அத்தியாயம் 1
அத்தியாயம் 1
மாடலிங் உலகின் சொர்க்கபுரி என்று அழைக்கப்படும் அந்தப் பிரம்மாண்ட ஸ்டுியோவின் உள்ளே விளக்குகளின் வெளிச்சம் கண்பிரமிக்க வைத்தது. கேமராக்களின் பிளாஷ் லைட்டுகள் நொடிக்கு நூறு முறை மின்னிக் கொண்டிருக்க, அங்கே சுற்றித் திரிந்த டாப் மாடல்கள், டிசைனர்கள் எனப் பெண்களின் கண்கள் அனைத்தும் ஸ்டுடியோவின் நடுவே இருந்த அந்த மேடையை நோக்கியே தவம் கிடந்தன.
அங்கே அவன் நின்றிருந்தான்.
ஆறடி இரண்டு அங்குல உயரம், செதுக்கி வைக்கப்பட்ட இரும்புத் தூண் போன்ற உடலமைப்பு, அசுரத்தனமான கம்பீரம், முகத்தில் வழியும் அந்த ரக்கடா முரட்டுத்தனம். அவன் தான் கந்தர்வன் சக்கரவர்த்தி. இந்தியாவின் மிக உயரிய, விலைமதிப்பற்ற மாடலிங் மற்றும் மீடியா கம்பெனிகளின் சிஇஓ. சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸின் ஒரே வாரிசு.
அவன் தன் கறுப்பு நிற கோட்டை கழற்றி ஒற்றை விரலில் சுழற்றி வீசிய போது, அங்கிருந்த பெண்களின் மூச்சுக்காற்று ஒரு நொடி நின்று போனது.
“ஓ மை காட்… கந்தர்வன்! யூ ஆர் ஜஸ்ட் எ லெஜண்ட்! இந்த லுக்ல உன்னைப் பார்க்கும்போது உலகத்துல இருக்குற எல்லா பெண்களும் உன் காலுக்குக் கீழே விழத் தோணும்!” என்று டாப் மாடல் அழகி ஒருத்தி அவனருகே வந்து வழியத் தொடங்கினாள். அவளது கைகள் அவனது நெஞ்சில் படர முயன்றன.
கந்தர்வன் அவளது கைகளைத் தட்டிவிடக்கூட இல்லை. அவனது உதடுகளில் ஒரு அலட்சியமான, கொடூரமான புன்னகை அரும்பியது. அவளது முகத்தை தன் ஒற்றை விரலால் தூக்கினான். அவனது கண்கள் காமத்தையும் தாண்டிய ஒரு முரட்டுத்தனத்தைக் கக்கின. அவனது குரல் கரகரவென கணீர்மூச்சோடு வெளிவந்தது.
“என்ன… இன்னைக்கு பட்ஜெட் கொஞ்சம் ஜாஸ்தி போல? என் கம்பெனியோட அடுத்த இன்டர்நேஷனல் ப்ராஜெக்ட் உனக்கு வேணுமா… இல்ல இன்னைக்கு நைட் என் பெட்ரூம் வேணுமா?”
அவனது நேரடிப் பேச்சு அவளை ஒரு நொடி நடுங்க வைத்தாலும், அவளது பணத்தாசையும் காமமும் அவளைப் பேச வைத்தது.
“கந்தர்வன்… ரெண்டுமே கிடைச்சா நான் குடுத்து வச்சவள் தானே? உன் ஒரு ராத்திரி உல்லாசத்துக்காக இந்த உலகத்தையே தோற்கடிக்கலாம்!” என்று அவன் நெஞ்சில் சாய்ந்தாள்.
கந்தர்வன் அவளைத் தன் கைகளோடு அணைத்து, அவள் காதோரம் குனிந்து ரகசியமாய்ப் பேசினான். அவனது மூச்சுக்காற்று அவள் கழுத்தில் பட்ட போது அவள் சிலிர்த்துப் போனாள்.
உரசும் உடலின் சூட்டில்…
உயிர் தேடும் காமமில்லை!
காசைக் காட்டி வரும் பெண்ணுக்கு…
என் படுக்கையறையில் இரக்கமில்லை!
அவளைச் சட்டென்று விலக்கித் தள்ளிய கந்தர்வன், “பின்னால இருக்கிற என் பிஏ-கிட்ட டோக்கன் வாங்கிக்கோ. இன்னைக்கு நைட் பன்னிரண்டு மணிக்கு என் பென்ட்ஹவுஸ்க்கு வந்துடு. ஆனா ஒன்னு… விடியறதுக்குள்ளே நீ அங்கிருந்து கிளம்பிடணும். ஏன்னா, விடிஞ்சதுக்கு அப்புறம் கசங்கிப் போன பூவை என் பெட்ல வச்சிருக்க எனக்குப் பிடிக்காது. கெட் அவுட்!” என்று கத்தினான்.
அவள் வெட்கத்தோடும் ஆசையோடும் அங்கிருந்து ஓடினாள்.
அப்போது ஸ்டுடியோவின் கதவைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே நுழைந்தார் தனஞ்செயன் சக்கரவர்த்தி. கந்தர்வனின் தந்தை. பணத்தை மட்டுமே தன் வாழ்நாளின் லட்சியமாகக் கொண்டு வாழ்பவர். மனைவியின் துரோகத்தால் பெண்களையே வெறுத்து, மகனையும் அப்படியே வளர்த்தவர்.
“கந்தர்வா!” என்று கம்பீரமாகக் குரல் கொடுத்தார் தனஞ்செயன்.
கந்தர்வன் தன் கையில் இருந்த தண்ணீர்க் குப்பியை எடுத்து குடித்துவிட்டு, “சொல்லுங்க தனஞ்செயன். இந்த பிசினஸ் டைம்ல எதுக்காக இங்க வந்தீங்க?” என்றான் தந்தையை பெயர் சொல்லி அழைக்கும் அந்த முரட்டு ஆன்டி-ஹீரோ.
“உனக்கு முப்பத்தி ரெண்டு வயசாகுது கந்தர்வா. சக்கரவர்த்தி வம்சத்தோட அடுத்த வாரிசு நமக்கு வேணும். நான் ஒரு பெரிய பிசினஸ் மேக்னட் பொண்ணைப் பார்த்திருக்கேன். அவளை நீ கல்யாணம் பண்ணிக்கணும். அந்தப் பொண்ணோட அப்பாவால நமக்கு இன்னும் நாலாயிரம் கோடி பிசினஸ் பார்ட்னர்ஷிப் கிடைக்கும்” என்றார் தனஞ்செயன் ஆதிக்கக் குரலில்.
கந்தர்வன் சத்தமாகச் சிரித்தான். அந்தச் சிரிப்பில் மாடலிங் ஸ்டுடியோவே அதிர்ந்தது.
“கல்யாணமா? எனக்கா? தனஞ்செயன்… உங்ககிட்ட இருந்து நான் கத்துக்கிட்ட ஒரே பாடம் என்ன தெரியுமா? பொம்பளைங்க எல்லாரும் பணத்துக்காக எவன்கூட வேணாலும் படுக்கையைப் பகிர்ந்துப்பாங்க. உங்ககிட்ட காசு இருந்ததால என் அம்மா உங்க கூட இருந்தா… அதைவிடப் பெரிய பணக்காரன் கிடைச்சதும் அவன்கூட ஓடிப்போயிட்டா! அப்படிப்பட்ட ஜென்மங்களை நான் என் வீட்டுக்குள்ள கூட்டிட்டு வந்து என் தலைவிதியாக்கணுமா? முடியாது!”
“கந்தர்வா… வாரிசு முக்கியம்!”
“எனக்கு வாரிசும் வேண்டாம், ஒரு மண்ணாங்கட்டியும் வேண்டாம்! என் படுக்கையறை ஆசைக்கு இந்த உலகத்துல இருக்குற டாப் மாடல்ஸ்ல இருந்து பெரிய இடத்து வீட்டுப் பொண்ணுங்க வரைக்கும் கியூல நிக்கிறாங்க. காசைக் கொட்டினா அவங்க உடம்பைத் தருவாங்க. எனக்கு உடம்பு மட்டும் போதும், அவங்க காதலும் வேண்டாம், கல்யாண பந்தமும் வேண்டாம். இதோட இந்த பேச்சை நிறுத்திக்கோங்க!” என்று கத்திவிட்டு, தன் கார் சாவியை எடுத்துக்கொண்டு புயலென ஸ்டுியோவை விட்டு வெளியேறினான் கந்தர்வன் சக்கரவர்த்தி.
அவனுடைய சொகுசு கார் சென்னையின் சாலைகளைக் கிழித்துக் கொண்டு பறந்தது. அவனது மனதில் பெண்களின் மீதான வெறுப்பும், தன் முரட்டுத்தனமான ஆதிக்க உணர்வும் மட்டுமே எரிமலையாய் வெடித்துக் கொண்டிருந்தது.
“எந்தப் பெண்ணும் என் மனசைத் தொட முடியாது. ஏன்னா, இந்த கந்தர்வன் சக்கரவர்த்திக்கு உடலளவுல காமம் இருக்கு… ஆனா உயிரளவுல காதல்னு ஒன்னு கிடையவே கிடையாது!” என்று தனக்குள்ளே கர்ஜித்துக் கொண்டான் அந்த அசுர மன்மதன்.
…..
சென்னையின் ஒரு நடுத்தரமான குடியிருப்புப் பகுதி. விடியற்காலை ஐந்து மணிக்கெல்லாம் அந்த வீட்டின் சமையலறையிலிருந்து பாத்திரங்கள் உருளும் சத்தமும், மிக்ஸி அரவமும் கேட்கத் தொடங்கிவிட்டன.
எல்பிஜி உதவி மூலம் எரிந்து கொண்டிருக்கும் அடுப்பின் முன்னால், வியர்வை நெற்றியில் அரும்ப நின்று கொண்டிருந்தாள் இளவஞ்சி.
இருபத்தி இரண்டு வயதுப் பேரழகி. பனம்பழத்து நிறம், இடுப்பு வரை அலைபாயும் அடர்த்தியான கூந்தல், பார்த்த மாத்திரத்திலேயே நெஞ்சைக் கிள்ளும் காந்தக் கண்கள். அதே கல்லூரியின் எம்பிஏ இறுதி ஆண்டு படிக்கும் மாணவி. ஆனால், அந்த நளினமான கண்களுக்குள் ஏதோ ஒரு தீராத மௌனமும், உலகமே தனித்துவிட்டது போன்ற ஒரு ஏகப் பெருவலியும் உறைந்து கிடந்தன.
“வஞ்சி! வஞ்சி! கை காலெல்லாம் விளங்கிப் போச்சா உனக்கு? அஞ்சு மணியாச்சு… இன்னும் காபித்தண்ணி வந்து சேரல? விடிஞ்சா இந்த வீட்டுல எல்லாரும் கழுதை மாதிரி கத்தணுமா?” என்று சமையலறையின் வாசலில் வந்து நின்று இடுப்பில் கை வைத்துக் கொண்டு கத்தினாள் மரகதம்.
இளவஞ்சியின் சித்தி. வெளியில் பார்ப்பவர்களுக்குத் தன் கணவனின் முதல் தாரத்துப் பிள்ளையைத் தன் சொந்தப் பிள்ளை போல வளர்க்கும் உத்தமி. ஆனால் வீட்டுக்குள்ளே, இளவஞ்சியை ஒரு நூதனமான முறையில் அடிமையாக்கி வைத்திருக்கும் விஷ நாகம்.
இளவஞ்சி பதற்றத்துடன் காபி டம்பளரை எடுத்துக் கொண்டு வந்தாள். “இதோ சித்தி… காபி தயாராயிடுச்சு. பால் காரர் இன்னைக்குக் கொஞ்சம் லேட்டா வந்தாரு, அதான்…” என்று தயக்கத்துடன் நீட்டினாள்.
மரகதம் காபியை வாங்கி ஒரு மடக்கு குடித்துவிட்டு, முகத்தைச் சுளித்து அவள் முகத்திலேயே தூக்கி எறியாத குறையாக மேஜை மீது வைத்தாள்.
“காரணத்துக்கு ஒன்னும் குறைச்சல் இல்லை! உன் அம்மா உன்ன பெத்துப்போட்டுட்டுச் செத்துப் போயிட்டா. அவ போன லட்சணத்துக்கு இந்த வீடே இன்னும் கடனாகி நாசமாப் போயிட்டு இருக்கு. உன்னைக் கட்டிக்கிட்டுப் போக இந்த உலகத்துல எவனாவது வருவானா? உனக்கெல்லாம் எதுக்குடி எம்பிஏ படிப்பு? காசைத் தூக்கித் தந்து உன் அப்பன் உன்னைப் படிக்க வச்சதுக்கு, நீ இந்த வீட்டுல கிடந்து சாகுற வரைக்கும் வேலை செஞ்சாலும் ஈடாகாது, புரியுதா?”
மரகதத்தின் வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றும் இளவஞ்சியின் நெஞ்சைக் கத்தியால் குத்துவது போல இருந்தது. தன் பிறப்பில் இருக்கும் அந்த ரகசியம், தன் உடலமைப்பில் இருக்கும் அந்த மாறுபாடு தன் சித்திக்குத் தெரிந்திருப்பதும், அதை அவள் வழியில்லாமல் மறைமுகமாகச் சுட்டிக்காட்டித் தன்னைத் தாழ்த்திக் கொண்டே இருப்பதும் இளவஞ்சியைத் தாழ்வு மனப்பான்மையின் உச்சத்துக்கே கொண்டு சென்றிருந்தது.
“என்னடி… பேந்தப் பேந்த முழிக்கிற? இன்னைக்கு உங்க காலேஜ்ல பார்ட்டி இருக்குன்னு சொன்னாள்ள? சினேகாவுக்குப் பட்டுப் புடவை அயர்ன் பண்ணி எடுத்து வை. அப்புறம் கோபிக்கு டிபன் பாக்ஸ் ரெடி பண்ணு. நகரு அங்கிருந்து!” என்று மரகதம் கத்தினாள்.
இளவஞ்சி பேசாமல் தலையைக் குனிந்து கொண்டு தன் வேலைகளைப் பார்க்கச் சென்றாள். அப்போது அவள் தம்பி கோபி சமையலறைக்குள் ஓடி வந்தான். பதினேழு வயதுப் பையன். இந்த வீட்டில் இளவஞ்சியின் மேல் உண்மையான பாசம் வைத்திருக்கும் ஒரே உயிர் அவன் மட்டும்தான்.
“அக்கா! அக்கா!” என்று இளவஞ்சியின் தோளை கட்டிக் கொண்டான் கோபி.
இளவஞ்சி தன் கவலையெல்லாம் மறந்து புன்னகைத்தாள். “என்னடா கோபி… குளிச்சாச்சா? இன்னைக்கு உனக்கு புடிச்ச உருளைக்கிழங்கு மசாலா பண்ணியிருக்கேன்.”
“சூப்பர் அக்கா! ஆனா உனக்கு ஒன்னு தெரியுமா? நீ ஏன் அக்கா இந்த அம்மா கத்துறதையெல்லாம் சும்மா கேட்டுட்டே இருக்கே? நீ எவ்ளோ பெரிய படிப்பு படிச்சிருக்கே… இந்த வீட்ல இருக்குற எல்லாரையும் விட நீதான் அக்கா அழகு. நீ நினைச்சா இவங்க கூட சொல்லாம வேற எங்கேயாவது போகலாம்” என்றான் கோபி ஆதங்கத்துடன்.
இளவஞ்சி அவனது வாயைப் பொத்தினாள். “டேய் கோபி… சத்தம் போடாதே. சித்தி காதுல விழுந்தா அப்புறம் பிரச்சனை ஆயிடும். எனக்கு இந்த வீடே போதும்டா…” என்று அவள் சொல்லும் போதே அவளது கண்கள் கலங்கின.
“என்னடா அங்கே அக்காவும் தம்பியும் ரகசியக் கச்சேரி நடக்குது?” என்று அங்கே வந்தாள் சினேகா.
சினேகா, மரகதத்தின் மூத்த மகள். பிகாம் இறுதி ஆண்டு முடித்தவள். அம்மாவைப் போலவே அச்சு அசலாகப் பணத்தின் மேல் பேய் ஆசை கொண்டவள். ஆடம்பரமாக வாழ வேண்டும் என்பதற்காக எதை வேண்டுமானாலும் செய்யத் துணியும் ரகம்.
“சினேகா… உன் டிரஸ் அயர்ன் பண்ணி வச்சிருக்கேன் பாரு. இன்னைக்கு நம்ம காலேஜ் மேனேஜ்மென்ட் பார்ட்டிக்கு டைம் ஆச்சு, சீக்கிரம் கிளம்பு” என்றாள் இளவஞ்சி மெதுவாக.
சினேகா அவளை ஏளனமாகப் பார்த்து, கைகளைக் கட்டிக் கொண்டு உதட்டைச் சுழித்தாள்.
“நான் கிளம்பிக்கிறேன்… நீ எதுக்குடி அங்க வரப்போற? நீயும் அதே காலேஜ்ல எம்பிஏ பைனல் இயர் படிச்சா மட்டும் நீ பெரிய ஆளாயிடுவியா? உன் மூஞ்சிக்கு அந்தப் பார்ட்டி ஒன்னுதான் கேடு! அங்க வர்றவங்க எல்லாம் எவ்ளோ பெரிய பணக்காரங்க தெரியுமா? அங்க வந்து நீ என்ன பண்ணப் போற? ஒழுங்கா வீட்லயே கிடந்து சமைக்கிற வேலையைப் பாரு, அதான் உனக்குத் தகுதி!” என்று விஷத்தைக் கக்கிவிட்டுச் சென்றாள்.
இளவஞ்சியின் தந்தை சுப்ரமணி அப்போதுதான் வீட்டிற்குள் வந்தார். மனைவியின் பேச்சைக் கேட்டு ஆடும் ஒரு சாதாரண மனிதர். அவருக்கும் தன் மூத்த மகளின் நிலைமை தெரியும் என்றாலும், மரகதத்தின் அதிகாரத்திற்கு முன்னால் அவராலும் பேச முடிவதில்லை.
இளவஞ்சி எல்லாவற்றையும் சகித்துக் கொண்டாள். அவளுக்குள் இருக்கும் அந்தப் பருவ வயது ஆசைகள், ஒரு பெண்ணாகத் தனக்கும் ஒரு வாழ்க்கை அமையாதா என்ற ஏக்கம், எல்லாமே அவளது மௌனத்திற்குள் புதைந்து கிடந்தன.
கண்ணாடியின் முன்னால் நின்று தன் முகத்தைப் பார்த்தாள் இளவஞ்சி. பேரழகியாகத் தெரியும் இந்த உடலுக்குள், பெண்ணுக்குரிய முழுமையான நிம்மதி இல்லையே என்று அவளது அழகிய உருவமே அவளைக் கண்ணீர் வடிக்க வைத்தது.
பெண்ணாய்ப் பிறந்தேன் இப்பூமியில்…
பெண்ணுக்குரிய இலக்கணம் ஏனோ என்னிடமில்லை!
உள்ளுக்குள் எரியும் ஆசையின் தீயை…
அணைக்க ஒரு கரம் இங்கில்லை!
“ஏன் எனக்கு மட்டும் இந்த நிலைமை? பிறக்கும் போதே என் அம்மாவையும் பறிச்சுக்கிட்டு, இப்படி ஒரு சாபத்தோட உலகத்துக்கு அனுப்பியிருக்கணுமா? சினேகா சொன்ன மாதிரி இதெல்லாம் எனக்கு ஒரு கேடா?” என்று தனக்குள்ளே அழுதுகொண்டாள்.
ஆனால், அவளுக்குத் தெரியாது… சினேகா வேண்டாம் என்று சொன்ன அதே பார்ட்டிதான், அவளது வாழ்க்கையை மொத்தமாக மாற்றப்போகும் அந்த ‘கந்தர்வன் சக்கரவர்த்தி’யின் உலகிற்குள் அவளை இழுத்துச் செல்லப் போகிறது என்று!
