அத்தியாயம் 20
அக்னியின் அலுவலக அறையில் நிலவிய அந்த அமைதி, ஒரு பெரும் புயலுக்கு முன்னால் இருக்கும் நிசப்தத்தைப் போல இருந்தது. தரைமட்டமான போனின் சிதறல்களைப் பார்த்த அக்னியின் கண்கள், எரியும் எரிமலைக் குழம்பாக மாறியிருந்தன. விக்ரம் சொன்ன அந்த வார்த்தை – ‘உன் வயித்துல வளருற வாரிசு’ – அக்னியின் இதயத்தில் ஒரு மின்னலை உண்டாக்கியது.
“மித்ரா… நீ என்கிட்ட சொல்லாம இவ்வளவு பெரிய சந்தோஷத்தைச் சுமந்துட்டு இருந்தியா? அந்தப் பிஞ்சைத் தொட இந்த விக்ரமுக்கு எவ்வளவு தைரியம்?” அக்னியின் கை முட்டிகள் வெள்ளை நிறமாக மாறும் அளவுக்கு இறுக்கமடைந்தன.
அவன் ஒரு நொடி கூடத் தாமதிக்கவில்லை. தனது ரகசியப் பாதுகாப்புப் படைக்கு (Shadow Team) சிக்னல் கொடுத்தான். “மேம்பாலத்துல இருந்து அந்த கார் போன ரூட் மேப் இப்போவே வேணும்! சிசிடிவி, சாட்டிலைட்னு எதை வேணா யூஸ் பண்ணுங்க. அடுத்த பத்து நிமிஷத்துல விக்ரம் இருக்குற இடம் எனக்குத் தெரியணும்!” என்று கர்ஜித்தான்.
மறுபக்கம், நகரின் ஒதுக்குப்புறமான ஒரு பாழடைந்த ரசாயனத் தொழிற்சாலை. அங்கே மித்ராவும் குழந்தைகளும் ஒரு இரும்புத் தூணில் கட்டப்பட்டிருந்தனர். விக்ரம் ஒரு சிகரெட்டைப் பற்றவைத்துக்கொண்டு அவர்கள் முன்னால் நின்றான்.
“அம்மா… ஊஊஊ!” என்று மித்ரன் அழத் தொடங்கினான். ஆரியன் தன் தம்பியின் கையை இறுகப் பற்றிக்கொண்டு, “பயப்படாதடா… அப்பா வருவாரு… இந்த பேட் அங்கில் அடிச்சு தூக்கி போட்டுருவாரு!” என்று தைரியம் சொன்னான்.
மித்ரா தனது வயிற்றைத் தன் கைகளால் மறைத்தபடி, விக்ரமை நோக்கித் துப்பினாள். “விக்ரம்! நீ ஒரு கோழை. அக்னியை நேருக்கு நேர் எதிர்க்க முடியாம, இப்படிப் பொம்பளைங்ககிட்டயும் குழந்தைங்ககிட்டயும் உன் வீரத்தைக் காட்டுறியா? அக்னி இங்க வந்தா நீ உயிரோட இருக்கமாட்டே!”
விக்ரம் ஆவேசமாக மித்ராவின் கன்னத்தில் அறைந்தான். “வாயை மூடுடி! அக்னி வரட்டும்… அவன் கண் முன்னாடியே உன்னையும், உன் வயித்துல இருக்குற அந்த வாரிசையும் அழிப்பேன். அப்போதான் அவன் ஒவ்வொரு நிமிஷமும் செத்துச் செத்து வாழ்வான்!”
அப்போது, தொழிற்சாலையின் கதவு இடியென உடைந்து சிதறியது. ஒரு பிரம்மாண்டமான கறுப்பு நிற எஸ்.யூ.வி கார் உள்ளே பாய்ந்து வந்தது. காரின் டயர்கள் தரையில் உரசும் சத்தம் அந்தப் பகுதியையே அதிரவைத்தது.
காரில் இருந்து அக்னி இறங்கினான். அவனது கையில் ஒரு ஏகே-47 (AK-47) துப்பாக்கி இருந்தது. அவனது நடை ஒரு காட்டுச் சிங்கத்தின் வேட்டையைப் போல இருந்தது.
“விக்ரம்! என் பொண்டாட்டி புள்ளைங்க மேல கை வச்ச அந்த விரலை இப்போவே வெட்டப்போறேன்டா!” என்று கத்தினான் அக்னி.
விக்ரமின் ஆட்கள் நாலைந்து பேர் துப்பாக்கியுடன் அக்னியைச் சூழ்ந்தனர். ஆனால் அக்னி எதற்கும் அஞ்சவில்லை. அவன் ஒரு அசுர வேகத்தில் சுழன்று சுடத் தொடங்கினான். ஒவ்வொரு தோட்டாவும் துல்லியமாக வில்லன்களின் நெற்றியைப் பிளந்தது.
விக்ரம் பதற்றமடைந்து மித்ராவின் கழுத்தில் கத்தியை வைத்தான். “அக்னி! ஒரு அடி முன்னாடி வந்தா உன் பொண்டாட்டி கழுத்தை அறுத்துடுவேன்!”
அக்னி நின்றான். அவனது கண்கள் மித்ராவைத் தழுவின. அவளது பயந்த முகமும், கலைந்த புடவையும் அவனது கோபத்தை உச்சத்திற்குக் கொண்டு சென்றன.
“மித்ரா… கண்ணை மூடிக்கோ!” என்று அக்னி கத்தினான்.
அடுத்த நொடி, அக்னி தனது கையில் இருந்த ஒரு சிறிய கிரனேடை (Grenade) தொழிற்சாலையின் மின்சாரப் பெட்டியின் மீது வீசினான். பெரும் வெளிச்சத்துடன் மின்சாரம் துண்டிக்கப்பட்டது. இருட்டில் அக்னி ஒரு நிழலைப் போலப் பாய்ந்தான்.
விக்ரமின் கையைப் பிடித்துத் திருகியவன், அவனது கையில் இருந்த கத்தியைப் பிடுங்கி விக்ரமின் தொடையிலேயே குத்தினான். விக்ரமின் அலறல் சத்தம் அந்தத் தொழிற்சாலையை அதிரவைத்தது.
அக்னி குழந்தைகளையும் மித்ராவையும் நோக்கி ஓடினான். அவர்களின் கட்டுகளை அவிழ்த்துத் தன்னோடு அணைத்துக்கொண்டான். “மித்ரா… சாரிடா… உன்னைத் தனியா விட்டது என் தப்புதான்,” என்று அவளது நெற்றியில் கண்ணீருடன் முத்தமிட்டான்.
திடீரென்று மித்ராவுக்கு வயிறு சுருக்கு என்று வலித்தது மேலும் அவள் கால்களுக்கு இடையே சற்று குருதியும் வழிய ஆரம்பித்தது..
மித்ரா அழுதுகொண்டே அக்னியின் மார்பில் சாய்ந்தாள். “அக்னி… நம்ம பாப்பா… நம்ம பாப்பாவுக்கு ஒன்னும் ஆகலையே?”
அக்னி அவளைத் தூக்கி காரில் உட்கார வைத்தான். “ஒன்னும் ஆகாது மித்ரா. இப்போவே நாம ஹாஸ்பிட்டல் போறோம்.”
விக்ரம் தரையில் துடித்துக்கொண்டிருக்க, அக்னி அவனைப் பார்த்துச் சொன்னான், “உன்னை இப்போவே கொல்லமாட்டேன்டா. உன் ஒவ்வொரு அங்கத்தையும் சிதைச்சு, நீ சாகுறதுக்கு என்கிட்ட பிச்சை எடுக்க வைக்கிறேன்!”
அக்னி காரைக் கிளப்பினான். ஆனால், அந்தத் தொழிற்சாலைக்கு வெளியே நடராஜனின் இன்னும் சில ஆட்கள் பதுங்கியிருந்தனர். அக்னியின் வேட்டை இன்னும் முடியவில்லை.
தொழிற்சாலையின் அந்தப் பாழடைந்த சுவர்கள் அக்னியின் ஆவேசத்திற்குச் சாட்சியாக நின்றன. விக்ரமின் ஆட்கள் தரையில் பிணமாகக் கிடக்க, அக்னி ஒரு கையில் ஆரியனையும், மறு கையில் மித்ரனையும் தூக்கிக்கொண்டு காரை நோக்கி ஓடினான். மித்ரா தனது வயிற்றைப் பிடித்துக்கொண்டு வேதனையில் முனகியபடி பின்னால் வந்தாள்.
“மித்ரா… இன்னும் கொஞ்ச நேரம் பொறுத்துக்கோடா! இதோ ஹாஸ்பிட்டல் போயிடலாம்!” அக்னியின் குரலில் ஒரு நடுக்கம் இருந்தது. இத்தனை வருடங்களாகப் பிசினஸ் சாம்ராஜ்யத்தில் எத்தனையோ இழப்புகளைச் சந்தித்தவன், இன்று தன் மனைவியையும், பிறக்காத அந்தப் பிஞ்சு உயிரையும் நினைத்துப் பதறினான்.
காரில் அவர்களை அமரவைத்துவிட்டு, அக்னி மின்னல் வேகத்தில் வண்டியை ஓட்டினான். பின்னால் அமர்ந்திருந்த மித்ரா, குழந்தைகளின் கைகளை இறுகப் பற்றிக்கொண்டாள். அவளது புடவையில் அங்கங்கே ரத்தக்கறைகள் படிந்திருந்தன. விக்ரம் அவளைத் தாக்கியதில் அவளது அடிவயிற்றில் ஒரு மெல்லிய வலி தாளாமல் எழுந்தது.
“அக்னி… பாப்பாவுக்கு ஒன்னும் ஆகாது இல்ல?” என்று விம்மினாள் மித்ரா.
அக்னி கண்ணாடியில் அவளது முகத்தைப் பார்த்தான். “ஒன்னும் ஆகாது மித்ரா! அந்த விக்ரம்கிட்ட இருந்து உங்களை மீட்ட இந்த அக்னி, அந்த எமன்கிட்ட இருந்தும் என் வாரிசை மீட்பான்!” என்று உறுதியோடு ஸ்டீயரிங்கைத் திருப்பினான்.
சிட்டி ஹாஸ்பிட்டல் வாசலில் கார் டயர்கள் அலற வந்து நின்றது. அக்னி கத்தினான், “டாக்டர்! சீக்கிரம் வாங்க!”
ஸ்ட்ரெச்சரில் மித்ராவை உள்ளே கொண்டு சென்றனர். குழந்தைகள் இருவரும் பயந்து போய் அக்னியின் காலைக் கட்டிக்கொண்டனர். அக்னி அவர்களை அணைத்துக்கொண்டு ஐசியூ (ICU) வாசலில் சிலையென நின்றான். சிறிது நேரத்தில் சுந்தரமூர்த்தி ஐயாவும், சாவித்திரி அம்மாவும் அங்கே வந்து சேர்ந்தனர்.
“அக்னி… என்னப்பா ஆச்சு? மித்ராவுக்கு ஒன்னும் இல்லையே?” என்று கதறினார் சாவித்திரி.
அக்னி எதுவும் பேசவில்லை. அவனது கண்கள் அந்த ஐசியூ கதவையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. சுமார் ஒரு மணி நேரப் போராட்டத்திற்குப் பிறகு டாக்டர் வெளியே வந்தார்.
அக்னி பாய்ந்து சென்று அவரிடம் கேட்டான், “டாக்டர்… என் வைஃப்… என் குழந்தை?”
டாக்டர் நிதானமாகச் சொன்னார், “மிஸ்டர் அக்னி… மித்ராவுக்கு ரொம்ப அடிபட்டிருக்கு. அபார்ஷன் ஆகுற நிலைமையில தான் இருந்தாங்க. ஆனா, அந்தப் பொண்ணோட மன உறுதிதான் குழந்தையைக் காப்பாத்திருக்கு. இப்போதைக்குக் குழந்தை சேஃப். ஆனா அடுத்த 48 மணி நேரம் ரொம்ப முக்கியம். மித்ராவுக்கு முழு ஓய்வு தேவை.”
அக்னியின் கால்கள் தளர்ந்தன. அப்படியே தரையில் அமர்ந்தவன், முதன்முதலாகக் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வழியவிட்டான். தன் வாரிசு உயிரோடு இருக்கிறது என்கிற செய்தி அவனது இரும்பு இதயத்தை உருக்கியது.
இரவு பத்து மணி. மித்ராவிற்கு நினைவு வந்தது. அக்னி மெதுவாக உள்ளே சென்றான். மித்ரா கண்களைத் திறந்து அக்னியைப் பார்த்தாள். அவளது உதடுகள் மெல்ல அசைந்தன.
“அக்னி… நம்ம குட்டி இளவரசி…”
அக்னி அவளது கையைப் பற்றிக்கொண்டு அதன் மேல் முத்தமிட்டான். “நம்ம பாப்பா பத்திரமா இருக்கா மித்ரா. உன்னோட அந்தத் தைரியம்தான் அவளைக் காப்பாத்திருக்கு. என்னை மன்னிச்சுடுடா… உன்னை இவ்வளவு பெரிய ஆபத்துல விட்டுட்டேன்.”
மித்ரா மெலிதாகப் புன்னகைத்தாள். “நீங்க வந்திட்டீங்கல்ல… அப்புறம் எனக்கு என்ன பயம்?”
அக்னி அவளது நெற்றியில் நீண்ட நேரம் முத்தமிட்டான். அந்த முத்தத்தில் காதலும், நன்றியும், ஆவேசமும் கலந்திருந்தது. அவளை அணைக்கத் துடித்த அவனது கரங்கள், அவளது வலியை உணர்ந்து மென்மையாக வருடிக் கொடுத்தன.
“மித்ரா… இனிமே இந்த அக்னியோட ஆட்டம் வேற மாதிரி இருக்கும். விக்ரம், நடராஜன், ரகுநாத்… இவங்க மூணு பேரும் உயிரோட இருக்குற ஒவ்வொரு நிமிஷமும் இந்த பூமிக்கு பாரம். அவங்களை வேரோட அழிக்காம நான் தூங்கமாட்டேன்,” என்று சபதமெடுத்தான்.
அதே நேரம், ரகசிய இடத்திலிருந்த விக்ரம், தனது காயங்களுக்குக் கட்டுப்போட்டபடி போனில் பேசிக் கொண்டிருந்தான். “நடராஜன் ஐயா… அக்னி நம்மளை விடமாட்டான். அவன் இப்போ ஒரு காயம்பட்ட சிங்கமா இருக்கான். நாம சட்டத்தை வச்சு விளையாட முடியாது. மித்ராவைக் குறி வச்சுத் தான் அவனைத் தரைமட்டமாக்கணும்!”
சிறைக்குள் இருந்த நடராஜன் வஞ்சகமாகச் சிரித்தார். “அக்னிக்கு ஒரு பெரிய செக் வச்சிருக்கேன். அவன் பிசினஸ் ஷேர்ஸ் எல்லாம் இப்போ என் கைக்கு வரப்போகுது. பணமும் இல்லாம, நிம்மதியும் இல்லாம அவன் வீதிக்கு வரப்போறான் பாரு!”
அக்னியின் காதல் கோட்டைக்கு வெளியே இன்னும் ஒரு பெரிய சதி வலை பின்னப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது. அக்னி தனது பிசினஸையும், குடும்பத்தையும் எப்படிக் காப்பாற்றப் போகிறான்?
