அத்தியாயம் 12
காலை நேரத்து இளவெயில் மாளிகையின் முன்றிலில் படர்ந்திருந்தது. ஒரு பெரிய போருக்குப் பின் அமைதி திரும்பிய உணர்வு அங்கு நிலவினாலும், அக்னியின் அம்மா சாவித்திரி அம்மாளின் முகத்தில் மட்டும் இன்னும் ஒரு கலக்கம் குறையவில்லை. பூஜையறையில் விளக்கேற்றி முடித்தவர், நேராகத் தோட்டத்தில் அமர்ந்திருந்த சுந்தரமூர்த்தியின் அருகே சென்றார்.
“என்னங்க, இப்போதான் விடிஞ்ச மாதிரி இருக்கு. ஆனா அந்தப் பொண்ணு ரேகா போறப்போ சொல்லிட்டுப் போனது என் மனசுக்குள்ள பீதியைக் கிளப்புது. அந்த நடராஜன் குடும்பமே ஒரு நச்சுப் பாம்பு மாதிரி… என் புள்ளையை ஏதும் பண்ணிட மாட்டாங்கல்ல?” என்று தவிப்போடு கேட்டார்.
சுந்தரமூர்த்தி அவரது கையைப் பற்றிக்கொண்டார். “சாவித்திரி, அக்னி இப்போ பழைய அக்னி இல்ல. அவனுக்காக வாழ ஆரம்பிச்சுட்டான். அவனைக் காக்குற சக்தியும், அவன் காதலும் ஒன்னா சேர்ந்து நிக்குது. இத்தனை நாள் நமக்காக வாழ்ந்தவன், இப்போ அவனுக்காகவும், தன் பிள்ளைங்களுக்காகவும் வாழத் தெரிஞ்சுக்கிட்டான். நீ எதற்கும் பயப்படாதே,” என்று ஆறுதல் சொன்னார்.
சரியாக அந்த நேரத்தில், மாடியிலிருந்து “அப்பா… அப்பா…” என்று கத்தியபடி ஆரியனும் மித்ரனும் ஓடி வந்தனர். அவர்களுக்குப் பின்னால் அவர்களைப் பிடிக்க ஓடி வந்த மித்ராவின் முகத்தில் ஒரு மலர்ச்சி. அக்னி தனது கையில் இருந்த லேப்டாப்பை மூடிவிட்டு, ஓடி வந்த இருவரையும் அள்ளித் தூக்கித் தன் தோளில் அமர்த்திக் கொண்டான்.
“என்ன செல்லங்களா… தூக்கம் கலைஞ்சிடுச்சா?” என்று அக்னி கேட்டபோது, அவனது அந்த முரட்டுத்தனமான குரலில் ஒரு மென்மை குடிகொண்டிருந்தது.
“அப்பா… மித்ரா ம்மா இன்னைக்கு எங்களுக்குப் பிடிச்ச சாக்லேட் கேக் செஞ்சு தரேன்னு சொன்னாங்க. ஆனா இப்போ குளிக்கப் போகச் சொல்றாங்க… நீங்க சொல்லுங்கப்பா,” என்று ஆரியன் அக்னியின் காதைத் திருகிக் கொண்டே புகார் செய்தான்.
அக்னி சிரித்துக்கொண்டே மித்ராவைப் பார்த்தான். மித்ரா மூச்சிரைக்க அங்கே வந்து நின்றாள். அவளது கலைந்த கூந்தலும், நெற்றியில் படர்ந்திருந்த வியர்வைத் துளிகளும் அவளை இன்னும் அழகாகக் காட்டின.
“மித்ரா… பசங்க கேக்குறதுல நியாயம் இருக்குல்ல? முதல்ல கேக்… அப்புறம் தான் குளியல்,” என்று அக்னி கண் அடித்தான்.
மித்ரா இடுப்பில் கை வைத்துக்கொண்டு, “சார்… நீங்கதான் இவங்களைச் செல்லம் கொடுத்துக் கெடுக்குறீங்க. முதல்ல குளிச்சிட்டு வந்தா தான் கேக்… இது என் ஆர்டர்!” என்று அதிகாரமாகச் சொன்னாள்.
சாவித்திரி அம்மாள் இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருநார். மித்ரா அந்தப் பிள்ளைகளிடம் காட்டும் உரிமையும், அக்னி அவளிடம் காட்டும் அந்த விட்டுக்கொடுத்தலும் அவருக்குள் ஒரு நிம்மதியைத் தந்தது. அவர் மெதுவாக மித்ராவருகே சென்று, அவளது தலையை வருடினார்.
“மித்ரா… நீ இந்த வீட்டுக்கு வந்தது எங்க புண்ணியம். என் புள்ளையோட இந்தச் சிரிப்பை நான் இப்பதான் பார்க்கிறேன். அந்த ரேகா எதை எதையோ பேசிட்டுப் போறா… நீ எதைப் பத்தியும் கவலைப்படாதே. நாங்க எல்லாரும் உன் பக்கம் இருக்கோம்,” என்றார் சாவித்திரி அம்மாள் உணர்ச்சிவசப்பட்டு.
மித்ராவின் கண்கள் கலங்கின. “அம்மா… எனக்குன்னு யாரும் இல்லைன்னு நினைச்சேன். ஆனா நீங்க எல்லாரும் கொடுக்கிற இந்த அன்பு போதும். அக்னி சார் எனக்காக எவ்வளவோ பண்ணிட்டாங்க. அவருக்கு ஒரு சின்ன கஷ்டம் கூட வராம நான் பார்த்துப்பேன்,” என்றாள் உறுதியாக.
அக்னி குழந்தைகளைக் கீழே இறக்கிவிட்டு மித்ராவருகே வந்தான். எல்லோர் முன்னிலையிலும் அவளது கையை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டான். “அம்மா… இப்போவே ஒரு விஷயத்தைச் சொல்லிடுறேன். அடுத்த வாரம் எனக்கு ஒரு முக்கியமான பிசினஸ் மீட்டிங் இருக்கு. அது முடிஞ்ச கையோட, நம்ம வீட்டுல ஒரு நல்ல காரியம் நடக்கணும். மித்ராவை நான் சட்டப்படி என் மனைவியா ஆக்கிக்கப் போறேன். யாருடைய எதிர்ப்பும் எனக்குத் தேவையில்லை… ஆனா உங்க ஆசீர்வாதம் எனக்கு வேணும்,” என்றான் அக்னி தன் தந்தையைப் பார்த்து.
சுந்தரமூர்த்தி சிரித்துக்கொண்டே எழுந்தார். “இதோ பாரு அக்னி… இனி உன் முடிவுகள்ல குறுக்கிட எனக்கு விருப்பம் இல்லை. மித்ரா என் மருமகளா வர்றதுல எனக்கு முழு சம்மதம். ஆனா அந்த விக்ரம்… அவன் அமெரிக்காவிலிருந்து ஏதோ திட்டத்தோட வர்றதா கேள்விப்பட்டேன். கொஞ்சம் ஜாக்கிரதையா இரு,” என்று எச்சரித்தார்.
அக்னியின் முகம் சட்டென்று இறுகியது. “விக்ரம்… அவன் வரட்டும்ப்பா. இந்த அக்னியோட கோட்டைக்குள்ள நுழையுறது சுலபம், ஆனா வெளியே போறது அவன் நினைக்குற மாதிரி இருக்காது. அவன் ஒரு அடியெடுத்து வச்சா, நான் பத்து அடி முன்னாடி இருப்பேன்,” என்று ஒரு கொடூரமான புன்னகையைச் சிந்தினான்.
அவன் மித்ராவைப் பார்த்து, “மித்ரா… நீ பசங்களை அழைச்சிட்டுப் போ. நான் ஆபீஸ் கிளம்பணும். சாயங்காலம் வரும்போது உனக்கு ஒரு சர்ப்ரைஸ் இருக்கு,” என்று சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்து கிளம்பினான்.
அக்னி அலுவலகம் சென்ற பிறகு, மாளிகையில் ஒருவிதமான சந்தோஷம் நிலவினாலும், வெளியே விக்ரம் தனது சதிவலையைப் பின்னத் தொடங்கிவிட்டான். அவன் அக்னியின் பிசினஸைத் தாக்கப் போவதில்லை… மாறாக அக்னி எதை உயிராக நினைக்கிறானோ, அந்த மித்ராவையும் குழந்தைகளையும் தான் இலக்காக வைக்கப் போகிறான்.
வேட்டை இன்னும் தீவிரமடையப் போகிறது.
அக்னி அலுவலகம் சென்ற பிறகு, மாளிகை ஒரு நிம்மதியான சூழலில் இருந்தது. சாவித்திரி அம்மாளும் சுந்தரமூர்த்தியும் வரவேற்பறையில் அமர்ந்து பழைய நினைவுகளைப் பேசிக்கொண்டிருக்க, மித்ரா சமையலறையில் குழந்தைகளுக்காகச் சாக்லேட் கேக் செய்து கொண்டிருந்தாள்.
ஆரியனும் மித்ரனும் சமையலறை மேடைக்கு அருகிலேயே அமர்ந்து, மித்ரா மாவைத் தயார் செய்வதை ஆவலோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.
“அம்மா… இன்னும் எவ்வளவு நேரம் ஆகும்? பசிக்குது!” என்று மித்ரன் தன் குட்டி வயிறு தெரியும்படி சட்டையைத் தூக்கிக் காட்டினான். அந்த ‘அம்மா’ என்ற அழைப்பு இப்போது இயல்பாகவே அவன் வாயில் இருந்து வந்தது.
மித்ரா சிரித்துக்கொண்டே அவன் மூக்கில் கொஞ்சம் மாவைத் தடவினாள். “இதோ… இன்னும் பத்து நிமிஷம் தான் தங்கம். ஓவன்ல வச்சா ரெடி ஆகிடும். அதுவரைக்கும் நீங்க ரெண்டு பேரும் போய் உங்க விளையாட்டு ஜாமான் எல்லாம் அடுக்கி வைக்கணும். பண்ணுவீங்களா?”
“பண்ணுவோம் அம்மா!” என்று இருவரும் கோரஸாகக் கத்திவிட்டு ஓடினர்.
அவர்கள் ஓடுவதைப் பார்த்துச் சிரித்த மித்ராவின் முகம் மெல்ல மாறியது. அக்னி காலையில் சொன்ன அந்த ‘சர்ப்ரைஸ்’ என்னவாக இருக்கும் என்ற யோசனை அவளுக்குள் ஓடியது. அதே சமயம், ரேகா கடைசியாகச் சொல்லிவிட்டுப் போன அந்த ‘விக்ரம்’ என்ற பெயர் அவளுக்குள் ஒரு இனம் புரியாத நடுக்கத்தைத் தந்தது. அக்னி எவ்வளவுதான் தைரியம் சொன்னாலும், ஒரு தாயாக அந்தப் பிஞ்சுக் குழந்தைகளின் பாதுகாப்பு அவளுக்கு முக்கியமாகத் தெரிந்தது.
அதே நேரம், நகரின் ஒரு ஆடம்பரமான ஹோட்டல் அறையில், விக்ரம் தனது லேப்டாப் திரையை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அதில் அக்னியின் மாளிகையின் வரைபடம் மற்றும் அக்னி தினமும் செல்லும் பாதைகள் மிகத் தெளிவாக இருந்தன. அவனருகே ரேகா அமர்ந்து வஞ்சகப் புன்னகையுடன் இருந்தாள்.
“விக்ரம்… அக்னி ரொம்ப ஷார்ப். அவனை நேரடியா மோதி ஜெயிக்க முடியாது. நேத்து கூட என் அப்பாவையும் உன் ரகுநாத் அண்ணாவையும் அவன் எப்படிச் சிதறவிட்டான்னு உனக்குத் தெரியும்ல?” என்றாள் ரேகா.
விக்ரம் தனது கையில் இருந்த சிகரெட்டை அணைத்துவிட்டுத் திரும்பினான். “ரேகா… என் அண்ணன் ரகுநாத் உணர்ச்சிவசப்பட்டான். ஆனா நான் அப்படி இல்லை. அக்னியை வீழ்த்தணும்னா அவனோட பிசினஸை உடைக்கக் கூடாது. அவனோட இதயத்தைத் துளைக்கணும். அந்த மித்ராவும், அந்தப் பசங்களும் தான் அவனோட உயிர். அவங்களை அக்னியோட கண் முன்னாடியே சிதைக்கணும். அதுதான் நான் அவனுக்குக் கொடுக்கப் போற தண்டனை!”
அவன் ஒரு போன் கால் செய்தான். “ஹலோ… நான் சொன்ன அந்த ஆளுங்க தயாரா? வேலை முடியணும்!” என்று சொல்லிவிட்டு இணைப்பைத் துண்டித்தான்.
மாலை ஆறு மணி. அக்னி அலுவலக வேலைகளை முடித்துவிட்டுத் தனது காரில் ஏறினான். மித்ராவுக்காக அவன் வாங்கியிருந்த அந்த விலையுயர்ந்த வைர மோதிரம் அவனது பாக்கெட்டில் இருந்தது. இன்று இரவு அவளிடம் தனது காதலை அதிகாரப்பூர்வமாகச் சொல்லி, அந்த மோதிரத்தை அணிவிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் அவனது உதட்டில் ஒரு புன்னகை அரும்பியது.
அவனது கார் மாளிகையை நோக்கிப் போய்க் கொண்டிருந்தபோது, ஒரு ஆள்நடமாட்டமில்லாத திருப்பத்தில் திடீரென்று ஒரு லாரி குறுக்கே வந்தது. அக்னி சாமர்த்தியமாக பிரேக் போட்டான். ஆனால் அதே சமயம், பின்னால் இருந்து இரண்டு கார்கள் அவனது காரைச் சூழ்ந்து கொண்டன.
காரிலிருந்து முகமூடி அணிந்த நான்கு பேர் இறங்கினர். அக்னி திகைக்கவில்லை. அவன் தனது சீட் பெல்ட்டை கழற்றிவிட்டு, காரிலிருந்து மெதுவாக வெளியே இறங்கினான். அவனது முகம் இப்போது ஒரு வேட்டைக்காரனின் பாவனையைப் பெற்றது.
“யார் அனுப்புனதுன்னு தெரியும்… விக்ரம் தானே? அவன்கிட்ட சொல்லுங்க, அக்னியைத் தேடி வரணும்னா ஆளுங்களை அனுப்பக்கூடாது, அவனே நேர்ல வரணும்னு!” என்று கர்ஜித்தான்.
நால்வரும் ஒரே நேரத்தில் அக்னியைத் தாக்க வந்தனர். அக்னி முதல்வனின் கையைப் பிடித்து அப்படியே திருப்பி, அவனது முழங்காலால் அவனது வயிற்றில் ஓங்கி ஒரு உதை விட்டான். இன்னொருவன் கத்தியுடன் பாய, அக்னி லாவகமாக விலகி அவனது கழுத்தைப் பிடித்துத் தூக்கி லாரியின் மீது மோதினான். அக்னியின் அந்த அசுரத்தனமான வேகம் அவர்களை நிலைகுலைக்கச் செய்தது.
ஆனால், அந்தச் சண்டைக்கு நடுவே அக்னியின் போன் அடித்தது. அது மாளிகையிலிருந்து வந்த அழைப்பு. அக்னி ஒருவனை உதைத்துத் தள்ளிவிட்டு போனை எடுத்தான்.
“சார்… சார்… சீக்கிரம் வாங்க! யாரோ முகமூடி போட்டவங்க வீட்டுக்குள்ள புகுந்துட்டாங்க… ஐயாவை அடிச்சுப் போட்டுட்டாங்க… மித்ரா அம்மாவையும் பசங்களையும்…” என்று வேலைக்காரன் அலறும் சத்தம் கேட்டது.
அக்னியின் இதயம் ஒரு நிமிடம் நின்றது. “மித்ரா!” என்று அவன் கத்தியபோது, மீதமிருந்த இருவர் அவனது தலையில் ஒரு இரும்புத் தடியால் பலமாகத் தாக்கினர். அக்னி நிலைகுலைந்து கீழே விழுந்தான். அவனது கண்கள் செருகின. ரத்தம் அவனது நெற்றியில் வழிந்தது.
அவன் மயங்கும் தருவாயில், ஒரு கருப்பு நிற கார் அவனருகே வந்து நின்றது. அதிலிருந்து விக்ரம் இறங்கி வந்தான். அவன் அக்னியின் அருகே குனிந்து, “அக்னி… உன் வேட்டை முடிஞ்சது. இனி என் ஆட்டம் ஆரம்பம்!” என்று சொல்லிவிட்டுச் சிரித்தான்.
அக்னி மயக்கமடைந்தான். மாளிகையில் மித்ராவும் குழந்தைகளும் என்ன ஆனார்கள்? விக்ரமின் அடுத்த அதிரடி என்ன?
புயல் இப்போது முழு வீச்சில் வீசத் தொடங்கிவிட்டது.
