடி எடுத்து வைத்த போதே, உள்ளே திட்டமிட்டபடி சினேகாவின் ஒப்பாரியும், சித்தி மரகதத்தின் கத்துதலும் தெருவரை கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. இளவஞ்சியின் இதயம் பயத்தால் வேகமாகத் துடித்தாலும், அவளுக்குள் இருக்கும் அந்த அசுர தைரியம் அவளைத் தாங்கிப் பிடித்தது.

மாலை கல்லூரியிலிருந்து வீடு திரும்பிய சினேகாவுக்குத் தன் தோழி ரம்யா மூலமாக ஒரு அதிர்ச்சியூட்டும் தகவல் தெரிந்திருந்தது. இளவஞ்சிக்கு வேலை கிடைத்திருப்பது வேறு எங்கும் இல்லை, சென்னைலேயே மிகப்பெரிய ‘சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸ்’ நிறுவனத்தில், அதுவும் அந்தப் பிரம்மாண்டப் பணக்காரன் கந்தர்வன் சக்கரவர்த்தியின் பர்சனல் அசிஸ்டன்ட்டாகத் தான்!

இந்த விஷயம் தெரிந்ததில் இருந்தே சினேகாவின் நெஞ்சுக்குள் பொறாமைத் தீ கொழுந்துவிட்டு எரியத் தொடங்கியது. “நமக்கு முன்னாடி இந்த மூதேவி இளவஞ்சி அந்தப் பணக்காரன் கிட்ட ரொம்ப க்ளோஸ் ஆயிடுவாளோ? அவளோட அந்த அசுரத்தனமான அழகை வச்சு அவனைக் கவிழ்ந்திட்டா, சக்கரவர்த்தி வீட்டு மருமகளாகுற என் கனவு என்னாகிறது?” என்ற வன்மம் அவளுக்குள் வெடித்தது. உடனடியாகத் தன் அம்மா மரகதத்தை உசுப்பி விடுவதற்காக அழுதுகொண்டே நாடகமாடத் தொடங்கினாள்.

“அம்மா! அந்த இளவஞ்சி சொல்ல வேலைக்கு போக ஆரம்பிச்சிட்டா. இனி நமக்கு மரியாதை இருக்காது. அதுவும் போயிருக்க கம்பெனியில் தெரியுமா? நான் கனவு கண்டுட்டு இருக்க சக்கரவர்த்தி கம்பெனிக்கு. இவ இப்படியே வேலைக்குப் போயிட்டு இருந்தா, நாளைக்கு நம்மள இந்த வீட்டை விட்டே துரத்தினாலும் துரத்திடுவா. இவளை இனிமே வேலைக்கு அனுப்பக் கூடாதுமா!” என்று விஷத்தைக் கக்கினாள் சினேகா.

மரகதம் ஏற்கனவே இளவஞ்சியின் மீது வன்மத்தில் இருந்தவள் என்பதால், சினேகாவின் பேச்சைக் கேட்டதும் அப்படியே எரியும் கொள்ளிக்கட்டையாக மாறினாள்.

வீட்டிற்குள் நுழைந்து தன் அறைக்குச் செல்ல முயன்ற இளவஞ்சியின் கையை வம்படியாகப் பிடித்து இழுத்து நடுவீட்டில் நிறுத்தினாள் மரகதம்.

“நில்லுடி மூதேவி! எங்கடி போற? வேலைக்குப் போக ஆரம்பிச்ச உடனே இந்த வீட்டு ஆட்களெல்லாம் உனக்குக் கசப்பாப் போயிட்டாங்களோ? நேத்து என் பொண்ண அத்தனை பசங்க முன்னாடி ஏதோ தப்பு பண்ணலாட்டம் கை புடிச்சு இழுத்து வந்து இருக்க. நான் சொல்ல சொல்ல வேலைக்கு போயிட்டு வந்திருக்க

நாளைல இருந்து நீ வேலைக்குக் கிளம்பின அம்புட்டுத்தான்! இந்த வீட்டோட நாலு செவத்துக்குள்ள கிடந்து சாகுற வழியப் பாரு!” என்று என்று மரகத மவளை கீழே தள்ளிவிட்டு அவள் மீது அடிப்பதற்காக கை ஓங்க,

இத்தனை காலமாய் சித்தியின் கொடுமைகளைத் தாங்கிக் கொண்டு, தன் தந்தைக்காக அமைதியாக இருந்த இளவஞ்சியின் பொறுமை அந்த நொடியில் சுக்குநூறாக உடைந்தது. தன் தந்தை தன்னை ஒரு வார்த்தை கூடக் கேட்காமல், மரகதத்தின் பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டு பொம்மை போல நிற்பதைக் கண்டதும் அவளுக்குள் இத்தனை ஆண்டுகளாய் உறைந்து கிடந்த தாழ்வு மனப்பான்மையும் ஏகப் பெருவலியும் எரிமலையாய் வெடித்தன.

தரையை ஊன்றி விறுவிறுவென எழுந்தாள் இளவஞ்சி. அவளது கூந்தல் அவிழ்ந்து தோள்களில் படர, சித்தி மரகதத்தின் கையைத் தட்டிவிட்டாள். அவளது இந்த அசுரத்தனமான பொங்கி எழுதலை அந்த வீட்டில் இருந்த யாரும், சினேகா உட்பட, ஒருபோதும் பார்த்ததே இல்லை.

“நிறுத்துங்க எல்லாரும்! வாய மூடுங்க!” என்று இளவஞ்சியின் குரல் அந்த வீட்டின் கூரையைப் பிளப்பது போல இடி முழக்கமாய் ஒலித்தது.

மரகதம் அதிர்ச்சியில் பின்வாங்க, இளவஞ்சி தன் தந்தை சுப்ரமணியின் முகத்திற்கு நேராகத் தன் கூர்மையான விரலை நீட்டினாள். அவளது கண்கள் கோபத்தாலும் வன்மத்தாலும் சிவந்திருந்தன.

“என்னப்பா பாத்துட்டே நிக்கிறீங்க? நீங்கெல்லாம் ஒரு அப்பாவா? பெத்த மகளை இவள் இப்படித் தடுத்து நிறுத்தி மிரட்டும் போதும், இல்லாத பழியை என் மேல போடும் போதும் ஒரு வார்த்தை தடுத்துக் கேட்க உங்களுக்குத் துப்பில்லை! இவ பேச்சைக் கேட்டு ஆடுறதுக்கு எதுக்குப்பா உங்களுக்கு ஒரு குடும்பம்? வேலைக்குக் கிளம்பினா அம்புட்டுத்தான்னு மிரட்டுறாங்களே… நான் இன்னைக்கு அவனோட ஆபீஸ்க்கு போனது என் தகுதியால! என் சொந்த உழைப்பால!”

“அடிப்பாவி… எங்களை எதிர்த்தா பேசுற? வேலைக்குத்தான் போயிட்டேன்னு எவ்வளவு திமிர்?” என்று மரகதம் கத்தினாள்.

“ஆமா பேசுறேன்! சித்தி ,சினேகா… நல்லா கேட்டுக்கங்க. இத்தனை நாளா நான் அமைதியா இருந்தது என் பலவீனம் இல்லை. இனிமே இந்த வீட்டுல நான் வேலைக்காரியா முடங்கிப் கிடக்க மாட்டேன். நாளைக்கும் நான் அதே கம்பெனிக்கு வேலைக்குப் போவேன்.

என் நிம்மதியை கெடுக்கிறது அங்க இருக்குற அந்த அசுரன் கந்தர்வன் சக்கரவர்த்தியா இருந்தாலும் சரி, இங்க இருக்குற விஷ நாகம் மரகதமா இருந்தாலும் சரி… இனி இந்த இளவஞ்சி யாருக்கும் பயந்து வாழ மாட்டாள்!” என்று ஆவேசமாய் முழங்கினாள்.

மௌனமாய் அழுத நாட்களெல்லாம் முடிந்துவிட்டது…
என் தாழ்வு மனப்பான்மையின் வேர்கள் அறுந்துவிட்டது!
சொந்தக் காலில் நின்று இந்த உலகை வெல்வேன்…
உங்கள் அதிகார மிரட்டலுக்கு இனி நான் பணிய மாட்டேன்!

தன் புடவையை உதறித் திருத்திக்கொண்டு, தன் அறைக்குள் சென்று கதவை அசுர வேகத்தில் சாத்தினாள் இளவஞ்சி.

மரகதமும் சினேகாவும் வாயடைத்துப் போய் அப்படியே நின்றனர். அதுவரைக்கும் ஏமாளியாய் இருந்த இளவஞ்சி, இன்று காட்டிய அந்த ரௌத்திர வடிவமும் அவளது அசுரத்தனமான முடிவும் ஒட்டுமொத்தக் குடும்பத்தையும் அடியோடு உலுக்கிப் போட்டிருந்தது.

அறைக்கு வெளியே நின்றிருந்த சினேகாவின் முகத்தில் பயமும் ஆத்திரமும் மாறி மாறித் தெரிந்தன. இளவஞ்சியை வீட்டோடு அடக்க முடியாது என்பதைப் புரிந்து கொண்டவள், தன் மனதில் ஒரு கொடூரமான அடுத்த கட்ட சதியைத் தீட்டினாள். “இவளை வீட்டோடு அடக்க முடியாது போல இருக்கு. இவ வேலை செய்யுற அதே சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸ்ல நானும் என் பிகாம் தகுதியை வச்சு ஒரு ஜூனியர் வேலைக்கு உள்ள நுழையணும். கந்தர்வன் கண் முன்னாடியே இவளை வம்புக்கு இழுத்து அசிங்கப்படுத்தி ஆபீஸை விட்டே துரத்தணும்!” என்று வன்மத்தோடு சபதம் எடுத்தாள் சினேகா.

அன்றைய இரவின் எஞ்சிய பொழுதுகள் அந்த வீட்டின் நான்கு சுவர்களுக்குள்ளும் அத்தனை சுலபமாகக் கடந்துவிடவில்லை. தன் அறைக்குள் சென்று கதவை வேகமாகச் சாத்திய இளவஞ்சி, படுக்கையில் அமர்ந்து தன் முழங்காலில் ஏற்பட்டிருந்த சிராய்ப்புகளை மெதுவாகத் துடைத்தாள். வலியால் அவளது கண்கள் கசிந்தாலும், நெஞ்சுக்குள் எரிந்து கொண்டிருந்த வைராக்கியம் அவளைத் தாங்கிப் பிடித்தது. பகலில் ஆபீஸில் கந்தர்வன் காட்டிய அந்த முரட்டுத்தனமான ஆதிக்கமும், அவளது குடும்பமே தன்னை ஒரு சாபக்கேடாகப் பார்த்து முடக்க நினைக்கும் வன்மமும் அவளை அடுத்த கட்டத்திற்குத் தயார்படுத்தின.

மறுநாள் காலை, விடியல் எப்போதுமில்லாத ஒரு புதிய தெளிவோடு பிறந்தது.

இளவஞ்சி வழக்கம் போலத் தன் உணர்ச்சிகளை இரும்புத் திரை போட்டுத் தடுத்துக் கொண்டு, ஒரு நேர்த்தியான அடர் நீல நிற காட்டன் புடவையில் தன் நெற்றியில் சிறிய பொட்டிட்டுத் தயாரானாள். அவளது முகம் இத்தனை காலமாய் இருந்த ஏமாளிப் பெண்ணின் முகமாக இல்லை; எதற்கும் துணியும் ஒரு புதிய பிம்பமாகத் திகழ்ந்தது. அவள் அறையை விட்டு வெளியே வந்து, சமையலறையில் யாருக்காகவும் காத்திருக்காமல் ஒரு கோப்பைத் தண்ணீரை மட்டும் குடித்துவிட்டு, வாசலை நோக்கி நடந்தாள்.

ஹாலில் அமர்ந்திருந்த தந்தை சுப்ரமணி அவளை ஏறிட்டுப் பார்த்தாரே தவிர, நேற்று அவனிடம் வாங்கிய சாட்டையடி வார்த்தைகளின் குற்ற உணர்ச்சியால் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசத் துணியாமல் தலைகுனிந்து கொண்டார். மரகதமும் சினேகாவும் எரியும் கண்களோடு அவளைப் பார்த்தபடி சோபாவில் அமர்ந்திருந்தனர்.

“பார்த்தியாடி… நம்ம பேச்சையெல்லாம் ஒரு புல்லுக்குச் சமமா மதிச்சிட்டு, எப்படித் தலை நிமிர்ந்து போறான்னு! இவளோட இந்த ஆட்டத்துக்கு ஆபீஸ்ல வச்சு ஒரு முடிவு கட்டலை, என் பேரு மரகதமே இல்லை!” என்று விஷத்தைக் கக்கினாள் மரகதம்.

சினேகா தன் கைகளில் இருந்த கோப்புகளை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டு புன்னகைத்தாள். “அவ அங்க போய்ச் சேரட்டும்மா. அவளுக்குப் பின்னாடியே நானும் அங்க வர்றேன். அவ வேலை செய்யுற அதே சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸ்ல நானும் என் பிகாம் தகுதியை வச்சு அக்கவுண்ட்ஸ் செக்ஷன்ல ஜூனியர் கிளர்க்கா உள்ள நுழையப் போறேன். ரம்யாவோட மாமா அங்க பெரிய போஸ்ட்ல இருக்காரு, அவர் மூலமா இன்னைக்கே எனக்கு ஆர்டர் வந்திடும். கந்தர்வன் கண் முன்னாடியே இவளை வம்புக்கு இழுத்து அசிங்கப்படுத்தி, ஆபீஸை விட்டே துரத்துறேனா இல்லையான்னு மட்டும் பாரு!” என்று சவாலிட்டாள்.

சரியாக ஒன்பது மணிக்கு, சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸின் பிரம்மாண்டக் கண்ணாடி நுழைவாயிலைக் கடந்து, தன் பர்சனல் அசிஸ்டன்ட் இருக்கையில் அமர்ந்தாள் இளவஞ்சி. நேற்று நடந்த சம்பவங்களுக்குப் பிறகு இன்று ஆபீஸில் இன்னும் என்னென்ன மாற்றங்கள் நிகழும் என்பதை அவளது உள்ளுணர்வு சொல்லிக் கொண்டே இருந்தது.

ஒன்பதரை மணிக்கு, காரிடாரில் காலடிச் சத்தங்கள் கேட்டன. கருப்பு நிற சில்க் சட்டையும், சாம்பல் நிற சூட்டும் அணிந்து, கம்பீரமாக நடந்து வந்தான் கந்தர்வன் சக்கரவர்த்தி. அவனது கூர்மையான விழிகள் நேராக இளவஞ்சியின் மீதுதான் குத்தின. நேற்று மாலை அவளிடம் வம்பு இழுத்த நினைவுகள் அவனது மனதில் ஓடிக் கொண்டிருந்தன.

அவன் தன் கேபினுக்குள் நுழையும் போது, அவளைத் திரும்பிப் பார்த்து, “என் கேபினுக்கு வா” என்று உத்தரவிட்டு விட்டுச் சென்றான்.

இளவஞ்சி ஒரு டைரியை எடுத்துக் கொண்டு, தன் பதற்றத்தை மறைத்துக் கொண்டு உள்ளே நுழைந்தாள். “குட் மார்னிங் சார். இன்னைக்கு என்னென்ன மீட்டிங் ஷெட்யூல்…”

அவள் பேசி முடிப்பதற்குள், கந்தர்வன் நாற்காலியில் சாய்ந்து அமர்ந்து கொண்டு, சிகரெட் புகையை மெதுவாக ஊதி, அவளையே தீர்க்கமாகப் பார்த்தான்.

“நேத்து நைட்டு வீட்ல சண்டை பலமோ இளவஞ்சி? உன் முகமே சொல்லுது, நீ ஏதோ பெரிய சண்டையை முடிச்சிட்டு இங்க வந்திருக்கேன்னு!” என்றான் கந்தர்வன், நாற்காலியின் கைப்பிடி மீது விரல்களைத் தட்டியபடி.

இளவஞ்சி திடுக்கிட்டாள். “சார், இது என்னோட தனிப்பட்ட விஷயம். நான் இங்க வேலை செய்ய வந்திருக்கேன். என் வீட்டு விஷயங்கள் உங்களுக்குத் தேவையில்லாதது,” என்று சற்றே கடுமையான குரலில் சொன்னாள்.

“ஹலோ… நீ யார்கிட்ட பேசிட்டு இருக்கேன்னு ஞாபகம் இருக்கட்டும்! இந்த கம்பெனில நான் நினைச்சா ஒரு புல்லுக்கூட அசையாது. உன்னோட அத்தனை அசைவுகளும் என் பார்வைக்குள்ள தான் இருக்கு. நீ என்னோட பர்சனல் அசிஸ்டன்ட்… சோ, உன்னைப்பத்தின அத்தனை விஷயமும் எனக்குத் தெரிஞ்சிருக்கணும்!” என்று மேஜை மீது தட்டிவிட்டு எழுந்து அவளருகே வந்தான் கந்தர்வன்.

அவனது நெருக்கம் அவளை நிலைகுலைய வைத்தது. அவன் அவளுக்கு மிக அருகில் வந்து, அவளது கோபத்தால் சிவந்திருந்த முகத்தைப் பார்த்தான்.

“என் முன்னாடி திமிரா விரலை நீட்டிப் பேசின முதல் பெண் நீதான் இளவஞ்சி. உன்னோட இந்தத் தைரியத்தை எப்படி உடைச்சு, உன்னை என் வழிக்குக் கொண்டு வர்றேன்னு மட்டும் பாரு!” என்று அவளது காதோரம் தாழ்ந்த குரலில் சொன்னான்.

“நீங்க எவ்வளவுதான் அதிகாரத்தைக் காட்டினாலும், இந்த இளவஞ்சி உங்க முன்னாடி வளைய மாட்டாள் சார்! என் தகுதியால் நான் இங்க நிக்கிறேன்,” என்று சற்றும் அஞ்சாமல் அவனது கண்களை நேருக்கு நேராகப் பார்த்துச் சொன்னாள்.

மதியம் இரண்டு மணி. கம்பெனியின் கீழ் தளத்தில் இருக்கும் அக்கவுண்ட்ஸ் டிபார்ட்மென்டில் ஒரு புதிய பரபரப்பு நிலவியது.

சினேகா தன் தோழி ரம்யாவின் மாமாவின் செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தி, ஒரு தற்காலிக பணி நியமன ஆணையை வாங்கிக் கொண்டு கம்பெனிக்குள் நுழைந்திருந்தாள். அவளது நவீன உடையும், முகத்தில் இருந்த அந்தப் புன்னகையும் அவளது அடுத்த கட்ட சதியைத் தெளிவாகக் காட்டின.

அவள் தன் இருக்கையில் அமர்ந்த சில நிமிடங்களிலேயே, தன் மேஜையில் இருந்த மிக முக்கியமான சில கணக்கு வழக்குகளுக்கான ரகசியக் கோப்புகளைத் தன் கைகளில் எடுத்தாள். “இளவஞ்சி… நீ சிஇஓ-வோட பர்சனல் அசிஸ்டன்ட்டா இருந்து என்ன பிரயோஜனம்? இந்த ஆபீஸ் கணக்கு வழக்குல ஒரு பெரிய குளறுபடியை உண்டாக்கி, அதுக்கு நீதான் காரணம்னு கந்தர்வன் முன்னாடி உன்னை நிக்க வைக்கிறேன். அவனோட கோபத்துல நீ இங்கிருந்து எப்படித் துரத்தப்படுறேன்னு நான் பார்க்குறேன்டி!” என்று தனக்குள்ளே சிரித்துக் கொண்டாள்.

சினேகா உடனடியாக அந்தக் கோப்புகளில் இருந்த சில எண்களையும், முக்கியக் கையெழுத்துகளையும் மாற்றித் தந்திரமாக ஒரு பெரிய குளறுபடியைச் செய்யத் தொடங்கினாள். அது சக்கரவர்த்தி நிறுவனத்தின் மிகப்பெரிய பிராண்ட் லான்சுக்கான பட்ஜெட் கோப்பு!

சினேகாவின் இந்த ஆபீஸ் சதித்திட்டமும், அதைத் தன் பர்சனல் அசிஸ்டன்ட் இளவஞ்சியின் மீது பழிபோட அவள் செய்யப் போகும் அந்தப் பெரிய குளறுபடியும், சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸில் ஒரு புதிய போர்க்களத்தை உருவாக்கத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தது.

தன் அறையில் அமர்ந்திருந்த இளவஞ்சி, வரப்போகும் அந்தப் புதிய ஆபத்துகளை அறியாமல், கந்தர்வனின் அடுத்த கட்ட நகர்வுகளை எதிர்கொள்ளத் தயாரானாள்!