5) தீராதவள் 🥰

அத்தியாயம் 5

    . ரெட்

கந்தர்வனின் அந்த விசாலமான அறையில் நிலவிய அமைதி, புயலுக்கு முன்னால் வரும் பேரமைதியைப் போல ஆபத்தானதாக இருந்தது. மேஜையின் ஒருபுறம் கோபத்தின் எல்லையில் நாற்காலியில் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தான் கந்தர்வன் சக்கரவர்த்தி. அவனது கறுத்த விழிகள் மேஜை மீது வைக்கப்பட்டிருந்த அந்த பட்ஜெட் கோப்பையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. அவனுக்குச் சற்றுத் தள்ளி, முகத்தில் அத்தனை வன்மத்தையும் புன்னகையாக மறைத்துக் கொண்டு சினேகா நின்றிருக்க, அவளுக்கு நேர் எதிரே எந்தத் தப்பும் செய்யாத தைரியத்தோடு அமைதியாக நின்றிருந்தாள் இளவஞ்சி.

“சார்… இந்த பட்ஜெட் கோப்பை நேத்து நைட்டே சிஇஓ ஆபீஸ்ல இருந்து வெரிஃபிகேஷனுக்காகக் கீழ் தளத்துக்கு அனுப்பினதா அக்கவுண்ட்ஸ் செக்ஷன்ல சொன்னாங்க. ஆனா, இன்னைக்குக் காலையில நாங்க எடுத்துப் பார்க்கும்போது இதுல இருக்குற முக்கிய எண்களும், சில கையெழுத்துகளும் தப்பா இருக்கு. பிஏ இளவஞ்சி மேடம் தான் இதை நேத்து கடைசியா வாங்கினதா என்ட்ரி இருக்கு,” என்று சினேகா மிக நளினமாக, அதே சமயம் விஷத்தைக் கக்கும் குரலில் கோள் மூட்டினாள்.

இளவஞ்சி சட்டென்று தன் தங்கையைத் திரும்பிப் பார்த்தாள். சினேகாவின் முகத்தில் தெரிந்த அந்தப் பழிவாங்கும் வெறி அவளுக்கு எல்லாவற்றையும் புரிய வைத்தது. “இவள் வீட்டை விட்டுத் துரத்த நினைத்தது பலிக்கவில்லை என்றதும், என் வேலையைக் கெடுக்க இவ்வளவு தூரம் ஆபீஸுக்கே வந்து சதி செய்வாளா?” என்ற எண்ணம் இளவஞ்சியின் நெஞ்சை உலுக்கியது. ஆனால், அவள் இப்போதெல்லாம் பழையபடி அழுதுகொண்டு ஒதுங்கும் ஏமாளி இல்லை.

“சார், நான் நேத்து ஆபீஸை விட்டுப் போகும்போது எல்லாக் கோப்புகளையும் கச்சிதமாகச் சரிபார்த்துதான் ஃபைல் செக்ஷன்ல வச்சேன். அதுக்கப்புறம் இதுல யாரு கை வச்சாங்கன்னு எனக்குத் தெரியாது. என் மேல எந்தத் தப்பும் இல்லை,” என்று கந்தர்வனின் கண்களை நேருக்கு நேராகப் பார்த்துத் தீர்க்கமாகச் சொன்னாள் இளவஞ்சி.

“ஓஹோ… அப்போ ஃபைல் செக்ஷன்ல இருக்குறவங்க தப்பு செஞ்சாங்கன்னு சொல்றீங்களா அக்கா? இல்ல… நீங்கதான் போற அவசரத்துல எதையோ மாத்தி எழுதிட்டு, இப்போ கம்பெனி மேல பழி போடுறீங்களா?” என்று சினேகா ‘அக்கா’ என்ற வார்த்தையை வம்படியாகப் பயன்படுத்தி, கந்தர்வன் முன்னிலையில் இளவஞ்சியைத் தாழ்த்த முயன்றாள்.

கந்தர்வன் இருவரையும் மாறி மாறிப் பார்த்தான். அவனது கைகள் நாற்காலியின் கைப்பிடியில் தாளமிட்டன. சினேகா உள்ளே நுழைந்த நிமிடத்திலிருந்தே அவளது ஒவ்வொரு அசைவையும், அவளது தோழி ரம்யாவின் பின்னணியையும் அவன் தன் கழுகுப் பார்வையால் கவனித்துக் கொண்டுதான் இருந்தான். அவளுக்குள் இருக்கும் பணவெறியும், இளவஞ்சி மீதான பொறாமையும் அவனுக்குப் புரியாதது அல்ல.

மெதுவாக நாற்காலியை விட்டு எழுந்த கந்தர்வன், சினேகாவை நோக்கி இரண்டு அடிகள் முன்னோக்கி வந்தான். அவனது உயரமும், அவனது கம்பீரமான தோற்றமும் சினேகாவை ஒரு நொடி பயத்தில் பின்வாங்க வைத்தன.

“இங்க பாரு சினேகா… இந்த சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸ்ல இருக்குற ஒவ்வொரு ஃபைலும் யாரோட கை மாறிப் போகுதுன்னு எனக்குத் துல்லியமாகத் தெரியும். யாருக்கு என்ன தகுதி இருக்கு, யார் என்ன நாடகம் ஆடுறாங்கன்னு எனக்கு யாரும் சொல்லிக் கொடுக்கத் தேவையில்லை. நீ இப்போதான் தற்காலிக வேலைக்கு உள்ள வந்திருக்கே… உன் வேலையை மட்டும் பார்த்துட்டு அமைதியா இருக்கக் கத்துக்கோ. அதை விட்டுட்டு என் பிஏ மேல பழி போடணும்னு நினைச்சா… விளைவு ரொம்ப மோசமா இருக்கும்!” என்று கந்தர்வன் தன் கணீரென்ற குரலில் எச்சரித்தான்.

சினேகாவின் முகம் அப்படியே பேயறைந்தது போல வெளுத்துப் போனது. கந்தர்வன் இளவஞ்சியைக் கண்டிப்பான் என்று நினைத்தால், தன்னை இப்படி ஒட்டுமொத்த கம்பெனி மேனேஜர் முன்னிலையிலும் வறுத்தெடுப்பான் என்று அவள் துளிரும் எதிர்பார்க்கவில்லை. அவளது இடுப்பு வரை நீண்டிருந்த கைகள் ஆத்திரத்தில் நடுங்கின.

“மேனேஜர்… இந்த ஃபைலை மறுபடியும் ஆடிட்டிங் செக்ஷனுக்கு அனுப்பிச் சரி பண்ணுங்க. இனிமேல் எந்தவொரு முக்கியமான கோப்பும் முறையான அனுமதியின்றி கீழ் தளத்துக்குப் போகக் கூடாது,” என்று கந்தர்வன் உத்தரவிட, மேனேஜர் கோப்பைப் பெற்றுக் கொண்டு சினேகாவை அழைத்துக் கொண்டு விறுவிறுவென அறையை விட்டு வெளியேறினார்.

வெளியே போகும்போது இளவஞ்சியை நோக்கிச் சினேகா வீசிய பார்வையில் அத்தனை வன்மமும், பழிவாங்கும் வெறியும் நிறைந்திருந்தன. “உன்னை இந்த ஆபீஸை விட்டுத் துரத்தாமல் நான் விடமாட்டேன்டி!” என்று மனதிற்குள் சபதம் போட்டபடி சென்றாள்.

அறையில் இப்போது கந்தர்வனும் இளவஞ்சியும் மட்டுமே தனித்து நின்றனர்.

இளவஞ்சிக்குத் தன் கௌரவத்தைக் காப்பாற்றிய கந்தர்வன் மீது ஒரு சிறு நன்றியுணர்வு தலைதூக்கினாலும், அவனது முரட்டுத்தனமான பார்வை அவளைத் தடுத்து நிறுத்தியது.

கந்தர்வன் அவளருகே நெருங்கி வந்தான். அவனது மூச்சுக்காற்றின் வெப்பம் அவளது முகத்தில் படர, அவளது கைகளைப் பலமாகப் பற்றிக் கொண்டான். அந்தப் பிடியில் வலி இருந்தாலும், அதில் ஒரு விசித்திரமான ஈர்ப்பு இருந்தது.

“என்ன இளவஞ்சி… உன் தங்கை உனக்கு எதிராவே இங்க வலை வீசுறா? நான் மட்டும் இன்னைக்குக் குறுக்கே வராமல் இருந்திருந்தா, உன் வேலை இந்நேரம் போயிருக்கும். இந்த கந்தர்வன் நினைச்சா உன்னைக் காப்பாற்றவும் முடியும், உன்னை நரகத்தில் தள்ளவும் முடியும். இப்போவாவது புரியுதா இந்த கந்தர்வனின் பவர் என்னன்னு?” என்று அவளது முகத்திற்கு மிக அருகில் வந்து வம்படியாகக் கேட்டான்.

இளவஞ்சி அவனது பிடியிலிருந்து தன் கையை விடுவிக்க முயலாமல், அவனது கண்களை நேருக்கு நேராகப் பார்த்தாள். “நீங்க என்னைக்காப்பாத்துனீங்கன்னு நான் நினைக்கல சார். உங்க கம்பெனியோட உண்மையை நீங்க தெரிஞ்சுக்கிட்டீங்க, அவ்வளவுதான். என் தகுதியும் நேர்மையும் எனக்குப் பக்கபலமா இருக்குற வரைக்கும், சினேகா இல்லை… அவளை விடப் பெரியவங்க வந்தாலும் என்னை எதுவும் செய்ய முடியாது!” என்று சவாலாகப் பேசிவிட்டு, அவனது கையைத் உதறித் தள்ளிவிட்டுத் தன் இருக்கையை நோக்கி கம்பீரமாக நடந்தாள்.

நாற்காலியில் வந்து அமர்ந்த இளவஞ்சியின் நெஞ்சுக்கூடு வேகமாக ஏறி இறங்கியது. ஆபீஸிலும் தன் தங்கை சினேகா வேலைக்குச் சேர்ந்துவிட்டதால், இனி வரும் நாட்கள் இன்னும் பெரிய போராட்டமாக இருக்கப் போகிறது என்பதை அவள் உணர்ந்தாள். ஆனால், எதற்கும் வளையாத அந்த வைராக்கியம் அவளுக்குள் இன்னும் வீரியமாக வளரத் தொடங்கியது.

கேபினுக்குள் நின்றிருந்த கந்தர்வன், சாளரத்தின் வழியே வெளிய உலகத்தைப் பார்த்தபடி தன் உதட்டில் ஒரு குத்தலான புன்னகையை வரவழைத்துக் கொண்டான். “எவ்வளவு திமிர் இருந்தால் என் கையைத் உதறிவிட்டுப் போவாள்? உன்னோட இந்தத் தலைகனத்தை இந்த ஆபீஸ்ல வச்சே எப்படி அடக்குறேன்னு பாரு இளவஞ்சி!” என்று தனக்குள்ளே முணுமுணுத்துக் கொண்டான்.

சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸின் அந்தப் பிரம்மாண்டச் சுவர்களுக்குள், அக்காவுக்கும் தங்கைக்கும் இடையிலான அந்தப் பொறாமைப் போரும், கந்தர்வனின் முரட்டுத்தனமான ஆதிக்க விளையாட்டும் அடுத்த கட்ட திருப்புமுனையை நோக்கி விறுவிறுப்பாக நகரத் தொடங்கியது!
 ….

சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான காரிடாரில், சினேகா தன் கைகளில் இருந்த கோப்புகளை இறுக்கமாகப் பற்றியபடி இளவஞ்சிக்கு முன்னால் வந்து மிரட்டலாக நின்றாள். மேனேஜர் முன்னிலையில் கந்தர்வன் தன்னை அசிங்கப்படுத்திய ஆத்திரம் அவளது கண்களில் தீயாக எரிந்தது.

“இன்னைக்கு கந்தர்வன் முன்னாடி என்னை அசிங்கப்படுத்திட்டு ரொம்ப திமிரா இருக்கிறியா அக்கா? இந்த சினேகா யாருன்னு உனக்கு இன்னும் தெரியல. இந்த கம்பெனில நீ பர்சனல் அசிஸ்டன்ட்டா எவ்வளவு நாள் நீடிக்கிறேன்னு நானும் பார்க்குறேன். உன்னை இங்கிருந்து துரத்துறது மட்டுமில்லை, அந்த கந்தர்வன் சக்கரவர்த்தியை என் வழிக்குக் கொண்டு வர்றதும் இந்த சினேகா தான்!” என்று வன்மத்தோடு சவாலிட்டாள்.

இளவஞ்சி அவளது மிரட்டலைக் கேட்டுப் பயந்து ஒதுங்கவில்லை. அவளது கண்களைத் தீர்க்கமாகப் பார்த்து, “உன் தகுதி என்னன்னு இன்னைக்கு சார் முன்னாடியே தெரிஞ்சு போச்சு சினேகா. நீ என்ன சதி வேணும்னாலும் பண்ணிக்கோ, என் நேர்மையும் உழைப்பும் எனக்குத் துணையா இருக்கு. உன் வேலையைப் பார்த்துட்டுப் போ!” என்று சற்றும் அசராமல் கூறிவிட்டு அவளைக் கடந்து லிஃப்டை நோக்கி நடந்தாள்.

சினேகாவின் முகம் ஆத்திரத்தில் கருகியது. தன் இருக்கைக்கு வந்து அமர்ந்தவள், தன் தோழி ரம்யாவைத் திரும்பிப் பார்த்தாள். ரம்யாவின் மாமா இந்த ஆபீஸில் மிகவும் நல்லவர், பெரிய பொறுப்பில் இருப்பவர். சினேகா தன் வீட்டு வறுமையைப் பற்றி அழுது நாடகமாடி, “மிகவும் ஏழைப் பொண்ணு, வேலை குடுங்க” என்று அவளது மாமா மூலமாகப் பரிந்துரை பெற்றுத்தான் இந்த அக்கவுண்ட்ஸ் செக்ஷனில் நுழைந்திருந்தாள். சினேகாவின் உண்மையான வில்லத்தனமான நோக்கம் ரம்யாவுக்கு மட்டும்தான் தெரியும்.

“சினேகா… கொஞ்சம் அமைதியா இருடி. எங்க மாமா ரொம்ப நல்லவர்னு உனக்கே தெரியும். அவரோட பேரை வச்சுதான் உனக்கு இந்த ஏழைப் பொண்ணுங்கிற கோட்டால இங்க வேலையே கிடைச்சிருக்கு. நீ இப்படி வந்த முதல் நாளே சிஇஓ கிட்ட வம்பு இழுத்துட்டு இருந்தா, எங்க மாமாவுக்குக் கெட்ட பேர் வந்திடும்டி,” என்று ரம்யா பதற்றத்தோடு எச்சரித்தாள்.

“நீ சும்மா இரு ரம்யா! அந்த இளவஞ்சி இங்க பர்சனல் அசிஸ்டன்ட்டா இருக்குற வரைக்கும் எனக்கு நிம்மதி இல்லை. அவளை இங்கிருந்து துரத்துறதுக்கு நான் என்ன வேணும்னாலும் பண்ணுவேன்!” என்று வன்மத்தோடு முணுமுணுத்தாள் சினேகா.

மறுநாள் காலை, சக்கரவர்த்தி நிறுவனத்தில் ஒரு புதிய பரபரப்பு நிலவியது.

கந்தர்வன் தன் அறையில் அமர்ந்து ஏதோ சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தபோது, அவனது தந்தை தனஞ்செயன் சக்கரவர்த்தி உள்ளே நுழைந்தார். மகனின் முரட்டுத்தனமான குணத்தை மெல்ல மாற்ற வேண்டும் என்று நினைக்கும் கனிவான தந்தை அவர்.

“கந்தர்வா… நம்ம அக்கவுண்ட்ஸ் டிபார்ட்மென்ட் மேனேஜர் காலையில வந்து பேசிக்கிட்டு இருந்தார். புதுசா அக்கவுண்ட்ஸ் செக்ஷன்ல ஒரு பொண்ணு வேலைக்குச் சேர்ந்திருக்காமே, சினேகான்னு… நம்ம ஆபீஸ்ல இருக்குற ரொம்ப நல்லவரான நம்ம மேனேஜர் மூலமா ரெகமெண்டேஷன்ல வந்த பொண்ணு அது. ஏதோ காலையில சின்னப் பிரச்சனைன்னு அவளை எல்லார் முன்னாடியும் ரொம்பக் கண்டிச்சியாமே? நம்ம மேனேஜர் நல்லவர், உனக்கே தெரியும் இல்லையா? அவர் முகத்துக்காகத்தான் நானும் சும்மா இருக்கேன். ஆனா, அந்தப் பொண்ணு வந்த அன்னைக்கே சம்பந்தம் இல்லாத சில சேட்டைகள் செய்றதா கேள்விப்பட்டேன். எனக்கு அவ மேல அவ்வளவு நல்ல அபிப்பிராயம் இல்லப்பா,” என்றார் தனஞ்செயன் சற்றே யோசனையுடன்.

கந்தர்வன் தன் தந்தையைப் பார்த்து லேசாகப் புன்னகைத்தான். “அப்பா… நம்ம மேனேஜர் நல்லவர்தான், இல்லைன்னு சொல்லல. அவரோட பரிந்துரைக்காகத்தான் நானும் பெரிய ஆக்ஷன் எடுக்காம விட்டேன். ஆனா, அந்தப் பொண்ணோட நோக்கம் என்னன்னு எனக்கு நல்லா தெரியும். நீங்க இதைப் பத்தி கவலைப்படாம நிம்மதியா இருங்க. ஆபீஸ் விஷயத்தை நான் பார்த்துக்கிறேன்,” என்றான் தீர்க்கமான குரலில்.

அதே சமயம், தனஞ்செயன் வெளியே வரும்போது அங்கே கோப்புகளுடன் நின்றிருந்த இளவஞ்சியைப் பார்த்தார். அவளது அமைதியும், நேர்மையும், கண்ணியமான தோற்றமும் அவருக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. “இளவஞ்சி… வேலை நல்லபடியா போகுதாம்மா? ஏதாவது உதவி வேணும்னா தயங்காம கேளு,” என்று மிகவும் கனிவோடு விசாரித்தார்.

“நல்லா போகுதுங்க ஐயா, ரொம்ப நன்றி,” என்று இளவஞ்சி மரியாதையுடன் தலைவணங்கினாள். அவளது இந்த நற்பண்பு தனஞ்செயன் மனதில் இளவஞ்சி மீது ஒரு மிகப்பெரிய நல்ல அபிப்பிராயத்தை ஏற்படுத்தியது.

தந்தை வெளியேறியதும் கந்தர்வன் தன் நாற்காலியில் சாய்ந்து அமர்ந்தான். அவனது கழுகுக் கண்கள் சாளரத்தின் வழியே வெளியே அமர்ந்திருந்த இளவஞ்சியின் மீது நிலைத்தன. அவன் இண்டர்காமில் அவளை உள்ளே அழைத்தான்.

இளவஞ்சி கைகளில் டைரியுடன் உள்ளே நுழைந்தாள். கந்தர்வனின் அந்தத் தீர்க்கமான, முரட்டுத்தனமான பார்வை அவளை ஒரு நொடி நிலைதடுமாற வைத்தாலும், அதை வெளியில் காட்டாமல், “சார், மாலை மீட்டிங்கிற்கான ஃபைல்கள் ரெடியா இருக்கு,” என்றாள்.

கந்தர்வன் நாற்காலியை விட்டு எழுந்து மெதுவாக அவளருகே வந்தான். அவனது கம்பீரமான தோற்றமும், அவளிடம் வம்பு இழுக்கும் அந்த முரட்டுத்தனமான பாணியும் அவளது இதயத் துடிப்பைக் கூட்டியது.

அவன் அவளுக்கு மிக அருகில் வந்து, அவளது முகத்தை உற்றுப் பார்த்தான். “உன் தங்கை சினேகா வறுமையைப் பத்திப் பொய் சொல்லி, நம்ம மேனேஜர் மூலமா இங்க அக்கவுண்ட்ஸ்ல சேர்ந்திருக்கிறது உனக்குத் தெரியுமா இளவஞ்சி?” என்று குத்தலாகக் கேட்டான்.

இளவஞ்சி அதிர்ந்து போனாள். சினேகா ஆபீஸிற்குள் நுழைந்ததே அவளுக்குப் பெரிய அதிர்ச்சி என்றால், அவள் பொய் சொல்லி வேலை வாங்கி இருப்பதை கந்தர்வன் கேட்கும்போது அவளுக்கு என்ன சொல்வதென்றே புரியவில்லை.

“சார்… அவ என்ன பண்ணான்னு எனக்குத் தெரியாது. எனக்கும் அவளுக்கும் ஆபீஸ்ல எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை,” என்று தன் கௌரவத்தைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளும் தொனியில் சொன்னாள்.

“சம்பந்தம் இருக்கா இல்லையான்னு நான் முடிவு பண்றேன்! என் கம்பெனிக்குள்ள நடக்குற ஒவ்வொரு விஷயமும் எனக்குத் தெரியும்,” என்று அவளது காதோரம் தாழ்ந்த குரலில் வம்படியாக முணுமுணுத்துவிட்டு, சிகரெட் புகையை லேசாக ஊதினான்.

அவனது அந்த நெருக்கமும், அவன் பேசும் வார்த்தைகளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் மர்மமும் இளவஞ்சிக்கு ஒரு விசித்திரமான நடுக்கத்தைத் தந்தது. அவனுக்கு எல்லாம் தெரிந்திருக்கிறதா, அல்லது தன்னை வம்பு இழுக்க இப்படிப் பேசுகிறானா என்று அவளால் கணிக்கவே முடியவில்லை.

“நீங்க என்ன சொன்னாலும் சரி சார்… என் வேலையில நான் நேர்மையா இருக்கேன்,” என்று அவனது கண்களை நேருக்கு நேராகப் பார்த்துவிட்டு விறுவிறுவென அவனது அறையை விட்டு வெளியேறினாள் இளவஞ்சி.

நாற்காலியில் வந்து அமர்ந்த இளவஞ்சியின் நெஞ்சுக்கூடு வேகமாக ஏறி இறங்கியது. ஆபீஸிலும் தன் தங்கை சினேகா வேலைக்குச் சேர்ந்துவிட்டதாலும், தனஞ்செயன் தன் மீது காட்டிய கனிவாலும் இனி வரும் நாட்கள் இன்னும் விறுவிறுப்பாக இருக்கப் போகிறது என்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.

சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸின் அந்தப் பிரம்மாண்டச் சுவர்களுக்குள், சினேகாவின் மறைமுகச் சதிகளும், கந்தர்வனின் அந்த முரட்டுத்தனமான நகர்வுகளும் கதையை அடுத்த கட்ட திருப்புமுனையை நோக்கி அசுர வேகத்தில் கொண்டு சென்றன!
….