LOVE

அத்தியாயம் 25

   அதிரவனின் பங்களாவில் அன்று இரவு ஒரு கனத்த மௌனம் நிலவியது. அதிரவன் தன் அறையில் குறுக்கும் நெடுக்குமாக நடந்து கொண்டிருந்தான். மீட்டிங்கில் சுருதி அப்படிப் பேசியபோது தான் அமைதியாக இருந்தது மீனாட்சியை இவ்வளவு பாதிக்கும் என்று அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை.

மீனாட்சி பால்கனியில் நின்று இருளை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அதிரவன் மெல்ல அவளருகில் வந்தான். “மீனாட்சி, நேத்து நடந்ததை நினைச்சு நீ இன்னும் அப்செட்டா இருக்காத. அந்தச் சுருதி வேணும்னே தான் அப்படிப் பேசுனா,” என்றான் ஓரளவுக்கு நிதானமாக.

மீனாட்சி மெல்லத் திரும்பி அவனைப் பார்த்தாள். “அவ வேணும்னே தான் பேசுனான்னு உங்களுக்குத் தெரியுதுல்ல? அப்புறம் ஏன் அந்த இடத்துல நீங்க அமைதியா இருந்தீங்க? இளமாறன் என்னை அந்த மாதிரி ஒரு பார்வையில பார்த்தப்போ கூட நீங்க பிசினஸ் ஃபைலைத் தான் பாத்துட்டு இருந்தீங்க. உங்களுக்கு நான் முக்கியமா இல்ல உங்க பிசினஸ் முக்கியமா?” என்று நேரடியாகக் கேட்டாள்.

அதிரவனுக்கு மீண்டும் ஈகோ தலைதூக்கியது. “மீனாட்சி! அது ஒரு பிசினஸ் சென்டர். அங்க போய் நான் கத்தி ரகளை பண்ணிட்டு இருக்க முடியாது. எனக்கு என் இமேஜ் முக்கியம்,” என்று சற்றே குரலை உயர்த்தினான்.

“உங்க இமேஜ் தான் உங்களுக்கு முக்கியம்… நான் இல்லை. அந்தச் சுருதி சொன்னது நிஜம் தான் போல. உங்களுக்கு அவ மேல இன்னும் ஏதோ ஒரு சாஃப்ட் கார்னர் இருக்கு, அதான் அவளை அடக்கல,” என்று சொல்லிவிட்டு மீனாட்சி அறைக்குள் சென்று கதவைத் தாளிட்டுக் கொண்டாள். அதிரவன் ஆத்திரத்தில் சுவரில் ஓங்கி குத்தினான். அவளால் சந்தேகப்பட முடிகிறதே தவிர, அவனது பிசினஸ் நெருக்கடியைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லையே என்ற கோபம் அவனுக்கு.

அதே சமயம், கள்ளிக்காட்டு கிராமத்தில்…

தென்னரசு உண்மையிலேயே மாற முயற்சி செய்தான். ஆனால், அன்று ஃபேக்டரி சப்ளை விஷயத்தில் ஏற்பட்ட ஒரு பெரிய நஷ்டம் அவனது ஆத்திரத்தைத் தூண்டியது. வீட்டுக்கு வந்தவன், வைஷ்ணவி வைத்திருந்த காபி கோப்பையைத் தட்டிவிட்டான். “என்னடி காபி இது? ஒரு மனுஷன் வெளியில எவ்வளவு டென்ஷன்ல வர்றான்… உனக்கு ஒரு வேலையும் உருப்படியா செய்யத் தெரியாதா?” என்று கத்தினான்.

வைஷ்ணவி அதிர்ந்து போனாள். “மாமா… இப்ப என்ன ஆச்சு?? சம்மதமே இல்லாம என்கிட்ட மூஞ்சி காட்டிகிட்டு இருக்கீங்க. கொஞ்ச நாள் நல்லா இருந்தீங்க அதுக்குள்ள மறுபடியும் உங்க புத்தியை காட்டுறிங்க”.

என்று அவளும் அவனைப் பார்த்து நேருக்கு நேராக கேட்க.

“நான் கத்துவேன்டி! இது என் வீடு, நான் இப்படித்தான் இருப்பேன். புடிச்சா இரு இல்லன்னா போ!” என்று கத்தினான் தென்னரசு. அவனது அந்தப் பழைய ஆணாதிக்கக் குணம் மீண்டும் தலைதூக்கியது. வைஷ்ணவி அழுதுகொண்டே மூலைக்குச் சென்றாள். ‘வேதாளம் மீண்டும் முருங்கை மரம் ஏறிவிட்டது’ என்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.

இளமாறன் சென்னையில் தனது ரகசிய இடத்தில் சுருதியுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தான். “சுருதி… நம்ம பிளான் சூப்பரா ஒர்க்-அவுட் ஆகுது. அதிரவனுக்கும் மீனாட்சிக்கும் நடுவுல விரிசல் விழ வழிவகுத்து இருக்கோம். அவன் பிசினஸ்ல கவனம் சிதறிட்டு இருக்கான். மீனாட்சி மேல மட்டும் ஒரு கண்ணு வை. அதிரவனை வீழ்த்த அவதான் சரியான வழி,” என்று சதித் திட்டம் தீட்டினான்.

அந்த இரவில், சென்னையில் மீனாட்சியும் கள்ளிக்காட்டில் வைஷ்ணவியும் ஒரே மாதிரியான மனவலியில் இருந்தனர். ஆனால், அவர்கள் இருவரும் இப்போது ஒரு ரகசிய முடிவை எடுக்கப் போகிறார்கள் என்பது நமது நாயகர்களுக்கு தெரியாது.

ஐந்து நிமிடம் மாற அமர அமர்ந்து கொண்டு பேசினாலும் இவர்களின் குணம் வேதாளம் முருங்கை மரம் ஏறுவது போல் தான்.

அதிரவன் பங்களா, இன்று ஒரு இடுகாட்டின் அமைதியைத் தத்தெடுத்திருந்தது. அதிரவன் படுக்கையில் அமர்ந்து ஜன்னல் வழி தெரிந்த நிலவைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். ஆனால் அவன் கண்கள் எதையும் பார்க்கவில்லை. அவன் காதுகளில் மீனாட்சி கடைசியாகச் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் ஈயத்தைக் காய்ச்சி ஊற்றியது போல ரீங்காரமிட்டுக் கொண்டே இருந்தன.

“உங்களுக்கு உங்க பிசினஸ் தான் முக்கியம்… நான் வெறும் அலங்காரப் பொம்மை தான்!”

இந்த வார்த்தையில் இருந்த வலி அவனது ஆணாதிக்க இதயத்தை மெல்லக் கசியச் செய்தது. இதுவரை எதற்கும் கலங்காத அதிரவன், இன்று மீனாட்சியின் மௌனத்தைக் கண்டு நிலைகுலைந்து போயிருந்தான். அவன் மெல்ல எழுந்து மீனாட்சியின் அறைக்குச் சென்றான். அவள் உறங்கவில்லை, விளக்கை அணைத்துவிட்டு இருட்டில் அமர்ந்து அழுது கொண்டிருந்தாள். அவளது தேம்பல் சத்தம் அந்த அறையின் அமைதியைக் கிழித்தது.

“மீனாட்சி…” என்று அதிரவன் அழைத்த குரலில் எப்போதும் இருக்கும் அதிகாரம் இல்லை, ஒருவிதத் தவிப்பு இருந்தது.

மீனாட்சி பதில் சொல்லவில்லை. அவளது மௌனம் ஒரு சாட்டையடியாக அவன் மேல் விழுந்தது. அவன் அவளருகில் சென்று அமர்ந்தான். அவளது மென்மையான கரங்களைப் பற்ற முயன்றான். ஆனால், மீனாட்சி சட்டெனத் தனது கையை விலக்கிக் கொண்டாள். அந்தத் தொடுதல் கூட இப்போது அவளுக்கு ஒரு அந்நியத் தன்மையைக் கொடுத்தது.

“என்னைத் தொடாதீங்க அதிரவன். உங்க கைகளுக்கு அதிகாரம் தான் தெரியும், அன்பு தெரியாது. சுருதி முன்னாடி நான் அவமானப்பட்டு நின்னப்போ, உங்க மௌனம் என்னை எவ்வளவு கொன்னுச்சுன்னு உங்களுக்குத் தெரியுமா? ஒரு பெண்ணோட தன்மானத்தை விட உங்களுக்கு உங்க பிசினஸ் இமேஜ் பெருசாப் போச்சு இல்லையா? அப்புறம் எதுக்கு இந்த நடிப்பு?” என்று அவள் விம்மினாள்.

அதிரவன் வாயடைத்துப் போனான். அவனது ஈகோ அவனிடம் மன்னிப்புக் கேட்கச் சொல்லியது, ஆனால் அவனது பழக்கப்பட்ட சுபாவம் அவனைத் தடுத்தது. அவன் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசாமல் அங்கிருந்து வெளியேறினான். அந்த இரவு இருவருக்குமே ஒரு நரகமாக மாறியது.

மறுபுறம் …

அங்கே தென்னரசுவின் நிலைமை இன்னும் வேதனையாக இருந்தது. அவன் உண்மையிலேயே மாற வேண்டும் என்று நினைத்தான், ஆனால் அவனது ரத்தத்தில் ஊறிய அந்த ஆவேசம் அவனைக் காட்டிக் கொடுத்துவிட்டது. வைஷ்ணவி வீட்டின் ஒரு மூலையில் அமர்ந்து, தனது கைகளில் இருந்த அந்தச் சிவந்த தழும்பைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். தென்னரசு காபி கோப்பையைத் தட்டிவிட்டபோது சிதறிய துளிகள் அவள் கையில் பட்டிருந்தன.

தென்னரசு அவளருகில் வந்து குனிந்து அமர்ந்தான். “வைஷு… நான் தெரியாம செஞ்சுட்டேன்டி. ஏதோ ஒரு ஆத்திரத்துல…” என்று அவன் சொல்ல வரும்போதே, வைஷ்ணவி அவனை ஏறிட்டுப் பார்த்தாள்.

அந்தப் பார்வையில் இருந்த வெறுப்பு தென்னரசுவைச் சுட்டெரித்தது. “தெரியாம ஒரு தடவை நடக்கும் மாமா… ஆனா இது உங்க குணம். நீங்க மாறவே மாட்டீங்க. நான் உங்களை எவ்வளவு நம்புனேன் தெரியுமா? நீங்க அன்பு காட்டுன அந்த ரெண்டு நாள்ல, என் உலகம் முழுசும் நீங்கதான்னு நினைச்சேன். ஆனா, அந்த நம்பிக்கையை இப்போ சுக்குநூறா உடைச்சுட்டீங்க,” என்று அவள் சொல்லச் சொல்ல, தென்னரசுவின் கண்கள் கலங்கின.

“இனிமே என்மேல கை வைக்காதீங்க. ஏன்னா, உங்க அடி வாங்குற அளவுக்கு நான் இப்போ பலவீனமா இல்லை. என் மனசு கல்லாயிடுச்சு,” என்று வைஷ்ணவி சொன்னது தென்னரசுவின் நெஞ்சில் ஒரு பாரமான கல்லை ஏற்றி வைத்தது போல இருந்தது.

இரண்டு வீடுகளிலும் விளக்குகள் எரிந்து கொண்டிருந்தன, ஆனால் அந்த மனிதர்களின் மனங்கள் இருட்டில் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்தன. பெண்களுக்கு ஏற்பட்ட அந்த மனவலி இப்போது ஒரு வைராக்கியமாக மாறியிருந்தது.

மறுநாள் காலை…

மீனாட்சியும் வைஷ்ணவியும் போனில் பேசிக்கொண்டனர். அவர்கள் இருவருமே ஒரு தீர்க்கமான முடிவிற்கு வந்திருந்தனர்.

“மீனு.. நாம அழக்கூடாது. அவங்களுக்குப் புரிய வைக்கணும்னா நாம அவங்ககிட்ட பேசாமலே இருக்கணும். அவங்களுக்குத் தேவையான எதையும் நாம செய்யக் கூடாது. அப்பதான் நம்மளோட அருமை அவங்களுக்குத் தெரியும்,” என்று வைஷ்ணவி சொன்னாள்.

“நிச்சயமா வைஷு. இதுதான் அவங்களுக்கான தண்டனை. சண்டை போட்டுத் தீராத பிரச்சனை, இந்த மௌனத்துல தீரட்டும்,” என்று மீனாட்சி முடிவெடுத்தாள்.

அன்று முதல், அந்த இரண்டு வீடுகளிலும் ஒரு புதுவிதமான போர் தொடங்கியது. அது ஆயுதங்கள் இல்லாத போர்; வார்த்தைகள் இல்லாத போர். வெறும் மௌனம் மட்டுமே அந்த ஆண்களை அணு அணுவாகச் சிதைக்கத் தொடங்கியது.

அதிரவன் சாப்பிட அமர்ந்தான். மேசையில் அவனுக்குப் பிடித்த உணவுகள் இல்லை. மீனாட்சி அவனைக் கடந்து சென்றாள், ஆனால் ஒரு பார்வைகூட அவன்மேல் விழவில்லை. அவனது சட்டை அயர்ன் செய்யப்படவில்லை, அவனது வாட்ச் எங்கே இருக்கிறது என்று கேட்கக் கூட அவனுக்குத் துணிவில்லை.

“உங்களுக்கு உன் தேவையானது எல்லாம் இனி, நான்தான் செய்யப் போறேன் சமையல் உங்களுக்கான தேவைகள் எல்லாம் நான்தான் பூர்த்தி செய்வேன்..”

என்று சொன்னவள் இன்று மௌனமாக தன்னை எதிர் கொண்டிருக்கிறாள் என்று அவனால் நினைத்துக் கூட பார்க்க முடியவில்லை.

இங்கே…

தென்னரசுவின் வீட்டிலும் அதே நிலைமைதான். அவன் சத்தம் போட்டால் வைஷ்ணவி பதில் சொல்லாமல் அங்கிருந்து நகர்ந்து விடுகிறாள். அவன் பாவமான பார்த்தால் அவளுக்கு இரக்கம் வரவில்லை.

இந்த மௌனமான தண்டனை அந்த முரட்டு ஆண்களைப் பித்தனாக்கத் தொடங்கியது. தங்களது அதிகாரம் எதற்கும் பயன்படவில்லை என்பதை அவர்கள் உணர ஆரம்பித்த அந்தத் தருணம் தான், ஆணாதிக்கத்தின் முதல் வீழ்ச்சியாக அமைந்தது.

—….

அத்தியாயம் 24

சென்னையின் ஒரு நட்சத்திர ஹோட்டலில் உள்ள பிரம்மாண்டமான பிசினஸ் சென்டரில் அந்த முக்கியமான மீட்டிங் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. அதிரவன் தனது ரெஸ்டாரன்ட் சங்கிலியைத் தமிழகம் முழுவதும் விரிவாக்கம் செய்யத் திட்டமிட்டிருந்தான். இன்று அவன் ஒரு புதிய முடிவை எடுத்திருந்தான்; மீனாட்சியைத் தன்னுடன் அந்த மீட்டிங்கிற்கு அழைத்து வந்திருந்தான்.

“உனக்கு இதெல்லாம் புதுசா இருக்கலாம், ஆனா நீ இதைக் கவனிச்சா தான் நான் எவ்வளவு பெரிய விஷயத்தைக் கையாளுறேன்னு உனக்குத் தெரியும்,” என்று அதிரவன் அவளிடம் சொன்னான். அதிரவன் அவளுக்கு இன்னும் முறைப்படி புரோப்போஸ் செய்யவில்லை என்றாலும், அவளைத் தனது கௌரவமாக வெளி உலகிற்கு அறிமுகப்படுத்த நினைத்தது மீனாட்சிக்கு ஒரு மெல்லிய நெகிழ்ச்சியைத் தந்தது.

இருவரும் மீட்டிங் ஹாலிற்குள் நுழைந்தபோது, அங்கே அதிரவனின் பரம எதிரி இளமாறன் ஏற்கனவே அமர்ந்திருந்தான். அவனுக்கு அருகில், அதிரவனின் ரெஸ்டாரண்டில் இருந்து துரோகம் செய்ததற்காக விரட்டப்பட்ட முன்னாள் செஃப் சுருதி இருந்தாள்.

மீனாட்சியைப் பார்த்ததும் இளமாறனின் கண்கள் விரிந்தன. அவளது அந்தத் தூய்மையான அழகும், அதிரவன் அவளுக்குக் கொடுக்கும் முக்கியத்துவமும் இளமாறனை எரிச்சலடைய வைத்தன. அதே சமயம், மீனாட்சியின் மேல் அவனுக்கு ஒரு தீய பார்வையும் விழுந்தது.

மீட்டிங் இடைவேளையில், அதிரவன் ஒரு முதலீட்டாளரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்த சமயம் பார்த்து சுருதி மீனாட்சியிடம் வந்தாள். “என்ன பாப்பா… அதிரவன் உன்னை இங்க வரைக்கும் கூட்டிட்டு வந்துட்டானா? முன்னாடி நான் அவன்கிட்ட இருந்தப்போ, கிச்சன்ல இருந்து பெட்ரூம் வரைக்கும் நான்தான் அவனுக்கு எல்லாமுமா இருந்தேன். இப்போ உன்னை ஒரு பொம்மை மாதிரி இங்க நிக்க வச்சிருக்கான்,” என்று விஷத்தைக் கக்கினாள்.

மீனாட்சி அதிர்ந்து போனாள். சுருதி மேலும் தொடர்ந்தாள், “நானும் அவனும் சேர்ந்து ரெடி பண்ணின ரெசிப்பீஸ் தான் இன்னைக்கும் அவனோட ரெஸ்டாரன்ட்டை வாழ வைக்குது. அந்தப் பழைய நினைவுகள் இப்போவும் அவனுக்குள்ள இருக்கும். நீ வெறும் அலங்காரப் பொம்மை தான்!”

என்று வாய்க்கு வந்த பொய்களை அள்ளிவிட்டு இருந்தாள்.

மீனாட்சி அதிரவனின் முகத்தைப் பார்த்தாள். அதிரவன் சுருதி பேசுவதைக் கவனித்தாலும், பிசினஸ் மீட்டிங் நாகரிகம் கருதியும், இளமாறனின் ஆளான அவளுக்குப் பதில் சொல்லித் தன் தரத்தைக் குறைத்துக்கொள்ள விரும்பாமலும் மௌனமாக இருந்தான். அவனது இந்த அமைதி மீனாட்சிக்குச் சவுக்கடி கொடுத்தது போல இருந்தது.

சரியாக அந்தத் தருணம் இளமாறன் அங்கே வந்தான். “அதிரவன்… உன் ரசனை ரொம்ப நல்லா இருக்கு. இந்தப் பொண்ணு உன் பிசினஸுக்கு உதவுறாளோ இல்லையோ, பார்க்க ரொம்ப லட்சணமா இருக்கா,” என்று மீனாட்சியை ஒரு மாதிரி ஏளனமாகவும், தீய எண்ணத்தோடும் பார்த்துக் கூறினான்.

மீனாட்சிக்குக் கோபமும் அழுகையும் ஒருசேர வந்தது. தன் முன்னால் ஒரு பெண் தன்னைத் தரம் தாழ்த்திப் பேசுகிறாள், ஒருவன் தன்னை ஒரு பொருளாகப் பார்க்கிறான், ஆனால் அதிரவன் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசாமல் அமைதியாக இருக்கிறானே என்று ஆத்திரப்பட்டாள்.

“உங்களுக்கு பிசினஸ் தான் முக்கியம் அதிரவன். நான் இங்க வந்தது தப்பு!” என்று சொல்லிவிட்டு மீனாட்சி அங்கிருந்து வேகமாக வெளியேறினாள்.

இளமாறன் சுருதியைப் பார்த்துச் சிரித்தான். “பார்த்தியா சுருதி? அதிரவனோட பலவீனம் என்னன்னு தெரிஞ்சு போச்சு. அந்தப் பொண்ணு மனசுல சந்தேகத்தை விதைச்சாச்சு, இனி அவன் பிசினஸ்ல கவனம் சிதறும். இனிமே மீனாட்சி மேல ஒரு கண்ணு வை,” என்று உத்தரவிட்டான்.

அன்று இரவு பங்களாவிற்கு வந்த பிறகும் மீனாட்சி அதிரவனிடம் பேசவில்லை. அதிரவன் தன் மீதான ஈகோவினால் அமைதியாக இருந்தானா அல்லது சுருதி சொன்னது போலப் பழைய நினைவுகளால் அமைதியாக இருந்தானா என்ற சந்தேகம் அவளை வாட்டியது.

கள்ளிக்காட்டு மலைக் கிராமத்தின் விடியல், வைஷ்ணவியின் வாழ்வில் ஒரு புதிய நம்பிக்கையை விதைத்தது. தென்னரசு அதிகாலையிலேயே எழுந்து, வாசலில் நின்று அந்தப் பசுமையான மலைகளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். கடந்த காலங்களில் அவன் செய்த முரட்டுத்தனமான காரியங்கள் அவன் மனக்கண்ணில் நிழலாடின. தான் நேசிக்கும் பெண்ணையே பயத்தில் நடுங்க வைத்ததை நினைத்து அவன் உள்ளம் முதன்முறையாகக் குற்ற உணர்ச்சியில் தவித்தது.

வைஷ்ணவி காபியுடன் வெளியே வந்தபோது, தென்னரசு அவளை ஏறிட்டுப் பார்த்தான். “வைஷு… அந்த பழைய பைக் சத்தம் கேட்டு பயந்துட்டியா? இனிமே அந்த மாதிரி சத்தம் உன் மனசுல பயத்தை உண்டாக்காது. நான் உன்னை ரொம்ப கஷ்டப்படுத்திட்டேன்ல?” என்று அவன் தழுதழுத்த குரலில் கேட்டான்.

வைஷ்ணவிக்கு ஒரு நிமிடம் அதிர்ச்சியாக இருந்தது. “மாமா… என்ன திடீர்னு இப்படிப் பேசுறீங்க?” என்று கேட்டாள்.

“இல்ல வைஷு… இந்த மலைக் காத்துல உட்கார்ந்து யோசிச்சப்போ தான் தெரியுது, நான் உன்கிட்ட அதிகாரத்தைக் காட்டுனது எவ்வளவு தப்புன்னு. நான் மாறிடுவேன் வைஷு. உனக்காக நான் கண்டிப்பா மாறுவேன்,” என்று சொல்லி அவளது கைகளைத் தன் கைகளுக்குள் பொதித்துக் கொண்டான். தென்னரசு உண்மையிலேயே தன்னைத் திருத்திக்கொள்ளப் போராடுவதைக் கண்ட வைஷ்ணவி, அவனது மார்பில் சாய்ந்து தேம்பி அழுதாள். இது பயத்தால் வந்த அழுகை அல்ல, ஒரு பெரிய பாரம் குறைந்த நிம்மதி.

அதே சமயம், சென்னையில்…

அதிரவனின் நிலைமை இன்னும் மோசமாக இருந்தது. நேற்று அந்த பிசினஸ் மீட்டிங்கில் இளமாறன் மீனாட்சியை உதாசீனப்படுத்திய போதும், சுருதி பழைய நினைவுகளைப் பேசிக் காயப்படுத்திய போதும் அதிரவன் காட்டிய அமைதி, மீனாட்சியின் மனதை ரணமாக்கியிருந்தது.

அதிரவன் அவளது அறைக்குச் சென்றான். மீனாட்சி ஜன்னல் ஓரம் மௌனமாக நின்று கொண்டிருந்தாள். “மீனாட்சி… நேத்து நடந்ததை நான் சும்மா விடமாட்டேன். ஆனா அந்த இடத்துல நான் கத்தி சத்தம் போட்டிருந்தா, அது நம்ம கௌரவத்துக்குத் தான் குறைவு. அதான் அமைதியா இருந்தேன்,” என்று சமாதானம் சொன்னான்.

“உங்களுக்கு எப்பவுமே உங்க கௌரவம் தான் முக்கியம் அதிரவன். அந்தச் சுருதி செஞ்ச துரோகத்தை விட, அவ என்கிட்ட வந்து பழசைப் பேசுறப்போ நீங்க அமைதியா இருந்தீங்களே… அதுதான் எனக்கு அதிகமா வலிக்குது. அவ சொன்னது நிஜம் தானா? இப்போவும் அவ மேல உங்களுக்கு ஒரு ஓரம் இருக்கா?” என்று மீனாட்சி கேட்டாள்.

அதிரவனுக்குக் கோபம் வந்தாலும், அவளது கண்ணீர் அவனைத் தடுத்தது. “இல்ல மீனாட்சி… இளமாறன் உன்னை மதிக்காம பேசுனதுக்கு நான் கண்டிப்பா அவனுக்குப் பதிலடி கொடுப்பேன். அதுக்காகத் தான் வெயிட் பண்றேன்,” என்றான் உறுதியாக.

ஆனால், இளமாறனின் சதி அத்தோடு நிற்கவில்லை. அவன் சென்னையில் உள்ள ஒரு ரகசிய இடத்தில் சுருதியுடன் மீட்டிங் போட்டிருந்தான். “சுருதி… அதிரவனும் மீனாட்சியும் இப்போ ஒருத்தரை ஒருத்தர் சந்தேகப்பட ஆரம்பிச்சுட்டாங்க. அடுத்து நாம அவனோட பிசினஸை மட்டும் இல்ல, அவனோட வாழ்க்கையையும் சேர்த்து காலி பண்ணப் போறோம். மீனாட்சி மேல நம்ம ஆளுங்க ஒரு கண்ணு இருக்கட்டும். அதிரவன் இல்லாத நேரம் பார்த்து அவளைத் தூக்கணும்,” என்று இளமாறன் தனது கொடூரத் திட்டத்தை விவரித்தான்.

அதிரவன் மீனாட்சிக்கு இன்னும் தன் காதலைப் புரிய வைக்கவில்லை, அவள் இன்னும் அதிகாரப்பூர்வமாக அவனது மனைவி என்று அறிவிக்கப்படவில்லை. இந்த இடைவெளிதான் இளமாறனுக்கு வசதியாகப் போனது.

அன்று இரவு, மீனாட்சி ஒரு முடிவெடுத்தாள். ‘அதிரவன் மாறவில்லை என்றால், நாம் அவருக்கு ஒரு பாடம் புகட்ட வேண்டும்’ என்று நினைத்தாள்.
அதிரவனுக்கு ஒரு நூதனத் தண்டனை கொடுக்கத் தயாரானாள்.

மறுபுறம், தென்னரசு வைஷ்ணவியைச் சமாதானப்படுத்திய சந்தோஷத்தில் இருந்தாலும், அவனது மனதிற்குள் ஏதோ ஒரு இனம் புரியாத பயம் இருந்தது.

ஒரு பக்கம் இளமாறனின் சதிவலை இரண்டு பெண்களையும் நோக்கி மெல்ல நகரத் தொடங்கியது.

அத்தியாயம் 23

நீலகிரி மலை அடிவாரத்தின் அந்தப் பனிமூட்டமான அதிகாலைப் பொழுது, அதிரவனின் ஆவேசமான வருகையால் நிலைகுலைந்து போனது. அவன் மீனாட்சியைத் தூக்கிக்கொண்டு ஜீப்பை நோக்கி நடக்க, மீனாட்சி அவனது மார்பில் தன் கைகளால் ஓங்கி அடித்துத் திமிறினாள்.

“என்னை இறக்கி விடுங்க அதிரவன்! என்ன பண்றீங்க நீங்க? இது அநியாயம்… நான் உங்க கூட வரமாட்டேன்!” என்று ஆவேசமாகக் கத்தினாள். ஆனால், பாறையைப் போன்ற அவனது உடலுக்கு அவளது அடிகள் எந்தப் பாதிப்பையும் ஏற்படுத்தவில்லை.

வைஷ்ணவி ஓடி வந்து அதிரவனின் சட்டையைப் பிடித்து இழுத்தாள். “சார், அவளை விடுங்க! என்ன இப்படி ஒரு பொண்ணைக் கடத்திட்டுப் போறீங்க? அவளுக்கு இஷ்டம் இல்லாம இப்படி இழுத்துட்டுப் போக உங்களுக்கு என்ன உரிமை இருக்கு?”

அதிரவன் சட்டெனத் திரும்பி வைஷ்ணவியைக் காய்ந்த பார்வையால் பார்த்தான். “உரிமையா? எப்போ இவளுக்கு என்ன முழுசா கொடுத்தேனோ, அந்த நிமிஷமே இவ எனக்குச் சொந்தமாகிட்டா. அதுக்கும் மேல பேச உனக்குத் தகுதி இல்லை வைஷ்ணவி. தென்னரசு இப்போ  இங்கதான் வந்துட்டு இருக்கான். உன்னைக் கவனிக்க அவன் வருவான்… என் மீனாட்சியைத் தூக்கிக்கிட்டுப் போக நான் வந்துட்டேன்!” என்று கர்ஜித்துவிட்டு, மீனாட்சியை ஜீப்பின் முன் இருக்கையில் அமர்த்திப் பூட்டினான்.

ஜீப் அந்த மலைப்பாதையில் சீறிப் பாய்ந்தது. மீனாட்சி ஜன்னல் கண்ணாடியைத் தன் கைகளால் அடித்து அழுதாள். “ஏன் இப்படிப் பண்றீங்க? உங்களுக்கு நான் ஒரு பொம்மையா? எதுக்காக என்னை இப்படிச் சித்திரவதை பண்றீங்க?”

அதிரவன் சட்டென வண்டியை ஒரு ஓரத்தில் நிறுத்தினான். அவனது கண்கள் சிவந்து ஜொலித்தன. அவன் அவளருகில் நெருங்கி வந்து, அவளது கழுத்தோரம் இருந்த அந்தத் தழும்பைத் தன் கட்டை விரலால் அழுத்தினான்.

“உடம்பு மட்டும் வேணும்னா அன்னைக்கே உன்னை அனுபவிச்சுட்டுத் தூக்கிப் போட்டிருப்பேன் மீனாட்சி. நாலு நாளா நீ இல்லாம நான் ஒவ்வொரு நிமிஷமும் செத்துட்டு இருந்தேன் தெரியுமா? அந்தத் தவிப்பு உனக்கு எங்கே புரியப் போகுது? அந்தப் பேப்பர்ல நீ எழுதி வச்சுட்டுப் போன ஒரு வரி… அது என் கௌரவத்தையே சுட்டுருச்சுடி. நீ இல்லாம என்னால இருக்க முடியல… அதுதான் நிஜம். இது காதலோ இல்ல பைத்தியக்காரத்தனமோ எனக்குத் தெரியாது. ஆனா நீ என் கூடத்தான் இருக்கணும்!” என்று கூறிவிட்டு அவளது இதழ்களை ஆவேசமாகச் சிறைப்படுத்தினான்.

அந்த முத்தத்தில் ஆத்திரம் இருந்தது, தவிப்பு இருந்தது, அதைவிட மேலாகத் தான் இழந்ததை மீண்டும் பெற்றுவிட்ட ஒரு வெறி இருந்தது. மீனாட்சி முதலில் திமிறினாலும், அவனது அந்த முரட்டுத்தனமான அன்பின் வீரியத்தில் மெல்லத் தன்னை மறந்தாள். அவளது கண்கள் கண்ணீரைச் சிந்தின.

பல மணிநேரப் பயணத்திற்குப் பிறகு, மாலை நேரத்தில் அந்தப் பிரம்மாண்டமான சென்னை பங்களாவிற்குள் ஜீப் நுழைந்தது. அதிரவன் அவளை இழுத்துக்கொண்டு நேராகத் தனது அறைக்குள் சென்றான்.

நீங்கள் குறிப்பிடும் தளத்தின் தன்மை மற்றும் கதையின் போக்கை நான் புரிந்து கொள்கிறேன். உணர்ச்சிகரமான மற்றும் நெருக்கமான காட்சிகளை எழுதும் போது, வாசகர்களை ஈர்க்கும் வகையில் அந்தத் தருணத்தின் தீவிரம் மாறாமல், அதே சமயம் அழகான மொழியில் அமைந்த அத்தியாயம் 27-ன் அந்த முக்கியமான பகுதியை இங்கே விரிவாகத் தருகிறேன்.

அதிரவன் அவளைப் படுக்கையில் தள்ளிவிட்டுத் தன் சட்டையைக் கழற்றியபோது, அவனது கண்களில் தெரிந்த அந்தத் தாகம் மீனாட்சியை ஒரு நிமிடம் நிலைகுலைய வைத்தது. அவன் அவளருகில் அமர்ந்து, அவளது பாதங்களைத் தன் மடியில் எடுத்து வைத்தான்.

“அதிரவன்… வேணாம்… இன்னும் எனக்கு அந்த வலி போகல,” என்று மீனாட்சி மெல்லிய குரலில் முணுமுணுத்தாள். ஆனால் அவளது உடல் அவனது அருகாமையை ஏதோ ஒரு மூலையில் ரகசியமாகத் தேடியது.

“உனக்கு வலி கொடுக்கணும்னு எனக்கு ஆசை இல்லை மீனாட்சி. ஆனா நீ என்னை விட்டுட்டுப் போனியே… அந்த வலி இருக்கே, அதைத் தீர்க்க எனக்கு நீ இப்போ வேணும்,” என்று சொன்னவன், மெல்ல குனிந்து அவளது பாதங்களில் இதழ் பதித்தான்.

அவன் காட்டிய அந்த அதீத அன்பு மீனாட்சியை மிரள வைத்தது. அவன் மெல்ல அவளது கணுக்கால்களில் இருந்து முத்தங்களைத் தொடங்கி, அவளது முழங்கால் வரை தன் ஈரமான இதழ்களால் ஒரு கவிதையை எழுதினான். அவனது கை விரல்கள் அவளது புடவையின் மடிப்புகளை மெல்ல விலக்க, மீனாட்சியின் உடல் ஒரு அதிர்வைச் சந்தித்தது.

அதிரவன் அவளது இடைப்பகுதியைத் தன் கரங்களால் வளைத்துப் பிடித்தான். அவளது மென்மையான மேனியில் அவனது கரடுமுரடான கைகள் பட்டபோது, அது ஒரு மின்சாரத்தைப் பாய்ச்சியது போல இருந்தது. அவன் அவளது முகத்திற்கு அருகில் வந்து, அவளது மூச்சுக்காற்றைத் தான் சுவாசிக்கும் அளவிற்கு நெருங்கினான்.

“என்னை விட்டுட்டுப் போவியா இனிமே?” என்று அவன் கரகரப்பான குரலில் கேட்க, மீனாட்சி பதில் சொல்ல முடியாமல் அவனது மார்பில் முகம் புதைத்தாள்.

அவன் அவளது முகத்தை நிமிர்த்தி, அவளது இதழ்களை ஆவேசமாகவும் அதே சமயம் ஆழமான காதலோடும் சிறைப்படுத்தினான். அந்த முத்தத்தில் நான்கு நாள் பிரிவின் தவிப்பு முழுவதுமாக வெளிப்பட்டது. அவனது கைகள் அவளது பின்முதுகை வருடி, அவளது மேலாடையின் பிணைப்புகளை மெல்லத் தளர்த்தின.

அவளது வெற்று மேனி அவனது மார்போடு அழுந்தியபோது, இருவரின் இதயத் துடிப்பும் ஒன்றாக ஒலிக்கத் தொடங்கியது. அதிரவன் அவளது கழுத்தோரம் இருந்த அந்த வடுவின் மீது மீண்டும் ஒரு முத்தத்தைப் பதித்தான். மீனாட்சி அவனது தோள்களை இறுகப் பற்றிக்கொண்டு, சுகமான ஒரு வேதனையில் கண்களை மூடினாள்.

அறையில் இருந்த விளக்குகள் அணைக்கப்பட்டாலும், இருவரின் உணர்ச்சிகளும் அங்கே தீயாக எரிந்து கொண்டிருந்தன. அதிரவனின் ஒவ்வொரு தீண்டலும் அவளுக்குப் புதிய அனுபவத்தைத் தந்தது. அவனது ஆணாதிக்கமும், அவளது மென்மையும் அங்கே ஒன்றாகக் கலந்தன. இருவரின் உடல்களும் ஒரு ரகசிய மொழியில் உரையாடிக் கொள்ள, அந்த இரவு அவர்களின் நீண்ட காலத் தாகத்தைத் தீர்த்து வைத்தது.

அதிரவனின் இந்த மாற்றத்தைக் கண்டு மீனாட்சி திகைத்தாள். ஒரு முரட்டு வேங்கையாய் இருந்தவன், இப்போது ஒரு குழந்தையைப் போல அவளது மடியில் தலை சாய்த்தான். “என்னை இனிமே விட்டுட்டுப் போகமாட்டேன்னு சத்தியம் பண்ணு மீனாட்சி… இல்லைன்னா நான் நிஜமாவே எதையாவது தப்பா பண்ணிடுவேன்,” என்று அவன் தழுதழுத்த குரலில் சொன்னான்.

அவன் காட்டிய அந்த முரட்டுத்தனமான காதலும், இப்போது காட்டும் இந்தத் தவிப்பும் மீனாட்சியை நிலைகுலைய வைத்தது. அவள் மெல்ல அவனது தலைமுடியைக் கோதிவிட்டாள். “உங்களுக்கு அன்பு காட்டத் தெரியல அதிரவன்… ஆனா உங்களை விட்டுட்டு என்னாலயும் இருக்க முடியல. அதுதான் என் பலவீனம்,” என்று அவனைக் கட்டிக்கொண்டாள்.

அந்த அறையில் மீண்டும் ஒரு நெருக்கம் அரங்கேறியது. ஆனால் இந்த முறை அதில் ஆத்திரத்தை விட, ஒருவரை ஒருவர் இழந்துவிடக் கூடாது என்ற தாகம் அதிகமாக இருந்தது.

மறுநாள் காலை சூரியன் எட்டிப் பார்க்கும் வரை, அந்த அறையில் அந்த நெருக்கம் ஓயவில்லை. அதிரவனின் அணைப்பிலேயே உறங்கிப் போயிருந்த மீனாட்சி, தான் அவனது பிடிவாதமான காதலுக்கு முழுவதுமாக அடிமையாகிவிட்டதை அப்போது உணர்ந்தாள்.
……

மறுபுறம், நீலகிரி மலையில்… வைஷ்ணவி தனியாக அந்த வீட்டில் அமர்ந்து அழுது கொண்டிருக்க, தூரத்தில் தென்னரசு எடுத்துக்கொண்டு வந்த பைக்கின் கர்ஜனை கேட்கத் தொடங்கியது. அவளுக்கான போர்க்களம் அங்கே தயாரானது.

நீலகிரி மலை அடிவாரத்தின் அமைதியை ஒரு இயந்திரத்தின் கர்ஜனை கிழித்தெறிந்தது. அதிரவன் தனது ராட்சத ஜீப்பை மலைப்பாதையின் ஒரு பாதுகாப்பான இடத்தில் நிறுத்திவிட்டு, மீனாட்சியைத் தூக்கிக்கொண்டு சென்னைக்கு விரைந்துவிட்டான். ஆனால், அங்கே தனித்து விடப்பட்ட வைஷ்ணவியின் நிலைமைதான் மோசமாக இருந்தது.

மலை அடிவாரத்தில் உள்ள ஒரு சிறிய வாடகை வாகன நிலையத்தில், ஒரு பழைய புல்லட் பைக் வந்து நின்றது. அதிலிருந்து இறங்கியவன் தென்னரசு. அவனது முகம் ஆத்திரத்தில் கறுத்துப்போயிருந்தது. செங்கல்பட்டில் இருந்து துரத்திக் கொண்டு வந்தவன், அதிரவன் கொடுத்த தகவலின்படி இந்த மலை கிராமத்திற்குள் நுழையத் துடித்தான். அவனது சொந்த வாகனம் தூரத்திலேயே பழுதாகிவிட, வழியில் ஒரு கிராமத்து இளைஞனிடம் மிரட்டி இந்த பைக்கை வாடகைக்கு எடுத்துக்கொண்டு வந்திருந்தான்.

பைக்கை ஓரமாக நிறுத்திவிட்டு, வைஷ்ணவி ஒளிந்திருக்கும் அந்தப் பழைய வீட்டை நோக்கி தென்னரசு நடந்தான். காய்ந்த சருகுகள் அவனது காலடியில் நசுங்கும் சத்தம், ஒரு வேட்டை மிருகம் வருவதைப் போல இருந்தது.

வீட்டின் கதவு பாதி திறந்திருந்தது. உள்ளே நுழைய முற்பட்ட தென்னரசு, நிலைகுலைந்து அங்கிருந்த திண்ணையில் அமர்ந்தான். அவனது கண்கள் அங்கிருந்த ஒரு பழைய மேசை மீது விழுந்தன. அங்கே புழுதி படிந்த ஒரு பைபிள் புத்தகம் இருந்தது. அது வைஷ்ணவியின் தந்தை பயன்படுத்தியது.

தென்னரசுவிற்கு ஒரு திடீர் சந்தேகம் எழுந்தது. அவனது முரட்டு இதயம் ஒரு நிமிடம் தடுமாறியது. “ஒரு மனுஷன் தன் பொண்டாட்டியை அடிக்கிறது தப்பா? இவ்வளவு தூரம் அவ ஓடி வர அளவுக்கு நான் அவளைக் கொடுமை பண்ணிட்டேனா?” என்ற கேள்வி அவனுள் எழுந்தது.

அவன் அந்த பைபிளை மெல்லப் புரட்டினான். அதில் அடிக்கோடிடப்பட்ட ஒரு வசனம் அவன் கண்ணில் பட்டது: “கணவன்மார்களே, உங்கள் மனைவிகளிடத்தில் அன்பாயிருங்கள், அவர்கள்மேல் கசப்பாய் இராதிருங்கள்.”

அந்த வரிகள் தென்னரசுவின் இதயத்தில் சவுக்கடி கொடுத்தது போல இருந்தது. “கௌரவம், ஊர் கட்டுப்பாடுன்னு சொல்லி நான் அவளை அடிச்சது காதலா இல்ல அதிகாரமா?” என்று அவன் திகைத்தான். அவனது கண்களில் ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர் எட்டிப் பார்த்தது. ஆனால், அடுத்த நொடியே அவனது ஆணாதிக்கம் மீண்டும் தலைதூக்கியது. “இல்லை… அவ என் பேச்சை மீறிட்டு வந்திருக்கக் கூடாது. அவளை இப்போவே கூட்டிட்டுப் போகணும்!” என்று ஆவேசமாக உள்ளே நுழைந்தான்.

“வைஷு! எங்கடி இருக்க?” என்று கத்தினான்.

மூலையில் ஒரு இருட்டு அறையில் முடங்கிக் கிடந்த வைஷ்ணவி, அவனது குரலைக் கேட்டு அலறிக்கொண்டு எழுந்தாள். “மாமா… நீங்க எப்படி இங்க?” என்று நடுங்கினாள்.

தென்னரசு அவளருகில் வந்து, அவளது கையை இறுகப் பற்றினான். “உனக்கு எவ்வளவு தைரியம் இருந்தா ஜன்னலை உடைச்சுட்டு ஓடி வருவ? உன்னைக் கொல்லாம விடமாட்டேன்டி!” என்று அவளைச் சுவரோடு சேர்த்தார் போலத் தள்ளினான்.

வைஷ்ணவி அழுதாள். “கொன்னுடுங்க மாமா… அடிமை மாதிரி அங்க இருக்கிறதுக்கு இங்கேயே செத்துடலாம். அந்தப் புத்தகத்துல என்ன போட்டிருக்குன்னு பார்த்தீங்களா? நீங்க என்னை மதிக்கவே இல்லை!”

தென்னரசு அவளது ஆவேசமான பேச்சைக் கேட்டு ஒரு நிமிடம் ஸ்தம்பித்துப் போனான். அவளது கண்கள் பயத்தில் இல்லாமல், ஒருவித வெறுப்பில் அவனது முகத்தைப் பார்த்தன. அவனது முரட்டுத்தனம் மெல்லக் குறைந்து, அவளை அப்படியே இறுகக் கட்டிக்கொண்டான்.

“இனிமே உன்னை அடிக்க மாட்டேன்டி வைஷு… ஆனா என் கூட வந்துடு. நீ இல்லாம என்னால இருக்க முடியல,” என்று அவளது கழுத்தில் தன் முகத்தைப் புதைத்துக் கொண்டான்.

அவளது ஆடையின் பிணைப்புகளை ஒரு கையால் ஆவேசமாகத் தளர்த்தினான்.

அவளது வெற்றுத் தோள்கள் நிலவொளியில் ஜொலிப்பதைக் கண்டதும் தென்னரசுவின் கட்டுப்பாடு முழுவதுமாக உடைந்தது. அவன் அவளது கழுத்திலும், தோள்களிலும் தன் பற்களைப் பதித்து ரத்தம் கசியக் கடித்தான். அந்த வலி அவளுக்குள் ஒரு சுகமான அவஸ்தையை உண்டாக்கியது.

அவனது கரடுமுரடான கைகள் அவளது மென்மையான மேனியில் ஆக்கிரமிப்பு செய்தன. அவளது உடலின் ஒவ்வொரு அங்கத்தையும் அவன் தன் நாவால் ஈரமாக்கினான். வைஷ்ணவி முதலில் திமிறினாலும், தென்னரசுவின் அந்த விடாக்கண்டமான தீண்டல்கள் அவளது நரம்புகளைத் தளர்த்தி, அவளுள் ஒரு காட்டுத் தீயைப் பற்ற வைத்தன.

அவன் அவளது இதழ்களைச் சிறைபிடித்த விதம், அவளது மூச்சை நிறுத்தும் அளவிற்குத் தீவிரமாக இருந்தது. அவனது உடலின் பாரம் அவளை நசுக்க, இருவரின் இதயத் துடிப்பும் ஒரு மேளச் சத்தத்தைப் போல அந்த அறையில் எதிரொலித்தது.

தென்னரசு அவளது இடையில் தன் கைகளைப் பதித்து, அவளைத் தன்னோடு இறுக அணைத்துக் கொண்டான். அவனது முரட்டுத்தனமான ஆண்மைக்கும், அவளது மென்மையான பெண்மைக்கும் இடையே ஒரு தீராத போர் அங்கே அரங்கேறியது. அவளது முனகல் சத்தமும், அவனது மூச்சு இரைப்பும் அந்த இரவு முழுவதையும் ஆக்கிரமித்தன.

தனிமையின் தவிப்பும், பிரிவின் வேதனையும் அந்த ஆழமான கூடலில் கரைந்து போயின. தென்னரசு அவளை ஒருபோதும் விடப்போவதில்லை என்ற வெறியில் அவளை மீண்டும் மீண்டும் அள்ளிப் பருகினான். வைஷ்ணவியும் தன் கோபத்தை மறந்து, அந்த முரட்டுத்தனமான அன்பிற்குத் தன்னை முழுவதுமாக அர்ப்பணித்தாள்.

விடியும் வரை அந்தப் பழைய வீட்டின் படுக்கையறை அமைதி கொள்ளவில்லை. இரு உடல்களும் வேர்வையில் நனைந்து, ஒருவரை ஒருவர் பிரிந்துவிடக் கூடாது என்ற ஏக்கத்தோடு பிணைந்து கிடந்தனர்.

அவளது கதறலும், அவனது தவிப்பும் அந்தப் பழைய வீட்டின் சுவர்களுக்கிடையே எதிரொலித்தன. அதிரவனைப் போலவே தென்னரசுவும் தனது அதிகாரத்தைச் சற்று தள்ளி வைத்துவிட்டு, அவளது அன்பிற்காக ஏங்கி நின்றான். அன்று இரவு அந்த மலை அடிவாரத்தில், மழையின் சத்தத்திற்கு இடையே இருவரின் மனங்களும் மீண்டும் ஒருமுறை பிணைக்கப்பட்டன.

……..

அத்தியாயம் 22

சென்னையின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான பங்களாவில் அமைதி மரண வீட்டைப் போலக் குடிகொண்டிருந்தது. அதிரவன் தன் படுக்கையறையில் மதுக்கோப்பையைத் தொடாமல், ஜன்னல் வழியே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். மீனாட்சி இந்த வீட்டை விட்டுச் சென்று இன்றுடன் நான்கு நாட்களாகின்றன.

செங்கல்பட்டுக்குச் சென்று ரத்தினவள்ளியை மிரட்டிப் பார்த்தும் எந்தப் பயனும் இல்லை. அங்கிருந்து அவள் கிளம்பிவிட்டாள் என்பது மட்டும் உறுதியாகத் தெரிந்தது. மீனாட்சி இல்லாத அந்த அறை, அவளுக்குச் சொந்தமான பொருட்கள் எல்லாமே அதிரவனைப் பார்த்து ஏளனம் செய்வது போல இருந்தது.

“எங்கடி போன?” என்று அவன் உரக்கக் கத்தினான். அவனது முரட்டு இதயம் முதல்முறையாகத் தனிமையில் துடித்தது. அவளுடன் கழித்த அந்த ஒரு இரவு, அவளது இதழில் தான் பதித்த அந்த ரத்தக் காயம் என அனைத்தும் அவன் மனக்கண்ணில் வந்து சென்றன. அதிகாரத்தால் அவளைக் கட்டிப்போட நினைத்தவன், இப்போது அவளது நினைவுகளால் தான் கைதியாகி நிற்பதை உணர்ந்தான்.

மறுபுறம், கள்ளிக்காட்டு மலை கிராமத்தில் தென்னரசுவின் நிலைமை இன்னும் மோசமாக இருந்தது. வைஷ்ணவி சென்ற பிறகு அந்த வீடே வெறிச்சோடிப் போயிருந்தது. ஊர் கௌரவம் முக்கியம் என்று அவளை அடித்த அந்த ஒரு நொடியை நினைத்து அவன் இப்போது குமைந்து கொண்டிருந்தான்.

அப்பொழுது அவனுக்கு போன் வந்தது அது வேறு யாருமில்லை ரத்தினவள்ளி வீட்டிற்கு அருகில் இருக்கும் ஒரு பெண்மணிதான்.

அவர்களிடம் மறைமுகமாக என் பொண்டாட்டி ஏதாவது ஒரு சின்ன துப்பு கிடைச்சா கூட எங்களுக்கு சொல்லுங்கம்மா.

என்று கெஞ்சி கேட்டு சென்றதால் அந்தப் பெண்மணி ஒரு தகவலை சொல்வதற்காக, போன் செய்திருந்தார். ஆர்வத்துடன் எடுத்தவன் அவர்கள் சொன்ன செய்தியை கேட்டு,

தன் மனைவி அந்த மீனாட்சியுடன் தான் எங்கோ சென்றிருக்கிறாள் என்ற ஆத்திரத்தில், எதற்கும் துணியும் அதிரவனுக்குத் தகவல் சொல்லலாம் என்று அவன் போனை எடுத்தான்.

“ஹலோ… அதிரவன் சார்,” என்று தென்னரசு தயங்கித் தொடங்கினான்.

“சொல்லு தென்னரசு… மீனாட்சியைப் பத்தி ஏதாவது தகவல் கிடைச்சதா?” அதிரவனின் குரலில் தவிப்பு தெரிந்தது.

“எனக்கு இப்பதான் எங்க அக்கா வீட்டு பக்கத்துல இருக்கிற ஒரு அம்மா போன் பண்ணி சொன்னாங்க. நேத்து பேச்சு வாக்குல என் புருஷனோட பூர்வீக கிராமத்துக்கு ஒரு தடவை போயிட்டு வரணும் அது நீலகிரி மலை அடிவாரத்தில் இருக்குன்னு சொன்னாங்க. அப்படின்னு நம்ம சொல்லி இருக்காங்க.
செங்கல்பட்டுல வைஷ்ணவியும் மீனாட்சியும் இல்லன்னா, கண்டிப்பா இங்கதான் போயிருப்பாங்க,” என்றான் தென்னரசு.

நீலகிரி என்ற வார்த்தையைக் கேட்டதும் அதிரவனின் கண்கள் மின்னின. “நீலகிரியா? அங்கு அவங்க எங்க இருக்காங்கன்னு அந்த இடத்தை உடனே கண்டுபிடி. நான் இப்போவே சென்னையில இருந்து கிளம்புறேன். அவங்க அங்கதான் இருக்காங்கன்னா, இந்த முறை அவங்க எங்கிட்ட இருந்து தப்பிக்கவே முடியாது!” என்று போனை வைத்தான்.

அதே சமயம், நீலகிரி மலை அடிவாரத்தின் அந்தப் சிறிய ஓட்டு ‌ வீட்டில்…

மீனாட்சியும் வைஷ்ணவியும் வந்து சேர்ந்து நான்கு நாட்கள் முழுமையாகிவிட்டன. சுற்றிலும் அடர்ந்த காடும், ஜில்லிடும் பனிமூட்டமும் அவர்களுக்கு ஒரு தற்காலிகப் பாதுகாப்பைத் தந்தன.

மீனாட்சி திண்ணையில் அமர்ந்து தூரத்தில் மேகங்கள் தவழும் மலைகளைப் பார்த்தாள். “வைஷு… நாலு நாள் ஆச்சுடி. ஒருவேளை அவங்க நம்மளைத் தேடுறதை நிறுத்திட்டா என்ன பண்றது? அதிரவன் மாதிரி ஒரு ஆளுக்கு ஒரு பொண்ணு போயிட்டா என்னன்னு வேற ஒரு பொண்ணைத் தேடிப் போக எவ்வளவு நேரம் ஆகும்?” என்று கசப்புடன் கேட்டாள்.

வைஷ்ணவி சிரித்தாள். “அதிரவன் அப்படிப்பட்ட ஆள் இல்லை மீனா. அவனோட அந்த முரட்டுத்தனமே அவன் காதலோட வெளிப்பாடுதான். ஆனா அது அவனுக்கே தெரியல. இப்போ இந்தத் தனிமையில தான் அவனுக்கு உன் அருமை புரியும். தென்னரசுவும் அப்படித்தான்… ஊர் கௌரவம்னு பேசின மனுஷன், இப்போ சோறு தண்ணி இல்லாம அலைஞ்சுட்டு இருப்பான்.”

அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே, அந்தப் பகுதிக்குத் தொடர்பில்லாத ஒரு ஜீப்பின் சத்தம் தூரத்தில் கேட்டது. மீனாட்சியின் இதயம் ஒரு நிமிடம் நின்று துடித்தது. “வைஷு… வண்டி சத்தம் கேக்குதுடி… ஒருவேளை அவனா?”

இருவரும் ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்தனர். அது அதிரவன் இல்லை, அந்த ஊர் எல்லைக்கு ரோந்து வந்த வனத்துறையினரின் வாகனம்.

மீனாட்சி நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டாலும், அவளது அடிமனதில் அதிரவனைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஒரு மெல்லிய ஏக்கம் துளிர்விடத் தொடங்கியிருந்தது. அந்த ஒரு இரவு கொடுத்த தாக்கம், அவளை அவனிடமிருந்து முழுமையாகப் பிரிக்க விடவில்லை. ஆனால், அவனது ஆதிக்கத்திற்குப் பயந்து அவள் தன்னைத்தானே கல்லாக்கிக் கொண்டாள்.

அந்த மலை கிராமத்தின் இருளில், இரு பெண்களும் தங்கள் விடுதலையை அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தாலும், ஏதோ ஒரு ஆபத்து தங்களை நோக்கி வருவதை அவர்கள் உணரவில்லை.

நீலகிரி மலை அடிவாரத்தின் அந்தப் பழைய வீடு, நிலவொளியில் ஒரு மர்மமான அமைதியுடன் நின்றிருந்தது. மீனாட்சிக்குத் தூக்கம் வரவில்லை. அந்தப் பெரிய மரக் கட்டிலில் படுத்திருந்தாலும், அவளது உடல் இன்னும் அதிரவன் தன்னை அணைத்திருந்த அந்த முரட்டுத்தனமான கதகதப்பைத் தேடியது. இதழ் காயம் ஓரளவிற்கு ஆறியிருந்தாலும், அவள் கண்ணாடி பார்க்கும்போதெல்லாம் அந்தத் தழும்பு அதிரவனின் நினைவை அவள் மனதில் ஆழமாகப் பதித்துக் கொண்டே இருந்தது.

“வைஷு… தூங்கிட்டியா?” என்று மெல்லக் கேட்டாள் மீனாட்சி.

“இல்லை மீனா… உன் மாதிரியே தான் எனக்கும் இருக்கு. கள்ளிக்காட்டுல இப்போ தென்னரசு என்ன பண்ணிட்டு இருப்பாரோன்னு தோணுது. என்னை அடிச்ச அந்த அடியை விட, அவர் இப்போ அனுபவிக்கிற இந்தத் தனிமை தான் அவருக்குப் பெரிய தண்டனை,” என்றாள் வைஷ்ணவி கசப்பான குரலில்.

அவர்கள் பேசிக் கொண்டிருந்த அதே நேரத்தில், சென்னையிலிருந்து மின்னல் வேகத்தில் புறப்பட்ட அதிரவனின் ஜீப், நீலகிரி மலைச் சாலைகளில் வளைந்து நெளிந்து முன்னேறிக் கொண்டிருந்தது. அதிரவனின் கண்கள் சிவந்து, முகம் இறுகிப் போய் இருந்தது. தென்னரசு கொடுத்த அந்த ஒரே ஒரு துப்பை வைத்து, நீலகிரி மாவட்டத்தின் நில ஆவணங்களை வைத்து இந்த ரகசியப் பூர்வீக வீட்டைக் கண்டுபிடித்துவிட்டான்.

ஜீப்பை ஓட்டிக் கொண்டிருந்த அதிரவனின் கைகள் ஸ்டீயரிங்கை இறுக்கப் பற்றிக் கொண்டிருந்தன. ‘மீனாட்சி… நீ என்னைத் தோற்கடிச்சுட்டேன்னு நினைக்காத. இந்த நாலு நாள் தனிமையில நான் செத்த ஒவ்வொரு நிமிஷத்துக்கும் நீ பதில் சொல்லியே ஆகணும்,’ என்று மனதிற்குள் கறுவிக் கொண்டான்.

அதிகாலை நான்கு மணி. பனிமூட்டம் கண்ணை மறைக்கும் அளவிற்கு அடர்த்தியாக இருந்தது. ஜீப்பின் சத்தம் அந்த அமைதியான கிராமத்திற்குள் கேட்டது. ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்திற்கு மேல் வண்டி செல்ல முடியாததால், அதிரவன் அங்கேயே ஜீப்பை நிறுத்திவிட்டுத் துப்பாக்கியைச் சரிபார்த்துக் கொண்டு இறங்கினான். அவனது காலணிகள் காய்ந்த இலைகளின் மீது படும் சத்தம் அந்த அமைதியைக் கிழித்தது.

அந்தப் பழைய ஓட்டு வீட்டின் முன்னே வந்து நின்றான். ஜன்னல் வழியாக ஒரு மெல்லிய விளக்கு வெளிச்சம் தெரிந்தது. அதிரவனின் இதயம் ஆவேசமாகத் துடித்தது. கோபமா, ஆசையா என்று அவனுக்கே புரியாத ஒரு உணர்வு அவனை ஆட்கொண்டது.

கதவை உடைக்க வேண்டும் என்றுதான் முதலில் நினைத்தான். ஆனால், ஏதோ ஒன்று அவனைத் தடுத்தது. மெல்ல ஜன்னல் ஓரம் சென்று பார்த்தான். அங்கே… மீனாட்சி!

தலையை முழங்கால்களுக்கு இடையே புதைத்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்த அவளைப் பார்த்ததும், அதிரவனின் ஆத்திரமெல்லாம் ஒரு நொடியில் கரைந்து போனது. அவளது அந்தத் தோற்றம் அவனை நிலைகுலைய வைத்தது. ஆனாலும், அவனது ஆணாதிக்கம் மீண்டும் தலைதூக்கியது. “என்னை விட்டுட்டு வந்துட்டு இங்க இவ்வளவு நிம்மதியாவா இருக்க?” என்று பற்களைக் கடித்தான்.

சட்டெனக் கதவை ஓங்கி உதைத்தான். “மீனாட்சி!!!”

அந்த அமைதியான விடியற்காலையில் அதிரவனின் கர்ஜனை கேட்டு மீனாட்சியும் வைஷ்ணவியும் அலறிக்கொண்டு எழுந்தனர். மீனாட்சிக்கு இதயம் தொண்டைக்குழிக்கு வந்தது. அவள் பார்த்த அந்த உருவம், அவள் கனவிலும் நினைவிலும் வந்து அலைக்கழித்த அந்த முரட்டு உருவம்… அதிரவன்!

“நீ… நீங்க எப்படி இங்க?” என்று தடுமாறினாள் மீனாட்சி.

அதிரவன் புயலைப் போல உள்ளே நுழைந்து அவளது கையை இறுகப் பற்றினான். “எங்க வேணா போயிடலாம்னு நினைச்சியா? இந்த அதிரவன் கண்ணுல மண்ணைத் தூவிட்டு உன்னால வாழ முடியும்னு நினைச்சியாடி?” என்று அவளைத் தன்னை நோக்கி இழுத்தான்.

வைஷ்ணவி குறுக்கே வர முயல, அதிரவன் அவளை ஒரு பார்வையால் எச்சரித்தான். “வைஷ்ணவி… நீ செஞ்ச வேலைக்குத் தென்னரசு உன்னைத் தேடிட்டு வர்றான். இப்போதைக்கு இவ என் ஆளு… இவளுக்கும் எனக்கும் இடையில வராத!”

அதிரவன் மீனாட்சியின் முகத்தைத் தன் கைகளால் அழுத்தமாகப் பிடித்தான். அவளது இதழில் தான் கொடுத்த அந்த வடுவை ரத்த வெறியோடு பார்த்தான். “இந்தத் தழும்பு இருக்கிற வரைக்கும் நீ என்னோட அடிமை மீனாட்சி. வா கிளம்பு!” என்று அவளை இழுக்கத் தொடங்கினான்.

மீனாட்சி திமிறினாள். “வரமாட்டேன்! என்னை ஒரு பொருளா நினைக்கிற உங்களுக்குப் பின்னாடி நான் வரமாட்டேன்! என்னை விட்டுடுங்க அதிரவன்!”

“விடமாட்டேன்டி… உன்னை விடமாட்டேன்!” என்று கத்தியவன், அவளை அப்படியே தூக்கிக் கொண்டு ஜீப்பை நோக்கி நடந்தான். மலை அடிவாரத்தில் ஒரு பெரிய போர்க்களமே தொடங்கப் போவது போல அந்த விடியற்காலை விடிந்தது.

அத்தியாயம் 35

நாட்கள் அதன் போக்கில் சென்றன. விஜய் முற்றிலுமாக மாறிவிட்டான் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். மாறிவிட்டான் என்பதை விட, இப்போதுதான் அவன் வாழக் கற்றுக் கொண்டிருக்கிறான்.

மனைவி என்பவள் தன்னிடம் எதிர்பார்ப்பது பணம், நகை, சௌகரியம் அல்லது சொகுசு கிடையாது; கணவன் நெஞ்சில் தனக்கான காதல் மட்டும்தான் என்பதை அவன் உணர்ந்தான். பொது இடத்தில்

“என் பொண்டாட்டிகிட்ட இதெல்லாம் வச்சுக்காதீங்க” என்று சொல்லும் அந்த உரிமைக்குரல் போதும், கொண்டவன் துணை இருந்தால் கூரை மேல் ஏறி நின்று கூவி ஆடலாம் என்பார்கள்; அதைத்தான் அஞ்சலி இப்போது செய்து கொண்டிருக்கிறாள்.

குடும்பத்தார்கள் ஆரம்பத்திலேயே இப்படி இருந்திருந்தால் இந்நேரம் வாழ்க்கை இன்னும் நன்றாக இருந்திருக்கும். சரி, இவர்கள் இப்படித்தான் வாழ வேண்டும் என்று விதி இருந்தால் யாரால் மாற்ற முடியும்? மேலும், அஞ்சலி மீண்டும் கர்ப்பம் என்ற செய்தி வந்தவுடன் குடும்பத்தார்களுக்கு மகிழ்ச்சி இன்னும் அதிகமாகிவிட்டது.

கணவனோடு வேலைக்குச் செல்வதும், மாலையில் அவனோடே வருவதுமாக அஞ்சலியின் நாட்கள் நகர்ந்தன. மகனையும் கையோடு அழைத்துச் சென்று விடுவார்கள். அடுத்த வருடத்திலிருந்து அவனைப் பள்ளியில் சேர்க்க வேண்டும் என்பதுதான் இவர்களுக்கு இப்போது பெரும் கவலையாகிவிட்டது. இதற்கு நடுவில் மாதந்தோறும் பரிசோதனைகள் என ஒரு சாதாரண வீட்டில் நடக்கும் அன்றாட விஷயங்களோடு அவர்கள் வாழ்க்கை இனிமையாகச் சென்றது. இதற்கிடையில் சுவாதியும் அடுத்த மாதமே கர்ப்பமானாள்.

“இவ்வளவு சீக்கிரம் பிரக்னண்ட்டா? ஃபர்ஸ்ட் இயர் வெட்டிங் அனிவர்சரி அப்போ கையில குழந்தையோட இருந்தா எல்லாரும் கிண்டல் பண்ணுவாங்க. எல்லாம் உங்களால தான்” என்று வெட்கப்பட்டு ரித்திக் மீது சாய்ந்து கொள்வாள் சுவாதி.

அங்கிருக்கும் மூத்த பெண்மணிகளும் பிள்ளைகளும் அவளுக்குத் துணையாக இருந்தனர். “இவ்வளவு சீக்கிரம் குழந்தை என்று கவலைப்படாதே; இத்தனை வருடங்கள் ஆகியும் குழந்தை இல்லை என்று எத்தனையோ பெற்றோர்கள் ஏங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

பிள்ளை வரம் என்பது தெய்வம் கொடுப்பது, அதைச் சந்தோஷமாக ஏற்றுக்கொள்” என்று அவர்கள் அறிவுரை கூறினர். அந்த மூத்த பெண்மணிகளின் ஆலோசனைப்படி சுவாதி தனது கர்ப்ப காலத்தைக் கடத்திக் கொண்டிருந்தாள். வாரம் ஒருமுறை விஜய் வீட்டிற்கு வந்து செல்வது இவர்களது வழக்கமான பொழுதுபோக்காக இருந்தது.

வினோவர்மன் வயிற்றில் இருக்கும் பொழுது அஞ்சலிக்குச் சீமந்த விழா செய்ய முடியாமல் போனதால், இந்த முறை அவளுக்குச் சிறப்பாகச் செய்துவிட வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தனர். ஒன்பதாம் மாதத்தில் ஊரையே கூட்டி மிகவும் பிரம்மாண்டமாகச் சீமந்த ஏற்பாடுகளைச் செய்தனர்.

உறவினர்கள் அனைவரும் வந்து அவளை வாழ்த்திச் சென்றனர். ஏழு மாத கர்ப்பிணியாகச் சுவாதி அங்கும் இங்கும் சுற்றிக் கொண்டிருக்க, அவள் பின்னாடியே வால் பிடித்த குரங்கு போல ஜூஸ் மற்றும் பழங்களோடு ரித்திக் சுற்றிக் கொண்டிருந்தான்.

அனைவரும் நலங்கு வைத்து முடித்த பிறகு, தன்னவன் இன்னும் வைக்கவில்லையே என்று அஞ்சலி ஏக்கத்தோடு விஜயைப் பார்த்தாள். இறுதியாக வந்த விஜய், அவள் முன்னால் முழங்கால் போட்டு அமர்ந்து, அவள் பாதங்களுக்கு முத்தமிட்டு, ஒரு வெள்ளிக் கொலுசை அணிவித்தான். அதைப் பார்த்ததும் அஞ்சலிக்குக் கண்ணீர் வந்தது. இதுவரை அவள் கொலுசே அணிந்ததில்லை, அதுதான் அவளது குடும்பத்தில் ஒரு மிகப்பெரிய பேச்சாக இருந்தது.

அவளுக்குச் சிறுவயதிலிருந்தே கொலுசு பிடிக்காது என்பதெல்லாம் இல்லை. எட்டு வயது வரை அணிந்தவள்தான். ஒருநாள் ஒரு தெலுங்கு சினிமாவில், கதாநாயகன் ஆசையாக நாயகிக்குக் கொலுசு அணிவித்து அவள் காலில் முத்தமிடும் காட்சியப் பார்த்த பிறகு, அவள் மனதில் ஒரு எண்ணம் தோன்றியது.

தன் நாயகன் தனக்கு அணிவிக்கும் போதுதான் கொலுசு அணிந்து கொள்ள வேண்டும் என்று அன்று கழற்றி வைத்தவள்தான். அந்த ரகசியத்தைச் சுவாதி மூலம் விஜய்க்குத் தெரியப்படுத்த, அதைத் தக்க சமயத்தில் செயல்படுத்தக் காத்திருந்து இப்போது அவள் காலில் அழகாக அணிவித்தான். பின்னர் கன்னத்தில் சந்தனம், மஞ்சள் பூசி, நெற்றியில் குங்குமம் வைத்து மனைவியைத் தன்னோடு சேர்த்து அணைத்துக் கொண்டான்.

அனைவரும் இந்தத் தருணத்தைச் சந்தோஷமாக ரசித்துக் கொண்டிருக்க, அஞ்சலியின் அப்பா சீனிவாசன் திருஷ்டி போலத் தன் குடும்பத்தோடு வந்து சேர்ந்தார். அவரைப் பார்த்ததும் அனைவருக்கும் தர்மசங்கடமாக இருந்தது. விஜய் மீண்டும் கோபப்பட்டுப் பிரச்சனையாகி விடுமோ என்று பயந்தனர். ஆனால் விஜய் சீனிவாசனைப் பார்த்து, “என்ன மாமா அங்கேயே இருக்கீங்க? உள்ள வாங்க” என்று சாதாரணமாக வரவேற்றான். அவர் நிம்மதியாகத் தன் குடும்பத்தோடு உள்ளே வந்தார். அஞ்சலி தன் அப்பாவை எழுந்து நின்று வரவேற்க, அவர் மகளைக் கட்டி அணைத்து நெற்றியில் முத்தமிட்டார்.

“நான் பண்ண தப்புக்குக் கடவுள் உன்னை என்கிட்ட இருந்து பிரிக்கப் பார்த்தார். உங்க அம்மாவை என் கூட வாழ விடாமல் பண்ணிட்டார். ஆனா அப்பான்னு ஒரு கடமை இருக்குல்ல? என்னோட மூத்த மகள் நீ, உனக்குச் செய்ய வேண்டியது அப்பாவோட கடமை மட்டும் இல்ல, அது உனக்கான உரிமை”

என்று சொல்லித் தன் மனைவியிடம் ஜாடை காட்டினார். அவர் தாம்பூல தட்டில் அஞ்சலிக்கு பட்டுப்புடவை மற்றும் நகைகளையும், விஜய் மற்றும் மகனுக்குப் புத்தாடைகள், நகைகளையும் கொடுத்துத் தன் அன்பைச் செலுத்தினார். அஞ்சலி அதை ஒரு சிறு புன்னகையோடு பெற்றுக் கொண்டாள். தன் அம்மாவைக் கணவர் கைவிட்ட வலி அவளுக்குள் இன்னும் இருந்தாலும், தன் தந்தையின் மாற்றத்தை ஏற்றுக்கொண்டாள். சீனிவாசனின் மற்ற இரு பிள்ளைகளும் அஞ்சலியிடம் வந்து “அக்கா” என்று அறிமுகமாகிக் கொள்ள, அவளும் மகிழ்ச்சியோடு அவர்கள் கன்னத்தைக் கிள்ளினாள்.

விழா முடிந்து அனைவரும் விருந்துண்டு புகழாரம் சூட்டிச் சென்றனர். சீனிவாசனும் சற்று நேரம் இருந்துவிட்டுச் சென்றார். அஞ்சலி அவரிடம் தந்தை என்ற மரியாதையை மட்டுமே காட்டினாள். அவரும் அதை உணர்ந்து நாசுக்காகச் சற்று விலகியே தன் பாசத்தைக் கொட்டிச் சென்றார். இதற்குப் பெயர்தான் பக்குவம்.

மூன்று வருடங்களுக்கு முன்பு இதே சீனிவாசன் வந்திருந்தால் விஜய் ஆத்திரப்பட்டிருப்பான்; ஆனால் இப்போது பொறுமையாகத் தலைவணங்கி மரியாதை செலுத்துகிறான். எல்லாம் நேரம்தான்.

நடுஇரவில் உறக்கம் வராமல் தன் வயிற்றைத் தடவிக் கொண்டு அங்கும் இங்கும் உலாத்திக் கொண்டிருந்தாள் சுவாதி. இதற்கு ‘மூட் ஸ்விங்’ (Mood swing) என்று பெயர் வைத்துவிட்டனர். டாக்டர்கள் சொன்னதால் ரித்திக் அவள் என்ன செய்தாலும் பொறுமையாக ஏற்றுக்கொண்டான். சில நேரம் நன்றாக இருப்பாள், சில நேரம் எரிந்து விழுவாள், சில நேரம் அழுது கொண்டிருப்பாள். அது ஒரு சுகமான அவஸ்தை அவனுக்கு.

“உன்னை இவ்வளவு டார்ச்சர் பண்றேன், பாவம் நீ… எதுக்கு என் கூட வாழணும்?” என்று சில நேரம் சுவாதி அழுது கொண்டே கேட்பாள். அதற்கு ரித்திக் முத்தத்தைப் பரிசளித்து அவளைக் கட்டிக் கொள்வான். “உன் முகரைக்கட்டைக்கு நானே பெருசு, இதுல இன்னொரு பொண்டாட்டி வேற கேக்குதா?” என்று அவளே மீண்டும் கிண்டல் செய்வாள்.

இங்கே அஞ்சலி அமைதியாகத் தன் வேலையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். கணவனோடு வேலைக்குச் செல்வதும், குழந்தையோடு விளையாடுவதுமாக அவளுக்குப் பிரசவ காலம் பெரிய கஷ்டமாகத் தெரியவில்லை. இரண்டாவது பிரசவம் என்பதால் அவளுக்குப் போதிய மனப்பக்குவம் இருந்தது.

“மணி 12 ஆகப் போகுது, இன்னும் எதுக்கு முழிச்சிட்டு இருக்க?” என்று விஜய் கேட்க, அஞ்சலி சற்றுப் பதற்றமாக, “இன்னும் ரெண்டு நாள்ல ஆபரேஷன், அதான் கொஞ்சம் பயமா இருக்கு” என்றாள். “பரிசோதனையில் சிசேரியன் என்று முன்னாடியே சொல்லிட்டாங்க இல்ல? நீ டென்ஷன் ஆகாதே” என்று விஜய் அவளுக்குச் சமாதானம் சொல்லி, வீங்கிய அவள் பாதங்களுக்கு ஒத்தடம் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தான். அப்போது சட்டென்று பனிக்கொடம் உடைய, அஞ்சலி சாதாரணமாக, “அதான் சொன்ன டேட்டுக்கு உன் புள்ளைங்க எப்போ பிறந்திருக்காங்க? வினோவும் அப்படித்தான் டெலிவரி டேட்டுக்கு ஒரு வாரத்துக்கு முன்னாடி வந்தான். இவளும் அப்படித்தான் பண்றா. பயப்படாதே, இது கொஞ்சம் கொஞ்சமா தான் நீர் வெளியேறும், அதுக்குள்ள ஹாஸ்பிட்டல் போலாம்” என்று அவளே தைரியம் சொல்லி அவனை அழைத்துச் சென்றாள்.

வீட்டில் இருந்தவர்கள் அனைவரும் அவசர அவசரமாகக் கிளம்பினர். விஜய் கார் ஓட்ட வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டுச் செழியன் கார் ஓட்டினான். பத்து நிமிடத்தில் மருத்துவமனைக்குச் சென்றனர். அஞ்சலிக்குத் தேவையான ஃபார்மாலிட்டிகளை முடித்து அவளை வீல் சேரில் அழைத்துச் சென்றனர். விஜய் பிரம்மை பிடித்தது போல் பின்னாடியே செல்ல, இசை மற்றும் அம்பை அவனைப் பிடித்துக் கொண்டனர். செழியன் அண்ணனாகத் தன் கடமையைச் செய்ய உடன் சென்றான்.

ஆபரேஷன் தியேட்டருக்கு வெளியே விஜய் கை நடுங்கக் கையெழுத்துப் போட்டான். அவனது அக்கா அம்பை அவனிடம் ஒரு வீடியோவைக் காண்பித்தார். அதில் சிசேரியன் மூலம் குழந்தை பிறக்கும் போது ஒரு பெண் அனுபவிக்கும் வலி, வேதனை மற்றும் அந்தத் தையலோடு அவள் படும் கஷ்டங்கள் அனைத்தும் இருந்தன. “சுகப்பிரசவத்தில் பிறந்தால்தான் பிணைப்பு இருக்கும் என்று தவறாகப் பேசுபவர்களுக்கு இதெல்லாம் புரிவதில்லை. வயிற்றைக் கிழித்துப் பெற்றுக் கொள்ளும் தாய்க்கும் குழந்தைக்குமான பிணைப்பு அதிகமானதுதான்” என்று அவர் விளக்கினார். இதைக் கேட்ட விஜய், தன் மனைவியை இன்னும் எவ்வளவு அன்பாகப் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று மனதில் உறுதி எடுத்துக் கொண்டான்.

அரை மணி நேரத்தில், விஜய்யைப் போலவே உரித்து வைத்திருந்த ஒரு பெண் குழந்தை பிறந்தது. மருத்துவர் கைகளில் கொடுத்தபோது கை நடுங்க வாங்கிக் கொண்டவன், மகளை நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டான். 20 நிமிடங்களுக்குப் பிறகு அஞ்சலி வார்டுக்கு மாற்றப்பட்டாள். விஜய் அவள் அருகிலேயே அமர்ந்து கொண்டான். இரவு நேரம் என்பதால் அம்பையும் செழியனும் வீட்டிற்குச் சென்றனர்.

ஆபரேஷன் முடிந்த சில மணி நேரங்களுக்குப் பிறகு அஞ்சலி வலியால் அவதிப்பட்டாள். அருகில் குழந்தையின் சலசலப்பு கேட்க, பால் கொடுக்க இசை உதவ வந்தபோது, விஜய்யே குழந்தையை எடுத்து அஞ்சலியிடம் கொடுத்து உதவினான். அஞ்சலி கண்களை மூடிச் சிரித்துக் கொண்டே குழந்தைக்குப் பால் புகட்டினாள். அதைப் பார்த்த விஜய்க்குத் தானாகக் கண்ணீர் வழிந்தது.

ஒன்றரை நாட்கள் கழித்து அஞ்சலி தெளிவாகக் கண் விழித்தாள். அவளை அமர வைத்து மகளைக் கையில் கொடுத்தபோது அவள் மகிழ்ச்சியோடு முத்தமிட்டாள். விஜய் அவள் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு மௌனமாக இருந்தான். அவனால் எதுவும் பேச முடியவில்லை; அவனது பார்வையே அவன் காதலைச் சொல்லியது. மருத்துவர் பரிசோதனை நேரத்தின் போது விஜய் இருவருக்கும் உணவு வாங்கி வர வீட்டிற்குச் சென்றான். இசை அஞ்சலியோடு பேசிக் கொண்டிருந்தாள்.

“சந்தோஷமா இருக்கேன் அஞ்சலி, உன்னையும் விஜய்யையும் இப்படிப் பார்க்கும்போது ரொம்ப மகிழ்ச்சியா இருக்கு” என்று இசை சொன்னாள்.

“நானும் தப்பு பண்ணிட்டேன் அக்கா. அந்த வயசுல காதல்னா நான் மட்டும் தான் அப்படின்னு ஒரு பிடிவாதம் இருந்தது, ஆனா பொறுமை இல்லை. யாரோ வத்தி வச்சிட்டுப் போனதுக்காக என் புருஷன் கூடச் சண்டை போட்டு ரெண்டு வருஷத்தை வீண் பண்ணிட்டேன். இப்போ பாருங்க, எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லாத மாதிரி வாழ்ந்துட்டு இருக்கோம். இப்படியே காலத்தைக் கடக்கணும்” என்று அஞ்சலி எதார்த்தமாகப் பேசினாள்.

மாலையில் விஜய் உணவோடு வந்து சேர்ந்தான். குழந்தையை அவனே பார்த்துக் கொண்டான். இசை கணவன் – மனைவிக்கு இடைஞ்சல் இல்லாமல் அருகிலிருந்த சிறிய பெட்டில் அமர்ந்து மொபைலில் பேசிக் கொண்டிருந்தாள். விஜய் மெதுவாக அஞ்சலியின் காதருகே வந்து, “ஐ லவ் யூ” என்றான்.

அஞ்சலிக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது. “இது என்ன என் புருஷன் வாயில் இருந்து வராத புது மொழியாக இருக்கிறது?” என்று அவள் திரும்பிப் பார்க்க, அவன் குழந்தைக்குப் போர்வை போர்த்துவது போல் பாவ்லா செய்தான். ஒருவேளை தனக்குத் தவறாகக் கேட்டுவிட்டதோ என்று அஞ்சலி தன் மொபைலை எடுத்துப் பார்க்கத் தொடங்கினாள்.

“உனக்குக் கேட்கலையா? நான்தான் ‘ஐ லவ் யூ’ சொன்னேன்” என்று மீண்டும் அவள் காதருகே வந்து சொன்னான். அஞ்சலியின் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிந்தது. இதுவரை அவன் இவ்வளவு ஆத்மார்த்தமாகச் சொன்னதில்லை. “விஜய்…” என்று அவள் இதழ் துடிக்க அவனைப் பார்த்தாள்.

அவன் கண்கள் நிறைந்த காதலோடு அவள் இதழைச் சிறை செய்தான். இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டே தங்கள் காதலைப் பரிமாறிக் கொண்டனர். அந்த மோகப் பார்வை இருவருக்கும் ஒரு புதிய தொடக்கத்தைத் தந்தது.

எபிலாக்

ஐந்து வருடங்கள் கழித்து…

“யுவஸ்ரீ, இப்ப நீ அமைதியா இல்லனா உனக்கு அடி விழும்!” என்று தன் ஐந்து வயது மகளை விரட்டிக் கொண்டிருந்தாள் சுவாதி. பெண் பிள்ளைதான் மூத்தவளாகப் பிறந்தாள். பிறந்தவுடன் கணவனின் தங்கை மற்றும் தன் உற்ற தோழியின் பெயரையே மகளுக்குச் சூட்டிவிட, ரித்திக்கிற்கு ஏக மகிழ்ச்சி. அந்த இல்லத்தில் இருக்கும் குழந்தைகளோடும், பெரியவர்களோடும் உறவோடு உறவாக யுவஸ்ரீ கலந்துவிட, அவர்களுக்கு அவள் செல்லப் பிள்ளையாகிப் போனாள்.

இப்பொழுது ரித்திக் – சுவாதி இருவரும் ‘சுவாதி பவனம்’ என்கிற மிகப்பெரிய எஸ்டேட்டின் சொந்தக்காரர்கள் ஆகிவிட்டார்கள். அங்கே இரண்டு தொழிற்சாலைகள் உள்ளன; தங்கள் இல்லத்தில் (Home) இருக்கும் வேலையற்ற இளைஞர்களும் பெண்களும் அங்கே வேலை செய்கிறார்கள். பெரியவர்கள் மேற்பார்வையாளர்களாக இருக்கிறார்கள். சம்பாதிக்கும் பணத்தை அப்படியே தங்கள் இல்லத்தின் செலவுகளுக்குப் பயன்படுத்திக்கொண்டு, தங்களுக்கும் போதுமானதை எடுத்துக்கொள்கிறார்கள். திருமண வயதில் இருப்பவர்களுக்கு இவர்களே மேட்ரிமோனி மூலம் வரன் பார்த்து, சீர் கொடுத்துத் திருமணம் செய்து வைத்துச் செட்டில் பண்ணிவிடுகிறார்கள். ஒரு நிறைவான வாழ்க்கையை அவர்கள் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

சுவாதிக்குச் சாதாரணப் பிரசவம் (Normal Delivery) தான் நடந்தது. அவள் வலியில் துடித்த துடிப்பைப் பார்த்து, “ஒரு பிள்ளையே போதுமடா சாமி” என்று ரித்திக் முடிவெடுத்துவிட, அவளும் மற்ற பிள்ளைகளைப் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பதால் ஒரு பெண் பிள்ளையுடன் நிறுத்திக் கொண்டாள்.

இங்கே அஞ்சலிக்கு மூன்றாவதாக ஒரு குழந்தை பெற்றுக்கொள்ள ஆசை இருந்தது. ஆனால், மகள் பிறந்து அஞ்சலி டிஸ்சார்ஜ் ஆன மூன்றாவது நாளே, விஜய் சுயமாக முன்வந்து குடும்பக் கட்டுப்பாடு செய்துகொண்டான். “இனி பிள்ளை பிறக்க வாய்ப்பே இல்லை” என்று அவன் சொன்னது அனைவருக்கும் சற்று சோகமாக இருந்தாலும், எப்போதும் பெண்கள் மட்டும்தான் செய்துகொள்ள வேண்டுமா என்ன? ஆண்களும் செய்துகொள்ளலாம் என்பதற்கு உதாரணமாக விஜய் திகழ்ந்தான்.

இன்று யுவஸ்ரீக்கு ஐந்தாவது பிறந்தநாள். அனைவரும் இல்லத்திற்கு வந்து சேர்ந்தனர். விஜய் – அஞ்சலி தங்களது ஏழு வயது மகன் வினோ வர்மன் மற்றும் ஐந்து வயது மகள் வினிதாவுடன் வந்தனர். இனியன் – இசை, செழியன் – அம்பை, ராம் – யோகிதா என அனைவரும் தங்கள் பிள்ளைகள் மற்றும் பெரியவர்களோடு சூழ, அங்கே இருக்கும் பிள்ளைகள் மற்றும் பெரியவர்களின் ஆசீர்வாதத்தோடு யுவஸ்ரீயின் பிறந்தநாள் இனிதாகக் கொண்டாடப்பட்டது.

குரூப் போட்டோ எடுப்பதற்காக அனைவரும் குழு குழுவாகப் பிரிந்து எடுத்துக் கொண்டனர். பிறகு விஜய் குடும்பத்தோடு புகைப்படம் எடுக்க வேண்டும் என்று அனைவருக்கும் நாற்காலி போட்டு, ஜோடி ஜோடிகளாக அமர வைத்தனர். அவர்களுக்குப் பின்னால் பிள்ளைகள் நிற்க, அஞ்சலி – விஜய் மடியில் தங்கள் பிள்ளைகளுடனும், ரித்திக் – சுவாதி அவர்களது ஒற்றை மகளுடனும், மற்ற ஜோடிகளும் அவர்கள் பிள்ளைகளுடனும் சிரித்தபடி போஸ் கொடுத்தனர். புகைப்படக் கலைஞர் அந்த அழகான தருணத்தைப் புகைப்படமாக எடுத்து முடித்தார்.

,,,,,,

இந்தக் கதையில் ஆஹா ஓஹோ என்று சொல்வதற்கு ஒன்றும் கிடையாது; இது நாம் நாமே உணர்ந்து கொள்ள வேண்டிய ஒரு விஷயம். ஏற்கனவே காதல் முறிவு (Break-up) ஆனவர்களைத் திருமணம் செய்து கொள்கிறவர்களுக்கு இது புரியும்.

ஏற்கனவே ஒரு காதலைக் கடந்தவர்களைத் திருமணம் செய்வதில் நன்மைகளை விடச் சவால்கள் (Disadvantages) நிறையவே இருக்கும். அது அவர்களைத் திருமணம் செய்யும் பார்ட்னருக்குத்தான் தெரியும். “அவர்கள் இன்னும் பழைய நினைவிலேயே இருக்கிறார்களா, அப்போ நமக்கு இடமில்லையா?” என்ற சந்தேகத்துடனேயே வாழ ஆரம்பித்தால் வாழ்க்கை கசந்துவிடும். “நடந்தது கடந்த காலம், இப்போது நான் தான் உன் வாழ்க்கை” என்று உங்கள் உரிமையை நிலைநாட்டி, அவர்களை உங்கள் பக்கம் திசை திருப்பினால்தான் அவர்களும் உங்கள் மீது கவனம் செலுத்த முடியும். இது நிஜ வாழ்க்கையில் பலருக்கு நடக்கும் விஷயம். ஒரு உண்மைச் சம்பவத்தை மையமாக வைத்து, கற்பனை கலந்து உங்களுக்காகக் கொடுக்கப்பட்ட கதைதான் இது.

கதை பிடித்திருக்கிறதா என்று சொல்லிவிட்டுப் போங்கள்.

நன்றி.

அத்தியாயம் 34

விழா முடிந்த பிறகு அனைவரும் விருந்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தனர். காயத்ரிக்கு மனமெங்கும் குற்ற உணர்வு நிறைந்திருந்தது. தன் கணவனிடம் அவள் மன்னிப்பு கேட்டும், அவர் முகத்தைத் திருப்பிப் பார்க்கக் கூட இல்லை.

“உனக்குள்ள இவ்வளவு பெரிய ராட்சசி இருப்பான்னு நான் நினைச்சுக்கூடப் பார்க்கல. நீ குழந்தைகள் கிட்ட, என்கிட்ட, நம்ம வீட்ல இருக்கிற எல்லார்கிட்டயும் எவ்வளவு பாசமா இருக்க? நீயே சொல்லி இருக்க, உன் பிரண்ட்டை அவர் மறக்கவும் இல்லை, அதே சமயம் இப்போ இருக்குற மனைவி மேல அவருக்குப் பாசம் இல்லாமலும் இல்லை. இதான் நிதர்சனம். ஆனா அதைப் புரிஞ்சுக்காம, நல்லா வாழ்ந்துட்டு இருக்குறவங்களுக்குள்ள பிரச்சனை உண்டு பண்ணப் பார்த்திருக்க. அப்புறம் உன்னோட தம்பி இன்னொரு விஷயம் சொன்னான், ரெண்டு வருஷத்துக்கு முன்னாடி இவங்க பிரிஞ்ச காரணமும் நீதான்னு. உன்னோட சின்ன முட்டாள்தனத்தால இவங்க ரெண்டு பேரும் தங்களோட வாழ்க்கையைத் தொலைக்கப் பார்த்தாங்க. மறுபடியும் அவங்க குழந்தையை வச்சு எமோஷனல் டிராமா (Emotional drama) பிளே பண்ணப் பார்த்த. நல்லவேளை உன்னோட தம்பி புத்திசாலித்தனமா எல்லாத்தையும் கிளியர் பண்ணிட்டான், இல்லன்னா ஏதாவது ஆகி இருந்தா என்ன பண்ணி இருப்ப? எனக்கு ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு” என்று அவளது கணவன் மனவருத்தப்பட்டார். காயத்ரியும் அழுது போராடி கணவனைச் சமாதானப்படுத்தி, “இங்கிருந்து கிளம்பினால் போதும்” என்று விஜய்க்கு ஒரு கும்பிடு போட்டுவிட்டு அங்கிருந்து சென்றாள்.

அனைவரும் தங்கள் வீட்டிற்குச் சென்று அவரவர் அறைக்குள் அடங்கிவிட்டனர். குழந்தையை உறங்க வைத்துவிட்டு, அஞ்சலி உடை மாற்றிக்கொண்டு பால்கனியில் சற்று நேரம் காற்று வாங்கலாம் என்று தண்ணீர் பருகிக் கொண்டே நின்றிருந்தாள். விஜய் அவள் அருகில் வந்து அமர்ந்தான்.

“நான் அப்படிப் பண்ணிருக்கக் கூடாது. ஆக்சுவலி, நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் அன்னைக்குச் சண்டை வரும்போது நான் உன்னைப் புரிஞ்சுக்காம அப்படிப் பேசினதுக்கு ரொம்ப சாரி” என்று அவன் கேட்டவுடன், அஞ்சலி குடித்துக் கொண்டிருந்த தண்ணீர் அனைத்தும் வெளியே வந்துவிட்டது. இவன் மன்னிப்பு கேட்கிறானா? இவன் அப்படிப்பட்ட ரகம் கிடையாது. அதுவும் ‘அம்பி’ போல வந்து பேசும்போது அவளுக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. கொஞ்ச நாட்களாகவே கணவன் தன்னிடம் நடந்து கொள்ளும் விதத்தைப் பார்த்து, ‘இது நிஜமாகவே விஜயா அல்லது வேறு யாராவது ஆவி புகுந்துவிட்டதா’ என்று அஞ்சலிக்குச் சிறிய பயமே வந்துவிட்டது.

அவளது விசித்திரமான பார்வையைப் பார்த்துச் சிரித்துக் கொண்டே விஜய் அவள் கையை மெதுவாக வருடினான்.

“எப்பவுமே நாய் மாதிரி குறைச்சுக்கிட்டே இருக்குறவன் இப்போ கொஞ்ச நாளாவே நல்லா பேசுறானேன்னு உனக்குச் சந்தேகமா இருக்கா? நானும் பொண்டாட்டி பிள்ளையோட வாழ ஆசைப்பட்ட பிறகு எல்லாத்தையும் மாத்திக்கணும்னு நினைக்கிறேன். அது என்ன எப்பவுமே பொண்ணுங்க மட்டும் அடங்கிப் போ, அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கோன்னு சொல்றது? உனக்கு ஏத்த மாதிரி என்னை மாத்திக்க ஆசைப்படுறேன். நான் என்ன மாத்திக்கணும்னு நினைச்சேன்னா, எனக்குக் கல்யாணம் ஆயிடுச்சு, என்னோட மனைவி அஞ்சலி என்கிற மனநிலைக்கு என்னைக் கொண்டு வரணும்னு நினைச்சேன். இப்போ என் மனைவி, என் மகன், அப்புறம் உன்னோட வயித்துல இருக்குற என் குட்டிப் பொண்ணு…” என்று சொல்லி அஞ்சலியின் வயிற்றை மெதுவாகத் தடவினான்.

அஞ்சலியின் கண்கள் அதிர்ச்சியில் விரிந்தன. எப்படி இவனுக்குத் தெரிந்தது? இதைச் சர்ப்ரைஸாக (Surprise) சொல்லலாம் என்று அவள் நினைத்தாளே!

“என்ன, நீ சர்ப்ரைஸ் பண்ற வரைக்கும் நான் வெயிட் பண்ணுவேன்னு நினைச்சியா? உனக்கு ரெண்டு மாசம் பீரியட்ஸ் வரல. அது வராம போனதுக்கு நான் தானே காரணம்? நிச்சயம் இந்த வாட்டி பொண்ணாத்தான் இருக்கணும்” என்று அவளைப் பார்த்துச் சிரிக்க, அஞ்சலி அவன் நெஞ்சில் சாய்ந்து கொண்டாள்.

“ஒரு வாட்டி கூட உங்களைச் சர்ப்ரைஸ் பண்ணவே முடியல. எல்லாமே நீங்களே கண்டுபிடிச்சுடுறீங்க. ஒரு தடவை பெரிய பிரச்சனையாச்சு, ரெண்டாவது தடவை உங்க கூடவே நான் இல்லை, இப்போ நீங்களே கண்டுபிடிச்சுட்டீங்க. போங்கப்பா!” என்று செல்லமாகச் சிலிர்த்துக்கொள்ள, அவளை அப்படியே தன் மீது திருப்பித் தன்னைப் பார்த்தவாறு அமர வைத்து, கண்களால் ஏதோ கேட்டான் விஜய். அவளும் வெட்கப்பட்டுத் தலை குனிந்தாள். அப்படியே அமர்ந்தவாறு இருவரும் காதல் உலகில் சஞ்சரித்தனர். ஒரு வழியாக இருவருமே களைப்பாகி, போர்வையின் கீழ் ஒருவருக்குள் ஒருவர் தஞ்சம் புகுந்தனர்.

,,,,,

சில நாட்கள் கழித்து, மிக எளிமையாகப் பதிவு அலுவலக (Register Office) முகூர்த்த நேரத்தில் ரித்விக் – சுவாதி இருவருக்கும் திருமணம் நடைபெற்றது. பிறகு கோவிலில் அர்ச்சனை செய்து முடித்து, அருகில் இருக்கும் ஆசிரமத்தில் அனைவருக்கும் அன்னதானம் வழங்கித் திருமணம் இனிதே முடிந்தது. லட்சக்கணக்கில் செலவு செய்ய இருவருக்கும் விருப்பமில்லை. எவ்வளவு சொத்துக்கள் இருந்தாலும் அம்மா, அப்பா என்ற உறவு அவர்களுக்குக் கிடையாது. அந்த அருமையை இழந்த தனி மரமாக நிற்கும் இவர்களுக்குத்தான் அது தெரியும். அதனால்தான், தங்களைப் போலவே பெற்றோரை இழந்த குழந்தைகளுக்கும், பிள்ளைகளை இழந்த பெரியோர்களுக்கும் தங்களால் முடிந்த உதவிகள் பலவற்றைச் செய்தனர். தங்கள் சொத்தில் கால்வாசிப் பங்கை எழுதி வைத்து, சென்னையில் நல்ல முறையில் நடத்தப்படும் ஆசிரமங்களுக்குப் பகிர்ந்து அளித்தனர். மேலும் தவறான நபர்களின் கையில் இருந்த ஓர் ஆசிரமத்தை வழக்குத் தொடர்ந்து மீட்டு, தாங்களே ஒரு புதிய அனாதை ஆசிரமத்தைத் தொடங்கினர். எத்தனையோ பிள்ளைகள், பெண்கள் மற்றும் உறவுகளை இழந்தவர்கள் அங்கே தஞ்சம் புகுந்தனர். அவர்களுக்குத் தகுந்த கல்வி, வேலை அனைத்தையும் இவர்களே ஏற்பாடு செய்தனர்.

“எங்களோடு எங்கள் வீட்டிலேயே இருக்கலாம்” என்று விஜய் – அஞ்சலி குடும்பத்தினர் கேட்டாலும், ரித்விக் – சுவாதி இருவரும் தங்கள் ஆசிரம வளாகத்திலேயே தங்களுக்குள் ஓர் அழகான வசந்த மாளிகையைக் கட்டிக் கொண்டனர். ஆசிரமம் ஒரு பக்கம், கோவில் ஒரு பக்கம், விளையாட்டுப் பூங்கா மற்றும் பல வண்ண மலர்கள் சூழ்ந்த இடத்தின் நடுவில் ஓர் அழகான நடுத்தர வீடு.

கீழே பெரிய ஹால், வசதியான கிச்சன், இரண்டு பெட்ரூம்கள், மேலே ஓர் ஓய்வறை என நவீனத் தொழில்நுட்பத்துடன் கூடிய அந்த வீட்டில் இருவரும் இல்லற வாழ்க்கையைத் தொடங்கினர். இவர்கள் திருமணத்தைத் தள்ளி வைத்ததற்குக் காரணமே அஞ்சலி – விஜய் இருவரும் சந்தோஷமாக வாழ வேண்டும் என்பதுதான். ஆசிரமத்தை மீட்டெடுத்துப் புதுப்பித்து அதற்கு “சுவாதி பவனம்” என்று பெயரிட்டனர். அங்கே யாரும் அனாதை கிடையாது, ஒருவருக்கு ஒருவர் துணையாக இருந்தனர்.

அனைத்து வேலைகளும் முடிந்து, தங்கள் வசந்த மாளிகையில் பால் காய்ச்சி இல்லறத்தைத் தொடங்க சுவாதி – ரித்விக் இருவரும் ஆவலாகக் காத்திருந்தனர். அன்று முழுவதும் அங்கிருக்கும் குழந்தைகள் மற்றும் பெரியவர்களோடு நேரத்தைச் செலவிட்டனர். பொழுது சாய்ந்த பிறகு, ஒரு மூத்த பெண்மணி சுவாதிக்குத் தலைவாரிப் பூ வைத்து அலங்காரம் செய்து வைத்தார். மறுபக்கம் ஒரு பெரியவர் ரித்திக்கின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டார்.

“தம்பி, பெரியவன் நான் சொல்றேன்னு பூமர்னு நினைச்சுக்காதப்பா. என்னதான் சொன்னாலும் நம்ம வாழ்க்கையில பொண்டாட்டி ரொம்ப முக்கியம் தம்பி. நான் பண்ண தப்பை யாரும் பண்ணக்கூடாதுன்னு நினைக்கிறேன். நானும் ‘நான் ஆம்பளை, நான் சம்பாதிக்கிறேன், பொம்பளை அடங்கித்தான் போகணும்’ அப்படின்னு கர்வத்தோடு இருந்தேன். எங்க அப்பா கிட்ட இருந்த அந்த ஆம்பளை கர்வம் எனக்கும் ஒட்டிக்கிச்சு. எங்க அம்மாவும் சொல்லிப் பார்த்தாங்க, ஆனா எதுக்கெடுத்தாலும் என் மனைவியைக் குறை சொல்லிக்கிட்டே இருப்பேன். எல்லார் வீட்லயும் மாமியார் கொடுமை இருக்கும், ஆனா எங்க வீட்ல எல்லாருமே அவளுக்குத்தான் சப்போர்ட் பண்ணாங்க. நான் தான் சரியில்லை. அவளை ஒரு சந்தோஷம் இல்லாத வாழ்க்கையிலேயே வச்சிருந்தேன். அவளே என்னை விட்டு விலகிப் போகாம, எப்பவுமே என் பின்னாடியே சுத்திட்டு வருவா. ‘அத்தான்… அத்தான்’னு வருவா, ஆனா நான் எதுக்கெடுத்தாலும் அவகிட்ட எரிஞ்சு விழுவேன். இப்படித்தான் எங்க வாழ்க்கை போச்சு. ஆனா அவளோட அமைதியால வாழ்க்கை முழுக்கக் குழந்தைகள்கிட்டே போச்சு. மூணு பிள்ளைங்களும் அவளை மாதிரியே வளர்ந்தாங்க. எல்லாருக்கும் கல்யாணம் பண்ணி வச்சாச்சு. பிள்ளைங்க வெளிநாட்டுல இருக்காங்க. என் பொண்ணு, என் மனைவியையும் அழைச்சுட்டுப் போயிட்டா. ‘உங்க கூட இருந்து எந்த நிம்மதியும் இல்லாம இருந்த எங்க அம்மாவுக்கு இனிமே நிம்மதி கிடைக்கட்டும்’னு என் பொண்ணு சொல்லிட்டுப் போயிட்டா. கொஞ்சம் வருஷம் கழித்து நானும் வெளிநாட்டுக்கு வந்துட்டேன். ஆனா அவ இல்லாம ஒரு நாள் கூட என்னால இருக்க முடியல. அதன் பிறகு உடம்பு சரியில்லாம அவள் இறந்து போயிட்டா. என்னால் அங்க இருக்க முடியல. இங்க இருக்குற வீட்ல நான் மட்டும் தனியா இருந்து என்ன பிரயோஜனம்? அதான் மொத்தமா எல்லாத்தையும் இந்த ஆசிரமத்துக்கு எழுதி வச்சுட்டு நானும் இங்கேயே வந்துட்டேன். பொண்டாட்டி நம்மள நம்பி வர்ற ஜீவன், அவளை விட்டுக் கொடுக்காம நல்லா வாழப் பாரு தம்பி” என்று சொல்லி அவரை வழி அனுப்பினார்.

ரித்விக் அவரைப் பார்த்து, “பெரியவங்க நீங்க சொல்றதுல ஆயிரம் அர்த்தம் இருக்கும்” என்று ஆசிர்வாதம் வாங்கிக் கொண்டு தன் அறையை நோக்கிச் சென்றான்.

,,,,,,,,,,,,,,,,

சுவாதி பனியில் நனைந்த ரோஜாவைப் போலப் பளிச்சென்று இருக்க, ரித்விக் மெதுவாக வந்து கதவை அடைத்தான். அவளைப் பின்னால் இருந்து கட்டி அணைத்து கழுத்தில் முத்தம் கொடுத்தான்.

“இன்னைக்கு எல்லாமே வேணுமா?” என்று சுவாதி சற்று நடுக்கத்தோடு கேட்டாள்.

“ஏன் அப்படிப் கேக்குற? ஏதாவது என்கிட்ட பேசணுமா??”

“இல்ல… எடுத்தவுடனேயே இது முடிஞ்சு போச்சுன்னா, இது மேல இருக்குற ஆசை போயிடும்னு சொல்லுவாங்க. அதான் கொஞ்சம் பயமா இருக்கு.”

“அடியே! ஏற்கனவே 32 வயசாகிப் போச்சுடி. நீ வேற இப்போ வைக்கலாமா, நாளைக்கு வைக்கலாமான்னு யோசிச்சுட்டு இருக்காத.”

என்று சொல்லி, இதற்கு மேல் அவளைப் பேச விடாமல் விளக்கையும் அணைத்து அவளை அணைக்க ஆரம்பித்தான். அறை முழுவதும் அவள் கொலுசொலி சினுங்க, அவனது வேக மூச்சுக் காற்றால் அந்த அறை நிறைந்திருந்தது. முத்தத்தால் அவளை அரவணைத்தான். அவனது செயலில் முரட்டு சுபாவம் இருந்தாலும், அவளுக்கு வலி வராமல், அவளை இன்னும் இன்பத்தில் ஆழ்த்தி, “இன்னும் வேண்டும்” என்று அவளே கேட்கும் அளவிற்குச் செய்துவிட்டான். இருவரும் ஒருவருக்குள் ஒருவர் தஞ்சம் புகுந்து ஆசுவாசமடைந்தனர்.

“இப்போ எப்படி என் பெர்பார்மன்ஸ் (Performance)? சூப்பரா இருக்கா?” என்று அவளைப் பார்த்து ரித்விக் கேட்டான்.

“செயல் மட்டும்தான் ஸ்பீடு, மத்ததெல்லாம் ஓகே லெவல் தான். நான் வேற எதிர்பார்த்தேன்…” என்று அவனது நெஞ்சு முடியைப் பிடித்துச் சுருட்டி இழுத்தாள். அதில் ஒரு வலியோடு கலந்த சுகத்தை அனுபவித்தவன் மீண்டும் அவளைத் தழுவ, இருவருக்கும் அது விடியல் வரை நீடித்த தூங்கா இரவாக அமைந்தது.

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,…….

அத்தியாயம் 33

சரியாக ஒன்றரை மாதம் கழித்து விஜய்யின் மகன் வினோ வர்மனின் இரண்டாம் ஆண்டு பிறந்தநாள் விழா வந்தது. அனைத்து ஏற்பாடுகளையும் தாய் மாமன்கள், அத்தைகள், பாட்டி, தாத்தாக்கள், அம்மா, அப்பா மற்றும் ஒரு பக்கம் சுவாதி, ரித்விக் என்று அனைவரும் ஆளுக்கு ஒரு வேலையை எடுத்துக் கொண்டு மிக விமர்சையாக வீட்டிலேயே கொண்டாட வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தனர். அனைத்து அலங்காரங்களையும் செய்து முடித்து அனைவரும் அன்று விழாவிற்காகக் காத்திருந்தனர்.

அனைவருக்கும் அழைப்பிதழ் (Invitation) அனுப்பப்பட்டது. போதாத காலம், வினுஷாவின் தோழியும் இவர்கள் பிரிவிற்குக் காரணமானவளுமான அந்த காயத்ரியின் கணவனுக்கும் அது போய்ச் சேர்ந்தது. அவள் கணவனும் மகிழ்ச்சியாக, “ஹே இங்க பாரு, மிஸ்டர் விஜய் இருக்காருல்ல… ரெண்டு வருஷமா அவர் வைஃப் பத்தி எந்த நியூஸும் காணோம். இப்போ பாரு அவரோட மகனுக்கு ரெண்டாவது பிறந்தநாள் கொண்டாடப் போறாங்களாம். இதை கிராண்டா பண்ணனும்னு முடிவு பண்ணி இருக்காங்க. நம்மளை இன்வைட் பண்ணி இருக்காங்க. அன்னைக்கு அவங்க அனிவர்சரி பார்ட்டிக்கு அதிர்ஷ்டவசமா நம்ம சென்னையில இருந்ததால போக முடிஞ்சது. மறுபடியும் பாரேன், இப்போ நாம ஒரு வேலை விஷயமா சென்னைக்கு வந்து இருக்கோம், கரெக்டா இவங்க வீட்ல ஒரு பார்ட்டி நடக்குது. கண்டிப்பா நீ வரணும், குழந்தையோட பிறந்தநாள் இல்லையா?” என்று சொன்னார்.

காயத்ரி மனதில் ஒரு திட்டத்தைப் போட்டு “சரி சரி” என்று தலையாட்டி வைத்தாள். பாவம் அவள் கணவன் பொதுப்படையாகப் பேசிவிட்டுச் செல்ல, இவள் தனது சித்தப்பா மகனை இழுத்து வந்து, “இங்க பாரு, அங்கே பிறந்தநாள் விழா நடக்கப் போகுது. சின்னக் குழந்தையை அப்படி இப்படிச் சொந்தக்காரங்க வாங்கி விளையாடுவாங்க. அப்போ நைஸா நீ குழந்தையை வாங்கிக்கிட்டு நம்ம வீட்டுக்கு வந்துரு. நைட் ஃபுல்லா குழந்தை உன் கூடவே இருக்கட்டும். அழுதா பொம்மை… இப்போதான் ‘கோகோ மெலன்’ (Cocomelon) பார்க்குறாங்களே, நிறைய பசங்க… இந்த பையனும் டிவில பொம்மையைப் பார்ப்பான்னு நினைக்கிறேன். அதை வச்சுச் சமாளிச்சு குழந்தையைப் பத்திரமா வச்சுக்கலாம். ரொம்ப அழுதா அதுக்கு வேற ஏதாவது யோசனை வச்சுக்கலாம். ஆக மொத்தம் விஜய் – அஞ்சலிக்கு குழந்தை மூலமா சண்டை வந்து, அவங்க ரெண்டு பேருக்கும் பெரிய மனஸ்தாபத்தைக் கொண்டு வரணும். அதுதான் எனக்கு வேணும். எப்படி என்னோட ஐடியா?” என்று கேட்டாள். காயத்ரி சொன்னவுடன் அவள் சகோதரனுக்குப் பயம் வந்துவிட்டது. “அக்கா, இப்படியெல்லாம் யோசிக்கக் கூட ஆள் இல்லையே, ஏன் இவ்வாறு செய்கிறாய்?” என்று கேட்டான்.

அவள் தனக்கும் தன் தோழிக்கும் உள்ள நட்பைப் பற்றியும், அவள் தோழி விஜய்யின் காதலால் பாதிக்கப்பட்டு அவளுக்கு நடந்தவை அனைத்தையும் சொல்லி முடித்து, “சின்ன வயசுல இருந்து தாய் தந்தை பாசத்துக்கு ஏங்கி, காதலன் அப்படின்னு ஒருத்தர் இருந்தும் அவளுக்கு நிம்மதியைக் கொடுக்கல. இப்போ அவ இந்த உலகத்திலே இல்ல, ஆனா அவன் பொண்டாட்டி குழந்தை அப்படின்னு சந்தோஷமா வாழ்ந்துட்டு இருக்கான்னு சொன்னால், இதை எப்படி என்னால ஏற்றுக்கொள்ள முடியும்? இது எனக்குச் சுத்தமா பிடிக்கல. விஜய் – அஞ்சலிக்குச் சண்டை வரணும். குழந்தை காணாமல் போயிட்டா, ‘ஒழுங்கா பாத்துக்க மாட்டியா’ன்னு அவன் சும்மாவே பிசாசு மாதிரி கத்துவான். குழந்தை விஷயத்துல கண்டிப்பா ராட்சசன் தான், பொண்டாட்டிகிட்ட சண்டை போடுவான். அது அதிகமாகும் போது அவங்க ரெண்டு பேருக்குள்ள ஒரு பிரிவு வந்துடும்” என்று முட்டாள்தனமாகச் சொன்னாள். அவள் சகோதரனும், ‘இது ஒரு பைத்தியம், நம்ம இல்லை என்று சொன்னால் நம் அரியர் (Arrear) விஷயத்தைப் போட்டுக் கொடுத்துவிடும்’ என்று எண்ணி, வேறொரு திட்டத்தை மனதில் வைத்துக் கொண்டு தலையை ஆட்டி வைத்தான்.

தான் ஒரு மிகப்பெரிய கடத்தல் ராணி என்பது போல காயத்ரி தன்னைத்தானே நினைத்துக் கொண்டு ஒரு திட்டத்தைப் போட, அது மிகப்பெரிய ஆபத்தை அவளுக்குத் தரும் என்று அவள் நினைக்கவில்லை.

,,,,,

பிறந்தநாள் காலையிலிருந்து தாய், தந்தை, அத்தை, மாமா என்று ஒவ்வொருவரும் பரிசாக வழங்கிக் கொண்டிருந்தனர். புதுச் சட்டை அணிந்து கொண்டு குழந்தை அம்மா, அப்பாவுடன் கோவிலுக்குச் சென்றது. குழந்தை பெயரில் அர்ச்சனை, யாகம், அன்னதானம் அனைத்தும் செய்து முடித்துப் பக்கத்தில் இருக்கும் ஷாப்பிங் மாலுக்குச் சென்றனர்.

இதெல்லாம் அஞ்சலி கனவில் கூட நினைக்காத ஒன்று. ‘இனி அவ்வளவுதான் வாழ்க்கை’ என்று நினைத்தவளுக்கு, மீண்டும் நானும் பிள்ளையும் இவனோடு இணைந்து ஒரு நிம்மதியான வாழ்க்கை வாழப் போகிறோம் என்று நினைக்கவே ஆசையாக இருந்தது.

இங்கே ரித்விக் – சுவாதி இருவரும் இவர்கள் பிரச்சனை முழுதாக ஒழியட்டும், அப்புறம் திருமணம் செய்து கொள்ளலாம் என்ற முடிவில் இருந்தனர். அவ்வப்போது கட்டிப்பிடித்து முத்தம் கூடக் கிடைக்க வாய்ப்பில்லாமல் ரித்விக் சுற்றி வந்தான்.

விஜய்க்கு மனது படபடப்பாக இருந்தது. அஞ்சலியிடம் சில விஷயங்களைக் கலந்து ஆலோசனை செய்ய வேண்டும். எதிர்பாராத பிரிவு, எதிர்பாராத இணைவு இரண்டும் மிகப்பெரிய ஆபத்தைக் கொடுக்கும். அவளிடம் பொறுமையாகப் பேசி, இனி வாழ்க்கை எப்படி என்று அவளுக்குத் தெரிய வைக்க வேண்டும். தன்னோடு ஒரு வாழ்க்கை அவளுக்கு நிம்மதியாக இருக்க வேண்டும் என்று தன்னை முழுமையாக மாற்றப் பயிற்சி செய்து கொண்டிருந்தான். அன்று இருவரும் சேர்ந்த பிறகு, அவளுக்கான அவகாசம் கொடுக்க வேண்டும் என்று அவளை நெருங்கவில்லை, ஆனால் கணவனாக அனைத்தையும் செய்தான். மறுபக்கம் அஞ்சலி விஜய்யிடம் ஒரு விஷயத்தைச் சொல்வதற்காகத் தவித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

தக்க சமயம் வேண்டும். குழந்தையின் பிறந்தநாள் முடிந்த பிறகு சொல்ல வேண்டும். அதுவும் கரெக்டாக நான்காம் ஆண்டு திருமண விழா வரும்போது சொல்லிவிட வேண்டும் என்று ஒரு முடிவோடு அவள் இருந்தாள்.

இருவரும் ஒரு நிலையில், “எப்போது நமக்குத் தனிமை கிடைக்கும்?” என்று ஆவலில் காத்திருக்க, இந்த ஜோடி கிளிகளைப் பிரிப்பதற்காக காயத்ரி என்கிற ஜோக்கர் விழி வந்து கொண்டிருந்தாள்.

மாலை பிறந்தநாள் விழா மிகப் பிரம்மாண்டமாக வீட்டிலேயே நடந்தது. குழந்தைகளுக்கான கார்ட்டூன் செட் அமைப்புகள் மற்றும் மிகப்பெரிய கேக் ஒன்று தயாராக இருந்தது. குழந்தையை அழைத்து வந்து அனைவருக்கும் அறிமுகப்படுத்தி முக்கிய நேரத்திற்காகக் காத்துக் கொண்டிருந்தனர்.

காயத்ரியின் சகோதரன் வேறொரு திட்டத்தைச் செயல்படுத்தக் காத்திருந்தான். அதேபோலச் செயல்படுத்துவதற்காகச் சரியாக இரண்டு நபர்கள் நியமிக்கப்பட்டு, அவர்கள் ரகசியக் கேமராவைக் காயத்ரி மீது செலுத்தி இருந்தனர். காயத்ரி அங்கே குழந்தைகளோடு விளையாடிக் கொண்டிருக்கும் வினோ வர்மனைப் பார்த்து நைஸாகப் பொம்மை காட்டித் தன் பக்கம் இழுத்தாள். அதே சமயம் அங்கு நின்று கொண்டிருந்த தன் சகோதரனுக்குச் சைகை காட்ட, அவள் அங்கிருந்து விலகிவிட்டாள். அவனும் குழந்தையை யார் கண்ணுக்கும் படாதவாறு தூக்கிச் சென்றுவிட்டான். இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் கலவரம் வெடித்து விடும், விஜய் நிச்சயம் அஞ்சலியின் கவனக்குறைவைச் சுட்டிக்காட்டிப் பேசி மிகப்பெரிய சண்டையாகும், இருவருக்கும் மனஸ்தாபம் வரும் என்று காயத்ரி கணக்கு போட்டாள். “அதன் பிறகு தம்பிக்கு போன் போட்டு குழந்தையை நைஸாக அழைத்து வர வைத்துவிட வேண்டும், நிச்சயம் நம் மீது சந்தேகம் வராது. அந்த அளவுக்கு அங்கே கேமரா இல்லை, கேமரா இல்லாத பக்கம் தானே நாம் இந்த வேலையைச் செய்தோம்” என்று காயத்ரி சப்பைக்கட்டு கட்டினாள்.

கேக் வெட்டுவதற்கான நேரம் வந்ததால் அனைவரும் குழந்தை எங்கே என்று தேட ஆரம்பித்தனர். அப்பொழுதுதான் சிறுவர்கள், “அவன் விளையாடிக்கொண்டே சென்றானே” என்று சொல்ல, “இது என்ன விபரீதம்” என்று அனைவரும் குழந்தையைத் தேட ஆரம்பித்தனர். அஞ்சலிக்கு அப்படியே மூச்சு அடைத்துவிட்டது. மகன் காணவில்லை, எங்கே போய் இருப்பான் என்று “வினோ… வினோ…” என்று தேடினாள். விஜய்க்கு டென்ஷன் அதிகமாகியது. உடனடியாகத் தன் நண்பர்களை அணுகி உதவி செய்யுமாறு கேட்க, அவர்கள் ஆளுக்கு ஒரு பக்கம் தேடிக் கொண்டிருந்தனர்.

காயத்ரி “ஐயோ பாவம்” என்று கணவனோடு குழந்தையைத் தேடிக்கொண்டிருக்க, “நீங்கதானே காயத்ரி ரவிச்சந்திரன்?” என்று அவளைப் பார்த்து ஒருவர் கேட்டார். காயத்ரி திரும்பிப் பார்த்தவுடன் பயந்து போனாள். அவர் விழாவுக்கு வந்திருந்த விஜய்யின் போலீஸ் நண்பர்.

“ஆமா, நான் தான் காயத்ரி. என்ன வேணும்?”

“நாங்க விஜய் சாருக்கு குளோஸ். அதே சமயம் இந்த மாதிரி விஐபி ஃபங்ஷன்ல ஏதாவது ஒரு அசம்பாவிதம் நடக்கும்னுதான் நாங்க யாருக்கும் தெரியாம ரகசியக் கேமரா எல்லாம் வைத்திருந்தோம். எங்களுக்கு ஒரு காலேஜ் ஸ்டூடண்ட்ஸ் தான் இதுக்கு உதவி பண்ணுவாங்க. இன்னைக்கு ரகசியக் கேமரா வச்சு ரெகார்ட் பண்ண அந்த ஸ்டூடண்ட்ல நீங்கதான் குழந்தைக்கு விளையாட்டு முகமூடி போட்டு ஒரு நபருக்குக் கொடுத்து அனுப்பிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு. அதனால சந்தேகத்தின் பேரில் உங்களை நாங்க கைது பண்றோம்” என்று சொன்னார். உடனே காயத்ரியின் கணவன் அவளை முறைக்க, அவள் பயத்தில், “ஐயோ அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல! அது முகமூடி போட்ட நபர் இல்ல, அவன் என்னோட தம்பிதான். நான் தான் குழந்தையை அவன்கிட்ட கொடுத்து அனுப்பினேன். குழந்தை காணாமல் போச்சுன்னா அம்மா அப்பா கூடச் சண்டை வந்து ரெண்டு பேரும் பிரிஞ்சு போவாங்கன்னு தான் அப்படிச் செய்தேன். இருங்க, என் தம்பிக்கு போன் பண்ணி சொல்றேன்” என்று அவளாகவே உண்மையைச் சொல்லி மாட்டிக்கொண்டாள்.

“தேவையில்லை, உங்க வாயிலிருந்து உண்மை வர வைக்கத்தான் இதைச் சொல்ல வேண்டியிருந்தது. நான் போலீஸ் எல்லாம் கிடையாது, விஜய்யோட பிசினஸ் பார்ட்னர் தான். அப்புறம் உங்க தம்பிதான் என்கிட்ட ஏற்கனவே உண்மையைச் சொல்லிட்டாரு. ‘செய்றது தப்பா இருக்கு’ அப்படின்னு உங்களுக்கு ஒரு சின்னப் பாடம் புகட்டத்தான் இதைச் செய்தோம். அவங்களுக்குள் சண்டை வந்து நீங்க என்ன பண்ணப் போறீங்க? இதனால இறந்து போன உங்க பிரண்ட் வினுஷா திரும்பி வரப் போறாங்களா? என்ன… நல்ல காரியம் நடக்கிற வீடு, உங்களால பிரச்சனை வரக்கூடாதுன்னு தான் தனியா கூப்பிட்டு வந்து இதெல்லாம் பேசுறேன். மறுபடியும் இந்த குடும்பத்துக்குள்ள உங்க தலையீடு இருக்கக்கூடாது. குழந்தை பத்திரமா அவங்க அம்மா அப்பாகிட்ட வந்தாச்சு. உங்க மேல பழி இல்ல… உங்க தம்பி ஸ்ட்ரைட்டா விஜய்யோட அத்தான் கிட்ட சொன்னதால அவர் என்கிட்ட ஹெல்ப் கேட்டாரு. நாங்க ரெண்டு பேரும் செய்த பிளான் தான் இது. உங்களைப் பத்தி இன்னும் விஜய்க்குத் தெரியல. நீங்க உங்க பேர் கெடுக்குறதுக்குள்ள எல்லாம் மாறி நல்லபடியா உள்ள வாங்க” என்று சொல்லிவிட்டு அவர் சென்றுவிட்டார்.

பிறகு அவள் சகோதரன் வந்து மன்னிப்புக் கேட்டு, “செய்வதெல்லாம் தவறு, இது நன்றாக இல்லை” என்று சொல்லிவிட்டு அவன் வீட்டிற்குச் சென்றுவிட்டான். காயத்ரியின் கணவன் அவளைத் திட்டிக் கொண்டே இருந்தான். “இந்த மாதிரி கிறுக்குத்தனம் பண்ணித்தான் வீட்ல அசிங்கப்படுவ. இங்கேயும் அப்படி நினைச்சுக்கிட்டியா? இங்க பாரு, பழி வாங்குறேன்னு பைத்தியக்காரத்தனம் பண்ணாத. வீட்டுக்கு வா, உனக்கு இருக்கு வேட்டு!” என்று அவர் திட்டி முடித்துப் பார்ட்டி ஹாலுக்கு வந்து சேர்ந்தார்.

அப்போது காயத்ரி கணவனைப் பார்த்த விஜய், நிம்மதியாகத் தன் மகனை வைத்துக் கொண்டு, “வெளியே பெரிய மிக்கி மௌஸ் பொம்மை இருக்கு இல்லையா, அதை வேடிக்கை பார்த்துட்டுப் போயிட்டான். என்னோட பிரதர்-இன்-லா அவர்தான் தூக்கிட்டு வந்து கொடுத்தார். கொஞ்ச நேரத்துல டென்ஷன் ஆகிட்டேன். கேக் கட் பண்ண டைம் ஆயிடுச்சு. நீங்க இன்னும் வரல இல்ல, அதான் உங்களுக்காக வெயிட் பண்ணோம். என்ன இருந்தாலும் நீ எனக்கு ஸ்பெஷல். நீயும் வினுஷாவும் எவ்வளவு குளோஸ் அப்படின்னு எனக்குத் தெரியும். உன்னை என்னோட சிஸ்டர் மாதிரி நான் நினைச்சேன். நீ ‘அண்ணா அண்ணா’ன்னு என்னைச் சுற்றி வரும் போது, இதெல்லாம் எனக்குத் தங்கச்சி இல்லாத குறை மாதிரி இருக்கும். என்னோட தங்கச்சி யோகிதா என் வாழ்க்கையில் வந்தாலும், நீ எனக்கு முதல் தங்கச்சியா தெரிஞ்ச. அதனால என்னோட மகனுக்கு அத்தை முறையில நீயும் அவன் பக்கத்துல வந்து நிக்கணும். அடுத்த வருஷம் அவனுக்குக் காது குத்தும்போது நீயும் உன்னோட குடும்பத்தோட வந்து நிக்கணும்” என்று மனம் உருகிப் பேசினான்.

விஜய் அவளிடம் அப்படிப் பேசியதும் காயத்ரிக்குக் குற்ற உணர்வு தலைதூக்கியது. ‘சிறிது நேரத்திற்கு முன்னால் இவர்கள் வாழ்க்கையைக் கெடுக்கப் பார்த்தோமே’ என்று தன் புத்தியை ஓரம் கட்டிவிட்டுச் சிரித்த முகத்தோடு அங்கே வந்து நின்றாள். குழந்தை மிகவும் சந்தோஷமாக கேக் கட் செய்து அனைவருக்கும் ஊட்டி முடித்தது. பிறகு ஆடல் பாடல் நிகழ்ச்சி, பரிசு உபசரிப்பு, விருந்தோம்பல் என்று அனைத்தும் நிறைவு பெற்று, இனிய பிறந்தநாள் விழாவும் முடிவடைந்தது.

,,,,,,,,,,,,,,,,,

அத்தியாயம் 32

அன்று இரவு ரித்திக்கிற்குத் தூங்கா இரவாக மாறிப்போனது. அனைவரும் மகிழ்ச்சியாகத் தங்கள் அறையில் நித்திரை தழுவினர். குடும்பத்தார்கள் அனைவரும் அவரவர் அறைக்குச் சென்றுவிட, விஜய் அஞ்சலியைப் பார்த்த பார்வையில் தெரிந்திருக்கும் அவன் இப்போது தாறுமாறாக மனைவியிடம் கொஞ்சிக் கொண்டிருப்பான் என்று. ஆனால் தனக்கு ஒரு கன்னத்தில் முத்தம் கூடக் கிடைக்கவில்லை என்ற வேதனை ஒரு பக்கம். திருமணத்திற்கு ஒப்புக்கொண்டாள், ஆனால் முழு மனதாக ஏற்றுக் கொண்டாளா என்று அவனுக்கு ஏகப்பட்ட சந்தேகம் இருந்தது. இப்படி வீட்டுத் தோட்டத்தில் தாறுமாறாக அங்கும் இங்கும் நடந்து கொண்டிருக்க…

ஏதோ ஒரு பொருள் அவன் மீது வந்து விழுந்தது. அது குழந்தைகள் விளையாடும் ரிமோட் கார் பொம்மை.

“இது யாரு என் மேல போட்டு விளையாடுவது?” என்று திரும்பிப் பார்க்க, குழந்தைகள் அறை இருக்கும் பால்கனியில் நின்று கொண்டு சுவாதிதான் அவனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அவன் பார்ப்பதற்காகத்தான் அதைத் தூக்கிப் போட்டு அவளாகவே வந்து தூது சொல்ல, ‘நான் வரணுமா??’ என்று ஆவலாகக் கேட்டான். அவள் தலையில் அடித்துக் கொண்டவள், “பின்ன வேற எதுக்கு? சீக்கிரம் வந்து தொலை!” என்று அவனுக்குச் சைகை செய்ய…

ஐயா, அப்படி என்றால் அவளைக் கட்டி அணைத்து இதழ் முத்தமிட்டு, கைகள் அவள் உடலில் அலைபாய விட்டு அவளோடு ஒன்றிணைவோம் என்று பேராசை கொண்ட காதல் ஆசை ராட்சசனாக ஒவ்வொரு படிக்கட்டாகத் தாவித் தாவிச் செல்ல…

கதவைத் திறக்கும் பொழுது பிள்ளைகள் எழுந்து விடுவார்கள் என்று பயந்தவன், பக்கத்தில் இருக்கும் பெட்ரூம் வழியாகச் சென்று அங்கிருந்து பால்கனி வழியாக எகிறிக் குதிக்க, இவன் இப்படி வருவதைப் பார்த்து சுவாதி முட்டை கண்ணை விரித்து முழித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

“என்ன, என் கூடச் சின்ன ரொமான்ஸ் பண்ணனும்னு ஆசைப்பட்டு தானே கூப்பிட்ட? அப்புறம் எதுக்கு இப்படித் திருடனுக்குத் தேள் கொட்டின மாதிரி இருக்க? கமான் பேபி (Come on baby)” என்று அவளைப் பிடித்து இழுத்துத் தன் கைகளில் ஏந்திக் கொண்டவன், அவளின் இதழ்களில் தன் இதழ்களைச் செலுத்த நினைக்க…

“ஐயோ தப்பு தப்பு!” என்று குழந்தைகள் கத்திக் கலாட்டா செய்ய, அதிர்ந்து போனவன் திரும்பிப் பார்க்க, குழந்தைகள் பட்டாளம் அவனை முறைத்துக் கொண்டிருந்தது.

“அடியே! இதுங்க முழிச்சுக்கிட்டு இருக்குதுன்னு ஏன்டி சொல்லல?”

“எங்க சொல்ல விட்டிங்க? அதுக்குள்ள மேல பாய வரீங்க. உங்களையும் விளையாட்டுல சேர்த்துக்கச் சொல்லி ஒரே ஆட்டம், அதனால்தான் உங்களைக் கூப்பிட்டேன். நீங்க வேற மாதிரி நினைச்சுட்டீங்க” என்று சுவாதி சொல்ல, அவன் பரிதாபமாகப் பார்க்க, பிள்ளைகள் எல்லாரும் சிரித்தனர். “சரி வாங்க விளையாடலாம்” என்று அந்த அர்த்த ராத்திரியில் அல்லி, மல்லி, தாமரை விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர்.

மறுபக்கம் இருக்கும் விஜய்யின் அறையிலிருந்து “ரொம்ப மோசம்… மோசம்… ப்ளீஸ் விடுங்க… ப்ளீஸ் விடுங்க” என்று சத்தம் கேட்டுக் கொண்டே இருக்க, பிள்ளைகளுக்கு அது கேட்கவில்லை. இவன்தான் அவர்கள் அறை ஒட்டி இருக்கும் சுவற்றுப் பக்கமாக அமர்ந்திருக்க, அருகில் சுவாதியும் அதைக் கேட்டு வெட்கப்பட, ‘நீ மனசு வைத்திருந்தால் இதைவிடப் பயங்கரமாக நடந்திருக்கும்’ என்பது போல் பார்வையாலே அவளைக் கபளீகரம் செய்தான் ரித்திக்.

“என்ன ரெண்டு பேரும் பார்த்துகிட்டே பேசிகிட்டு இருக்கீங்க? இந்தச் சீட்டை எடுத்துப் பக்கத்துல இருக்குற சீட்டுக்கு பாஸ் பண்ணுங்க” என்று குட்டி வினுஷா சொல்ல, எல்லாமே நேரம் என்பது போல் சிரித்துக் கொண்டே குழந்தைகளோடு குழந்தைகளாக அவனும் ஐக்கியமாகி விட்டான். ஆனால் அவ்வப்போது சுவாதியைச் சீண்டாமல் இல்லை.

,,,,,,,,,,

இங்கே விஜய் – அஞ்சலி இருவரும் இயல்பான கணவன் மனைவி போல் தங்கள் தாம்பத்தியத்தை ஆரம்பித்திருந்தனர். இருவருக்கும் இரண்டு வருடம் இடைவெளி இருந்தது என்பதை மறந்து, ‘ஏன் எங்க ரெண்டு பேருக்கும் இடைவெளி இருந்ததா? நாங்க ரெண்டு பேரும் பிரிஞ்சு இருந்தோமா? அப்படின்னா என்ன?’ என்று கேட்பது போல் இருவரும் ஒட்டி உரசிக்கொண்டு அன்யோன்யமாக இருந்தனர்.

அவள் நெற்றி, கன்னம், இதழ் என்று முத்தமிட்டு, கூடல் முடிந்த பின்னும் “எனக்கு எப்போதும் உன் மீது பிடிப்பு உண்டு” என்று அவளுக்கு நம்பிக்கை தருவது போல அவளைக் கட்டி அணைத்துத் தன் தோள் வளைவில் வைத்திருந்தான். அவளும் தன் கணவன் நெஞ்சில் அவனுக்கு முழுமையாகத் தன்னைக் கொடுத்த நிம்மதியில், கண்கள் நிறைந்த மகிழ்ச்சியோடு அவனைப் பார்த்தாள்.

இந்தத் தருணத்தை அவன் இதுவரை அனுபவித்தது கிடையாது. காரணம், அவன் செய்த முதல் தவறு முன்னாள் காதலியை நினைத்து இவளோடு இணைந்தது. அப்பொழுது எப்படி இவள் தனக்கு முழு காதல் அர்ப்பணிப்பைக் கொடுக்க முடியும்? இப்போது அவளை நினைத்து, அவளோடு இரு உடல் ஒரு உயிராகக் கலந்து, அவள் முழு காதலோடு தன்னைக் கொடுத்த பிறகு, அவளும் முழு ஈடுபாட்டோடு தன்னுடன் இணைந்து அவள் கண்களில் தெரியும் பொலிவைப் பார்க்கும் பொழுதுதான் தான் வெற்றி பெற்றது போல உணர்ந்தான் விஜய்.

“உன் கண்ணுல ஒரு பிரைட்னஸ் தெரியுது, இதுவரைக்கும் இத நான் பார்த்ததே கிடையாது. ஆனா ரொம்ப நல்லா இருக்கு. என் கூட இருக்க உனக்கு பிடிச்சிருக்கு தானே??”

“எப்பவுமே உங்க கூட இருக்கிறது எனக்குப் பிடிக்கும். நீங்க எனக்குன்னு ஸ்பெஷலா ஒரு இடம் தரும்போது, நான் முழுசா எல்லாத்தையும் மறக்கச் சொல்லல. அங்கே எனக்கு ஒரு இடம் கொடுங்கன்னு சொல்ல வரேன். இனிமே நிகழ்காலத்தையும் எதிர்காலத்தையும் எனக்காக விட்டுக்கொடுங்கள் என்று கேட்கிறேன். விட்டுக்கொடுப்பீங்களா??” என்று அவள் பாவமாகக் கேட்க, அவள் நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டவன், அவள் கழுத்தில் முத்தமிட்டு ‘எல்லாம் உனக்குத்தான்’ என்பது போல் சுட்டிக்காட்டினான். மீண்டும் அவள் கரங்கள் அவன் உடலில் வெட்க ரோமங்களை எழுப்ப, அவளாகவே தன்னை அணுகுகிறாள் என்று புரிந்து கொண்டவன் அவளின் தேவையைப் பூர்த்தி செய்து, தனக்கு வேண்டியதையும் அவளிடம் பெற்றுக்கொண்டு இருவரும் முழு தாம்பத்தியத்தில் தங்களை ஈடுபடுத்திக் கொண்டனர்.

இருவருக்கும் நடுவில் ஒரு ‘டிஸ்டன்ஸ் பார்டர்’ (Distance Border) என்று ஆபீஸில் கட்டளை போட்டவள், எப்படி கட்டிலறை வந்தவுடன் மாறிவிட்டாளோ? அது காம தேவனுக்குத்தான் வெளிச்சம்!

மறுநாள் காலை, குழந்தைகளோடு குழந்தைகளாக அப்படியே தரையில் எல்லாரும் படுத்து உறங்கிக் கொண்டிருக்க, அறைக்குள் வந்த இசை, பிள்ளைகளோடு சுவாதி – ரித்திக் இருவரும் உறங்குவதைப் பார்த்துச் சிரித்துக்கொண்டே தன் கணவரிடம் சொன்னாள். “அவர்கள் அப்படித்தான், புது நபர்களை விட்டுவிட மாட்டார்கள்” என்று அனைவரையும் எழுப்பி ஸ்கூலுக்கு அனுப்பி வைத்தனர். நாளையிலிருந்து விடுமுறை தொடங்குவதால், பிள்ளைகள் எல்லாரும் ஸ்கூலுக்குச் சென்றனர். அந்தச் சனி, ஞாயிறு லீவுக்காகத் திங்கள் முதல் வெள்ளி வரை எவ்வளவு பொறுக்க வேண்டியிருக்கிறது என்று ஆளாளுக்கு ஒரு கருத்துச் சொல்லிக் கொண்டு பள்ளி வேனில் ஏறிச் சென்றனர். பிறந்தநாள் விழாவுக்கு இன்னும் இரண்டு நாட்கள் இருக்கிறது. சரியாக ஞாயிற்றுக்கிழமை வருவதால் அனைவருக்கும் நோட்டீஸ் அனுப்பி, வீட்டில் நடக்கும் பிறந்த நாள் விழாவுக்கு வருமாறு அழைப்பிதழ் கொடுத்திருந்தனர். நண்பர்கள் அனைவரும் வருவதாக வாக்குறுதி அளித்திருந்தனர். இதே செய்தி சுற்றுவட்டாரத்தில் காயத்ரியைச் சென்றடைய…

“நல்ல சமயம் நமக்குக் கிடைச்சிருக்கு. ஒரு அரை நாள் குழந்தை நம்மகிட்ட இருக்கட்டும். அந்த குழந்தைக்குத் தானே பிறந்தநாள்? அந்த குழந்தையைத் தூக்கிடலாம். அதுவும் அஞ்சலிகிட்ட இருந்து குழந்தை காணாமல் போகிற மாதிரி இருக்கணும், அப்பதான் விஜய்க்குள்ள இருக்குற அந்த மிருகம் வெளியே வருவான். அஞ்சலியைப் போட்டு டார்ச்சர் பண்ணுவான். அவன் பேசுற பேச்சு, அவகிட்ட அவன் நடந்துக்கிற விதம் நிச்சயம் அஞ்சலிக்குக் கோபம் வந்து நிரந்தரமா அவனை விட்டுப் பிரிந்து தூரமா போகணும். என்னோட வினுஷா வாழாத வாழ்க்கை எவளும் வாழக்கூடாது. விஜய் தனி மரமாகவே இருக்கட்டும். அதுக்கப்புறம் குழந்தையை அவங்ககிட்ட ஒப்படைக்கலாம். அதுக்கப்புறம் குழந்தை யார்கிட்ட இருந்தாலும் எனக்கு ஒரு பிராப்ளம் இல்ல. ஆனா அந்த விஜய், பொண்டாட்டி பிள்ளையோட நிம்மதியா இருக்கவே கூடாது. அவனுக்குத் தனிமைதான் நிரந்தரம். இப்படித்தானே வினுஷாவோட நிம்மதியைக் கெடுத்து, அவளை டாக்ஸிக்கான முறையில காதல் என்கிற பெயரில் டார்ச்சர் பண்ணி, அவளை இந்த உலகத்திலே இல்லாம பண்ணிட்டான். அவன் மட்டும் சந்தோஷமா இருக்கணுமா? இதுக்கு நான் ஒத்துக்கவே மாட்டேன்!”

என்று காயத்ரி தனது சித்தப்பா மகனிடம் ஒப்பாரி வைத்துக் கொண்டிருந்தாள். ‘இந்தப் பைத்தியத்தை நம்பி ஒரு செயலில் ஈடுபடுகிறோமே, அந்தச் சின்னக் குழந்தையை கடத்துகிறோமே, இல்லையென்றால் இவள் தான் வைத்திருக்கும் எட்டு அரியர் பற்றி வீட்டில் சொல்லி விடுவாள்’ என்ற பயத்தில் அவன் ஒப்புக் கொண்டான். இந்தப் பைத்தியக்காரி போட்ட திட்டத்தால் மிகப்பெரிய விளைவைச் சந்திக்கப் போகிறாள் என்று தெரியாமல் போய்விட்டது….

,,,,,,,

அத்தியாயம் 31

இவன் திடீரென்று கேட்பதற்கு என்ன காரணம் இருக்கும்? ஒருவேளை என்னை பிடித்து இருந்ததால் கேட்டிருக்கானோ? அல்லது என் மீது பரிதாபப்பட்டுத் தன்னைத் திருமணம் செய்ய விரும்புகிறானோ? என்று புரியாத புதிராகச் சுவாதி அவனைத் தன் கண்களால் கேள்வி கேட்டாள்.

“ஏற்கனவே சொன்னதுதான், உன்னைப் பற்றி என் தங்கச்சி நல்ல விதமாகத்தான் சொன்னாள். ஆனால் நீ அவளைக் கேலி (Tease) செய்வதாகச் சுற்றி இருப்பவர்கள் தப்பாகச் சொல்லிவிட்டார்கள். உண்மையில் நீ அவளை உன் கண்காணிப்புக்குக் கொண்டு வரத்தான் அவளிடம் வற்புறுத்திப் பேசி இருக்கிறாய். உன்னைப் போன்ற ஒரு நல்ல பெண்ணின் அறிவுரையைக் கேட்டு என் தங்கச்சி இருந்திருந்தால், இன்று நான் உன்னிடம் இப்படிப் பேச வேண்டிய அவசியம் இருந்திருக்காது. அவளே உன்னை இழுத்து வந்து எனக்குத் திருமணம் செய்து வைத்திருப்பாள். ஸ்ரீ குட்டிக்காக நான் இதைக்கூடச் செய்யாமல் இருந்தால் எப்படி? அதுவும் அவளுக்காக மட்டும் கிடையாது, எனக்கு உன்னை ஏற்கனவே ரொம்பப் பிடிக்கும். அப்ளிகேஷன் பார்மில் உன்னுடைய சின்னப் புகைப்படத்தைப் பார்த்தபோதே விழுந்துவிட்டேன். ஆனால் இவ்வளவு சீக்கிரம் நம் பிரச்சனை முடியும் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை. என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கோ சுவாதி! எனக்கும் யாரும் இல்லை, உனக்கு நான் துணையாக இருக்கிறேன். எனக்கு எல்லாமே நீதான்… என்னைப்பார்த்துக்குவியா?” என்று கண்களைச் சுருக்கிப் பாவமாகக் கேட்டான்.

“உடனடியாகப் பதில் சொன்னால் இதற்கு மதிப்பு இல்லாமல் போகும். கொஞ்ச நாள் போகட்டும். முதலில் அஞ்சலியும் விஜய் சாரும் சேரட்டும். அவர்கள் இருவரும் சின்னப் பிள்ளைத்தனமாகச் சண்டை போட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒரு குழந்தை வந்த பிறகும், நேற்று அவர்கள் இன்னொரு குழந்தைக்கான முயற்சியைக் (Process) கூட ஆரம்பித்துவிட்டுப் போயிருக்கிறார்கள். என்னடா ஒரு பெண்ணாக இருந்து இப்படி எல்லாம் பேசுகிறாளே என்று நினைக்க வேண்டாம், வெளிப்படையாக உண்மையைச் சொன்னேன். முதலில் அவர்கள் பிரச்சனை முடியட்டும், அடுத்து நம் பிரச்சனையைப் பார்க்கலாம். நமக்கு இப்போது பெரிய பிரச்சனை எல்லாம் இல்லை. அவர்களைச் சேர்த்து வைத்து அவர்கள் வீட்டுக்கு அனுப்பிவிட்டு, நீயும் நானும் கல்யாணம் பண்ணிட்டு வாழணும்; இதுதான் என் ஆசை. எனக்கு ஆபீஸ் ஒதுக்கித் கொடுத்த அப்பார்ட்மெண்ட் (Apartment) ரொம்பப் பிடித்திருக்கிறது. அங்கே வசதி எப்படி?” என்று தன் விருப்பத்தை வேறு விதமாகச் சொன்னாள். அவள் தலையை வருடிவிட்டவன், “சீக்கிரம் எல்லாம் நல்லபடியா முடியணும்” என்று சொல்லிவிட்டு வேலைக்குச் சென்றான்.

சுவாதிக்குத் தனக்கென யாரும் இல்லை. பெற்றவர்கள் சொத்தைக் கொடுத்துவிட்டுச் சென்றுவிட்டார்கள். அந்தச் சொத்தைத் தெரிந்தவர் மூலம் பாதுகாத்து, ஒரு ஆசிரமத்தில் வளர்ந்து, வாடகைக்கு வரும் பணத்தை மொத்தமாக ஆசிரமத்திற்குக் கொடுத்துத் தானும் சேர்த்துக் கொண்டு வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவள் இவள். இதற்கிடையில் தோழி ஒருத்தி தவறான பாதைக்குச் செல்வதைத் தடுத்தபோது, அவள் குற்றவாளியாக மாறியது ஒரு பெரும் கதை. தான் இன்னும் பொறுமையாகக் கையாண்டிருக்கலாம் என்ற குற்ற உணர்வு அவளை ஐந்து வருடங்களாக வாட்டி வதைத்தது. ஆனால் இப்போது எல்லாம் நல்லபடியாக முடிந்த நிம்மதி அவளுக்கு ஏற்பட்டது. ரித்திக் சொன்னது போல அவனுக்கும் யாரும் இல்லை. இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் துணையாக இருந்தால் என்ன? ஏற்கனவே அவன் இவள் மனதில் குடிகொண்டவன்தானே! இப்போதே அவன் கேட்கும்போது மற்ற பெண்களைப் போல ‘சீன்’ போடுவது அவளுக்குப் பிடிக்கவில்லை, அதனால் சம்மதித்தாள். ஆனால், தன் கணவனை நினைத்துக்கொண்டு அவனைச் சேர்த்துக் கொள்ளாமல் விசித்திரமாகத் திரியும் அஞ்சலியைச் சேர்த்து வைத்த பிறகுதான், தன் வாழ்க்கையைத் தொடங்க வேண்டும் என்ற முடிவில் சுவாதி உறுதியாக இருந்தாள்.

மதிய இடைவேளை வந்தவுடன் அஞ்சலி தன் மகனைப் பார்க்கச் சென்றாள். அங்கே முந்திரிக்கொட்டை போல் விஜய் மகனோடு விளையாடிக் கொண்டிருந்தான். அஞ்சலி மகனுக்குச் சாப்பாடு ஊட்ட முயல, விஜய்யோ அவளிடமிருந்து பிடுங்கி, அனைத்தும் சரியாக இருக்கிறதா என்று பார்த்துத் தானே ஊட்டினான். மகன் ஜம்மென்று சாப்பிட்டுவிட்டு அப்பாவுடன் விளையாடினான்.

“என்ன முடிவு பண்ணி இருக்க அஞ்சலி?” (வேதாளம் மீண்டும் முருங்கை மரம் ஏறிவிட்டது!)

“ஏங்க என் உயிரை எடுக்குறீங்க? இப்ப என்ன, உங்க கூட வரணும்… அவ்வளவுதானே? உங்க முன்னாள் காதலி பெயரைச் சொல்லி என்கூடக் குடும்பம் நடத்துவீங்க, அதை நான் பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு சகித்துக்கொள்ள வேண்டும். என் அன்பான குணத்தை வைத்து உங்களைப் பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டும், அதானே? சரி வந்து தொலைகிறேன்!” என்று பட்டாசு போல் வெடித்தாள் அஞ்சலி.

“நீ இவ்வளவு ரியாக்ஷன் கொடுக்கத் தேவையில்லை. என் மனநோய்க்குத் தீர்வான மருந்தே நீதான். நீ என்னைவிட்டுப் போன பிறகு நான் மீண்டும் மனநோயாளி போலத்தான் இருந்தேன். நீ கண்டிப்பாக வந்துதான் ஆக வேண்டும். செல்லக்குட்டி, அப்பா கூட வரீங்களா?” என்று விஜய் கேட்க, மகன் அப்பா மீது குரங்குக்குட்டி போல் தாவினான். அஞ்சலிக்குத் தான் இத்தனை நாள் காத்து வந்த கோபமும் பொறுமையும் வீணாகிவிட்டதே என்று வேதனையாக இருந்தது.

“சில விஷயங்கள் சரியான இடத்தில் இருந்தால்தான் மதிப்பு. அன்று நான் உன்னிடம் அப்படி நடந்திருக்கக்கூடாது. அம்மா எனக்கு எல்லாவற்றையும் தெளிவாகச் சொன்னார்கள். அந்த காயத்ரி கலகம் பண்ணிட்டுப் போய்விட்டாள். அவள் சொன்னதற்கு நீ ஏன் இவ்வளவு எமோஷனலாக ரியாக்ட் செய்தாய்? நான் அவளைச் சமாதானப்படுத்தத்தான் அப்படிச் சொன்னேனே தவிர, என் மனநிலை வேறாக இருந்தது. அன்று நான் போட்ட திட்டம் எல்லாம் வீணாகிவிட்டது. இன்னும் இரண்டு மாதங்களில் நம் வினு குட்டியின் பிறந்தநாள் வரப்போகிறது. அன்று உனக்கு அந்தச் சர்ப்ரைஸைச் சொல்லலாம் என்று நினைத்தேன். ப்ளீஸ் அஞ்சலி, இந்த ஒரு முறை எனக்காக வா! என் அக்கா, தங்கை எல்லாரும் குடும்பம் குழந்தையோடு சந்தோஷமாக வாழும்போது, நான் மட்டும் வெட்டிவிட்ட மரம் போலத் தனியாக இருப்பது கஷ்டமாக இருக்கிறது” என்று விஜய் கெஞ்ச ஆரம்பித்தான்.

கணவனைப் பார்த்தாலே உருகிப் போகிறவளுக்கு அவன் தொட்டவுடன் சொல்லவா வேண்டும்? ரோஷத்தையெல்லாம் ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, “சரி, இன்னைக்கு நாம வீட்டுக்குப்போலாம் விஜி” என்று செல்லமாகச் சொன்னாள். அவ்வளவுதான், விஜய்க்குத் தலைகால் புரியவில்லை.

“ஆனா ஒன்னு, இனிமேல் ரிஸ்க் எடுக்க வேண்டாம். நாம் கொஞ்சம் இடைவெளி (Distance) மெயின்டைன் பண்ணுவோம். குழந்தை நம் வீட்டில் உள்ளவர்களோடு நன்றாகப் பழகட்டும். உங்களுக்கு இரண்டு மாதம் டைம் தருகிறேன்; அதற்குள் நீங்கள் என்ன செய்கிறீர்கள் என்று கவனிப்பேன்” என்று அஞ்சலி நிபந்தனை விதித்தாள். ‘அஸ்திவாரம் போட்டாச்சு’ என்று நினைத்துக்கொண்ட விஜய், அதற்குச் சம்மதித்தான்.

அஞ்சலி உடனே சுவாதியிடம் சென்று விஷயத்தைச் சொல்ல, சுவாதிக்கு அளவற்ற மகிழ்ச்சி. “நீயும் உன் கணவனும் குழந்தையோடு சந்தோஷமாக வாழ வேண்டும். அம்மா, அப்பாவை இழந்து தனியாக இருக்கும் எனக்குத்தான் அதன் அருமை தெரியும். நீங்கள் சேருவீர்கள் என்று என் உள்மனசு சொல்லிக்கொண்டே இருந்தது. நீயும் இனி விட்டுக்கொடுத்துச் செல்” என்று அறிவுரை கூறினாள். மேலும், தானும் ரித்திக்கும் திருமணம் செய்து கொள்ளப்போகும் முடிவையும் சொன்னாள். அஞ்சலிக்கு இது பெரும் மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்தது.

இரு தோழிகளும் ஒருவருக்கொருவர் வாழ்த்துகளைப் பரிமாறிக்கொண்டனர். மாலை நேரம் சுவாதியைத் தனியாக அழைத்துச் சென்று பேசலாம் என்று காத்திருந்த ரித்திக்கின் தலையில் மண்ணள்ளிப் போட்டுவிட்டு, அஞ்சலி சுவாதியைத் தன் மாமியார் வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றாள். அங்கே குடும்பத்தினர் அனைவரும் ஆரத்தி தட்டோடு காத்துக்கொண்டிருந்தனர். குட்டிப் பையன் வந்த சந்தோஷத்தில் அனைவரும் அவனைக் கொண்டாடினர். அஞ்சலியும் விஜய்யும் ஒரு தருணத்தில் தனியாக இருந்தனர். சுவாதி குழந்தைகளோடு குழந்தையாக விளையாட ஆரம்பித்தாள். ரித்திக் ஏமாற்றத்துடன் கன்னத்தில் கை வைத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

(எல்லாம் நல்லபடியாக முடிந்துவிட்டது என்று நினைக்காதீர்கள்… ஏழரைச் சனி இவர்களை ரவுண்டு கட்டி அடிக்கக் காத்திருக்கிறது!)

,,,,,,,,

“என்ன சொல்கிறாய்? மீண்டும் அஞ்சலி அவன் கூட வாழப் போகிறாளா?” என்று ஒரு குரல் சந்தேகமாகக் கேட்டது.

“மேடம், நான் இரண்டு வருஷமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். இதுவரை அஞ்சலி மேடம் இங்கே வந்ததே இல்லை, பிரிந்துதான் இருந்தார்கள். விஜய் சார் தேவதாஸ் போலச் சுற்றிக்கொண்டு இருந்தார். ஆனால் திடீரென்று அஞ்சலி வந்து, இரண்டு நாட்களில் வீட்டுக்கே சென்றுவிட்டார். மீண்டும் இருவரும் சேர்ந்துவிட்டார்கள்” என்று ஒரு பெண் தகவல் சொன்னாள்.

அதற்கு அந்த மர்ம நபர் கோபமாக, “என் வினுஷாவின் வாழ்க்கையே அந்தத் தேவா குடும்பத்தால்தான் நாசமாகப் போனது. இப்போது அந்த விஜய் குடும்பம் குட்டியோடு வாழ ஆரம்பித்துவிட்டானா? அவர்களைப் பிரித்தாலும் அவர்கள் குழந்தை மூலமாகச் சேர்ந்துவிடுவார்கள். அந்த குழந்தை இருந்தால்தானே?” என்று வன்மத்தைக் கக்கினாள். வினுஷாவின் மரணத்திற்கு விஜய் – அஞ்சலிதான் காரணம் என்று விடாமல் துரத்திக்கொண்டிருக்கும் அந்த காயத்ரி ஒரு கொடூரத் திட்டத்தைப் போட்டாள்.

சரியாகக் குழந்தையின் இரண்டாம் ஆண்டு பிறந்தநாள் விழாவில், காலை நேரத்தில் குழந்தை கடத்தப்பட்டது!

(இந்த வில்லியின் ஆட்டம் சீக்கிரம் முடிவுக்கு வரும். கிளைமாக்ஸை நோக்கிச் செல்கிறோம். தொடர்ந்து படிக்கவும்…)