அத்தியாயம் 2
செண்பகநல்லூர் கிராமத்தின் அதிகாலைப் பொழுது, அந்த ஊர் மாரியம்மன் கோவில் மணியோசையோடு விழித்துக் கொண்டது. பனி மூடிய அந்த வைகை நதிக்கரையோரம், ஊரே இன்னும் தூக்கக் கலக்கத்தில் இருக்க, ‘செண்பகக் கோட்டை’ மட்டும் தன் பிரம்மாண்டமான கதவுகளைத் திறந்து கம்பீரமாக நின்றது. அந்த அரண்மனை வீட்டின் முற்றத்தில் நின்றிருந்த நூறு வருடப் பழமையான வேப்பமரம், அதிகாலைக் காற்றில் ஒருவித கௌரவத்தோடு அசைந்து கொண்டிருந்தது.
திடீரென்று அந்த நிசப்தத்தைக் கிழித்துக் கொண்டு, ஒரு கறுப்பு நிற எஸ்.யூ.வி கார் புழுதியைக் கிளப்பியபடி கோட்டையின் முகப்பில் வந்து நின்றது. காரின் கதவு திறக்கப்பட, முதலில் தரையில் பதிந்தது அந்த ராஜபாட்டைக்கே உரித்தான கால். மடிப்பு கலையாத கரை வேட்டி, முழங்கை வரை மடிக்கப்பட்ட கறுப்பு நிறப் பட்டுச் சட்டை, மணிக்கட்டில் மின்னும் தங்கக் கடிகாரம். நிமிர்ந்து நின்ற அந்த உருவம் – அதுதான் ராஜன்.
33 வயதின் முதிர்ச்சி அவன் முகத்தில் ஒரு கறாரான அழகைத் தந்திருந்தது. அடர்த்தியான மீசை, எதையும் ஊடுருவிப் பார்க்கும் தீட்சண்யமான கண்கள், அகலமான மார்பு என அவன் நடந்து வரும் தோரணையில் ஒரு காட்டுச் சிங்கத்தின் நிதானம் இருந்தது. அவன் மாளிகையின் படிகளில் ஏறும் போது, அங்கே வரிசையாக நின்றிருந்த வேலையாட்கள் தலைகுனிந்து ஒதுங்கி நின்றனர். அந்த ஊரின் பஞ்சாயத்து முதல் பள்ளிக்கூடம் வரை ராஜனின் ஒற்றை விரல் அசைவில் தான் இயங்கிக் கொண்டிருந்தது.
ராஜன் திண்ணைக்கு வந்து, தன் கையில் இருந்த அந்தப் பஞ்சாயத்துக் கோப்பைப் படாரென்று மேஜை மேல் வைத்தான். “சக்தி! தேவராஜ்! எங்கடா இருக்கீங்க?” – அந்த மாளிகையின் சுவர்கள் அதிரும்படி ஒலித்தது அவன் குரல்.
உள்ளிருந்து 30 வயது இளவட்டங்களாக சக்திவேலும் தேவராஜும் பதற்றத்தோடு ஓடி வந்தனர். ராஜனின் அதிகாரத்திற்கு முன்னால் அவர்கள் இருவரும் கட்டுப்பட்டு நின்றாலும், அவன் மீது அவர்களுக்கு ஒரு தனி விசுவாசமும் மரியாதையும் உண்டு.
“என்ன சித்தப்பா? விடியறதுக்கு முன்னாடியே கிளம்பிட்டீங்க?” – சக்திவேல் தயக்கத்தோடு கேட்க, ராஜன் தன் இருக்கையில் அமர்ந்தான். “வடக்குத் தோப்புப் பஞ்சாயத்து இன்னைக்கு முடியணும் சக்தி. செண்பகக் கோட்டை சும்மா இருக்குன்னு எவனாவது நினைச்சா, அவனுக்குக் கோட்டைச் சட்டத்தை இன்னைக்குப் புரிய வைக்கணும்” என்று ராஜன் சொல்லும் போது, அவன் கண்கள் சிவந்திருந்தன. அந்த வீரத்திற்கும் கோபத்திற்கும் பின்னால், தன் அக்கா கௌரியின் இழந்த வாழ்க்கையை எண்ணி எரியும் ஒரு வன்மக் கனல் எப்போதும் அவனுக்குள் இருந்து கொண்டே இருந்தது.
…………
அதே நேரம், மதுரையில் இருந்து பல மைல்கள் தள்ளி இருக்கும் சென்னையில்… ஒரு அழகான அபார்ட்மெண்ட்டில் சிரிப்புச் சத்தம் எதிரொலித்தது. அது சங்கர் மற்றும் அமுதாவின் வீடு.
சமையலறையில் அமுதா ஆவி பறக்கக் காபி போட்டுக் கொண்டிருக்க, பின்னால் இருந்து வந்த சங்கர், அவளது தோளில் கை போட்டு, “என்ன அமுதா… இன்னைக்குக் காபி வாசனையே உன்னோட பாசத்தைச் சொல்லுதே?” என்று நக்கலாகக் கேட்டார். பல வருடங்கள் கடந்தும், அமுதாவுக்காக ஊரையும் உறவையும் விட்டு வந்த அந்தச் சங்கர், இன்றும் அவளைத் தன் உயிராகவே காதலித்து வந்தார்.
சரியாக அந்த நேரம், தன் படுக்கை அறையில் இருந்து தூக்கக் கலக்கத்தோடு வெளியே வந்தாள் ரோஜா. 22 வயதின் தேவதை போன்ற அழகு, துள்ளலான பேச்சு. தன் அப்பாவும் அம்மாவும் ஒருவருக்கொருவர் காட்டும் அந்தப் பாசத்தைப் பார்த்து அவளுக்குள் ஒரு பூரிப்பு ஏற்பட்டது.
“அப்பா… காலையிலேயே உங்க ரொமான்ஸைத் தாங்க முடியல! நீங்க ரெண்டு பேரும் இப்படி இருக்குறதைப் பார்த்தா எனக்கே பொறாமையா இருக்குப்பா” என்று ரோஜா கிண்டலாகக் கேட்டபடி அமுதாவைக் கட்டிக் கொண்டாள்.
சங்கர் ரோஜாவின் தலையைக் கோதிவிட்டு, “ரோஜா… உலகத்துல ஒருத்தரை ஒருத்தர் நேசிக்கிறது தான் பெரிய விஷயம். உங்க அம்மாவுக்காகத் தான் நான் எல்லாத்தையும் இழந்தேன். ஆனா அவ கிடைச்சதால, எனக்கு உலகமே கிடைச்ச மாதிரி இருக்கு. உனக்கும் உன்னை உயிராவே நேசிக்கிற ஒருத்தன் கண்டிப்பா கிடைப்பான்” என்றார் உருக்கமாக.
ரோஜா ஜன்னல் வழியாகப் பெய்யும் மழையைப் பார்த்தபடி மெல்லப் புன்னகைத்தாள். “நிஜமாவாப்பா? எனக்கும் உங்களைப் போல, என்னை மட்டும் உலகமா நினைக்கிற ஒரு ஜீவன் கிடைக்குமா?” என்று அவள் ஆசைப்பட்டாள்.
சென்னையில் ஒரு தேவதை பாசத்திற்காக ஏங்கிக் கொண்டிருக்க, மதுரையில் அந்தச் சிங்கமோ தன் குடும்பப் பகையைத் தீர்க்கக் காத்துக் கொண்டிருந்தது. ஒருவருக்கொருவர் சம்பந்தமில்லாத இரு துருவங்களாக இவர்கள் இருந்தாலும், இவர்களை இணைக்க விதி தன் ஆட்டத்தை மெல்லத் தொடங்கியது.
சென்னையின் பரபரப்பான காலை வேளையில், சங்கரின் வீட்டில் ஒரு நேர்த்தியான ஒழுங்கு இருந்தது. ஒரு பக்கம் சங்கர் தனது சொந்தக் கட்டுமான நிறுவனத்தின் (Construction Company) அவசரக் கோப்புகளைப் புரட்டிக் கொண்டிருக்க, மறுபக்கம் அமுதா தனது ஆசிரியர் பணிக்காகத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தார்.
“அமுதா, இன்னைக்கு ஸ்கூல்ல ஸ்பெஷல் கிளாஸ் ஏதும் இருக்கா? ஈவினிங் நான் கம்பெனியில இருந்து வர்றப்போ உன்னை பிக்கப் பண்ணிக்கவா?” என்று சங்கர் கேட்க, அமுதா தனது சேலையைச் சரிசெய்தபடி புன்னகைத்தார்.
“இன்னைக்குத் தலைமை ஆசிரியர் மீட்டிங் இருக்குங்க. நீங்க லேட்டாவே வாங்க. அப்புறம், ரோஜா இன்னைக்கு அவளோட டீச்சர் ட்ரைனிங் சர்டிபிகேட் வாங்கப் போறா… அவளையும் கொஞ்சம் கவனிச்சுக்கோங்க” என்றார் அமுதா. பல ஆண்டுகளாக ஒரு அரசுப் பள்ளி ஆசிரியையாக ஆயிரக்கணக்கான மாணவர்களுக்குப் பாடம் எடுத்தாலும், தனது மகளைப் பொறுத்தவரை அவர் இன்னும் ஒரு மென்மையான தாயாகவே இருந்தார்.
சங்கர் தனது கம்பெனியை ஒரு சாம்ராஜ்யமாக வளர்த்திருந்தாலும், அந்த வெற்றியின் பின்னணியில் அமுதாவின் உறுதுணையும், அவர் அரசு வேலையில் இருந்தபோது கொடுத்த மனவலிமையும் தான் காரணம் என்பதை எப்போதும் மறந்ததில்லை.
அப்போது ஹாலுக்கு வந்த ரோஜா, “அப்பா… நீங்க கம்பெனி பிசினஸை விடலாம், அம்மா ஸ்கூல் வேலையை விடலாம்… ஆனா இந்த ஒருத்தரை ஒருத்தர் கவனிக்கிற வேலையை மட்டும் விடவே மாட்டீங்க போல!” என்று சிரித்தாள்.
“அது எப்படிம்மா விடுவோம்? உங்க அம்மா இந்த கவர்மெண்ட் வேலையில இருந்துகிட்டு எனக்குக் கொடுத்த தைரியம் தான், இன்னைக்கு நான் இவ்வளவு பெரிய கம்பெனி நடத்தக் காரணம்” என்றார் சங்கர் பெருமையாக.
ரோஜா அவர்கள் இருவரையும் வியப்போடு பார்த்தாள். தன் அம்மா ஒரு கௌரவமான அரசுப் பணியில் இருந்துகொண்டு குடும்பத்தை வழிநடத்துவதும், அப்பா ஒரு பெரிய நிறுவனத்தை நிர்வகிப்பதும் அவளுக்குப் பெருமையாக இருந்தது. ஆனால், இவ்வளவு வசதிகளுக்கு இடையிலும் தன் அப்பாவின் கண்களில் ஒரு ஏக்கம் அவ்வப்போது மின்னி மறைவதை அவள் கவனித்திருக்கிறாள். அது தன் சொந்த ஊரான செண்பகநல்லூரைப் பற்றிய ஏக்கம் என்று அவளுக்குத் தெரியும்.
அதே நேரம், மதுரையில்…
செண்பகக் கோட்டையின் முற்றத்தில் நின்றிருந்த ராஜன், தனது உதவியாளர் கொண்டு வந்த பருத்திப் பேக்டரியின் வரவு-செலவு கணக்குகளைச் சரிபார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது கறாரான நிர்வாகத்தால் அந்த ஊரின் பொருளாதாரம் உயர்ந்து நின்றாலும், அவனது முகம் எப்போதும் ஒரு இறுக்கத்துடனேயே இருக்கும்.
சக்திவேல் மெல்ல ராஜனின் அருகில் வந்து, “சித்தப்பா, நம்ம டெக்ஸ்டைல் பிசினஸை அடுத்த லெவலுக்குக் கொண்டு போக சென்னை கம்பெனிகளோட டை-அப் பண்ணலாம்னு நினைக்கிறேன். அதுக்கு நீங்க என்ன சொல்றீங்க?” என்று கேட்டான்.
ராஜன் நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்தான். “சென்னை கம்பெனிகளா? அங்க இருக்கிறவங்க எல்லாரும் லாபத்தை மட்டும் தான் பார்ப்பாங்க சக்தி. நமக்கு நம்பிக்கை தான் முக்கியம். அதுவும் முக்கியமா… அங்கிருந்து வர்ற எதையும் நான் அவ்வளவு சீக்கிரம் ஏத்துக்க மாட்டேன்” என்றான் கறாராக.
ராஜனின் மனதில் சென்னை என்பது வெறும் ஊர் மட்டுமல்ல; தன் அக்காவுக்குத் துரோகம் செய்துவிட்டுத் தப்பிச் சென்ற சங்கர் வாழும் இடம். அங்கிருந்து வர்ற எந்த ஒரு நல்ல விஷயத்தையும் அவன் பகையாகவே பார்த்தான்.
சக்திவேலும் தேவராஜும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். சித்தப்பாவின் பிடிவாதம் அவர்களுக்குத் தெரியும். ஜமீன் கோட்டையின் வாரிசான ராஜன், மதுரையின் மண்ணையும் கௌரவத்தையும் காப்பதாக நினைத்துக்கொண்டு, தனக்குள் ஒரு பெரிய தடுப்புச் சுவரைக் கட்டி வைத்திருந்தான். அந்தச் சுவரை உடைக்க ஒரு மென்மையான ரோஜா மலர் தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறது என்பது அந்தச் சிங்கத்திற்கு அப்போது தெரிந்திருக்கவில்லை.
……………
