16) அதிரூபன் 🔥

அத்தியாயம் 16

அந்தத் துப்பாக்கி முனை அதிரூபனை நோக்கிக் குறி பார்த்துக் கொண்டிருப்பதை அவன் அந்தப் பதற்றமான சூழலிலும் உணர்ந்தான். ஆனால், அமிர்தாவின் கண்ணீரும் அவளது அணைப்பும் அவனுக்கு ஒரு கவசமாகத் தெரிந்தது. சட்டென்று கௌதம் மின்னல் வேகத்தில் பாய்ந்து அந்த அடியாளைத் தடுத்து நிறுத்த, அந்தத் தோட்டா குறி தவறி வானத்தை நோக்கிப் பாய்ந்தது.

அரங்கமே அல்லோலகல்லோலப்பட, அதிரூபன் எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல் அமிர்தாவைத் தன் நெஞ்சோடு அணைத்துக்கொண்டே காரை நோக்கி நடந்தான்.

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, கார் அந்தப் பழைய பங்களாவை நோக்கிச் செல்லவில்லை. மாறாக, கடலோரம் இருந்த அதிரூபனின் நவீனமான ஒரு தனி பங்களாவிற்குச் சென்றது. அது கண்ணாடியால் இழைக்கப்பட்ட ஒரு சொர்க்கம் போல இருந்தது.

உள்ளே நுழைந்ததும், அதிரூபன் கதவைத் தாழ்ப்பாள்போட்டுவிட்டுத் திரும்பினான். அமிர்தா இன்னும் அந்த அதிர்ச்சியிலிருந்து மீளாமல் ஜன்னல் வழியே தெரிந்த அலைகளைப் பார்த்தபடி நின்றிருந்தாள்.

அதிரூபன் மெல்ல அவளை நெருங்கினான். அவனது கறுப்பு நிற கோட்டை கழற்றி எறிந்துவிட்டு, சட்டையின் மேல் பொத்தான்களைத் தளர்த்தியபடி அவளுக்குப் பின்னால் நின்றான். அவனது உடலிலிருந்து வெளிப்பட்ட அந்தத் தகிப்பும், ஆண்மை நிறைந்த வாசமும் அமிர்தாவின் நரம்புகளை ஏதோ செய்தன.

“இன்னும் பயமா இருக்கா அமிர்தா?” என்று அவன் அவளது காதோரம் குனிந்து மிக மென்மையாகக் கேட்டான்.

அமிர்தா மெல்லத் திரும்பினாள். அவளது கண்களில் இருந்த அந்தத் தீ இப்போதில்லை, ஒருவிதமான மயக்கமும், அவன் மீதான தீராத காதலும் மட்டுமே மிஞ்சியிருந்தது. “பயம் இல்லை சார்… ஆனா நீங்க ஏன் இவ்வளவு ஆபத்தான ஒரு வாழ்க்கையை வாழ்றீங்க? உங்களுக்கு ஏதாவது ஆயிருந்தா நான் என்ன பண்ணிருப்பேன்?” என்று கேட்டு அவனது சட்டையைப் பற்றிப் பிடித்து அழுதாள்.

அதிரூபன் அவளது முகத்தைத் தன் இரு கைகளிலும் ஏந்தினான். அவளது கண்ணீரைத் தன் கட்டைவிரலால் துடைத்துவிட்டு, “உன்னைப் பார்க்கும் வரைக்கும் இந்த ராவணனுக்குச் சாவு மேல பயமே இல்லை அமிர்தா. ஆனா இப்போ, உனக்காகவே நான் பல ஜென்மம் வாழணும்னு ஆசைப்படுறேன்,” என்று உருக்கமாகச் சொன்னான்.

அவன் அவளது நெற்றியில் இழைத்த அந்த முத்தம் மெல்லக் கீழிறங்கி அவளது மூக்கு நுனியைத் தீண்டியது. அமிர்தா தனது கண்களை மூடிக்கொண்டாள். அவளது மூச்சுக் காற்று அதிரூபனின் முகத்தில் பட, அவனுக்குள் இருந்த அந்த மாஃபியா அரசன் காணாமல் போனான்.

மெல்ல அவளது இடுப்பில் கை வைத்த அதிரூபன், அவளைத் தூக்கி அங்கிருந்த மேஜையின் மீது அமர வைத்தான். அமிர்தாவின் கால்கள் அவனது இடுப்பைச் சுற்றி வளைக்க, இருவருக்கும் இடையே இருந்த அந்தச் சிறிய இடைவெளியும் காணாமல் போனது.

“நீ என்னை வெறுக்கிறேன்னு சொன்னப்போ, என் இதயம் உண்மையிலேயே துடிச்சது அமிர்தா. அந்த வேதனையை விட இந்த உலகம் கொடுக்கிற எந்தத் தண்டனையும் எனக்குப் பெருசில்லை,” என்று சொல்லிக்கொண்டே அவளது இதழ்களில் தன் இதழ்களைப் பதித்தான்.

இந்த முறை அந்த முத்தம் முரட்டுத்தனமாக இல்லை. அதில் ஒரு தேடலும், மன்னிப்பு கேட்கும் பாவனையும், எல்லையற்ற காதலும் கலந்திருந்தது. அமிர்தா அவனது தலைமுடியைக் கோதியபடி அந்த அன்பில் தன்னைத் தொலைத்தாள்.

“ஐ லவ் யூ சார்…” என்று அவள் அவன் இதழ்களுக்கு நடுவே முணுமுணுத்தாள்.

அதிரூபன் அவளை இன்னும் இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டு, “சார்-னு கூப்பிடாதேன்னு சொல்லிருக்கேன்ல? உன் ராவணன்னு கூப்பிடு,” என்று குறும்பாகச் சொல்லி அவளது கழுத்து வளைவுகளில் முகம் புதைத்தான்.

அந்த அறையில் நிலவிய அமைதியும், கடலலையின் ஓசையும் அவர்களது காதலுக்குச் சாட்சியாக அமைந்தன.

மறுநாள் காலை, விடியல் அழகாகத் தொடங்கியது. அமிர்தா அதிரூபனின் மார்பில் சாய்ந்து உறங்கிக்கொண்டிருக்க, அவன் அவளது தூக்கத்தைக் கலைக்காமல் அவளையே ரசித்துக் கொண்டிருந்தான். ஆனால், அவனது போன் விடாமல் அதிர்ந்தது.

கௌதம்தான் அழைத்திருந்தான். “சார்… எம்பி ஜெயிலுக்குள்ளேயே தற்கொலை பண்ணிக்கப் பார்த்திருக்காரு. ஆனா லாவண்யா இப்போ எங்க இருக்காங்கன்னு தெரியல. அவங்க எங்கேருந்தோ ஒரு பெரிய டீம் கிட்ட டீலிங் பேசிட்டு இருக்காங்க. இது நம்ம சாம்ராஜ்யத்துக்கே ஆபத்தா முடியும் போல இருக்கு!”

அதிரூபனின் முகம் சட்டென்று மாறியது. அமைதிக்குப் பின் ஒரு புயல் வரப்போகிறது என்பது அவனுக்குப் புரிந்தது.

……

விடியற்காலையின் மென்மையான வெளிச்சம் ஜன்னல் திரைகளை ஊடுருவி அமிர்தாவின் முகத்தில் விழுந்தது. அதிரூபனின் மார்பில் சாய்ந்திருந்தவள், அவனது இதயத்துடிப்பு சீராக இருப்பதை உணர்ந்து ஒருவித நிம்மதியுடன் கண்களைத் திறந்தாள். ஆனால், அருகில் இருந்த அதிரூபன் போனில் ஏதோ செய்தியைப் பார்த்தபடி மிகவும் தீவிரமாக இருந்தான். அவனது முகத்தில் தெரிந்த அந்த இறுக்கம், ஏதோ ஒரு ஆபத்து மீண்டும் தங்களைச் சூழ்வதை அமிர்தாவிற்கு உணர்த்தியது.

“அதிரூபா… என்னாச்சு? ஏன் ஒரு மாதிரியா இருக்கீங்க?” என்று கேட்டபடி அவன் தோளில் கை வைத்தாள் அமிர்தா.

அதிரூபன் சட்டென்று போனை மறைத்துவிட்டு, அவளைப் பார்த்துப் புன்னகைக்க முயன்றான். “ஒன்னுமில்லை அமிர்தா. பிசினஸ் விஷயம் தான்… நீ தூங்கு,” என்றான்.

ஆனால் அமிர்தா அவனை விடவில்லை. அவனது முகத்தைத் திருப்பித் தன் பக்கம் இழுத்தாள். “பொய் சொல்லாதீங்க. உங்க கண்கள்ல ஒரு பதற்றம் தெரியுது. லாவண்யா ஏதாவது பண்ணிட்டாளா?”

அதிரூபன் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு விட்டான். “லாவண்யா இப்போ தலைமறைவா இருக்கா. அவ நம்ம எதிரிங்க கூடக் கை கோர்த்துட்டு ஏதோ பெரிய பிளான் பண்றான்னு கௌதம் சொல்றான். ஆனா அதைப் பத்தி இப்போ நீ கவலைப்படாதே. உன்னை நான் இப்போ எங்கேருந்தும் வெளியே விடப்போறது இல்லை,” என்றான் உரிமையோடு.

அவன் அவளது கன்னத்தை வருடினான். அந்தத் தீண்டலில் இருந்த காதல் அமிர்தாவைச் சிலிர்க்க வைத்தது. “என்னை எப்பவும் இப்படியே அடைச்சு வைப்பீங்களா?” என்று குறும்பாகக் கேட்டாள்.

“ஆமா… என் இதயத்துக்குள்ளயும், இந்த நாலு செவத்துக்குள்ளயும் உன்னை மட்டும் தான் வச்சிருப்பேன்,” என்று சொல்லிவிட்டு அவளது இதழ்களில் ஒரு மென்மையான முத்தத்தைப் பதித்தான்.

அன்று மதியம், அதிரூபன் வெளியே செல்ல வேண்டியிருந்தது. “பத்திரமா இரு அமிர்தா, கௌதமும் செக்யூரிட்டியும் வெளியவே இருப்பாங்க. யாருக்காகவும் கதவைத் திறக்காதே,” என்று எச்சரித்துவிட்டுச் சென்றான்.

அதிரூபன் சென்ற சிறிது நேரத்தில், அமிர்தாவிற்கு ஒரு பார்சல் வந்தது. அதைக் கௌதம் சோதனை செய்துவிட்டு அவளிடம் கொடுத்தான். உள்ளே ஒரு பழைய டைரியும், ஒரு புகைப்படமும் இருந்தது. அந்தப் புகைப்படம் அதிரூபனின் இளமைக்காலப் புகைப்படம். ஆனால், அவனுடன் இருந்த இன்னொரு பெண்ணைப் பார்த்ததும் அமிர்தா அதிர்ச்சியில் உறைந்தாள். அது லாவண்யா கிடையாது, ஆனால் லாவண்யாவைப் போலவே சாயல் கொண்ட இன்னொரு பெண்.

டைரியின் முதல் பக்கத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தது: “அதிரூபனின் முதல் காதல்… இவளை அவன் எப்படிக் கொன்றான் என்று உனக்குத் தெரியுமா?”

அமிர்தாவின் கை நடுங்கியது. அதிரூபனுக்குப் பின்னால் இவ்வளவு பெரிய ரகசியமா? அவன் ஒரு கொலையாளியா? டைரியைப் புரட்ட முயன்றபோது, திடீரென்று பங்களாவின் மின்சாரம் துண்டிக்கப்பட்டது.

இருட்டில் யாரோ உள்ளே நுழையும் சத்தம் கேட்டது. அமிர்தா பயத்தில் மூச்சைப் பிடித்துக்கொண்டு ஒரு ஓரமாக ஒளிந்துகொண்டாள்.

“அமிர்தா… நீ எங்கே இருக்கன்னு எனக்குத் தெரியும். அந்த ராவணனோட நிஜ முகத்தைத் தெரிஞ்சுக்க வேணாமா?” – இருட்டிலிருந்து லாவண்யாவின் குரல் கேட்டது.

லாவண்யா கையில் ஒரு துப்பாக்கியுடன் அந்த அறைக்குள் நுழைந்தாள். அவளது முகம் வெறியில் ஆடிக்கொண்டிருந்தது. “அவன் உன்னை நேசிக்கிறான்னு நினைக்கிறியா? இல்லை அமிர்தா… உன்னைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் அவனுக்கு அவன் கொன்ன அந்தப் பொண்ணோட ஞாபகம் தான் வருது. உன்னை அவன் ஒரு நிழலா தான் பார்க்கிறான்!”

அமிர்தா வெளியே வந்து, “நீ பொய் சொல்ற லாவண்யா! அவனைப் பழிவாங்க நீ என்ன வேணாலும் பேசுவ,” என்று கத்தினாள்.

“அப்படியா? அப்போ இந்த டைரியில இருக்கிற கடைசிப் பக்கத்தைப் படிச்சுப் பார்,” என்று லாவண்யா அந்த டைரியை அவளை நோக்கி வீசினாள்.

சரியாக அந்த நேரம், அதிரூபனின் கார் வெளியே வந்து நிற்கும் சத்தம் கேட்டது. லாவண்யா ஜன்னல் வழியே அதைப் பார்த்துவிட்டு, “உன் ராவணன் வந்துட்டான். ஆனா இன்னைக்கு இந்த வீடு ஒரு சுடுகாடா மாறும்!” என்று சொல்லிவிட்டுத் துப்பாக்கியை அமிர்தாவின் தலையில் வைத்தாள்.

அதிரூபன் கதவை உடைத்துக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்தபோது கண்ட காட்சி அவனை உறைய வைத்தது.

“லாவண்யா! துப்பாக்கியைக் கீழே போடு!” என்று அதிரூபன் கர்ஜித்தான்.

“போட முடியாது அதிரூபா! இவளுக்கு உன் உண்மை தெரிஞ்சிருக்கணும். நீ அன்னைக்கு பண்ணின அதே தப்பை இப்போ பண்ணப் போற,” என்று லாவண்யா விரலை விசைக்கு (Trigger) நகர்த்தினாள்.

அதிரூபனின் கண்களில் ஒரு பயங்கரமான வேதனையும் கோபமும் ஒருசேர மின்னியது. அவன் அமிர்தாவைப் பார்த்தான். அவளது கண்களில் தெரிந்த சந்தேகம் அவனை முத்தத்தை விட அதிகமாக வலிக்கச் செய்தது.

தோட்டா பாயப்போகும் அந்த நொடியில், அதிரூபன் ஒரு விபரீதமான முடிவை எடுத்தான்.

தொடரும்…