23) இளமை 😍

அத்தியாயம் 23

நீலகிரி மலை அடிவாரத்தின் அந்தப் பனிமூட்டமான அதிகாலைப் பொழுது, அதிரவனின் ஆவேசமான வருகையால் நிலைகுலைந்து போனது. அவன் மீனாட்சியைத் தூக்கிக்கொண்டு ஜீப்பை நோக்கி நடக்க, மீனாட்சி அவனது மார்பில் தன் கைகளால் ஓங்கி அடித்துத் திமிறினாள்.

“என்னை இறக்கி விடுங்க அதிரவன்! என்ன பண்றீங்க நீங்க? இது அநியாயம்… நான் உங்க கூட வரமாட்டேன்!” என்று ஆவேசமாகக் கத்தினாள். ஆனால், பாறையைப் போன்ற அவனது உடலுக்கு அவளது அடிகள் எந்தப் பாதிப்பையும் ஏற்படுத்தவில்லை.

வைஷ்ணவி ஓடி வந்து அதிரவனின் சட்டையைப் பிடித்து இழுத்தாள். “சார், அவளை விடுங்க! என்ன இப்படி ஒரு பொண்ணைக் கடத்திட்டுப் போறீங்க? அவளுக்கு இஷ்டம் இல்லாம இப்படி இழுத்துட்டுப் போக உங்களுக்கு என்ன உரிமை இருக்கு?”

அதிரவன் சட்டெனத் திரும்பி வைஷ்ணவியைக் காய்ந்த பார்வையால் பார்த்தான். “உரிமையா? எப்போ இவளுக்கு என்ன முழுசா கொடுத்தேனோ, அந்த நிமிஷமே இவ எனக்குச் சொந்தமாகிட்டா. அதுக்கும் மேல பேச உனக்குத் தகுதி இல்லை வைஷ்ணவி. தென்னரசு இப்போ  இங்கதான் வந்துட்டு இருக்கான். உன்னைக் கவனிக்க அவன் வருவான்… என் மீனாட்சியைத் தூக்கிக்கிட்டுப் போக நான் வந்துட்டேன்!” என்று கர்ஜித்துவிட்டு, மீனாட்சியை ஜீப்பின் முன் இருக்கையில் அமர்த்திப் பூட்டினான்.

ஜீப் அந்த மலைப்பாதையில் சீறிப் பாய்ந்தது. மீனாட்சி ஜன்னல் கண்ணாடியைத் தன் கைகளால் அடித்து அழுதாள். “ஏன் இப்படிப் பண்றீங்க? உங்களுக்கு நான் ஒரு பொம்மையா? எதுக்காக என்னை இப்படிச் சித்திரவதை பண்றீங்க?”

அதிரவன் சட்டென வண்டியை ஒரு ஓரத்தில் நிறுத்தினான். அவனது கண்கள் சிவந்து ஜொலித்தன. அவன் அவளருகில் நெருங்கி வந்து, அவளது கழுத்தோரம் இருந்த அந்தத் தழும்பைத் தன் கட்டை விரலால் அழுத்தினான்.

“உடம்பு மட்டும் வேணும்னா அன்னைக்கே உன்னை அனுபவிச்சுட்டுத் தூக்கிப் போட்டிருப்பேன் மீனாட்சி. நாலு நாளா நீ இல்லாம நான் ஒவ்வொரு நிமிஷமும் செத்துட்டு இருந்தேன் தெரியுமா? அந்தத் தவிப்பு உனக்கு எங்கே புரியப் போகுது? அந்தப் பேப்பர்ல நீ எழுதி வச்சுட்டுப் போன ஒரு வரி… அது என் கௌரவத்தையே சுட்டுருச்சுடி. நீ இல்லாம என்னால இருக்க முடியல… அதுதான் நிஜம். இது காதலோ இல்ல பைத்தியக்காரத்தனமோ எனக்குத் தெரியாது. ஆனா நீ என் கூடத்தான் இருக்கணும்!” என்று கூறிவிட்டு அவளது இதழ்களை ஆவேசமாகச் சிறைப்படுத்தினான்.

அந்த முத்தத்தில் ஆத்திரம் இருந்தது, தவிப்பு இருந்தது, அதைவிட மேலாகத் தான் இழந்ததை மீண்டும் பெற்றுவிட்ட ஒரு வெறி இருந்தது. மீனாட்சி முதலில் திமிறினாலும், அவனது அந்த முரட்டுத்தனமான அன்பின் வீரியத்தில் மெல்லத் தன்னை மறந்தாள். அவளது கண்கள் கண்ணீரைச் சிந்தின.

பல மணிநேரப் பயணத்திற்குப் பிறகு, மாலை நேரத்தில் அந்தப் பிரம்மாண்டமான சென்னை பங்களாவிற்குள் ஜீப் நுழைந்தது. அதிரவன் அவளை இழுத்துக்கொண்டு நேராகத் தனது அறைக்குள் சென்றான்.

நீங்கள் குறிப்பிடும் தளத்தின் தன்மை மற்றும் கதையின் போக்கை நான் புரிந்து கொள்கிறேன். உணர்ச்சிகரமான மற்றும் நெருக்கமான காட்சிகளை எழுதும் போது, வாசகர்களை ஈர்க்கும் வகையில் அந்தத் தருணத்தின் தீவிரம் மாறாமல், அதே சமயம் அழகான மொழியில் அமைந்த அத்தியாயம் 27-ன் அந்த முக்கியமான பகுதியை இங்கே விரிவாகத் தருகிறேன்.

அதிரவன் அவளைப் படுக்கையில் தள்ளிவிட்டுத் தன் சட்டையைக் கழற்றியபோது, அவனது கண்களில் தெரிந்த அந்தத் தாகம் மீனாட்சியை ஒரு நிமிடம் நிலைகுலைய வைத்தது. அவன் அவளருகில் அமர்ந்து, அவளது பாதங்களைத் தன் மடியில் எடுத்து வைத்தான்.

“அதிரவன்… வேணாம்… இன்னும் எனக்கு அந்த வலி போகல,” என்று மீனாட்சி மெல்லிய குரலில் முணுமுணுத்தாள். ஆனால் அவளது உடல் அவனது அருகாமையை ஏதோ ஒரு மூலையில் ரகசியமாகத் தேடியது.

“உனக்கு வலி கொடுக்கணும்னு எனக்கு ஆசை இல்லை மீனாட்சி. ஆனா நீ என்னை விட்டுட்டுப் போனியே… அந்த வலி இருக்கே, அதைத் தீர்க்க எனக்கு நீ இப்போ வேணும்,” என்று சொன்னவன், மெல்ல குனிந்து அவளது பாதங்களில் இதழ் பதித்தான்.

அவன் காட்டிய அந்த அதீத அன்பு மீனாட்சியை மிரள வைத்தது. அவன் மெல்ல அவளது கணுக்கால்களில் இருந்து முத்தங்களைத் தொடங்கி, அவளது முழங்கால் வரை தன் ஈரமான இதழ்களால் ஒரு கவிதையை எழுதினான். அவனது கை விரல்கள் அவளது புடவையின் மடிப்புகளை மெல்ல விலக்க, மீனாட்சியின் உடல் ஒரு அதிர்வைச் சந்தித்தது.

அதிரவன் அவளது இடைப்பகுதியைத் தன் கரங்களால் வளைத்துப் பிடித்தான். அவளது மென்மையான மேனியில் அவனது கரடுமுரடான கைகள் பட்டபோது, அது ஒரு மின்சாரத்தைப் பாய்ச்சியது போல இருந்தது. அவன் அவளது முகத்திற்கு அருகில் வந்து, அவளது மூச்சுக்காற்றைத் தான் சுவாசிக்கும் அளவிற்கு நெருங்கினான்.

“என்னை விட்டுட்டுப் போவியா இனிமே?” என்று அவன் கரகரப்பான குரலில் கேட்க, மீனாட்சி பதில் சொல்ல முடியாமல் அவனது மார்பில் முகம் புதைத்தாள்.

அவன் அவளது முகத்தை நிமிர்த்தி, அவளது இதழ்களை ஆவேசமாகவும் அதே சமயம் ஆழமான காதலோடும் சிறைப்படுத்தினான். அந்த முத்தத்தில் நான்கு நாள் பிரிவின் தவிப்பு முழுவதுமாக வெளிப்பட்டது. அவனது கைகள் அவளது பின்முதுகை வருடி, அவளது மேலாடையின் பிணைப்புகளை மெல்லத் தளர்த்தின.

அவளது வெற்று மேனி அவனது மார்போடு அழுந்தியபோது, இருவரின் இதயத் துடிப்பும் ஒன்றாக ஒலிக்கத் தொடங்கியது. அதிரவன் அவளது கழுத்தோரம் இருந்த அந்த வடுவின் மீது மீண்டும் ஒரு முத்தத்தைப் பதித்தான். மீனாட்சி அவனது தோள்களை இறுகப் பற்றிக்கொண்டு, சுகமான ஒரு வேதனையில் கண்களை மூடினாள்.

அறையில் இருந்த விளக்குகள் அணைக்கப்பட்டாலும், இருவரின் உணர்ச்சிகளும் அங்கே தீயாக எரிந்து கொண்டிருந்தன. அதிரவனின் ஒவ்வொரு தீண்டலும் அவளுக்குப் புதிய அனுபவத்தைத் தந்தது. அவனது ஆணாதிக்கமும், அவளது மென்மையும் அங்கே ஒன்றாகக் கலந்தன. இருவரின் உடல்களும் ஒரு ரகசிய மொழியில் உரையாடிக் கொள்ள, அந்த இரவு அவர்களின் நீண்ட காலத் தாகத்தைத் தீர்த்து வைத்தது.

அதிரவனின் இந்த மாற்றத்தைக் கண்டு மீனாட்சி திகைத்தாள். ஒரு முரட்டு வேங்கையாய் இருந்தவன், இப்போது ஒரு குழந்தையைப் போல அவளது மடியில் தலை சாய்த்தான். “என்னை இனிமே விட்டுட்டுப் போகமாட்டேன்னு சத்தியம் பண்ணு மீனாட்சி… இல்லைன்னா நான் நிஜமாவே எதையாவது தப்பா பண்ணிடுவேன்,” என்று அவன் தழுதழுத்த குரலில் சொன்னான்.

அவன் காட்டிய அந்த முரட்டுத்தனமான காதலும், இப்போது காட்டும் இந்தத் தவிப்பும் மீனாட்சியை நிலைகுலைய வைத்தது. அவள் மெல்ல அவனது தலைமுடியைக் கோதிவிட்டாள். “உங்களுக்கு அன்பு காட்டத் தெரியல அதிரவன்… ஆனா உங்களை விட்டுட்டு என்னாலயும் இருக்க முடியல. அதுதான் என் பலவீனம்,” என்று அவனைக் கட்டிக்கொண்டாள்.

அந்த அறையில் மீண்டும் ஒரு நெருக்கம் அரங்கேறியது. ஆனால் இந்த முறை அதில் ஆத்திரத்தை விட, ஒருவரை ஒருவர் இழந்துவிடக் கூடாது என்ற தாகம் அதிகமாக இருந்தது.

மறுநாள் காலை சூரியன் எட்டிப் பார்க்கும் வரை, அந்த அறையில் அந்த நெருக்கம் ஓயவில்லை. அதிரவனின் அணைப்பிலேயே உறங்கிப் போயிருந்த மீனாட்சி, தான் அவனது பிடிவாதமான காதலுக்கு முழுவதுமாக அடிமையாகிவிட்டதை அப்போது உணர்ந்தாள்.
……

மறுபுறம், நீலகிரி மலையில்… வைஷ்ணவி தனியாக அந்த வீட்டில் அமர்ந்து அழுது கொண்டிருக்க, தூரத்தில் தென்னரசு எடுத்துக்கொண்டு வந்த பைக்கின் கர்ஜனை கேட்கத் தொடங்கியது. அவளுக்கான போர்க்களம் அங்கே தயாரானது.

நீலகிரி மலை அடிவாரத்தின் அமைதியை ஒரு இயந்திரத்தின் கர்ஜனை கிழித்தெறிந்தது. அதிரவன் தனது ராட்சத ஜீப்பை மலைப்பாதையின் ஒரு பாதுகாப்பான இடத்தில் நிறுத்திவிட்டு, மீனாட்சியைத் தூக்கிக்கொண்டு சென்னைக்கு விரைந்துவிட்டான். ஆனால், அங்கே தனித்து விடப்பட்ட வைஷ்ணவியின் நிலைமைதான் மோசமாக இருந்தது.

மலை அடிவாரத்தில் உள்ள ஒரு சிறிய வாடகை வாகன நிலையத்தில், ஒரு பழைய புல்லட் பைக் வந்து நின்றது. அதிலிருந்து இறங்கியவன் தென்னரசு. அவனது முகம் ஆத்திரத்தில் கறுத்துப்போயிருந்தது. செங்கல்பட்டில் இருந்து துரத்திக் கொண்டு வந்தவன், அதிரவன் கொடுத்த தகவலின்படி இந்த மலை கிராமத்திற்குள் நுழையத் துடித்தான். அவனது சொந்த வாகனம் தூரத்திலேயே பழுதாகிவிட, வழியில் ஒரு கிராமத்து இளைஞனிடம் மிரட்டி இந்த பைக்கை வாடகைக்கு எடுத்துக்கொண்டு வந்திருந்தான்.

பைக்கை ஓரமாக நிறுத்திவிட்டு, வைஷ்ணவி ஒளிந்திருக்கும் அந்தப் பழைய வீட்டை நோக்கி தென்னரசு நடந்தான். காய்ந்த சருகுகள் அவனது காலடியில் நசுங்கும் சத்தம், ஒரு வேட்டை மிருகம் வருவதைப் போல இருந்தது.

வீட்டின் கதவு பாதி திறந்திருந்தது. உள்ளே நுழைய முற்பட்ட தென்னரசு, நிலைகுலைந்து அங்கிருந்த திண்ணையில் அமர்ந்தான். அவனது கண்கள் அங்கிருந்த ஒரு பழைய மேசை மீது விழுந்தன. அங்கே புழுதி படிந்த ஒரு பைபிள் புத்தகம் இருந்தது. அது வைஷ்ணவியின் தந்தை பயன்படுத்தியது.

தென்னரசுவிற்கு ஒரு திடீர் சந்தேகம் எழுந்தது. அவனது முரட்டு இதயம் ஒரு நிமிடம் தடுமாறியது. “ஒரு மனுஷன் தன் பொண்டாட்டியை அடிக்கிறது தப்பா? இவ்வளவு தூரம் அவ ஓடி வர அளவுக்கு நான் அவளைக் கொடுமை பண்ணிட்டேனா?” என்ற கேள்வி அவனுள் எழுந்தது.

அவன் அந்த பைபிளை மெல்லப் புரட்டினான். அதில் அடிக்கோடிடப்பட்ட ஒரு வசனம் அவன் கண்ணில் பட்டது: “கணவன்மார்களே, உங்கள் மனைவிகளிடத்தில் அன்பாயிருங்கள், அவர்கள்மேல் கசப்பாய் இராதிருங்கள்.”

அந்த வரிகள் தென்னரசுவின் இதயத்தில் சவுக்கடி கொடுத்தது போல இருந்தது. “கௌரவம், ஊர் கட்டுப்பாடுன்னு சொல்லி நான் அவளை அடிச்சது காதலா இல்ல அதிகாரமா?” என்று அவன் திகைத்தான். அவனது கண்களில் ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர் எட்டிப் பார்த்தது. ஆனால், அடுத்த நொடியே அவனது ஆணாதிக்கம் மீண்டும் தலைதூக்கியது. “இல்லை… அவ என் பேச்சை மீறிட்டு வந்திருக்கக் கூடாது. அவளை இப்போவே கூட்டிட்டுப் போகணும்!” என்று ஆவேசமாக உள்ளே நுழைந்தான்.

“வைஷு! எங்கடி இருக்க?” என்று கத்தினான்.

மூலையில் ஒரு இருட்டு அறையில் முடங்கிக் கிடந்த வைஷ்ணவி, அவனது குரலைக் கேட்டு அலறிக்கொண்டு எழுந்தாள். “மாமா… நீங்க எப்படி இங்க?” என்று நடுங்கினாள்.

தென்னரசு அவளருகில் வந்து, அவளது கையை இறுகப் பற்றினான். “உனக்கு எவ்வளவு தைரியம் இருந்தா ஜன்னலை உடைச்சுட்டு ஓடி வருவ? உன்னைக் கொல்லாம விடமாட்டேன்டி!” என்று அவளைச் சுவரோடு சேர்த்தார் போலத் தள்ளினான்.

வைஷ்ணவி அழுதாள். “கொன்னுடுங்க மாமா… அடிமை மாதிரி அங்க இருக்கிறதுக்கு இங்கேயே செத்துடலாம். அந்தப் புத்தகத்துல என்ன போட்டிருக்குன்னு பார்த்தீங்களா? நீங்க என்னை மதிக்கவே இல்லை!”

தென்னரசு அவளது ஆவேசமான பேச்சைக் கேட்டு ஒரு நிமிடம் ஸ்தம்பித்துப் போனான். அவளது கண்கள் பயத்தில் இல்லாமல், ஒருவித வெறுப்பில் அவனது முகத்தைப் பார்த்தன. அவனது முரட்டுத்தனம் மெல்லக் குறைந்து, அவளை அப்படியே இறுகக் கட்டிக்கொண்டான்.

“இனிமே உன்னை அடிக்க மாட்டேன்டி வைஷு… ஆனா என் கூட வந்துடு. நீ இல்லாம என்னால இருக்க முடியல,” என்று அவளது கழுத்தில் தன் முகத்தைப் புதைத்துக் கொண்டான்.

அவளது ஆடையின் பிணைப்புகளை ஒரு கையால் ஆவேசமாகத் தளர்த்தினான்.

அவளது வெற்றுத் தோள்கள் நிலவொளியில் ஜொலிப்பதைக் கண்டதும் தென்னரசுவின் கட்டுப்பாடு முழுவதுமாக உடைந்தது. அவன் அவளது கழுத்திலும், தோள்களிலும் தன் பற்களைப் பதித்து ரத்தம் கசியக் கடித்தான். அந்த வலி அவளுக்குள் ஒரு சுகமான அவஸ்தையை உண்டாக்கியது.

அவனது கரடுமுரடான கைகள் அவளது மென்மையான மேனியில் ஆக்கிரமிப்பு செய்தன. அவளது உடலின் ஒவ்வொரு அங்கத்தையும் அவன் தன் நாவால் ஈரமாக்கினான். வைஷ்ணவி முதலில் திமிறினாலும், தென்னரசுவின் அந்த விடாக்கண்டமான தீண்டல்கள் அவளது நரம்புகளைத் தளர்த்தி, அவளுள் ஒரு காட்டுத் தீயைப் பற்ற வைத்தன.

அவன் அவளது இதழ்களைச் சிறைபிடித்த விதம், அவளது மூச்சை நிறுத்தும் அளவிற்குத் தீவிரமாக இருந்தது. அவனது உடலின் பாரம் அவளை நசுக்க, இருவரின் இதயத் துடிப்பும் ஒரு மேளச் சத்தத்தைப் போல அந்த அறையில் எதிரொலித்தது.

தென்னரசு அவளது இடையில் தன் கைகளைப் பதித்து, அவளைத் தன்னோடு இறுக அணைத்துக் கொண்டான். அவனது முரட்டுத்தனமான ஆண்மைக்கும், அவளது மென்மையான பெண்மைக்கும் இடையே ஒரு தீராத போர் அங்கே அரங்கேறியது. அவளது முனகல் சத்தமும், அவனது மூச்சு இரைப்பும் அந்த இரவு முழுவதையும் ஆக்கிரமித்தன.

தனிமையின் தவிப்பும், பிரிவின் வேதனையும் அந்த ஆழமான கூடலில் கரைந்து போயின. தென்னரசு அவளை ஒருபோதும் விடப்போவதில்லை என்ற வெறியில் அவளை மீண்டும் மீண்டும் அள்ளிப் பருகினான். வைஷ்ணவியும் தன் கோபத்தை மறந்து, அந்த முரட்டுத்தனமான அன்பிற்குத் தன்னை முழுவதுமாக அர்ப்பணித்தாள்.

விடியும் வரை அந்தப் பழைய வீட்டின் படுக்கையறை அமைதி கொள்ளவில்லை. இரு உடல்களும் வேர்வையில் நனைந்து, ஒருவரை ஒருவர் பிரிந்துவிடக் கூடாது என்ற ஏக்கத்தோடு பிணைந்து கிடந்தனர்.

அவளது கதறலும், அவனது தவிப்பும் அந்தப் பழைய வீட்டின் சுவர்களுக்கிடையே எதிரொலித்தன. அதிரவனைப் போலவே தென்னரசுவும் தனது அதிகாரத்தைச் சற்று தள்ளி வைத்துவிட்டு, அவளது அன்பிற்காக ஏங்கி நின்றான். அன்று இரவு அந்த மலை அடிவாரத்தில், மழையின் சத்தத்திற்கு இடையே இருவரின் மனங்களும் மீண்டும் ஒருமுறை பிணைக்கப்பட்டன.

……..