அத்தியாயம் 26
நிச்சயமாக, 34-வது அத்தியாயத்தில் இந்த இரண்டு பெண்களின் மன உறுதியையும், அந்த முரட்டு ஆண்களின் அதிகாரக் கோட்டை எப்படி ஒரு மௌனத்தால் சரிந்து விழுகிறது என்பதையும் மிக ஆழமாகப் பதிவு செய்கிறேன்.
அத்தியாயம் 34: அதிகாரத்தின் வீழ்ச்சி
சென்னை பங்களாவிற்குள் நுழைந்தபோது அதிரவனுக்கு ஒரு கணம் உடல் நடுங்கியது. எப்போதுமே விளக்குகளின் ஒளியாலும், அவனது கட்டளைகளாலும் பரபரப்பாக இருக்கும் அந்த வீடு, இன்று ஒரு சுடுகாட்டின் அமைதியைத் தத்தெடுத்திருந்தது. அவன் சமையலறைக்குச் சென்றான். அங்கே அடுப்பு அணைந்து கிடந்தது. எப்போதாவது அவன் வீட்டுக்கு வரும்போது மீனாட்சி அங்கே ஏதோ ஒரு புது டிஷ் செய்துகொண்டு இருப்பாள், அந்த மணம் வீடு முழுவதும் நிறைந்திருக்கும். இன்று அந்த மணம் இல்லை. வெறும் பாத்திரங்களின் மௌனம் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது.
அதிரவன் தட்டுக்களைத் தேடினான். எதுவும் கிடைக்கவில்லை. பசியை விட அவனது கௌரவம் அவமானத்தால் குறுகிப் போயிருந்தது. ஹாலில் மீனாட்சி அமைதியாக அமர்ந்து, எதையோ ஆழ்ந்து சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அதிரவன் அவள் அருகில் சென்று நின்றான். “மீனாட்சி, நான் பசியோட வந்திருக்கேன்… ஒரு வார்த்தை கூடப் பேச மாட்டாயா? நீ சமைக்கலன்னா கூடப் பரவாயில்லை, என்கிட்ட ஒரு பார்வை கூடவா உனக்கு இல்லை?” என்று அவன் குரலில் முதன்முறையாக ஒரு கெஞ்சல் தொனி இழைந்தோடியது.
மீனாட்சி மெல்லத் தலை நிமிர்ந்தாள். அவளது கண்கள் அவனைக் கடந்து எங்கோ பார்த்தன. “உங்க பசியைத் தீர்க்க உங்களுக்குத் தகுதி இருக்கு அதிரவன்… ஆனா என் மனசுல இருக்குற அந்தப் பசியை, அந்தத் தவிப்பை எப்போதாவது கவனிச்சீங்களா? உங்களுக்கு நான் ஒரு வேலைக்காரி, இல்லையென்றால் ஒரு பொம்மை. நான் பேசுறப்போ நீங்க கேட்டதே இல்லை, இப்போ நான் பேசாதப்போ மட்டும் ஏன் பதறுறீங்க?” என்று தண்மையாகக் கேட்டாள்.
அதிரவன் பதில் சொல்ல முடியாமல் தலை குனிந்தான். அவனது பிசினஸ் சாம்ராஜ்யம் அவனுக்கு உணவிடவில்லை. அவனது ஈகோ அவனுக்கு நிம்மதி தரவில்லை. அன்று இரவு அவன் வெறும் தண்ணீரை மட்டும் குடித்துவிட்டுப் படுத்தான். பசி அவனது வயிற்றைக் கிள்ளியதை விட, மீனாட்சியின் புறக்கணிப்பு அவனது ஆன்மாவைச் சிதைத்தது.
அதே வேளையில் – கள்ளிக்காட்டு வீடு
தென்னரசுவின் நிலைமை இன்னும் கொடுமையாக இருந்தது. அவன் கோபப்பட்டு எதையாவது உடைத்தால் வைஷ்ணவி வந்து தடுப்பாள் அல்லது அழுதுகொண்டே அதைச் சுத்தம் செய்வாள் என்று அவன் எதிர்பார்த்தான். ஆனால், அன்று அவன் ஒரு கண்ணாடிக் குவளையைத் தூக்கி எறிந்தபோது, வைஷ்ணவி அதன் பக்கமே திரும்பவில்லை. அவள் பாட்டுக்குத் தன் வேலையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
தென்னரசுவின் முரட்டுத்தனம் அவளுக்கு முன்னால் ஒரு கோமாளித்தனமாகத் தெரிந்தது. அவன் அவள் அருகில் வந்து, “வைஷு! என்னைக் கவனிடி… நான் உடைச்சுட்டு இருக்கேன், உனக்குக் கோபமே வரலையா?” என்று கத்தினான்.
வைஷ்ணவி நிமிர்ந்து பார்த்தாள். “கோபம் வர்றதுக்கு அங்க மனுஷங்க இருக்கணும் மாமா… நீங்க வெறும் ஒரு முரட்டுச் சிலையா தான் எனக்குத் தெரியுறீங்க. நீங்க எதை வேணா உடைங்க, எதைக் கூட எரிச்சுடுங்க… ஆனா என்னோட இந்த மௌனத்தை உங்களால உடைக்க முடியாது,” என்று சொல்லிவிட்டு உள்ளே சென்றாள்.
தென்னரசு தரையில் அமர்ந்து கதறி அழுதான். அவனது வீரம் ஒரு பெண்ணின் அமைதியிடம் தோற்றுப் போனது. ‘தன் பலம் என்று நினைத்த அந்த அதிகாரம் தான், தனக்கு இவ்வளவு பெரிய தனிமையைத் தந்திருக்கிறது’ என்பதை அவன் உணரத் தொடங்கினான்.
இரு ஆண்களும் அந்த இரவில் ஒரு பெரிய உண்மையைச் சந்தித்தனர். அன்பை அதிகாரத்தால் பெற முடியாது; ஒரு பெண்ணின் மனதை மௌனத்தால் மட்டுமே வெல்ல முடியும் என்று அவர்கள் உணர ஆரம்பித்த அந்தத் தருணம் தான், அவர்கள் திருந்துவதற்கான முதல் படி.
…….
தென்னரசு ஒரு கடின உழைப்பாளி அவன் உழைப்பை பார்த்து ஒரு கணம் அதிரவன் ஆடிப் போய் விட்டான் .
சாதாரண மலை கிராமத்தில் பிறந்தவன் ஒரு பாக்டரில், இவ்வளவு உழைப்பதா…? என்று .
அதனால், தன்னுடைய கம்பெனி சார்ந்த ஒரு ப்ராடக்ட்டில் மேல் அட்டை கவர் தென்னரசு கம்பெனியில் இருந்து ஆர்டர் செய்யலாம் என்று அவனுக்காக சப்ளை ஆர்டர் செய்து இருந்தான்..
தென்னரசு தனக்கு நல்ல லாபம் வருகிறது எது தன் கம்பெனி மேனேஜரிடம் பேசி முடித்து அதிரவனுடன் டீலிங் போட்டு வைத்தான் . இதனால், தென்னரசு நல்ல பெயர் கிடைத்தது ஆனால்
இதெல்லாம்..
பிரிந்த தங்கள் துணைகள் சேர்ந்த குதுகலத்தில் செய்தது.
அதன் பிறகு மீண்டும் வேதாளம் முருங்கை மரம் ஏறுவது போல் ,இரு ஆண்களும் தங்கள் ஆணாதிக்க குணத்தை காட்ட ஆரம்பிக்க இப்பொழுது அதிர்ஷ்ட தேவதை அவர்களை கைவிட ஆரம்பித்தது
…….
சென்னையின் கார்ப்பரேட் உலகில் அதிரவனின் சாம்ராஜ்யம் இன்று பலத்த அடி வாங்கியிருந்தது. இளமாறன் மறைமுகமாகச் செய்த சூழ்ச்சியால், அதிரவனின் முக்கிய ஒப்பந்தம் என்று கருதப்பட்ட தென்னரசு கம்பெனியோட போட்ட டீலிங் ரத்தானது. அலுவலகத்தில் ஏற்பட்ட அந்த அவமானம் அதிரவனை ஒரு காயம்பட்ட சிங்கமாக மாற்றியிருந்தது. அவன் வழக்கமாகச் செலுத்தும் அதிகாரம் இன்று அவனிடமே பலவீனமாகத் தெரிந்தது.
அதிரவன் பங்களாவிற்குள் நுழைந்தபோது அவனது முகம் சிவந்து, நரம்புகள் புடைத்திருந்தன. வழக்கமாக மீனாட்சி முன்னால் வந்து நின்றால் அவளிடம் தன் அதிகாரத்தைக் காட்டி ஆசுவாசப்படுத்திக்கொள்வான். ஆனால் இன்று, மீனாட்சி ஹாலில் அமர்ந்து ஏதோ ஒரு புத்தகத்தில் ஆழ்ந்திருந்தாள். அவனது வருகையை அவள் கவனித்ததாகவே காட்டிக்கொள்ளவில்லை.
அதிரவன் தன் கையில் இருந்த கோப்புகளை மேசையில் ஓங்கி எறிந்தான். “மீனாட்சி! நான் இங்க வந்து நிக்கிறேன், உனக்கு ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசத் தோணலையா? வெளியில பிசினஸ்ல ஆயிரம் பிரச்சனை… இங்க வந்தா நீ இப்படி ஒரு அந்நியப் பெண் மாதிரி நடந்துக்கிற!” என்று கத்தினான்.
மீனாட்சி மெல்லப் புத்தகத்தை மூடிவிட்டு அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அவளது கண்களில் பயமில்லை, ஒருவிதமான பரிதாபம் மட்டுமே இருந்தது. “வெளியில உங்க அதிகாரம் செல்லலங்கிற கோபத்தை என்கிட்ட ஏன் காட்டுறீங்க அதிரவன்? பிசினஸ்ல நீங்க தோற்கலாம், ஆனா மனுஷனா நீங்க என்கிட்ட என்னைக்குத் தோத்தீங்களோ… அன்னைக்கே இந்த வீட்ல உங்க அதிகாரம் முடிஞ்சு போச்சு,” என்று மிகத் தண்மையாகச் சொன்னாள்.
“ஏய்! என்னைத் தரம் தாழ்த்திப் பேசாதே! நான் நினைச்சா…” என்று அவன் கையை ஓங்கினான்.
மீனாட்சி பின்வாங்கவில்லை. “நினைச்சா என்ன பண்ணுவீங்க? அடிப்பீங்களா? இல்ல கத்தி ஆர்ப்பாட்டம் பண்ணுவீங்களா? அதெல்லாம் செஞ்சு நீங்க எதையும் சாதிக்க முடியாது. உங்களுக்கு வெளியில ஒருத்தன் குழி பறிக்கிறான்ல… அவன்கிட்ட காட்டுங்க உங்க வீரத்தை. ஒரு பொண்ணை வீட்டுக்குள்ள வச்சு மிரட்டுறது வீரமில்லை, அது கோழைத்தனம்,” என்று அவள் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அதிரவனின் முகத்தில் அறையப்பட்டது போல இருந்தது.
அதிரவன் அப்படியே சோபாவில் சரிந்தான். அவனது பிசினஸ் சறுக்கலை விட, மீனாட்சியின் இந்தத் தெளிவான பேச்சு அவனை நிலைகுலையச் செய்தது. அவனால் அவளைத் தடுத்தும் நிறுத்த முடியவில்லை, அவளிடம் சண்டையிடவும் முடியவில்லை.
……
இங்கே
தென்னரசுவுக்கும் அதிரவனுடன் அவன் சேர்ந்து செய்யவிருந்த ஒரு பெரிய சப்ளை ஆர்டர், அதிரவனின் பிசினஸ் வீழ்ச்சியால் தடைபட்டிருந்தது. தென்னரசுவுக்கு அது பெரிய பொருளாதார அடி. அவன் தன் கோபத்தை யாரிடம் காட்டுவது என்று தெரியாமல் வீட்டுக்குள் வந்தான்.
வைஷ்ணவி அங்கே துணிகளை மடித்துக் கொண்டிருந்தாள். தென்னரசு அவளருகில் வந்து, “வைஷு… அந்த அதிரவன் ஏதோ தப்பு பண்ணிருக்கான், அதனால எனக்கு வரவேண்டிய பணம் நி நின்னு போச்சு. இதெல்லாம் உன்னால தான்… உன்னோட ராசி அப்படி!” என்று தேவையில்லாமல் அவளைக் குறை கூறினான்.
வைஷ்ணவி அமைதியாக எழுந்து அவனைப் பார்த்தாள். “மாமா… நீங்க ஒரு ஆம்பளையா உங்க தப்பை ஒத்துக்க மாட்டீங்களா? பிசினஸ்ல லாப நஷ்டம் வரும். அதுக்கு என்னை ஏன் குறை சொல்றீங்க? நீங்க உண்மையாவே மாறிட்டீங்கன்னு நான் நம்புனேன். ஆனா ஒரு சின்ன பிரச்சனை வந்த உடனே உங்களோட அந்தப் பழைய குணம் வெளிய வந்துடுச்சு பாத்தீங்களா… இதுதான் நீங்க!” என்று சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்து நகரப் போனாள்.
தென்னரசு அவளது கையைப் பற்றினான். ஆனால் முன்பிருந்த அந்த வேகம் அவனிடம் இல்லை. “வைஷு… நான்… நான் பதற்றத்துல சொல்லிட்டேன்,” என்று தழுதழுத்தான்.
“பதற்றத்துல வர்றதுதான் உண்மையான குணம் மாமா. உங்களுக்கு நான் ஒரு வடிகால், அவ்வளவுதான்,” என்று சொல்லிவிட்டு அவள் கையை விடுவித்துக் கொண்டாள்.
சென்னையில் இளமாறன் தனது வெற்றியைச் சிலாகித்துக் கொண்டிருந்தான். அவனுக்கு அதிரவன் வீட்டின் உள்விவகாரங்கள் தெரியாது, ஆனால் அதிரவன் அலுவலகத்தில் காட்டிய பதற்றம் அவனுக்குப் பெரிய நம்பிக்கையைத் தந்தது. “சுருதி… அதிரவன் இப்போ நிலைகுலைஞ்சு இருக்கான். அடுத்து ஒரு பெரிய அடி கொடுத்தா அவன் பிசினஸ் மொத்தமா காலி. அதுக்கப்புறம் அவன் பொண்டாட்டியைக் காப்பாத்தக் கூட அவன்கிட்ட பலம் இருக்காது,” என்று தனது அடுத்த கட்டத் திட்டத்தைத் தீட்டினான்.
இரண்டு ஹீரோக்களும் இன்று தங்கள் ஈகோவிற்கும், வாழ்வாதாரத்திற்கும் இடையே சிக்கித் தவித்தனர். அவர்களுக்குப் பெண்களின் ஆதரவு தேவைப்பட்டது, ஆனால் அதை எப்படிக் கேட்பது என்று தெரியாமல் தங்களது ஆணாதிக்கக் கூண்டுக்குள் சிக்கித் தவித்தனர்.
