அத்தியாயம் 5
அக்னியின் மடியில் அவன் தலைமுடியைக் கோதியபடி அமர்ந்திருந்த சங்கமித்ராவிற்கு, சட்டென்றுதான் அந்தக் குற்றவுணர்வு மேலோங்கியது. ‘ஐயோ! இருட்டில் குழந்தைகளைத் தனியாக விட்டுவிட்டு வந்துவிட்டோமே!’ என்கிற பதற்றம் அவளை உந்தித்தள்ள, அக்னியின் அணைப்பிலிருந்து மெல்ல விடுபட முயன்றாள்.
ஆனால் அக்னி அவளை விடவில்லை. அவனது பிடி இன்னும் இறுகியது. “எங்க போற?” என்று அவன் குரல் ஒருவிதமான அதிகாரத்துடனும் தவிப்புடனும் கேட்டது.
“சார்… குழந்தைங்க! இருட்டுல அவங்க மட்டும் தனியா இருக்காங்க. பயந்துடுவாங்க சார்… விடுங்க,” என்று மித்ரா படபடப்புடன் சொன்னாள்.
அக்னி சட்டென்று நினைவு வந்தவனாக எழுந்து அமர்ந்தான். அவனது காயம்பட்ட கையில் கட்டு போடப்பட்டிருந்தது. “நானும் வர்றேன்,” என்று சொல்லிவிட்டு, சட்டையைக் கூட அணியாமல் வெற்றுடலோடு அவளோடு குழந்தைகறை அறைக்கு ஓடினான்.
அறைக்குள் நுழைந்தபோது, அவர்கள் கண்ட காட்சி இருவர் இதயத்தையும் கணக்கச் செய்தது. மூன்று வயது ஆரியன், தன் தம்பி மித்ரனை இறுகக் கட்டிக்கொண்டு, கட்டில் ஓரத்தில் முடங்கி அமர்ந்திருந்தான். மெழுகுவர்த்தி அணைந்து போயிருந்தது. அந்த அடர் இருட்டில், இடி சத்தத்திற்கு அஞ்சிய அந்தப் பிஞ்சு உள்ளங்கள் சத்தமில்லாமல் அழுதுகொண்டிருந்தன.
“ஆரி… குட்டி…” என்று மித்ரா ஓடிச் சென்று அவர்களைத் தூக்கிக் கொண்டாள்.
அவளது குரலைக் கேட்டதும் ஆரியன் “டீச்சர்… பயமா இருக்கு டீச்சர்… அப்பா… அப்பா எங்கே?” என்று தேம்பினான்.
அக்னி முன்னே வந்து அவர்களை அப்படியே வாரி அணைத்துக் கொண்டான். அவனது அகலமான மார்பில் அந்த இரண்டு குழந்தைகளும் தஞ்சம் புகுந்தனர். “அப்பா இங்கதான் இருக்கேன்டா… பயப்படாதீங்க. சாரிடா… அப்பாவை மன்னிச்சுடுங்க,” என்று அவன் சொல்லும்போது, அவனது குரல் முதல் முறையாகக் கம்மியது. அக்னி என்கிற அந்தப் பாறை உருகுவதை மித்ரா கண் இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அக்னி குழந்தைகளைத் தன் அறைக்கே தூக்கிச் சென்றான். “இன்னைக்கு இவங்க என்கூடவே இருக்கட்டும், நீயும் தான்” என்று அதிகாரமாக சொல்ல.
பெரிய மெத்தையில் நடுவில் குழந்தைகளைத் தூங்க வைத்துவிட்டு, ஒரு பக்கம் அக்னியும் மறுபக்கம் மித்ராவும் அமர்ந்து கொண்டனர். மெழுகுவர்த்தி ஒளியில் அந்த அறையின் சூழலே மாறியிருந்தது. ஆரியன் மித்ராவின் கையை ஒரு பக்கமும், அக்னியின் கையை ஒரு பக்கமும் பிடித்துக் கொண்டான்.
“மித்ரா… நான் ஒரு நல்ல அப்பாவா?” என்று அக்னி திடீரென்று கேட்டான். அவனது கண்கள் அந்த இருளில் மின்னின.
மித்ரா அவனைப் பார்த்து மென்மையாகப் புன்னகைத்தாள். “நீங்க ரொம்ப நல்ல அப்பா சார். ஆனா உங்க கோபமும், அந்தப் பழைய காயங்களும் உங்களை ஒரு முரட்டுத் திரைக்குப் பின்னால மறைச்சு வைச்சிருக்கு. அதைத் தாண்டிப் பார்த்தா, இந்த உலகத்துலயே உங்க பசங்க மேல அதிக அன்பு வைச்சிருக்கிறது நீங்கதான்,” என்றாள்.
அக்னி அவளது கையைப் பார்த்தான். அது ஆரியனின் கைக்கு அடியில் அவனது கையோடு உரசிக்கொண்டிருந்தது. அவன் மெல்ல அவளது விரல்களைத் தன் விரல்களால் கோர்த்தான். அந்தத் தொடுதல் இப்போது ஒரு அதிகாரமாகவோ அல்லது மிரட்டலாகவோ இல்லை. அது ஒரு மென்மையான வேண்டுதலாக இருந்தது.
“இந்தக் குழந்தைகள் உன்னை அவ்வளவு சீக்கிரம் ஏத்துக்க மாட்டாங்கன்னு நினைச்சேன். ஆனா நீ இப்போ இந்த வீட்டோட ஆணிவேர் ஆகிட்ட. எனக்கே தெரியாம நானும் உன்கிட்ட…” என்று அவன் இழுக்க, மித்ராவின் இதயம் துடிக்க மறந்தது.
“நீங்க என்ன சார்?” என்று அவள் ஆவலுடன் கேட்டாள்.
அக்னி அவளை ஊடுருவிப் பார்த்துவிட்டு, “ஒன்னுமில்லை… தூங்கு,” என்று சொல்லிவிட்டுத் திரும்பிக் கொண்டான். ஆனால் அவளது கையை மட்டும் அவன் விடவில்லை.
மறுநாள் விடியும்போது, அந்த அறை ஒரு புதிய மாற்றத்திற்குச் சாட்சியாக இருந்தது. அக்னி, மித்ரா மற்றும் குழந்தைகள் என நால்வரும் ஒரு குடும்பமாகத் தூங்கிக் கொண்டிருந்தனர். அங்கே வசதி இருந்தது, சொத்து இருந்தது… ஆனால் இப்போதுதான் முதல் முறையாக அங்கே ‘அன்பு’ என்கிற உயிர் வந்து சேர்ந்திருந்தது.
குழந்தைகள் அறையில் யாரும் இல்லையே என்று அருகில் இருக்கும், அக்னி அறை லேசாக திறந்திருப்பதை பார்த்து உள்ளே வந்து பார்த்த சாவித்திரிக்கு ஒரு பக்கம் மகிழ்ச்சியாக இருந்தாலும், இன்னொரு பக்கம் ஒரு பெரிய பயம் இருந்தது. “என் வீட்டுக்காரர் இதை ஏத்துக்க மாட்டாரே… ஸ்வேதா போனதுக்கு அப்புறம் இந்த வீட்டுக்குள்ள இன்னொரு பொண்ணு வருவதை அவர் ஒருநாளும் ஒத்துக்க மாட்டாரே!” என்று அவர் முணுமுணுத்தபடி கீழே சென்றார்.
அக்னியின் வாழ்க்கையில் வசந்தம் வீசத் தொடங்கும் அதே வேளையில், அங்கே ஒரு பெரிய சூறாவளிக்கான அறிகுறியும் தெரிய ஆரம்பித்தது.
நிச்சயமாக, 10-வது அத்தியாயத்தை லாஜிக் தவறாமலும், மித்ராவின் கண்ணியமான சுபாவம் மாறாமலும், அக்னியின் அந்த அதிகாரமிக்க காதலையும் இணைத்து விரிவாக இதோ தருகிறேன்.
அதிகாலை நேரம். அக்னியின் அறையில் ஜன்னல் திரைகளை விலக்கிக் கொண்டு வந்த சூரிய ஒளி, மெத்தை மேல் விழுந்தது. தன் விரல்களை யாரோ ஆணித்தரமாகப் பற்றியிருப்பதை உணர்ந்து சங்கமித்ரா கண் விழித்தாள். அவளது வலது கையை ஆரியன் பிடித்திருக்க, அவளது இடது கையை அக்னி தன் வலுவான விரல்களால் சிறைப்படுத்தியிருந்தான்.
அக்னியின் முகம் தூக்கத்தில் அத்தனை அமைதியாக இருந்தது. விழித்திருக்கும் போது அவனிடம் இருக்கும் அந்த அசுரத்தனமான சிடுசிடுப்பு இப்போது இல்லை. மித்ரா மெதுவாக அவனது முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது மனம் “இது தப்பு, நாம் ஒரு வேலைக்காரப் பெண், அவர் முதலாளி” என்று எச்சரித்தாலும், அவனது அந்த கம்பீரம் அவளை ஒரு நிமிடம் பிரமிக்க வைத்தது.
மெல்லத் தன் கையை எடுக்க முயன்றாள். ஆனால் அக்னி தூக்கத்திலேயே அவளது கையை இன்னும் பலமாக இழுத்துத் தன் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டான். அந்தத் திடீர் நெருக்கத்தில் மித்ராவின் இதயம் தாளம் தப்பியது. கூச்சத்தில் அவள் முகம் சிவக்க, உடல் லேசாக நடுங்கியது.
“சார்… விடுங்க… விடிஞ்சிருச்சு,” என்று அவள் மிக மெல்லிய குரலில் முணுமுணுத்தாள்.
அக்னி மெல்லக் கண் விழித்தான். அவனது கண்கள் நேராக மித்ராவின் மிரண்ட கண்களைச் சந்தித்தன. அக்னியின் பார்வையில் ஒருவிதமான போதை கலந்த ஆதிக்கம் இருந்தது. அவன் அவளது கையை விடவில்லை, மாறாக அவளை இன்னும் நெருக்கமாகத் தன் பக்கம் இழுத்தான்.
“ஏன் இவ்வளவு பயம் மித்ரா? இந்த மௌனம் உனக்குப் பிடிக்கலையா?” என்று அவனது குரல் கம்மலாகக் கேட்டது.
“அது… இல்ல சார்… யாராவது பார்த்தா தப்பா நினைப்பாங்க. நான் ஒரு சாதாரணப் பொண்ணு சார், ப்ளீஸ் விடுங்க,” என்று அவள் பதற்றத்துடன் தலை குனிந்து கொண்டாள். அவளது கண்கள் கலங்குவதைக் கண்ட அக்னி மெல்ல அவளது கையை விடுவித்தான்.
அக்னி எழுந்து அமர்ந்தான். “யார் என்ன நினைத்தாலும் எனக்குக் கவலை இல்லை. ஆனா ஒன்னு… நேத்து நைட் நீ எனக்குப் போட்ட அந்த மருந்து, என் காயத்துக்கு மட்டும் இல்ல… என் மனசுக்கும் தான்,” என்று அழுத்தமாகச் சொன்னான்.
திடீரென்று கதவு தட்டப்படும் சத்தம் கேட்க, மித்ரா சட்டென்று விலகி நின்றாள். வாசலில் அக்னியின் தந்தை சுந்தரமூர்த்தி நின்றிருந்தார். அவரது முகம் கடுகடுவென இருந்தது.
உள்ளே வந்து தன் மகனைப் பார்த்து,
“அக்னி! என்ன நடக்குது இங்க? அந்தப் பொண்ணு ஏன் உன் ரூம்ல இருக்கா?” என்று அதிகாரமாகக் கேட்டார்.
அக்னி கட்டிலிலிருந்து இறங்கி நின்றான். “நேத்து நைட் கரண்ட் இல்ல, பசங்க பயந்தாங்க. அதான் இங்க இருந்தோம். இதுல தப்பா கேக்குறதுக்கு என்ன இருக்குப்பா?” என்று அலட்சியமாகச் சொன்னான்.
“பசங்களுக்காகவா இல்ல வேற எதுக்காகவான்னு எனக்குத் தெரியும். மித்ரா! நீ இப்போவே உன் ரூமுக்கு போ,” என்றார் சுந்தரமூர்த்தி ஆத்திரத்துடன். மித்ரா ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசாமல், குற்ற உணர்ச்சியில் தலை குனிந்தபடி அங்கிருந்து ஓடினாள்.
சிறிது நேரம் கழித்து, சுந்தரமூர்த்தி மித்ராவைத் தோட்டத்தில் சந்தித்தார். “மித்ரா… நீ இங்க வந்தது என் பேரப் பசங்களைப் பார்த்துக்க மட்டும்தான். ஆனா நீ அக்னியை உன் வசப்படுத்தப் பாக்குறன்னு எனக்குத் தோணுது. இதோ பார்… உனக்கு எவ்வளவு பணம் வேணுமோ சொல்லு, இப்போவே கிளம்பு,” என்று ஒரு காசோலையை அவளிடம் நீட்டினார்.
மித்ரா அந்தப் பணத்தைப் பார்த்து அதிர்ந்தாள். அவளது தன்மானம் சீண்டப்பட்டது. “ஐயா… நான் பணத்துக்காக வரல. இந்த வீட்டுப் பசங்களுக்காகத் தான் வந்தேன். நீங்க தப்பா நினைக்கிற மாதிரி நான் எதுவும் பண்ணல,” என்று அழுகையுடன் சொன்னாள்.
சரியாக அதே நேரம், அக்னி அங்கே வந்து சேர்ந்தான். அவன் சுந்தரமூர்த்தியின் கையில் இருந்த காசோலையைப் பிடுங்கி எறிந்தான். “பணம் குடுத்தா எல்லாத்தையும் வாங்கிடலாம்னு நினைக்கிறீங்களாப்பா? இவ இந்த வீட்டை விட்டு எங்கயும் போக மாட்டாள். இவ என் பசங்களுக்கு வேணும்… எனக்கும் வேணும்!” என்று கர்ஜித்தான்.
சுந்தரமூர்த்தி அதிர்ச்சியில் நின்றார். அக்னி மித்ராவின் கையைப் பிடித்துத் தன் பக்கம் இழுத்தான். “இவ என் வாழ்க்கையில எந்த இடத்துல இருக்கணும்னு நான் முடிவு பண்ணுவேன். நீங்க இதுல தலையிடாதீங்க!”
அக்னியின் அந்த ஆக்ரோஷமான பேச்சால் மித்ரா நடுங்கிப் போனாள். அவன் தன்னை உரிமை கொண்டாடுவதை அவளால் ஜீரணிக்க முடியவில்லை. சுந்தரமூர்த்தி கோபத்துடன் அங்கிருந்து செல்ல, அக்னி மித்ராவை நோக்கித் திரும்பினான்.
“மித்ரா… நான் சொன்னதுக்கு அர்த்தம் புரியுதா?” என்று அவன் அவளது தோள்களைப் பிடித்துக் கேட்டான்.
மித்ரா அவனது கைகளை மெல்ல விலக்கினாள். அவளது கண்களில் பயமும் கண்ணியமும் கலந்திருந்தது. “சார்… நீங்க பண்றது எனக்குப் பயத்தை தருது. ஐயா முன்னாடி இப்படிப் பேசி என்னை இன்னும் கேவலப்படுத்தாதீங்க. நான் வெறும் கேர் டேக்கர் தான்… தயவு செஞ்சு என்னை அந்த இடத்துலயே இருக்க விடுங்க,” என்று விம்மி அழுதபடி உள்ளே ஓடினாள்.
அக்னி அவளது ஓட்டத்தைப் பார்த்தபடி நின்றான். அவனது முரட்டுத்தனமான அணுகுமுறை அவளைக் காயப்படுத்துவதை அவன் உணரத் தொடங்கினான். ஆனால், அவளை விட்டுக்கொடுக்க அவனது கர்வம் இடம் கொடுக்கவில்லை.
