30) இளமை 😍 (Final)

அத்தியாயம் 30

இளமாறனின் அந்தப் பயங்கரமான சதி முறியடிக்கப்பட்டு, சுருதியும் அவளது வினைப்பயனை அனுபவிக்க அந்தப் பாதாள உலக வண்டியில் ஏற்றப்பட்ட பிறகு, பங்களாவில் ஒரு நிம்மதியான அமைதி நிலவியது. மருத்துவமனையில் இருந்து மீனாட்சியும் வைஷ்ணவியும் வீடு திரும்பியபோது, அந்த வீடே அவர்களுக்கு ஒரு புதிய கோவிலாகத் தெரிந்தது.

அதிரவனும் தென்னரசுவும் தங்களது பழைய கௌரவத்தையும், ஆணாதிக்கச் சிந்தனைகளையும் அந்த ரத்தக் கரைகளோடே வீசி எறிந்துவிட்டு வந்திருந்தனர். இப்போது அவர்களுக்குத் தேவைப்பட்டது தங்களது மனைவிகளின் பாதுகாப்பும், அவர்களின் புன்னகையும் மட்டுமே.

திருமண நாள் அதிகாலை…

வைஷ்ணவி உடல்நலம் தேரட்டும் சற்று மனக்கசப்புகள் நீங்கும் என்று இரண்டு மாதம் கழித்து தான் திருமணம் தேதியே மீண்டும் குறித்தார்கள் இந்த முறை பிரச்சினை வரக்கூடாது என்று பார்த்து பார்த்து ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் செய்தார்கள்.

அதிரவன் பங்களாவின் ஒரு பகுதியில் சிறிய மேடை அமைக்கப்பட்டு, உறவினர்கள் யாரும் இன்றி மிக நெருக்கமான குடும்ப உறுப்பினர்கள் மட்டும் முன்னிலையில் திருமண ஏற்பாடுகள் நடந்தன. அதிரவன் பட்டு வேட்டி, சட்டையில் கம்பீரமாக அமர்ந்திருந்தான். அவனது கண்களில் எப்போதும் இருக்கும் அந்த அதிகாரக் கோடு மறைந்து, ஒருவிதமான பணிவு குடியேறியிருந்தது.

மீனாட்சி மெல்லத் தட்டுத் தடுமாறி நடந்து மேடைக்கு வந்தாள். அவளது கர்ப்பம் இப்போது சற்று மேலோங்கித் தெரிய, சிவப்பு நிறப் பட்டுப் புடவையில் அவள் ஒரு தேவதையாகத் தெரிந்தாள். அவளது முகம் அந்தப் போராட்டங்களுக்குப் பிறகு ஒரு புதிய பொலிவைப் பெற்றிருந்தது.

தென்னரசுவும் வைஷ்ணவியும் அருகில் நின்று கொண்டிருந்தனர். வைஷ்ணவிக்கு ஏற்பட்ட அந்த ரத்தப்போக்கு இப்போது நின்றிருந்தது, அவள் மெல்லத் தேறி வந்தாள். தென்னரசு அவளை ஒரு நிமிடம் கூடக் கண் அசையாமல் கவனித்துக் கொண்டான்.

ஐயர் மந்திரங்களை ஓத, மங்கல இசை முழங்கியது. அதிரவன் அந்த மஞ்சள் கயிற்றை கையில் எடுத்தான். மீனாட்சியின் கண்களை நேருக்கு நேர் பார்த்தான். அந்தப் பார்வையில், “இனிமே நீ என் அடிமையோ அல்லது என் அதிகாரத்துக்கு உட்பட்டவளோ இல்லை… என் வாழ்வின் சரிபாதி” என்ற உறுதி தெரிந்தது.

அதிரவன் மீனாட்சியின் கழுத்தில் மூன்று முடிச்சுகளை இட்டான். அந்த ஒவ்வொரு முடிச்சும் அவனது ஆணாதிக்கத்தின் கடைசி மிச்சங்களை உடைத்து எறிவது போல இருந்தது. மீனாட்சியின் கண்களில் இருந்து ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிந்து அவளது கன்னங்களை நனைத்தது.

மேளதாளங்கள் அதிர, பெரியவர்கள் அட்சதை தூவி ஆசீர்வதித்தனர். தாலி கட்டிய அடுத்த நொடி, அதிரவன் மீனாட்சியின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு, “இனிமே உன்னை யாரும் தொட முடியாது மீனாட்சி. இந்த அதிரவன் உனக்காகவும், நம்ம பாப்பாவுக்காகவும் எதையும் செய்வான்,” என்று அவளது காதோரம் முணுமுணுத்தான்.

தென்னரசு ஓடி வந்து அதிரவனைக் கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டான். “மகிழ்ச்சிடா மாப்பிள்ளை! இன்னைக்குத் தான் உன் வாழ்க்கை முழுமையடைஞ்சிருக்கு. உன்னோட இந்தத் தாலி உன் அதிகாரத்தை அல்ல, உன் அன்பைப் பறைசாற்றுது,” என்று உணர்ச்சிவசப்பட்டான்.

திருமண விருந்து முடிந்து, மாலையில் அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றாக அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தனர். இளமாறனைப் பற்றியோ, அந்தப் பயங்கரமான கடத்தல் சம்பவத்தைப் பற்றியோ யாரும் பேசவில்லை. ஆனால், அந்தச் சம்பவம் அந்த இரண்டு ஆண்களையும் எவ்வளவு மாற்றியிருக்கிறது என்பது அவர்கள் தங்கள் மனைவிகளிடம் காட்டும் கனிவிலேயே தெரிந்தது.

மீனாட்சி மெல்ல அதிரவனின் தோளில் சாய்ந்து கொண்டாள். “இவ்வளவு கஷ்டங்களுக்கு அப்புறம் இந்தக் கல்யாணம் நடக்கும்னு நான் நினைக்கவே இல்லை அதிரவன். நான் உங்களை ரொம்ப நேசிக்கிறேன்,” என்றாள்.

அதிரவன் அவளை இன்னும் நெருக்கமாக அணைத்துக் கொண்டான். “நானும் தான் மீனாட்சி… ஆனா அதைச் சொல்ல எனக்கு இவ்வளவு காலம் ஆகியிருக்கு. இனிமே நம்ம வாழ்க்கையில சந்தோஷம் மட்டும்தான்,” என்றான்.

இரவு நிலவொளியில் அந்தப் பங்களா ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தது. ஆனால், இன்னும் ஒரு பெரிய கடமை பாக்கியிருந்தது. அந்த இரண்டு உயிர்களும் இந்தப் பூமிக்கு வரும் அந்தத் தருணம். அதுவே இந்த மாற்றத்தின் முழுமையான வெற்றியாக அமையும்.

எவ்வளவு நேரம் தான் ஹாலில் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருப்பது என்று கூச்சத்தை மறந்து மறந்து தென்னரசு தன் மனைவியை அழைத்துக்கொண்டு அறைக்கு சென்று விட்டார்கள்..

“இப்படி எல்லாரும் முன்னாடியும் என்னை கைய புடிச்சு இழுத்துட்டு வரிங்களே மாமா இப்போ உங்க கௌரவம் எங்க போச்சு?”.

இன்று வைஷ்ணவி அவனை பார்த்து கிண்டல் அடிக்க..

“அடி போடி பொண்டாட்டி கூட சரசம் பண்ண நான் எதுக்கு கவுரவம் பாக்கணும்??”.

என்று அவளை வாரி தழுவிக் கொண்டான்.
எப்போது ஆக்ரோஷமாக நாடும் அவனது வேகம் இன்று ,அவளைப் பூவை விட மென்மையாக ஆள சொன்னது .

வயிற்றில் இருக்கும் சிசுவுக்கு எந்த ஒரு பாதிப்பும் வரக்கூடாது .

அப்பா ஆகிவிட்டால் தன் பிள்ளைகளுக்காக என்ன வேணாலும் செய்வார்கள் இந்த ஆண்கள்.

,,,,,,,,,,

இங்கே ஏற்கனவே அதிரவை மீனாட்சிக்கு முகூர்த்தம் குறிக்கப்பட்டதால் அதிரவன் தனக்காக காத்திருக்கும் மீனாட்சி காக தன் அறை நோக்கி சென்றான்.

திருமண சடங்குகள் முடிந்து, ஆரவாரம் அடங்கிய நள்ளிரவு வேளையில், அந்தப் பிரம்மாண்டமான அறைக்குள் மல்லிகைப்பூக்களின் நறுமணம் பாரமாக நிறைந்திருந்தது. அதிரவன் அறைக்குள் நுழைந்ததும், ஜன்னல் ஓரம் வானத்தைப் பார்த்தபடி நின்றிருந்த மீனாட்சியை நோக்கினான். அவளது பட்டுப்புடவையின் தலைப்பு காற்றில் லேசாக அசைந்தாட, அவள் ஒரு ஓவியம் போல நின்றிருந்தாள்.

அதிரவன் மெல்ல அவளருகே சென்றான். அவனது வருகையை உணர்ந்த மீனாட்சி சட்டெனத் திரும்பினாள். அவளது கண்களில் ஒருவிதமான தவிப்பும், அதே சமயம் ஒரு புதிய நம்பிக்கையும் கலந்திருந்தது. அதிரவன் அவளது முகத்தை இரு கைகளாலும் ஏந்தினான். அவனது கட்டைவிரல்கள் அவளது கன்னங்களை மென்மையாக வருடின. அவனது பார்வையில் இருந்த அந்த ஆழமான காதல், மீனாட்சியின் அத்தனை பயத்தையும் போக்கியது.

அவன் மெல்லக் குனிந்து அவளது நெற்றியில் தனது இதழ்களைப் பதித்தான். அது ஒரு நீண்ட, புனிதமான முத்தமாக இருந்தது. மீனாட்சி கண்களை மூடிக்கொண்டு அந்த உணர்வில் திளைத்தாள். அதிரவன் அவளது கழுத்தோரம் சரிந்து, அங்கே தனது முகத்தைப் புதைத்தான். அவளது கூந்தலின் வாசனையும், அந்தத் தாய்மைக்கே உரிய மென்மையான நறுமணமும் அவனை நிலைகுலையச் செய்தது.

மீனாட்சி அவனது சட்டையைத் தனது பலவீனமான கைகளால் பற்றிக்கொண்டாள். அவளது மூச்சுக்காற்று வேகமானது. அதிரவன் அவளை அப்படியே அள்ளித் தூக்கிக் கட்டிலில் கிடத்தினான். அவனது அசைவுகளில் முன்னிருந்த அந்த முரட்டுத்தனம் மறைந்து, ஒரு மென்மையான கவனிப்பு இருந்தது.

அவன் அவளது புடவையின் முந்தானையை மெல்ல விலக்கினான். அவளது 5 மாத கர்ப்பம் அவளுக்கு ஒரு புதிய அழகைத் தந்திருந்தது. அதிரவன் மண்டியிட்டு அமர்ந்து, அவளது வயிற்றின் மேல் தனது முகத்தை வைத்து, அந்த உயிரின் துடிப்பை உணரத் துடித்தான். அவனது கைகள் அவளது மேனியில் படர்ந்தபோது, மீனாட்சி ஒரு சிலிர்ப்புடன் அவனைத் தன்பக்கம் இழுத்தாள்.

அவர்கள் இருவரும் ஒருவரையொருவர் ஆழமாக முத்தமிட்டனர். அந்த முத்தத்தில் அத்தனை கால வலியும், பிரிவும், காதலும் கலந்திருந்தது. அதிரவன் அவளது உடலோடு உடலாக இணைந்து, அவளது அத்தனை அசைவுகளுக்கும் மதிப்பளித்து, அவளை ஒரு மகாராணி போல நடத்தினான். அந்த அறையில் நிலவிய மௌனம், அவர்களின் மூச்சுக்காற்றின் வேகத்தாலும், இதயத்துடிப்பின் சத்தத்தாலும் மட்டுமே கலைந்தது.

ஆணாதிக்கத்தின் பிடியில் இருந்த அந்த முரட்டு இதயம், இன்று காதலின் ஈரத்தால் கரைந்து, தனது துணைவியின் சாம்ராஜ்யத்தில் சரணடைந்தது. அந்த இரவு, அவர்களின் உடல்கள் மட்டுமின்றி, ஆத்மாக்களும் ஒன்றிணைந்த ஒரு உன்னதமான இரவாக மாறியது.

—….

அதிரவன் – மீனாட்சியின் திருமணத்திற்குப் பிறகு, இரண்டு குடும்பங்களும் தங்களுக்குரிய வாழ்விடங்களைத் தேடிப் பிரிந்தன. சென்னை மாநகரத்தின் இரைச்சலுக்கு நடுவே அதிரவனின் பங்களா ஒரு அமைதித் தீவாக மாறியிருக்க, தென்னரசு தனது வேர்களைத் தேடி கள்ளிக்காட்டு கிராமத்திற்கே தனது மனைவியுடன் திரும்பினான்.

கள்ளிக்காட்டு கிராமம் – தென்னரசுவின் உலகம்

மலையடிவாரத்தில் இருந்த அந்த ஓட்டு வீட்டைத் தென்னரசு வைஷ்ணவிக்காகவே ஒரு சொர்க்கமாக மாற்றியிருந்தான்.

கர்ப்பமாக இருக்கும் பெண் மலை கிராமத்தில் என்ன செய்வான் என்று அய்யா செய்த ஏற்பாடு தான் இது.

அதிகாலையில் சேவல் கூவும் முன்பே எழுந்து, வைஷ்ணவிக்குத் தேவையான பால் மற்றும் பழங்களை அவனே நேரில் சென்று சேகரித்து வருவான். பழையபடி வேலைக்காரர்களிடம் கத்துவதும், ஆணாதிக்கம் பேசுவதும் இப்போது அவனிடம் இல்லை.

வாரம் ஐந்து நாட்கள் பேக்டரியில் உழைப்பவன் வார இறுதி நாட்களில் அருகில் இருக்கும் ஒரு தோட்டத்தில் சும்மா இருக்க பிடிக்காமல் வேலை செய்து கூலி வாங்கிக் கொண்டு வருவான்.

ஒரு மதிய நேரம், வைஷ்ணவி வீட்டின் திண்ணையில் அமர்ந்து பூ தொடுத்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது எட்டாவது மாதக் கர்ப்பம் அவளது அசைவுகளைக் குறைத்திருந்தது. தென்னரசு வயல் வேலைகளை முடித்துவிட்டு வந்தவன், கையில் ஒரு கட்டு கரும்பை வைத்திருந்தான்.

“வைஷு! உனக்குக் கரும்பு பிடிக்கும்னு தோட்டத்துல இருந்து வெட்டிட்டு வந்தேன்டி,” என்று சொல்லி அவள் அருகே அமர்ந்தான். அவளது கால்கள் வீங்கியிருப்பதைப் பார்த்ததும், கரும்பை ஓரம் வைத்துவிட்டு, அவளது பாதங்களைத் தன் மடியில் தூக்கி வைத்தான்.

“மாமா… என்ன பண்றீங்க? யாராவது பார்க்கப் போறாங்க,” என்று வைஷ்ணவி பதறினாள்.

“பார்த்தா பார்க்கட்டும் வைஷு. இந்த ஊர்ல இருக்குற அத்தனை ஆம்பளைங்களுக்கும் தெரியட்டும்… பொண்டாட்டி காலடியில உட்காருறது அடிமைத்தனம் இல்லை, அதுதான் உண்மையான அன்புன்னு! உனக்கு ஒரு வலி வந்தா எனக்கு இங்க துடிக்குதுடி,” என்று உருக்கமாகச் சொன்னான். ஒரு காலத்தில் ‘பெண்கள் அடுப்படியில் கிடக்க வேண்டியவர்கள்’ என்று கர்ஜித்த தென்னரசு, இன்று தன் மனைவியின் காலடியையே தனது கோவிலாகக் கருதினான்.

சென்னை – அதிரவனின் சாம்ராஜ்யம்

அதிரவன் இப்போது பிசினஸில் புதிய உத்திகளைக் கையாண்டான். ஆனால் முன்னைப் போலப் பணத்தின் பின்னால் ஓடுவதை நிறுத்திவிட்டான். மீனாட்சியின் பிரசவத் தேதி நெருங்க நெருங்க, அவன் ஒரு நிமிடம் கூட அவளை விட்டுப் பிரியவில்லை.

அன்றிரவு, அதிரவன் தனது பிரம்மாண்ட பெட்ரூமில் மீனாட்சியுடன் அமர்ந்து ஒரு புத்தகத்தை வாசித்துக் கொண்டிருந்தான். மீனாட்சி அவனது தோளில் சாய்ந்து மெல்ல மூச்சு விடுவதையே அவன் ரசித்துக் கொண்டிருந்தான்.

“மீனாட்சி… நம்ம குழந்தைக்கு என்ன பேர் வைக்கலாம்?” என்று கேட்டான்.

“பெண் குழந்தையா இருந்தா என் அம்மாவோட பேர் வைக்கலாம் அதிரவன்,” என்றாள் மீனாட்சி.

அதிரவன் அவளை இன்னும் நெருக்கமாக அணைத்து, அவளது வயிற்றின் மேல் மென்மையாக வருடினான். “நிச்சயமா! ஆனா எனக்குத் தோணுது… உன்னைப் போலவே ஒரு தைரியமான பொண்ணா அவ வளரணும். இனிமே இந்த அதிரவன் யாரையும் அடிமைப்படுத்த மாட்டான். உனக்கு நான் கொடுத்த ஒவ்வொரு வலியையும், நம்ம பாப்பாவுக்கு நான் கொடுக்கப்போற அன்பால ஈடுகட்டுவேன்,” என்று கூறி அவளது நெற்றியில் அழுத்தமாக முத்தமிட்டான். அவனது விரல்கள் அவளது மேனியில் படர்ந்தபோது, அந்தச் சூழலே ஒரு மென்மையான காமத்தின் ஈரத்தால் நிறைந்திருந்தது.

சில வாரங்கள் கழித்து…

முதலில் மீனாட்சிக்குத்தான் பிரசவ வலி தொடங்கியது. சென்னையில் உள்ள ஒரு உயர்தர மருத்துவமனையில் அவளுக்கு ஒரு அழகான ஆண் குழந்தை பிறந்தது. அந்தக் குழந்தையைத் தூக்கியபோது அதிரவன் ஒரு குழந்தையைப் போல விம்மி விம்மி அழுதான். “மீனாட்சி… இவன் என் வாரிசு மட்டும் இல்லை… என்னைத் திருத்தின உன்னோட அடையாளமும் கூட!” என்று அவன் குழந்தையின் கன்னத்தில் முத்தமிட்டான்.

இந்தச் செய்தி கள்ளிக்காட்டு கிராமத்திற்குச் சென்ற அடுத்த வாரம், அங்கே வைஷ்ணவிக்கு வலி எடுத்தது. தென்னரசு அவளைத் தனது ஜீப்பில் ஏற்றி டவுன் ஆஸ்பத்திரிக்குக் கொண்டு செல்வதற்குள் அவனது மூச்சே நின்றுவிடும் போல இருந்தது. அங்கே வைஷ்ணவிக்கு ஒரு அழகான பெண் குழந்தை பிறந்தது.

அந்தப் பெண் குழந்தையை கையில் ஏந்திய தென்னரசு, ஊர் மக்களே வியக்கும் வண்ணம் ஒரு பெரிய விருந்தை அளித்தான். “பெண் குழந்தை பிறந்தா எதுக்குக் கவலைப்படணும்? என் மகள்தான் இந்தக் கள்ளிக்காட்டுக்கு மகாராணி!” என்று அவன் பறைசாற்றினான். வைஷ்ணவி பிரசவ வார்டில் வலியால் துடித்ததைப் பார்த்த தென்னரசு, “டாக்டர்… இனிமே ஒரு குழந்தை கூட வேண்டாம். வைஷு படுற கஷ்டத்தைப் பார்க்க எனக்குத் தைரியம் இல்லை,” என்று பயந்து போய் நின்றது வைஷ்ணவியின் இதயத்தை நெகிழச் செய்தது.

நிறைவுப் பகுதி

இரண்டு வருடங்கள் கழித்து, தென்னரசு தனது குடும்பத்தோடு அதிரவனின் பங்களாவிற்கு வந்தான். அங்கே இரண்டு குழந்தைகளும் ஒன்றாக விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர்.

அதிரவன் தனது மகனைத் தூக்கிக் கொண்டு, தென்னரசுவின் மகளை “தங்கச்சி” என்று அழைக்கச் செய்தான்.

“பார்த்தியா தென்னரசு… நாம ஒருத்தரை ஒருத்தர் அடிச்சுக்கிட்டு, பொண்டாட்டிகளை அடிமைப்படுத்தி என்ன சாதிச்சோம்? கடைசியில இந்த அன்பு தான் நம்மளை மனுஷனா மாத்திருக்கு,” என்றான் அதிரவன்.

“ஆமா அதிரவன்… அன்னைக்கு அந்த இளமாறன் கையில என் வைஷுவை இழந்திருந்தா, இன்னைக்கு என் கையில இந்த அழகான தேவதை இருந்திருக்க மாட்டா. பெண்களுக்குச் சுதந்திரம் கொடுக்காத எந்த ஆணும் முழுமையான ஆண் கிடையாதுன்னு இப்பதான் புரியுது,” என்று தென்னரசு வைஷ்ணவியின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டான்.

………

அன்று அதிரவன் மகனுக்கு இரண்டாம் ஆண்டு பிறந்தநாள் அதற்காக தான் அனைவரும் கூடி இருந்தார்கள்..

பிறந்தநாள் விழா முடிந்தவுடன் குழந்தைகள் இரண்டும் பெரியவர்கள் அடைக்கலத்தில் இருக்க ஜோடிகள் இருவரும் அடுத்த குழந்தைகளுக்கான முயற்சியை மேற்கொள்ள தனித்தனி அறையில் தஞ்சம் புகுந்து விட்டார்கள்..

இங்கே தென்னரசு வைஷ்ணவி மடியில் படுத்துக்கொண்டு

“வைஷ்ணவி எனக்கு பயமா இருக்கு டி மறுபடியும் உனக்கு இன்னொரு புள்ள வேணுமா??”

என்று பாவமாக கேட்க

“அட என்ன மாமா நீங்க எல்லாரும் குழந்தை பிறந்து ரெண்டு மாசம் கழிச்சு கருப்பு ஆகுறாங்க நான் ரெண்டு வருஷம் கழிச்சு கர்ப்பமாகி இருக்கேன் பிரக்னன்சி இருக்கட்டும் எனக்கு இன்னொரு குழந்தை வேணும்னு ஆசையா இருக்கு என்ன மாதிரி ஒத்த பிள்ளையாய் என் குழந்தை இருக்க கூடாது அவளுக்கு துணை இருக்கணும்”.

என்று சொல்ல

“என்னவோ சொல்றடி ஆனா எனக்கு பயமா இருக்குது இந்த வாட்டி இன்னும் உன்ன பத்திரமா பாத்துக்கணும் ஆனா ஒன்னு இந்த குழந்தைக்கு அப்புறம் நானா போய் குடும்ப கட்டுப்பாடு பண்ணிக்குவேன் அது பண்ணா கூட வலிக்கும் ஆமே உனக்கு உடம்புல கத்திய படாம நான் பாத்துக்குறேன்”.

என்று அவன் அவளை விட அதிகமாக பிரசவ பயத்தில் இருக்க.

“சண்டிவீரன் மாதிரி இருந்த என் மாமா இப்படி ஆயிட்டாரே”.

என்று வைஷ்ணவி அவனைப் பார்த்து கிண்டல் செய்ய

“எல்லாம் நீ தாண்டி காரணம் நீதான் என்னை மொத்தமா மாத்திட்டேன் எப்படி இருந்த நான் எந்த காரணத்துக்காக சென்னைக்கு வந்தாலும் அது நடக்கல மாயக்காரி குறுக்கல நீ வந்து என்கிட்ட மாட்டிக்கிட்ட அப்புறம் எல்லாம் புரியுது நான் தான் உன்கிட்ட மாட்டிக்கிட்டேன் அப்படின்னு எங்க அக்கா மேல இருக்க கோவத்தை உன் மேல காட்டி இருப்பேன் ஆனா நீ உண்மையாக பார்த்தியா அங்க நிக்கிற புள்ள.”

என்று அவள் கன்னத்தில் முத்தம் கொடுக்க

அவள் இதழை சுட்டிக்காட்ட இதழ் முத்தம் கொடுத்தால் அடுத்து என்ன நடக்கும் என்று பயந்தவன்

“இப்பதான் இரண்டாவது மாசம் வெச்சிருக்கு அப்படின்னு சொல்ற இப்ப எதுவும் வேணாம் அமைதியா படு”

என்று அவளை தன் நெஞ்சின் மீது படுக்க வைக்க வைஷ்ணவி நிம்மதியாக கண்ணுறங்கினாள்.

“எப்படி காதல் வந்தது இருவருக்கும் அதற்கு பதில் இல்லை ஆனால் இனி எப்படி இருக்கும் இவர்கள் காதல் அதற்கான பதில் அவர்கள் வாழும் அழகே வாழ்க்கை தான்”.

இங்கே அதிரவன் அறையில்
நிலவிய அந்த அமைதி மிகவும் சுகமானதாக இருந்தது. ஜன்னல் வழி வந்த நிலவொளி மீனாட்சியின் முகத்தில் பட்டுத் தெறிக்க, அதிரவன் அவளைத் தனது மார்போடு அணைத்தபடி கட்டிலில் சாய்ந்திருந்தான். அவர்கள் இருவருக்குள்ளும் ஒரு நீண்ட மௌனம் நிலவியது. அது வார்த்தைகள் தீர்ந்து போன மௌனம் அல்ல; ஒருவரை ஒருவர் முழுமையாக உணர்ந்த மௌனம்.

“மீனாட்சி…” அதிரவன் மெல்ல அவளது தோளில் முத்தமிட்டபடி அழைத்தான். “நம்ம இவ்வளவு தூரம் கடந்து வந்திருக்கோம்னு நினைக்கும்போது எனக்கே ஆச்சரியமா இருக்கு. ஆரம்பத்துல நான் உன்கிட்ட நடந்துகிட்ட விதம்… அந்த முரட்டுத்தனம்… இப்போ நினைச்சாலும் என் மனசை உறுத்துது.”

மீனாட்சி அவனது கைகளைத் தன் கைகளால் கோர்த்துக்கொண்டாள். “அதிரவன், அந்த வலிகள் இல்லைன்னா இந்த அன்போட மதிப்பு நமக்குத் தெரிஞ்சிருக்காது. ஆணாதிக்கத்தோட உச்சியில இருந்த நீங்க, இப்போ என் மடியில ஒரு குழந்தையா கிடக்குறீங்களே… இதுதான் நான் பெத்த வெற்றி,” என்று அவனது கண்களை ஆழமாகப் பார்த்தாள்.

அதிரவன் அவளது முகத்தை வருடினான். “உன்னை அடிமைப்படுத்தணும்னு நினைச்சேன், ஆனா உன்னோட அன்பால என்னை நீயே உனக்கு அடிமையாக்கிட்ட. இனிமே என் ஒவ்வொரு மூச்சும் உனக்காகவும், நம்ம வாரிசுக்காகவும் தான்,” என்று கூறி அவளது இதழ்களில் ஒரு மென்மையான முத்தத்தைப் பதித்தான்.

அவனது கைகள் அவளது மேனியில் ஒரு மெல்லிய தாளத்தைப் போலப் படர்ந்தன. மீனாட்சி அவனது அணைப்பின் கதகதப்பில் தன்னை முழுமையாக ஒப்படைத்தாள். ஒரு காலத்தில் பயத்தால் நடுங்கிய அந்த உடல், இன்று அவனது தொடுதலுக்காக ஏங்கியது. அதிரவன் அவளது கழுத்தோரம் தனது முகத்தைப் புதைத்து ஆழமாக மூச்சை இழுத்தான். அவளது வாசனை அவனுக்கு ஒரு போதையைத் தந்தது.

மெல்ல அவளது புடவைச் சரிவை விலக்கியவன், அவளது வளைவுகளில் தனது முத்திரையைப் பதித்தான். அந்த அறையின் வெளிச்சம் குறைந்து, அவர்களின் இதயத் துடிப்பின் சத்தம் மட்டும் எதிரொலித்தது. அதிகாரத்தால் தொடங்கப்பட்ட அவர்களின் பயணம், இன்று ஈடுஇணையற்ற காதலில் சங்கமித்தது. அந்த இரவு, அவர்களின் கடந்த கால காயங்களுக்கு மருந்தாகவும், வருங்காலத்தின் தொடக்கமாகவும் அமைந்தது.

—

அதிகாரத் திமிரில் ஆடிய வேங்கை,
பெண்மை என்னும் பேரன்பில் வீழ்ந்ததே!
கல்லாய் இருந்த இதயத்தின் ஓரம்,
காதல் என்னும் கவிதை பூத்ததே!

விலங்கெனத் துடித்த ஆணாதிக்கப் பித்து,
வாரிசின் துடிப்பில் மண்டியிட்டதே!
தாலி தந்த உரிமையில் தொடங்கி,
தோள் தந்த துணையில் முடிந்ததே!

அடிமை என நினைத்தவள் – இன்று
ஆயுள் வரை ஆளும் அரசி!
காதல் என்னும் சாம்ராஜ்யத்தில் – இனி
அன்பே என்றும் மகுடம் சூடும்!

அந்தப் பிரம்மாண்ட பங்களாவின் தோட்டத்தில், நிலவொளியின் கீழ், பழைய கசப்புகளை மறந்து அந்த இரண்டு குடும்பங்களும் ஒரு புதிய சரித்திரத்தை எழுதத் தொடங்கின. அங்கே ஆணாதிக்கம் எனும் இருள் கலைந்து, சமத்துவம் எனும் ஒளி நிரந்தரமாகக் குடியேறியது.

சுபம்..