22) இளமை 😍

அத்தியாயம் 22

சென்னையின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான பங்களாவில் அமைதி மரண வீட்டைப் போலக் குடிகொண்டிருந்தது. அதிரவன் தன் படுக்கையறையில் மதுக்கோப்பையைத் தொடாமல், ஜன்னல் வழியே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். மீனாட்சி இந்த வீட்டை விட்டுச் சென்று இன்றுடன் நான்கு நாட்களாகின்றன.

செங்கல்பட்டுக்குச் சென்று ரத்தினவள்ளியை மிரட்டிப் பார்த்தும் எந்தப் பயனும் இல்லை. அங்கிருந்து அவள் கிளம்பிவிட்டாள் என்பது மட்டும் உறுதியாகத் தெரிந்தது. மீனாட்சி இல்லாத அந்த அறை, அவளுக்குச் சொந்தமான பொருட்கள் எல்லாமே அதிரவனைப் பார்த்து ஏளனம் செய்வது போல இருந்தது.

“எங்கடி போன?” என்று அவன் உரக்கக் கத்தினான். அவனது முரட்டு இதயம் முதல்முறையாகத் தனிமையில் துடித்தது. அவளுடன் கழித்த அந்த ஒரு இரவு, அவளது இதழில் தான் பதித்த அந்த ரத்தக் காயம் என அனைத்தும் அவன் மனக்கண்ணில் வந்து சென்றன. அதிகாரத்தால் அவளைக் கட்டிப்போட நினைத்தவன், இப்போது அவளது நினைவுகளால் தான் கைதியாகி நிற்பதை உணர்ந்தான்.

மறுபுறம், கள்ளிக்காட்டு மலை கிராமத்தில் தென்னரசுவின் நிலைமை இன்னும் மோசமாக இருந்தது. வைஷ்ணவி சென்ற பிறகு அந்த வீடே வெறிச்சோடிப் போயிருந்தது. ஊர் கௌரவம் முக்கியம் என்று அவளை அடித்த அந்த ஒரு நொடியை நினைத்து அவன் இப்போது குமைந்து கொண்டிருந்தான்.

அப்பொழுது அவனுக்கு போன் வந்தது அது வேறு யாருமில்லை ரத்தினவள்ளி வீட்டிற்கு அருகில் இருக்கும் ஒரு பெண்மணிதான்.

அவர்களிடம் மறைமுகமாக என் பொண்டாட்டி ஏதாவது ஒரு சின்ன துப்பு கிடைச்சா கூட எங்களுக்கு சொல்லுங்கம்மா.

என்று கெஞ்சி கேட்டு சென்றதால் அந்தப் பெண்மணி ஒரு தகவலை சொல்வதற்காக, போன் செய்திருந்தார். ஆர்வத்துடன் எடுத்தவன் அவர்கள் சொன்ன செய்தியை கேட்டு,

தன் மனைவி அந்த மீனாட்சியுடன் தான் எங்கோ சென்றிருக்கிறாள் என்ற ஆத்திரத்தில், எதற்கும் துணியும் அதிரவனுக்குத் தகவல் சொல்லலாம் என்று அவன் போனை எடுத்தான்.

“ஹலோ… அதிரவன் சார்,” என்று தென்னரசு தயங்கித் தொடங்கினான்.

“சொல்லு தென்னரசு… மீனாட்சியைப் பத்தி ஏதாவது தகவல் கிடைச்சதா?” அதிரவனின் குரலில் தவிப்பு தெரிந்தது.

“எனக்கு இப்பதான் எங்க அக்கா வீட்டு பக்கத்துல இருக்கிற ஒரு அம்மா போன் பண்ணி சொன்னாங்க. நேத்து பேச்சு வாக்குல என் புருஷனோட பூர்வீக கிராமத்துக்கு ஒரு தடவை போயிட்டு வரணும் அது நீலகிரி மலை அடிவாரத்தில் இருக்குன்னு சொன்னாங்க. அப்படின்னு நம்ம சொல்லி இருக்காங்க.
செங்கல்பட்டுல வைஷ்ணவியும் மீனாட்சியும் இல்லன்னா, கண்டிப்பா இங்கதான் போயிருப்பாங்க,” என்றான் தென்னரசு.

நீலகிரி என்ற வார்த்தையைக் கேட்டதும் அதிரவனின் கண்கள் மின்னின. “நீலகிரியா? அங்கு அவங்க எங்க இருக்காங்கன்னு அந்த இடத்தை உடனே கண்டுபிடி. நான் இப்போவே சென்னையில இருந்து கிளம்புறேன். அவங்க அங்கதான் இருக்காங்கன்னா, இந்த முறை அவங்க எங்கிட்ட இருந்து தப்பிக்கவே முடியாது!” என்று போனை வைத்தான்.

அதே சமயம், நீலகிரி மலை அடிவாரத்தின் அந்தப் சிறிய ஓட்டு ‌ வீட்டில்…

மீனாட்சியும் வைஷ்ணவியும் வந்து சேர்ந்து நான்கு நாட்கள் முழுமையாகிவிட்டன. சுற்றிலும் அடர்ந்த காடும், ஜில்லிடும் பனிமூட்டமும் அவர்களுக்கு ஒரு தற்காலிகப் பாதுகாப்பைத் தந்தன.

மீனாட்சி திண்ணையில் அமர்ந்து தூரத்தில் மேகங்கள் தவழும் மலைகளைப் பார்த்தாள். “வைஷு… நாலு நாள் ஆச்சுடி. ஒருவேளை அவங்க நம்மளைத் தேடுறதை நிறுத்திட்டா என்ன பண்றது? அதிரவன் மாதிரி ஒரு ஆளுக்கு ஒரு பொண்ணு போயிட்டா என்னன்னு வேற ஒரு பொண்ணைத் தேடிப் போக எவ்வளவு நேரம் ஆகும்?” என்று கசப்புடன் கேட்டாள்.

வைஷ்ணவி சிரித்தாள். “அதிரவன் அப்படிப்பட்ட ஆள் இல்லை மீனா. அவனோட அந்த முரட்டுத்தனமே அவன் காதலோட வெளிப்பாடுதான். ஆனா அது அவனுக்கே தெரியல. இப்போ இந்தத் தனிமையில தான் அவனுக்கு உன் அருமை புரியும். தென்னரசுவும் அப்படித்தான்… ஊர் கௌரவம்னு பேசின மனுஷன், இப்போ சோறு தண்ணி இல்லாம அலைஞ்சுட்டு இருப்பான்.”

அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே, அந்தப் பகுதிக்குத் தொடர்பில்லாத ஒரு ஜீப்பின் சத்தம் தூரத்தில் கேட்டது. மீனாட்சியின் இதயம் ஒரு நிமிடம் நின்று துடித்தது. “வைஷு… வண்டி சத்தம் கேக்குதுடி… ஒருவேளை அவனா?”

இருவரும் ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்தனர். அது அதிரவன் இல்லை, அந்த ஊர் எல்லைக்கு ரோந்து வந்த வனத்துறையினரின் வாகனம்.

மீனாட்சி நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டாலும், அவளது அடிமனதில் அதிரவனைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஒரு மெல்லிய ஏக்கம் துளிர்விடத் தொடங்கியிருந்தது. அந்த ஒரு இரவு கொடுத்த தாக்கம், அவளை அவனிடமிருந்து முழுமையாகப் பிரிக்க விடவில்லை. ஆனால், அவனது ஆதிக்கத்திற்குப் பயந்து அவள் தன்னைத்தானே கல்லாக்கிக் கொண்டாள்.

அந்த மலை கிராமத்தின் இருளில், இரு பெண்களும் தங்கள் விடுதலையை அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தாலும், ஏதோ ஒரு ஆபத்து தங்களை நோக்கி வருவதை அவர்கள் உணரவில்லை.

நீலகிரி மலை அடிவாரத்தின் அந்தப் பழைய வீடு, நிலவொளியில் ஒரு மர்மமான அமைதியுடன் நின்றிருந்தது. மீனாட்சிக்குத் தூக்கம் வரவில்லை. அந்தப் பெரிய மரக் கட்டிலில் படுத்திருந்தாலும், அவளது உடல் இன்னும் அதிரவன் தன்னை அணைத்திருந்த அந்த முரட்டுத்தனமான கதகதப்பைத் தேடியது. இதழ் காயம் ஓரளவிற்கு ஆறியிருந்தாலும், அவள் கண்ணாடி பார்க்கும்போதெல்லாம் அந்தத் தழும்பு அதிரவனின் நினைவை அவள் மனதில் ஆழமாகப் பதித்துக் கொண்டே இருந்தது.

“வைஷு… தூங்கிட்டியா?” என்று மெல்லக் கேட்டாள் மீனாட்சி.

“இல்லை மீனா… உன் மாதிரியே தான் எனக்கும் இருக்கு. கள்ளிக்காட்டுல இப்போ தென்னரசு என்ன பண்ணிட்டு இருப்பாரோன்னு தோணுது. என்னை அடிச்ச அந்த அடியை விட, அவர் இப்போ அனுபவிக்கிற இந்தத் தனிமை தான் அவருக்குப் பெரிய தண்டனை,” என்றாள் வைஷ்ணவி கசப்பான குரலில்.

அவர்கள் பேசிக் கொண்டிருந்த அதே நேரத்தில், சென்னையிலிருந்து மின்னல் வேகத்தில் புறப்பட்ட அதிரவனின் ஜீப், நீலகிரி மலைச் சாலைகளில் வளைந்து நெளிந்து முன்னேறிக் கொண்டிருந்தது. அதிரவனின் கண்கள் சிவந்து, முகம் இறுகிப் போய் இருந்தது. தென்னரசு கொடுத்த அந்த ஒரே ஒரு துப்பை வைத்து, நீலகிரி மாவட்டத்தின் நில ஆவணங்களை வைத்து இந்த ரகசியப் பூர்வீக வீட்டைக் கண்டுபிடித்துவிட்டான்.

ஜீப்பை ஓட்டிக் கொண்டிருந்த அதிரவனின் கைகள் ஸ்டீயரிங்கை இறுக்கப் பற்றிக் கொண்டிருந்தன. ‘மீனாட்சி… நீ என்னைத் தோற்கடிச்சுட்டேன்னு நினைக்காத. இந்த நாலு நாள் தனிமையில நான் செத்த ஒவ்வொரு நிமிஷத்துக்கும் நீ பதில் சொல்லியே ஆகணும்,’ என்று மனதிற்குள் கறுவிக் கொண்டான்.

அதிகாலை நான்கு மணி. பனிமூட்டம் கண்ணை மறைக்கும் அளவிற்கு அடர்த்தியாக இருந்தது. ஜீப்பின் சத்தம் அந்த அமைதியான கிராமத்திற்குள் கேட்டது. ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்திற்கு மேல் வண்டி செல்ல முடியாததால், அதிரவன் அங்கேயே ஜீப்பை நிறுத்திவிட்டுத் துப்பாக்கியைச் சரிபார்த்துக் கொண்டு இறங்கினான். அவனது காலணிகள் காய்ந்த இலைகளின் மீது படும் சத்தம் அந்த அமைதியைக் கிழித்தது.

அந்தப் பழைய ஓட்டு வீட்டின் முன்னே வந்து நின்றான். ஜன்னல் வழியாக ஒரு மெல்லிய விளக்கு வெளிச்சம் தெரிந்தது. அதிரவனின் இதயம் ஆவேசமாகத் துடித்தது. கோபமா, ஆசையா என்று அவனுக்கே புரியாத ஒரு உணர்வு அவனை ஆட்கொண்டது.

கதவை உடைக்க வேண்டும் என்றுதான் முதலில் நினைத்தான். ஆனால், ஏதோ ஒன்று அவனைத் தடுத்தது. மெல்ல ஜன்னல் ஓரம் சென்று பார்த்தான். அங்கே… மீனாட்சி!

தலையை முழங்கால்களுக்கு இடையே புதைத்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்த அவளைப் பார்த்ததும், அதிரவனின் ஆத்திரமெல்லாம் ஒரு நொடியில் கரைந்து போனது. அவளது அந்தத் தோற்றம் அவனை நிலைகுலைய வைத்தது. ஆனாலும், அவனது ஆணாதிக்கம் மீண்டும் தலைதூக்கியது. “என்னை விட்டுட்டு வந்துட்டு இங்க இவ்வளவு நிம்மதியாவா இருக்க?” என்று பற்களைக் கடித்தான்.

சட்டெனக் கதவை ஓங்கி உதைத்தான். “மீனாட்சி!!!”

அந்த அமைதியான விடியற்காலையில் அதிரவனின் கர்ஜனை கேட்டு மீனாட்சியும் வைஷ்ணவியும் அலறிக்கொண்டு எழுந்தனர். மீனாட்சிக்கு இதயம் தொண்டைக்குழிக்கு வந்தது. அவள் பார்த்த அந்த உருவம், அவள் கனவிலும் நினைவிலும் வந்து அலைக்கழித்த அந்த முரட்டு உருவம்… அதிரவன்!

“நீ… நீங்க எப்படி இங்க?” என்று தடுமாறினாள் மீனாட்சி.

அதிரவன் புயலைப் போல உள்ளே நுழைந்து அவளது கையை இறுகப் பற்றினான். “எங்க வேணா போயிடலாம்னு நினைச்சியா? இந்த அதிரவன் கண்ணுல மண்ணைத் தூவிட்டு உன்னால வாழ முடியும்னு நினைச்சியாடி?” என்று அவளைத் தன்னை நோக்கி இழுத்தான்.

வைஷ்ணவி குறுக்கே வர முயல, அதிரவன் அவளை ஒரு பார்வையால் எச்சரித்தான். “வைஷ்ணவி… நீ செஞ்ச வேலைக்குத் தென்னரசு உன்னைத் தேடிட்டு வர்றான். இப்போதைக்கு இவ என் ஆளு… இவளுக்கும் எனக்கும் இடையில வராத!”

அதிரவன் மீனாட்சியின் முகத்தைத் தன் கைகளால் அழுத்தமாகப் பிடித்தான். அவளது இதழில் தான் கொடுத்த அந்த வடுவை ரத்த வெறியோடு பார்த்தான். “இந்தத் தழும்பு இருக்கிற வரைக்கும் நீ என்னோட அடிமை மீனாட்சி. வா கிளம்பு!” என்று அவளை இழுக்கத் தொடங்கினான்.

மீனாட்சி திமிறினாள். “வரமாட்டேன்! என்னை ஒரு பொருளா நினைக்கிற உங்களுக்குப் பின்னாடி நான் வரமாட்டேன்! என்னை விட்டுடுங்க அதிரவன்!”

“விடமாட்டேன்டி… உன்னை விடமாட்டேன்!” என்று கத்தியவன், அவளை அப்படியே தூக்கிக் கொண்டு ஜீப்பை நோக்கி நடந்தான். மலை அடிவாரத்தில் ஒரு பெரிய போர்க்களமே தொடங்கப் போவது போல அந்த விடியற்காலை விடிந்தது.