அத்தியாயம் 3
சென்னையின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான அடுக்குமாடி குடியிருப்பில், 22-வது மாடியில் இருந்த சங்கரின் வீடு எப்போதும் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்திருக்கும். அன்று மாலை, அந்த வீடே ஒரு திருவிழா கோலம் பூண்டிருந்தது. சங்கர் – அமுதா தம்பதியரின் 25-வது திருமண நாள்.
“அமுதா… இந்தச் சேலையில நீ அப்படியே அந்தச் செண்பகநல்லூர் இளவரசி மாதிரியே இருக்க!” என்று சங்கர் தன் மனைவியின் தோளில் கைபோட்டுச் சொல்ல, அமுதா வெட்கத்தோடு சிரித்தார்.
“விடுங்கம்மா… 25 வருஷம் ஆகியும் உங்க அப்பாவுக்கு இந்த ரொமான்ஸ் மட்டும் குறையவே இல்ல” என்று அமுதா சொல்ல, ரோஜா ஓடி வந்து இருவரையும் அணைத்துக் கொண்டாள்.
“அப்பா… நீங்க ரெண்டு பேரும் இப்படியே நூறு வருஷம் சந்தோஷமா இருக்கணும். உங்களைப் பார்க்குறப்போ எனக்கும் உங்களைப் போலவே ஒருத்தர் கிடைக்கணும்னு ஆசையா இருக்குப்பா” என்று ரோஜா சொல்ல, சங்கர் அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டார்.
“கண்டிப்பா ரோஜா… என் பொண்ணை ஒரு மகாராணி மாதிரி தாங்குற ஒருத்தன் உனக்குக் கிடைப்பான். சரி, நாங்க அந்தப் பெரிய ஹோட்டல்ல டின்னர் முடிச்சுட்டு வரோம். நீ கேக் ரெடி பண்ணி வை” என்று சொல்லிவிட்டு சங்கர் காரை எடுத்தார். அமுதா ஜன்னல் வழியாகப் பனி மூடிய சாலையைப் பார்த்தபடி, “ஏங்க… ஏனோ மனசு படபடக்குது, பேசாம வீட்டுக்கே போயிடலாமா?” என்றார். சங்கர் அவர் கையைப் பிடித்து அழுத்தி, “பயப்படாத அமுதா… நான் இருக்கேன்ல” என்றார். அதுதான் அவர் சொன்ன கடைசி வார்த்தை.
மழை வெளுத்து வாங்கிக் கொண்டிருந்த அந்த இரவில், கிழக்குக் கடற்கரைச் சாலையில் கார் வளைந்து சென்றபோது, கட்டுப்பாட்டை இழந்த ஒரு லாரி மலையெனச் சரிந்து சங்கரின் கார் மீது மோதியது.
வீட்டில் மெழுகுவர்த்தி ஏற்றி வைத்துவிட்டு, கேக் வெட்டக் காத்திருந்த ரோஜாவுக்குத் தொலைபேசி அடித்தது. மறுமுனையில் பேசிய போலீஸ்காரரின் குரல் அவளது உலகத்தையே சுக்குநூறாக உடைத்தது. மருத்துவமனைக்கு ஓடிச் சென்றவள், அங்கே வெள்ளைத் துணி போர்த்தப்பட்ட இரண்டு உடல்களைப் பார்த்தாள்.
“அப்பா! அம்மா!” – அந்த அலறல் அந்த மருத்துவமனை முழுவதையும் அதிர வைத்தது.
ரோஜா தன் அப்பாவின் சில்லிட்டுப் போன கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு கதறினாள். “அப்பா… ‘ரோஜா’ன்னு ஒரு தரம் கூப்பிடுங்கப்பா… அம்மா… காலையில கூடத் தலை வாரி விட்டீங்களேம்மா… இப்போ இப்படிப் பேச்சில்லாம கிடக்கீங்களே! இனி நான் யாருக்காகப் பார்த்துப் பார்த்துச் சமைப்பேன்? யார்கிட்ட போய் அடம் பிடிப்பேன்?”
அவளது தேவதை முகம் கண்ணீரால் நனைந்து, கண்கள் வீங்கிப் போயிருந்தன. ஒரு சில மணி நேரத்திற்கு முன்னால் சிரிப்பும் கலகலப்புமாக இருந்த அந்த வாழ்க்கை, இப்போது வெறும் பிணங்களாக அவளுக்கு முன்னால் கிடந்தது. சென்னையில் அவர்களுக்குச் சொந்தம் என்று யாரும் இல்லை; சங்கரின் கம்பெனி ஆட்கள் சிலரைத் தவிர ரோஜாவுக்குத் துணையாக நிற்க ஒரு ஆள் கூட இல்லை.
…..
சென்னையின் அந்தப் பெய்யாத மழையில், தனது சாம்ராஜ்யம் சரிந்து கிடப்பதை அறியாமல் ரோஜா மருத்துவமனையின் பிணவறை வாசலில் சிலையாக நின்றிருந்தாள். உள்ளே அவளது உலகம் – அவளது அப்பாவும் அம்மாவும் – அசைவற்று கிடந்தனர்.
“அப்பா… எப்போவும் ‘ரோஜாக்குட்டி’ன்னு கூப்பிடுவீங்களே… இப்போ ஏன் இப்படிப் பேசாம இருக்கீங்க? அம்மா… காலையில கூட மதுரைக்காரிங்க தைரியமானவங்கன்னு எனக்குப் பாடம் எடுத்தீங்களே… இப்போ இப்படி என்னைத் தனியா விட்டுட்டுப் போயிட்டீங்களே!” என்று ரோஜா அலறினாள். அந்தப் பெரிய கம்பெனியின் வாரிசு, இன்று ஒரு அனாதையாகத் தன் பெற்றோரின் சடலங்களுக்கு முன்னால் தவித்த தவிப்பு, அந்த மருத்துவமனை ஊழியர்களின் கண்களையே கசிய வைத்தது.
சங்கரின் பிசினஸ் பார்ட்னெஸ் மற்றும் அலுவலகத்தில் பணிபுரிபவர்கள் விஷயம் கேள்விப்பட்டு பதறி அடித்து வந்தனர்..
அரசு மருத்துவமனை வளாகம்… பிணவறைக்கு (Mortuary) வெளியே இருந்த அந்த நீண்ட வராண்டாவில், ரோஜா ஒரு உடைந்த சிலையாக அமர்ந்திருந்தாள். அவளைச் சுற்றிச் சங்கரின் கம்பெனி ஊழியர்களும், சில நண்பர்களும் நின்றிருந்தாலும், யாருக்கும் என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை.
“ரோஜா… எதுக்கும் உங்க சொந்தக்காரங்களுக்கு ஒரு தகவல் சொல்லிடுவோமா?” என்று சங்கரின் நண்பர் கேட்க, ரோஜா கலங்கிய கண்களோடு மெல்லத் தலையசைத்தாள். அவளுக்குத் தெரிந்த ஒரே ஒரு எண், அவளது அப்பா அடிக்கடி ரகசியமாகப் பார்த்துப் பெருமூச்சு விடும் அந்தச் செண்பகநல்லூர் பங்காளி ஒருவரின் எண் தான்.
அவருக்கு தகவல் சொல்லி முடித்து ரோஜா அமைதியாக காத்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அதே நேரம், மதுரையின் செண்பகநல்லூர் கிராமத்தில் ஒரு பெரிய அதிர்வு ஏற்பட்டது.
அரண்மனை வீட்டின் பெரிய கேட்டைத் திறந்து கொண்டு, சங்கரின் பங்காளி உறவுகள் நாலைந்து பேர் பதறி அடித்துக்கொண்டு உள்ளே ஓடி வந்தனர். திண்ணையில் ராஜன் கம்பீரமாக அமர்ந்து கணக்குப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, சக்திவேலும் தேவராஜும் அவனருகே நின்றனர்.
“ராஜன்! ராஜன்! ஒரு பெரிய அனர்த்தம் நடந்து போச்சுப்பா!” என்று வந்தவர்கள் மூச்சிரைக்கக் கத்தினர்.
ஆறுமுகம் தாத்தாவும், தெய்வானையும் பதற்றத்தோடு வெளியே வந்தனர். “என்னப்பா? என்னாச்சு? எதுக்கு இப்படிப் பதறுறீங்க?” என்று தெய்வானை கேட்க, வந்தவர்களில் ஒருவர் தலையில் அடித்துக்கொண்டு அழுதார்.
“தெய்வானை அக்கா… நம்ம சங்கரும், அவங்க பெண்டாட்டி அமுதாவும் மெட்ராஸ்ல ஒரு ஆக்சிடென்ட்ல இறந்துட்டாங்களாம். அந்தப் பொண்ணு ரோஜா மட்டும் தான் இப்போ அங்க தனியா அழுதுட்டு இருக்காம். விஷயத்தைக் கேட்டதும் நாங்க பதறிக்கிட்டு ஓடி வரோம்!”
இந்தச் செய்தியைக் கேட்டதும் தெய்வானை அப்படியே நிலைகுலைந்து சுவரில் சாய்ந்தார். பல வருடங்களாகத் தன் தம்பியை வெறுத்தாலும், அவன் இல்லை என்ற செய்தி அவர் வயிற்றைப் பிசைந்தது. கௌரி ஓடி வந்து, “ஐயோ… என் தாய்மாமன் போயிட்டாரா? அந்த மகராசன் இப்படிப் பாதியில போவாரேன்னு நினைக்கலையே!” என்று அழுதுகொண்டே தன் தாலியற்ற கழுத்தைப் பார்த்தாள். அவளது வாழ்க்கையைச் சிதைத்தவர் என்ற கோபம் ஒரு பக்கம் இருந்தாலும், தன் ரத்தமான மாமன் மறைந்தது அவளைப் பிழிந்தது.
சக்திவேலும் தேவராஜும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து அதிர்ச்சியில் உறைந்தனர். அவர்களுக்குத் சங்கர் பற்றித் தெரிந்ததெல்லாம் அந்தப் பழைய பகைக் கதைகள் தான். ஆனால் இப்போது அந்த மனிதர் இறந்துவிட்டார் என்பது அவர்களைப் பாதித்தது.
ராஜன் மெல்ல எழுந்து நின்றான். அவன் முகம் இறுகிக் கல்லானது. ஊர் மக்கள் மெல்ல மெல்ல அரண்மனை வாசலில் திரளத் தொடங்கினர். “சங்கர் தம்பி இறந்துட்டாராமே!” என்ற செய்தி ஊர் முழுக்கப் பரவி, ஒரு பெரிய கூட்டமே அங்கே கூடியது.
“ராஜன்… இப்போ என்ன பண்றது? அவன் தான் நம்மளை வேண்டான்னு போயிட்டானே…” என்று ஆறுமுகம் தாத்தா தயக்கத்தோடு கேட்க, ராஜன் ஊர் மக்கள் அனைவரையும் ஒரு பார்வை பார்த்தான்.
“அவன் நம்மளை வேண்டான்னு போனது உண்மைதான். ஆனா, செண்பகக் கோட்டைப் பாரம்பரியப்படி, இந்த மண்ணோட ரத்தம் இந்த மண்ணுல தான் அடங்கணும். அதுதான் விதி. அந்தப் பொண்ணு ரோஜாகிட்ட சொல்லுங்க… சடலங்களைச் செண்பகநல்லூருக்கே கொண்டு வரச் சொல்லுங்க. அவங்க அந்தத் தோட்டத்து வீட்டுக்குப் பின்னாடியே அடக்கம் செய்யப்படட்டும். இது நம்ம குடும்பப் பெருமை!” என்று ராஜன் தன் அதிகாரக் குரலில் சொன்னான்.
அவன் பேச்சில் இருந்த அந்த கறாரானத் தன்மைக்குப் பின்னால், ஒரு சின்ன ஈரம் மறைந்திருந்தது. “தேவராஜ்! சக்திவேல்! இப்போவே மெட்ராஸ் கிளம்புங்க. தேவராஜ் நீ ஒரு அண்ணன் முறையில இருந்து அந்தப் பொண்ணுக்குத் துணையா நின்னு, உடல்களைப் பத்திரமா இங்கே அழைச்சுட்டு வாங்க. இது அரண்மனை உத்தரவு!”
ஊரே கூடிப் பேசிக்கொண்டிருக்க, ராஜன் மட்டும் மாளிகையின் உச்சாணிக் கோபுரத்தைப் பார்த்தபடி நின்றான். அவனுக்குத் தெரியும், வரப்போவது வெறும் சடலங்கள் மட்டுமல்ல; அந்தப் பகையின் மிச்சமான ரோஜாவும் தான் என்று!
தேவராஜ் மற்றும் சக்திவேல் இருவரும் சென்னை செல்லும் விமானத்தில் பயணித்து துரிதமாக அந்த மருத்துவமனை நோக்கி சென்றனர்.
விபத்து நடந்து சில மணி நேரங்கள் கடந்திருக்கும்…
மார்ச்சுவரி வாசலில் ஒரு வாடகை கார் வந்து நின்றது. அதிலிருந்து இரு இளைஞர்கள் பதற்றத்தோடு இறங்கினர். வெள்ளை வேட்டி, சட்டை அணிந்திருந்த அந்த இருவரின் முகத்திலும் அந்த மதுரை மண்ணின் கறாரான கம்பீரமும், அதே சமயம் ஒரு தவிப்பும் தெரிந்தது.
அவர்கள் நேராக ரோஜாவின் அருகில் வந்தனர். ரோஜா நிமிர்ந்து பார்த்தாள். இவர்களை இதற்கு முன் அவள் பார்த்ததே இல்லை, ஆனால் பார்த்த உடனே ரத்தப் பாசம் அவளுக்கு அடையாளம் காட்டியது.
“நீங்க… ரோஜா தான?” என்று அந்த உயரமான இளைஞன் கேட்க, ரோஜா மெல்ல எழுந்தாள்.
“நான் தான்… நீங்க?” என்று கேட்ட ரோஜாவின் குரல் கரகரத்தது.
“நான் தேவராஜ்… இவன் சக்திவேல். செண்பகக் கோட்டையில இருந்து வாரோம்” என்று சொன்ன அடுத்த நொடி, ரோஜாவின் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் அருவியாகக் கொட்டியது.
யாருமே எதிர்பார்க்காத விதமாக, ரோஜா ஓடிச் சென்று தேவராஜின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டாள். “தேவராஜ் அண்ணா! அப்பா உங்களைப் பத்தி அடிக்கடி சொல்லுவாரு. சக்திவேல் அப்புறம் ராஜன் மாமா எல்லாரும் பத்தியும் சொல்லுவாரு. நீங்க எல்லாரும் எப்படி இருக்கீங்க, என்ன பண்றீங்கன்னு அப்பாவுக்கு அத்தனையுமே தெரியும். ஆனா நீங்க யாருமே அவரைத் தேடி வரலையேன்னு மட்டும் தான் வருத்தப்படுவாரு. இன்னைக்கு இப்படி அவரைப் பார்க்க வருவீங்கன்னு நான் நினைக்கலையே அண்ணா!” என்று சொல்லித் தேவராஜின் தோளில் சாய்ந்து கதறத் தொடங்கினாள்.
தேவராஜும் சக்திவேலும் ஒரு நிமிடம் அப்படியே உறைந்து போயினர். இதுவரைக்கும் அந்த மாளிகையில் சங்கரைப் பற்றி ஒரு துரோகியாகவும், பகையாளியாகவும் தான் அவர்களுக்குச் சொல்லிக் கொடுக்கப்பட்டது. ஆனால், அந்த மனுஷன் மதுரையை விட்டு வந்தாலும், தன் தம்பிகளைப் பற்றியும், மருமகன்களைப் பற்றியும் தனது மகளிடம் அணு அணுவாகச் சொல்லி வளர்த்திருப்பார் என்பதை அவர்கள் கனவிலும் நினைக்கவில்லை.
“இப்ப தான் அண்ணா முதல்முறையா உங்களை நேர்ல பார்க்கிறேன். ஆனா அப்பா வழியா உங்களை எனக்கு ரொம்ப வருஷமாவே தெரியும்” என்று ரோஜா சொல்லச் சொல்ல, தேவராஜின் நெஞ்சம் பிழிந்தது. ஒரு நிமிடம் தன் வைராக்கியத்தை மறந்து, அந்தத் தங்கையின் தலையை வருடினான் தேவராஜ்.
“அழாதே ரோஜா… நாங்க வந்துட்டோம்ல. இனிமே நீ அனாதை இல்ல. உனக்கு சொந்தம் சொல்லி நாங்க இருக்கோம்” என்று சக்திவேல் சொல்லும் போது அவன் கண்களும் கலங்கியிருந்தன.
மார்ச்சுவரிக்கு உள்ளே சென்று சங்கர் மற்றும் அமுதாவின் உடல்களைப் பார்த்த போது, அந்த இரு வாலிபர்களும் நிலைகுலைந்து போயினர். அமைதியாக உறங்கிக் கொண்டிருந்த அந்தத் தாத்தா முறையுள்ள மனிதரைப் பார்க்கும் போது, எதற்கெடுத்தாலும் ‘வன்மம்’ பேசும் தங்களின் வளர்ப்பு எவ்வளவு தவறானது என்பது அவர்களுக்குப் புரிந்தது.
“ரோஜா… இனி இங்க இருக்க வேண்டாம். அப்பாவுக்கு ஊர் மேல ரொம்பப் பாசம் உண்டு. அவரை அங்கேயே அழைச்சுட்டுப் போயிடலாம். அங்க தான் அவருக்குச் சரியான மரியாதை நடக்கும். நீ தைரியமா இரு, நாங்க இருக்கோம்” என்று தேவராஜ் அவளுக்கு ஆறுதல் சொல்லி, அந்த இரு உடல்களையும் மதுரைக்குக் கொண்டு செல்வதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்யத் தொடங்கினர்.
அதுவரை அனாதையாக நின்ற ரோஜாவுக்கு, இப்போது தன் அப்பா சொன்ன அந்த ‘ரத்தச் சொந்தங்கள்’ பக்கபலமாக வந்து நின்றது ஒரு பெரிய பலத்தைத் தந்தது. ஆனால், செண்பகநல்லூரில் காத்துக் கொண்டிருக்கும் அந்த ‘சிங்கம்’ ராஜன், இந்த அன்பைப் பார்த்து எப்படி எதிர்கொள்ள போகிறான் என்பது தான் அந்த ஊருக்கே ஒரு மர்மமாக இருந்தது.
