அத்தியாயம் 21
மருத்துவமனையில் இருந்து மித்ரா டிஸ்சார்ஜ் ஆகி மாளிகைக்குத் திரும்பிய அந்த இரவு, ஒரு அமைதியான போர்க்களத்தைப் போலிருந்தது. அக்னி அவளைக் குழந்தையைப் போலத் தாங்கி வந்து படுக்கையில் அமரவைத்தான். அவளது வெளிறிய முகமும், கலைந்த பார்வையும் அவனது இதயத்தை இன்னும் ரணமாக்கிக் கொண்டிருந்தன.
அவளை ஓய்வெடுக்க சொல்லி மீண்டும் தன்னது லேப்டாப்பில் வேலையில் மூழ்கி இருந்தான்..
குழந்தைகள் இருவரும் தங்கள் தாத்தா பாட்டியுடன் அமைதியாக இருந்தனர் அக்னிக்கும் மித்ராவுக்கும் சற்று தனிமை கொடுக்க பெரியவர்கள் முடிவு செய்திருந்தனர்.
நடு இரவில் கண் முழித்த மித்ரா தன் கணவன் இன்னும் வேலை செய்து கொண்டிருப்பதை பார்த்து,
“அக்னி… நீங்க இன்னும் தூங்கலையா? எப்போவும் அந்த லேப்டாப்பும் ஃபைலும் தான் முக்கியமா?” என்று மித்ரா மெல்லிய குரலில் கேட்டாள். அவளது குரலில் ஒரு ஏக்கம் இருந்தது.
அக்னி மெதுவாக அவளருகே அமர்ந்தான். அவளது மென்மையான கரங்களைத் தன் முரட்டுத்தனமான கைகளுக்குள் பொதிந்து கொண்டான். “தூக்கம் எப்படி வரும் மித்ரா? என் உயிரும், என் வாரிசும் ஒரு சின்ன நூலிழைல தப்பிச்சு வந்திருக்கீங்க. அந்த விக்ரம்கிட்ட இருந்து உங்களை மீட்ட இந்த அக்னி, இனி ஒரு நொடி கூட உங்களை விட்டுப் பிரிய மாட்டான்,” என்று அவளது உள்ளங்கையில் அழுத்தமாக முத்தமிட்டான்.
அந்தச் சமயம் அக்னியின் போன் அதிரத் தொடங்கியது. அவனது பிஏ (PA) பதற்றமான குரலில் பேசினான். “சார்… ஒரு பெரிய அதிர்ச்சி! ரகுநாத்தும் நடராஜனும் அவங்களோட செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தி ‘ஹெல்த் கிரவுண்ட்ஸ்’ காட்டி ஜாமீன்ல வெளிய வந்துட்டாங்க. அவங்க இப்போ நம்ம மெயின் ஷேர் ஹோல்டர்ஸ் கூட ஒரு ரகசிய மீட்டிங்ல இருக்காங்க. விக்ரமும் அவங்க கூடச் சேர்ந்திட்டதா தகவல் வருது சார்!”
அக்னியின் கண்கள் அனலாய் சிவந்தன. “வெளிய வந்துட்டாங்களா? வரட்டும்… குகைக்குள்ளேயே இருந்தா வேட்டையாடுறது கஷ்டம். இப்போ அவங்க வெளிய வந்தது எனக்குத்தான் வசதி,” என்று கர்ஜித்தான்.
அவன் சட்டென்று எழுந்து தனது துப்பாக்கியைச் சோதித்தான். மித்ரா பதற்றத்துடன் அவனது சட்டையைப் பற்றினாள். “அக்னி… வேண்டாமே! இப்பதான் ஒரு கண்டத்துல இருந்து தப்பிச்சு வந்திருக்கோம். மறுபடியும் எதுக்கு அந்த ரத்தமும் பகையும்? நாம நிம்மதியா எங்கயாவது போயிடலாம் அக்னி!” என்று கண்ணீருடன் கெஞ்சினாள்.
அக்னி அவளைத் தன் பக்கம் இழுத்து, அவளது நெற்றியில் ஒரு ஆவேசமான முத்தத்தைப் பதித்தான். “மித்ரா… அக்னி புத்திரன் அகராதியில ஓடிப் போறதுங்கிற சொல்லே கிடையாது. அவங்க உன்னைத் தொட்ட அந்த நிமிஷமே அவங்க சாவு குறிக்கப்பட்டுடுச்சு. ஆனா, இப்போ உனக்கும் என் பாப்பாவுக்கும் இந்த அக்னியோட அரவணைப்புதான் முக்கியம்,” என்று அவளை இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டான்.
அவனது ஆவேசமும், காதலும் கலந்த அந்த அணைப்பில் மித்ரா தன்னை மறந்தாள். அக்னியின் கரங்கள் அவளது இடையைச் சுற்றி வளைக்க, அவனது வெப்பமான மூச்சுக்காற்று அவளது பிடறியில் பட்டது. ஆபத்துக்கள் வெளியே காத்திருந்தாலும், அந்த நான்கு சுவர்களுக்குள் அக்னி தனது ராஜ்ஜியத்தை மித்ராவிற்குள் நிலைநாட்டிக் கொண்டிருந்தான். அவளது இதழ்களில் அவன் தன் காதலை ஆழமாகப் பதித்தபோது, அதில் ஒரு பாதுகாப்பு உணர்வும் அடங்காத வேட்கையும் கலந்திருந்தது.
“என்னாச்சு அக்னி உங்களோட வேகம் இது கிடையாது??”.
“என்ன மித்ரா ??
நீ இப்படி பிரக்னண்டா இருக்க இந்த டைம்ல இப்படி வேகமா பண்ணா பாப்பாக்கு பிரச்சினை.
அதுக்காக ,உன்னை தனியால விட்டு வைக்க முடியாது. என்னால நீ இல்லாம உன்னோட நெஞ்சுக்குழியில முத்தம் கொடுக்காமல் என்னால் இருக்க முடியாது”.
என்று அவளை முழுவதுமாக தன் வசம் ஆக்கிக் கொண்டான்
,,,,,
மறுபக்கம், நகரின் ஒதுக்குப்புறமான ஒரு பண்ணை வீட்டில் ரகுநாத், நடராஜன் மற்றும் விக்ரம் மூவரும் மதுக்கோப்பைகளுடன் அமர்ந்திருந்தனர்.
“அக்னியோட பலவீனம் அவனோட பொண்டாட்டிதான். அவளைச் சிதைச்சா அவன் தானாவே செத்துடுவான். ஆனால், இந்த முறை பிளான் பயங்கரமா இருக்கணும்” என்று விக்ரம் தன் காயம்பட்ட காலையைத் தடவியபடி குரூரமாகச் சிரித்தான்.
“அவன் பிசினஸை நான் பாத்துக்குறேன். நீ அவனோட குடும்பத்தை முடிச்சுடு,” என்றார் நடராஜன் வஞ்சகமாக.
அக்னியின் காதல் கோட்டைக்கு வெளியே ஒரு பெரிய சதி வலை பின்னப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது. விக்ரம், ரகுநாத், நடராஜன் என மூன்று விஷப் பாம்புகள் ஒன்றாகச் சேர்ந்திருந்தன. அக்னி இந்த மும்முனைத் தாக்குதலை எப்படிச் சமாளிக்கப் போகிறான்?
மாளிகையின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான வரவேற்பறையில் அக்னி அமர்ந்திருந்தான். அவனது கையில் இருந்த மதுக்கோப்பை அசைவற்று இருந்தது, ஆனால் அவனது கண்கள் லேப்டாப் திரையில் ஓடிக்கொண்டிருந்த ரகசிய சிசிடிவி காட்சிகளை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. ரகுநாத், நடராஜன் மற்றும் விக்ரம் மூவரும் ஜாமீனில் வெளியே வந்த செய்தி அவனது ரத்தத்தைக் கொதிக்க வைத்திருந்தது.
“சார்… விக்ரம் இப்போ ரகுநாத்தோட பண்ணை வீட்டுக்கு வந்துட்டான். அங்க ஒரு பெரிய டீம் திரளுது. இந்த முறை அவங்க டார்கெட் நீங்க இல்லை… மித்ரா மேடம் தான்!” அக்னியின் ரகசிய ஒற்றன் போனில் கிசுகிசுத்தான்.
அக்னி கையில் இருந்த கோப்பையைத் தரைமட்டமாக்கினான். “என் மேல கை வச்சா நான் பொறுத்துக்குவேன். ஆனா என் பொண்டாட்டி, பிள்ளைங்க மேல கை வச்சா நான் அசுரன் இல்லைடா… எமனா மாறிடுவேன்!” என்று கர்ஜித்தான்.
அப்போது மித்ரா மெதுவாக அறைக்குள் நுழைந்தாள். மூன்று மாதக் கர்ப்பம் அவளது நடையில் ஒரு மெதுவான மாற்றத்தைக் கொண்டு வந்திருந்தது. “அக்னி… இன்னும் எவ்வளவு நாள் நாம இப்படிப் பயந்துகிட்டே இருக்கணும்? அந்த மூணு பேரும் வெளிய வந்த அப்புறம் நீங்க சரியா தூங்குறது கூட இல்ல,” என்று வருத்தத்துடன் கேட்டாள்.
அக்னி அவளைத் தன் அருகில் இழுத்து அமரவைத்தான். “பயம் இல்லை மித்ரா, இது எச்சரிக்கை. அவங்க மூணு பேரும் சேர்ந்து ஏதோ ஒரு பெரிய சதி செய்றாங்கன்னு என் உள்ளுணர்வு சொல்லுது. ஆனா, இந்த முறை அவங்க என் நிழலைக் கூடத் தொட முடியாது,” என்று அவளது கைகளைப் பற்றி உறுதி அளித்தான்.
அன்று மாலை…
அக்னி தனது பிசினஸ் பார்ட்னர் வீட்டு நிச்சயதார்த்த விழாவிற்குச் செல்லத் தயாரானான். “மித்ரா… இன்னைக்கு நாம வெளிய போயே ஆகணும். நாம பயந்து வீட்டுக்குள்ளேயே இருந்தா, அது அவங்களுக்குக் கிடைச்ச வெற்றி. ஆனா, நீ ஒரு நிமிஷம் கூட என் கையை விடக்கூடாது,” என்றான் கட்டளையாக.
மித்ரா ஒரு அழகான பட்டுப் புடவையில் தேவதையாகத் தயாரானாள். அக்னி அவளுக்கு ஒரு வைர நெக்லஸை அணிவித்தான். அவனது விரல்கள் அவளது கழுத்தில் பட்டபோது, இருவருக்கும் இடையே ஒரு மெல்லிய மின்சாரம் பாய்ந்தது. அக்னி அவளது நெற்றியில் ஒரு ஆழமான முத்தத்தைப் பதித்தான். அந்த முத்தத்தில் காதலும், அவளைப் பாதுகாக்கப் போகும் ஒரு வீரனின் உறுதியும் கலந்திருந்தது.
அக்னி, மித்ரா, குழந்தைகள் என்று நால்வரும் குடும்பமாக அந்த விழாவிற்கு புறப்பட்டனர்.
கார் கிளம்பியது. அக்னியின் காருக்கு முன்னும் பின்னும் துப்பாக்கி ஏந்திய வீரர்களின் கார்கள் அணிவகுத்துச் சென்றன. ஆனால், அந்தப் பயணத்தின் இடையில் ஒரு பழைய மேம்பாலத்தின் மீது கார் ஏறியபோது, எதிர்பாராத விதமாக ஒரு லாரி அக்னியின் காரை நோக்கிப் பாய்ந்து வந்தது.
“மித்ரா! பசங்களை இறுகப் பிடிச்சுக்கோ!” என்று கத்தினான் அக்னி.
டயர்கள் அலற அக்னி ஸ்டீயரிங்கைத் திருப்பினான். லாரி மோதலில் இருந்து தப்பினாலும், பின்னால் வந்த விக்ரமின் ஆட்கள் அக்னியின் பாதுகாப்பு வாகனங்களை இடித்துத் தள்ளினர். மேம்பாலத்தின் நடுவே அக்னியின் கார் தனித்து விடப்பட்டது.
லாரியில் இருந்து இறங்கிய முகமூடி அணிந்த கூலிப்படையினர் அக்னியின் காரை நோக்கிச் சரமாரியாகச் சுடத் தொடங்கினர். தோட்டாக்கள் காரின் குண்டு துளைக்காத கண்ணாடியில் பட்டுத் தெறித்தன.
“அக்னி! என்ன நடக்குது? எனக்குப் பயமா இருக்கு!” என்று மித்ரா குழந்தைகளைத் தன் மார்போடு அணைத்துக்கொண்டு அலறினாள்.
“மித்ரா… சீட் பெல்ட்டை கழட்டாதே! இந்த அசுரன் உயிரோட இருக்குற வரைக்கும் உங்களை யாரும் தொட முடியாது!” என்று கர்ஜித்தவன், காரின் கதவைத் திறந்து வெளியே பாய்ந்தான்.
அவன் ஒரு நிழலைப் போலச் சுழன்றான். ஒரு கையில் துப்பாக்கியை வைத்துக்கொண்டு, எதிரே வந்த இருவரை அடுத்தடுத்த நொடிகளில் சுட்டு வீழ்த்தினான். அவனது வேகம் ஒரு சிறுத்தையைப் போல இருந்தது. அப்போது தூரத்தில் ஒரு உயரமான கட்டிடத்தின் மேலிருந்து ஸ்னைப்பர் துப்பாக்கி மூலம் அக்னியின் காரை ஒருவன் குறிவைத்தான்.
“மித்ரா! காருக்குள்ளேயே குனிஞ்சுக்கோ!” என்று கத்தினான் அக்னி.
அக்னி தனது மொபைலில் ஒரு ரகசிய சிக்னலைக் கொடுத்தான். அடுத்த ஐந்தாவது நிமிடம், வானில் அக்னியின் சொந்த ஹெலிகாப்டர் தோன்றியது. அதிலிருந்து அக்னியின் கமாண்டோ வீரர்கள் கயிறு மூலம் கீழே குதித்தனர். களம் தலைகீழாக மாறியது. அக்னியின் வீரர்கள் விக்ரமின் ஆட்களை வேட்டையாடத் தொடங்கினர்.
சண்டை ஓய்ந்தது. அக்னி ஓடி வந்து காரின் கதவைத் திறந்தான். மித்ரா கண்களில் கண்ணீருடன் அப்படியே உறைந்து போயிருந்தாள். அக்னி அவளைத் தூக்கித் தன் மார்போடு அணைத்துக்கொண்டான். “முடிஞ்சது மித்ரா… எல்லாம் முடிஞ்சது. இனி யாரும் வரமாட்டாங்க,” என்று அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டான்.
மித்ரா அவனது சட்டையைப் பிடித்துக் கொண்டு விம்மினாள். “அக்னி… இனிமே நாம இப்படி வெளியே வரவேண்டாம். எனக்கு நம்ம பாப்பா முக்கியம் அக்னி… ப்ளீஸ்!”
அக்னி அவளைக் காரில் அமரவைத்துவிட்டு, தனது வீரர்களிடம் சொன்னான், “இப்பவே அந்தப் பண்ணை வீட்டைச் சுத்தி வளைங்க! விக்ரம், ரகுநாத், நடராஜன்… மூணு பேரையும் உயிரோட பிடிங்க. அவங்களுக்கு நரகத்தைக் காட்ட வேண்டிய நேரம் வந்திருச்சு!”
