9) இச்சை ❣️

அத்தியாயம் 9

மறுநாள் காலை மாளிகையே ஒருவித பதற்றத்தில் விடிந்தது. வழக்கமாக மித்ரா எழுந்து குழந்தைகளைத் தயார் செய்து, அக்னிக்குக் காபி கொண்டு செல்லும் அந்த அமைதியான சூழல் இன்று காணாமல் போயிருந்தது.

ரேகா அதிகாலையிலேயே எழுந்து, ஒரு குட்டையான நவீன உடையில் ஹாலில் அமர்ந்து கொண்டு அதிகாரமாக வேலைக்காரர்களை ஏவிக் கொண்டிருந்தாள்.

மித்ரா குழந்தைகளுடன் கீழே வந்தபோது, ரேகா அவளை வழிமறித்தாள். “நில்லு மித்ரா! இனிமே இந்த வீட்டோட கிச்சன் என் கண்ட்ரோல்ல இருக்கும். அக்னிக்கு என்ன பிடிக்கும், மாமாவுக்கு என்ன பிடிக்கும்னு எனக்குத் தெரியும். நீ போய்ப் பசங்க அழுக்குத் துணியைத் துவைக்கிற வேலையைப் பாரு,” என்று கசப்பாகச் சொன்னாள்.

மித்ரா அவளை ஏறிட்டுப் பார்த்தாள். “ரேகா மேடம், நான் இங்க வந்தது குழந்தைகளைப் பார்த்துக்க. அவங்களுக்கு என்ன வேணும்னு எனக்குத் தெரியும். நீங்க விருந்தினரா வந்திருக்கீங்க, தயவுசெஞ்சு உங்களை மதிக்க விடுங்க,” என்று நிதானமாகச் சொல்லிவிட்டு நகர முயன்றாள்.

ரேகா ஆத்திரத்தில் அவளது கையைப் பலமாகப் பற்றினாள். “விருந்தினரா? இது எங்க அக்கா வாழ்ந்த வீடு. அனாதை இல்லத்துல இருந்து வந்துட்டு என்கிட்டயே பேசுறியா?” என்று கையை ஓங்கியபோது, பின்னால் இருந்து அக்னியின் குரல் இடியாக ஒலித்தது.

“ரேகா! கையை இறக்கு!”

அக்னி அங்கே வந்து நின்ற விதம் ஒரு காட்டுச் சிங்கத்தைப் போல இருந்தது. அவன் நேராக வந்து ரேகாவின் கையை மித்ராவிடமிருந்து தட்டிவிட்டான். “இன்னொரு முறை இவளைத் தொடணும்னு நினைச்சா, உன் கையை உன்னால தூக்க முடியாது. இது என் வீடு, என் ரூல்ஸ். புரியுதா?”

ரேகா உடனே தன் முகத்தை மாற்றிக்கொண்டு சுந்தரமூர்த்தி வருவதைப் பார்த்துப் பொய்யாகக் கண்ணீர் வடித்தாள். “பாருங்க மாமா… நான் இந்த வீட்டைச் சரி பண்ணணும்னு நினைக்கிறேன், ஆனா அக்னி இந்தப் பொண்ணுக்காக என்னை எப்படி மிரட்டுறான் பாருங்க,” என்று அவரிடம் முறையிட்டாள்.

சுந்தரமூர்த்தி ஒருவிதமான தர்மசங்கடத்துடன் அக்னியைப் பார்த்தார். “அக்னி, அவ  உன் மனைவி ஸ்வேதா தங்கச்சி. கொஞ்சம் நிதானமா இரு. மித்ரா, நீ குழந்தைகளை அழைச்சிட்டுப் போ,” என்று சொல்லிவிட்டு அக்னியைத் தனியாக அழைத்துச் சென்றார்.

அன்று மதியம், அக்னி அலுவலகம் சென்றிருந்த நேரத்தில், மாளிகையில் ஒரு நாடகம் அரங்கேறியது. ரேகா தந்திரமாகச் சுந்தரமூர்த்தியிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். “மாமா, இந்தப் பொண்ணு பாக்குறதுக்குத் தான் அமைதி. ஆனா இவ வந்த பிறகுதான் அக்னி இவ்வளவு முரடனா மாறுறான். இவளோட நோக்கம் வேற மாமா,” என்று அவர் மனதில் விஷத்தை விதைத்தாள்.

ஆனால் சுந்தரமூர்த்தி ஜன்னல் வழியாகத் தோட்டத்தைப் பார்த்தார். அங்கே மித்ரா ஆரியனுக்கும் மித்ரனுக்கும் உணவை ஊட்டிவிட்டு, அவர்களுடன் சிரித்துப் பேசிக் கொண்டிருந்தாள்.

அந்தப் பிஞ்சு குழந்தைகள் அவளது மடியில் ஏறி டீச்சர் என்று சொல்லை மறந்து “அம்மா… அம்மா…” என்று தட்டுத்தடுமாறி அழைத்தபோது, சுந்தரமூர்த்தியின் கண்கள் ஒரு நிமிடம் கலங்கின.

ஸ்வேதா இருந்தபோது கூட அந்தக் குழந்தைகள் ஒருமுறை கூட அவளை அப்படி அழைத்ததில்லை. ‘இவள் அனாதையாக இருக்கலாம், ஆனால் இவளிடம் இருக்கும் அன்பு உண்மையானது’ என்று அவரது உள்ளுணர்வு சொன்னது. ஆனாலும், தன் மகனின் கௌரவம் கருதி அவர் அமைதியாக இருந்தார்.

அன்று இரவு அக்னி வீட்டுக்கு வந்தபோது மழை பெய்து கொண்டிருந்தது. அவன் நேராக மித்ராவின் அறைக்குச் சென்றான். கதவைத் தாளிட்டவன், மித்ராவை அப்படியே சுவரோடு சேர்த்து அழுத்தினான். என்னதான் இருந்தாலும் ஒருபுறம் தன் குழந்தைகளை ஒருமுறை பார்த்தான் இருவரும் நித்ராவின் அரவணைப்பில் நிம்மதியாக தூங்கியிருந்தார்கள்.

அவனது கண்கள் தகித்துக் கொண்டிருந்தன.

“சார்… யாராவது நீங்க இந்த ரூம்குள்ள வந்துட்ட பார்த்திருப்பாங்க. எனக்கு பயமா இருக்கு,” என்று மித்ரா முணுமுணுத்தாள்.

“யார் பார்த்தா என்ன மித்ரா? இந்த உலகமே உனக்கு எதிரா நின்னாலும், நான் உன் பக்கம் இருப்பேன். அந்த ரேகா உன்னை என்ன சொன்னான்னு எனக்குத் தெரியும். அவ பேச்சை நீ மனசுல வச்சுக்காதே,” என்று அவளது கழுத்தின் மென்மையான பகுதியில் தன் முகத்தைப் புதைத்தான்.

மித்ரா அவனது அந்தத் தகிக்கும் நெருக்கத்தில் மெல்ல உருகினாள். “எனக்கு ரேகாவைப் பத்தி கவலை இல்லை சார்… ஆனா உங்க அப்பா என்னைப் பத்தி தப்பா நினைச்சிடக் கூடாது. அவரோட அன்பு எனக்கு வேணும்,” என்றாள்.

அக்னி அவளது இதழ்களைத் தன் இதழ்களால் சிறைபிடித்தான். அது ஒரு நீண்ட, ஆழமான முத்தம். அந்த முத்தத்தில் அவளது அத்தனை பயங்களையும் அவன் துடைக்க முயன்றான். அவனது கைகள் அவளது மேனியில் ஊர்ந்து, அவளுக்குள் ஒரு புதிய தாகத்தைத் தூண்டியது. அந்த மழையிரவில், அக்னியின் அரவணைப்பில் மித்ரா தன்னையே மறந்தாள்.

கூடல் முடிந்தும் அவளை தன்னை விட்டு விளக்காமல் அவள் இடையை கட்டிக்கொண்டு அவளை பார்த்து

“நீ எனக்கு மட்டும் தான் மித்ரா… உன்னை எவனாலயும் என்கிட்ட இருந்து பிரிக்க முடியாது,” என்று அவன் அவளது காதோரம் முணுமுணுத்தபோது, மித்ராவிற்குள் இருந்த  காதல் அவளை அறியாமல் ஒரு கண்ணீர்த்துளியாக வெளியேறியது.

அக்னிக்குத் தெரியாது, அவன் இவளுக்காகத் தீட்டும் ஒவ்வொரு வியூகத்தையும் உடைக்க ரேகாவும், அவளது தந்தை நடராஜனும் ஒரு பெரிய சதிக் கூட்டணியை வெளியே உருவாக்கி வைத்திருந்தார்கள் என்பது. அந்த மாளிகைக்கு வெளியே அக்னியின் பிசினஸ் எதிரியும், ஸ்வேதாவின் குடும்பமும் கைகோர்த்திருந்தனர்.

புயல் இன்னும் வேகமாக வீசத் தயாராக இருந்தது.

அந்த மாளிகையின் நீண்ட தாழ்வாரங்களில் இப்போது ஒருவிதமான அந்நியத்தன்மை குடிகொண்டிருந்தது. சுவர்களில் தொங்கும் பிரம்மாண்டமான ஓவியங்கள் கூட ஏதோ ஒரு ரகசியத்தைச் சொல்லத் துடிப்பது போலவே மித்ராவிற்குத் தோன்றியது. அக்னி அலுவலகம் சென்ற பிறகு, அந்த வீட்டின் ஒவ்வொரு அசைவும் அவளுக்கு ஒரு சவாலாகவே இருந்தது. குறிப்பாக, ரேகாவின் கண்கள் அவளைப் பின்தொடர்ந்து கொண்டே இருந்தன.

மித்ரா தட்டு நிறைய ஆப்பிள் துண்டுகளை நறுக்கிக் கொண்டு குழந்தைகளின் அறைக்குச் சென்றாள். அங்கே ஆரியனும் மித்ரனும் ஒரு சின்ன விளையாட்டு காரை வைத்துப் போராடிக் கொண்டிருந்தனர். மித்ராவைப் பார்த்ததும் அவர்களது முகத்தில் ஒரு மின்னல் வெட்டியது.

“அம்மா… இங்க பாரு, கார் ஓடல!” என்று ஆரியன் சிணுங்கியபடி அவளது மடியில் வந்து விழுந்தான்.

மித்ரா சிரித்துக்கொண்டே அந்த காரைச் சரிசெய்தாள். அவளுக்குள் ஒரு இனம் புரியாத நிறைவு. இந்த குழந்தைகள் அவளை ‘அம்மா’ என்று அழைக்கும் அந்த ஒரு நொடியில், உலகத்தின் அத்தனை துயரங்களும் மறைந்து போவது போல ஒரு உணர்வு. ஆனால் அதே சமயம், அவளது மனசாட்சி அவளை எச்சரித்துக் கொண்டே இருந்தது. ‘நீ இங்கே ஒரு வேலைக்காரி, அதை மறந்துவிடாதே’ என்று ஒரு குரல் உள்ளுக்குள் ஒலிக்கும் போதெல்லாம், அவளது இதயம் வலிக்கும். ஆனால் அக்னியின் அந்தத் தீர்க்கமான பார்வையும், அவன் காட்டும் முரட்டுத்தனமான உரிமையும் அவளை அந்த நினைப்பிலிருந்து தடுத்து நிறுத்தின.

திடீரென்று அறையின் கதவைத் தள்ளிக்கொண்டு ரேகா உள்ளே வந்தாள். அவள் கையில் ஒரு விலையுயர்ந்த வாசனைத் திரவியம் இருந்தது. அதை அறை முழுவதும் தெளித்தபடி, “என்ன ஒரு மட்டமான ஸ்மெல்! ஒரு அனாதை இல்லத்துப் பொண்ணு உள்ள இருந்தா இப்படித்தான் இருக்கும் போல,” என்று முகத்தைச் சுளித்தாள்.

மித்ரா எழ முயன்றாள், ஆனால் ரேகா அவளது தோளைத் தடுத்து நிறுத்தினாள். “உட்கார்… நான் உன்கிட்ட சில விஷயங்கள் பேசணும். நீ அக்னியை மயக்கிட்டேன்னு நினைக்காதே. அவன் இப்போ ஒருவிதமான மன அழுத்தத்துல இருக்கான். ஸ்வேதா அக்கா செஞ்ச தப்புல இருந்து மீள முடியாம, கிடைச்ச ஒரு ஆறுதலைத் தேடி ஓடுறான். அந்த ஆறுதல் நீயாக இருக்கலாம், ஆனா அது காதலோ இல்ல வாழ்க்கையோ கிடையாது. நீ ஒரு டிஸ்போசபிள் கப் மாதிரி… யூஸ் பண்ணிட்டு தூக்கிப் போட்டுடுவான்,” என்று விஷமத்தனமாகச் சிரித்தாள்.

மித்ராவின் கண்கள் கலங்கின, ஆனால் அவள் தன்னைத் தேற்றிக்கொண்டாள். “உங்க வார்த்தைகள் உங்களை விட மட்டமா இருக்கு ரேகா மேடம். நான் இங்க யாருக்கும் ஆறுதலா வரல. இந்தக் குழந்தைகளுக்குத் துணையா இருக்கேன். அக்னி சார் என்ன நினைக்கிறார்ங்கிறது அவருக்கும் எனக்கும் தெரிஞ்ச விஷயம். அதுல நீங்க தலையிட வேண்டாம்,” என்று முதல் முறையாகத் தன் குரலை உயர்த்திப் பேசினாள்.

ரேகா ஆத்திரத்தில் கையை ஓங்கினாள், ஆனால் குழந்தைகளின் முன்னால் எதையும் செய்ய முடியாமல், “பார்த்துக்கலாம்… உன்னை இந்த வீட்டை விட்டு ரோட்டுக்கு இழுக்குற வரைக்கும் எனக்குத் தூக்கம் வராது,” என்று கத்தியபடி வெளியேறினாள்.

மாலை நேரம்… அக்னி வீடு திரும்பியபோது அவன் முகம் மிகவும் களைப்பாக இருந்தது. பிசினஸ் ரீதியாகச் சில சிக்கல்கள் இருப்பதை அவனது இறுக்கமான தாடை காட்டியது. அவன் நேராகத் தன் அறைக்குச் செல்லாமல், தோட்டத்தில் அமர்ந்திருந்த சுந்தரமூர்த்தியின் அருகில் சென்றான்.

தந்தையும் மகனும் வெகுநேரம் மௌனமாக இருந்தனர். அந்த மௌனத்தில் ஆயிரம் அர்த்தங்கள் இருந்தன. சுந்தரமூர்த்தி மெல்லப் பேசத் தொடங்கினார். “அக்னி… வாழ்க்கையில நாம செய்யுற சின்னத் தப்பு கூட பெரிய காயங்களை ஏற்படுத்தும். அன்னைக்கு நான் செஞ்ச தப்பு உன்னை காயப்படுத்தியது. இன்னைக்கு நீ எடுக்கிற முடிவு அந்தப் பொண்ணைக் காயப்படுத்திடக் கூடாது. மித்ரா நல்ல பொண்ணுதான்… இல்லைன்னு சொல்லல. ஆனா அவளுக்கும் உனக்கும் இருக்குற இடைவெளி ரொம்பப் பெருசு. யோசிச்சு முடிவெடு,” என்றார்.

அக்னி நிமிர்ந்து தன் தந்தையைப் பார்த்தான். “அப்பா… வாழ்க்கையில சில நேரங்கள்ல லாஜிக்கை விட மேஜிக் தான் முக்கியம். மித்ரா வந்த பிறகுதான் இந்த வீடும் என் மனசும் உயிர்ப்போட இருக்கு. அவ ஒரு அனாதைங்கிறது அவளோட பலவீனம் இல்ல, அதுதான் அவளோட பலம். ஏன்னா அவகிட்ட இருக்குற அன்புல எந்தப் போலித்தனமும் இல்ல,” என்று சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தான்.

அவன் நேராக மித்ரா இருக்கும் அறைக்குச் சென்றான். கதவைத் திறந்ததும், ஜன்னல் ஓரம் மழையைப் பார்த்தபடி நின்றிருந்த மித்ராவைக் கண்டான். அவன் பின்னால் இருந்து அவளை அணைத்துக் கொண்டான். அவனது முகத்தை அவளது கழுத்தில் புதைத்து, அந்த வாசனையை ஆழமாக சுவாசித்தான்.

“மித்ரா… எனக்கு ரொம்ப டயர்டா இருக்கு. உன்கிட்ட இருக்குற அந்த அமைதிதான் எனக்கு வேணும்,” என்று அவன் முணுமுணுத்தபோது, மித்ரா அவனது கைகளைப் பற்றிக்கொண்டாள். அவளது இதயத் துடிப்பு அவனது மார்பில் எதிரொலித்தது.

இருவரும் எதுவும் பேசவில்லை. அந்த அறையில் நிலவிய மௌனம், அவர்களின் உணர்ச்சிகளை உரக்கப் பேசியது. அக்னியின் விரல்கள் மித்ராவின் கூந்தலை வருடின. அவன் அவளைத் தன் பக்கம் திருப்பி, அவளது கண்களை ஆழமாகப் பார்த்தான். அந்தப் பார்வையில் ஒரு ஆணின் வேட்கை மட்டும் இருக்கவில்லை, ஒரு பெண்ணின் பாதுகாப்பிற்காக எதையும் செய்யத் துணியும் ஒரு வீரனின் உறுதி இருந்தது.

அன்றைய இரவு அந்த மாளிகையில் ஒரு புதிய உணர்வின் தொடக்கமாக இருந்தது. ஆனால்,  நடராஜனும், அக்னியின் பிசினஸ் ரகுநாத் ஏதோ ஒரு விபரீதத் திட்டத்தைச் செயல்படுத்துவதற்கான இறுதி கட்டத்தில் இருந்தனர்.