அத்தியாயம் 5
பெற்றோரின் இழப்பு தந்த வலி ஒருபுறம் இருந்தாலும், ரோஜா மெல்லத் தன் வாழ்வாதாரத்தைப் பற்றி யோசிக்கத் தொடங்கினாள். அவளது அம்மா அமுதா பணியில் இருக்கும்போதே மறைந்ததால், அந்த ‘வாரிசு வேலை’ (Compassionate Appointment) ரோஜாவுக்குக் கிடைத்தது. பி.எட் முடித்திருந்த ரோஜாவுக்கு, சென்னையில் இருந்த அதே அரசு உதவி பெறும் பள்ளி மேலாண்மையிடம் ஒரு கோரிக்கை வைத்தாள். “என்னால் இனி சென்னையில் அந்த வீட்டில் இருக்க முடியாது… என் அப்பாவின் ஊரான மதுரையிலேயே எனக்குப் பணி இடமாற்றம் வேண்டும்” என்று அவள் கேட்டது ஏற்கப்பட்டது.
விதி செய்த வினோதம் என்னவென்றால், மதுரையில் அவளுக்குப் பணி ஒதுக்கப்பட்ட அந்தப் பள்ளி – ‘செண்பகநல்லூர் அரசு உதவி பெறும் மேல்நிலைப்பள்ளி’. அதன் தாளாளர் (Correspondent) வேறு யாருமல்ல, நம்ம ராஜன் தான்!
திங்கட்கிழமை காலை… செண்பகக் கோட்டை மாளிகையின் வரவேற்பறையில் ராஜன் அமர்ந்து சில ஃபைல்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அப்போது அந்தப் பள்ளியின் தலைமை ஆசிரியர் பதற்றத்துடன் உள்ளே வந்தார்.
“வணக்கம் தம்பி… ஒரு முக்கியமான விஷயம். சென்னை டி.பி.ஐ-ல இருந்து ஆர்டர் வந்திருக்கு. நம்ம ஸ்கூலுக்குப் புதுசா ஒரு பட்டதாரி ஆசிரியை ஜாயின் பண்ண வர்றாங்க. அந்த அமுதா டீச்சரோட பொண்ணு ரோஜா!”
ராஜன் கையில் இருந்த பேனா ஒரு நொடி நின்றது. அவன் முகத்தில் எந்த உணர்ச்சியும் காட்டவில்லை என்றாலும், உள்ளுக்குள் ஒரு அதிர்வு ஏற்பட்டது. “இங்கேயா? இந்த ஊர்லயே வேலை வாங்கிக்கிட்டு வந்துட்டாளா?” என்று அவன் மனதுக்குள் நினைத்துக்கொண்டான்.
“சரி… அவங்க வந்தா ஜாயின் பண்ண சொல்லுங்க. மத்தபடி அவங்க யாரு, என்னங்கிறதை விட, ஸ்கூல் டிசிப்ளின் தான் முக்கியம். அதை மட்டும் தெளிவா சொல்லிடுங்க” என்று கறாராகச் சொல்லி அனுப்பிவிட்டான்.
……
‘செண்பகநல்லூர் அரசு உதவி பெறும் மேல்நிலைப்பள்ளி’யின் வாசலில் நின்றிருந்த அந்தப் பெரிய ஆலமரம், பல தலைமுறை மாணவர்களைப் பார்த்த சாட்சி. ரோஜா அந்தப் பள்ளியின் வாசலில் வந்து நின்றபோது, அவளது இதயம் பலமாகத் துடித்தது.
அவளது அப்பா அடிக்கடி சொல்வார், “ரோஜா, அந்த ஸ்கூல்ல இருக்கிற ஒவ்வொரு செங்கல்லும் நம்ம தாத்தா காலத்துல வச்சது. நான் அங்கதான் முதல் முதலா அ ஆ படிச்சேன்” என்று. இன்று அதே மண்ணில், தன் அம்மாவின் பணியைத் தொடர ஒரு ஆசிரியையாக அவள் உள்ளே நுழையும்போது, அவளுக்குள் ஒரு இனம் புரியாத நெகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது.
பள்ளி அலுவலக அறைக்குள் நுழைந்தாள் ரோஜா. தலைமை ஆசிரியர் (HM) தனது மேஜையில் கோப்புகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.
“வணக்கம் சார்… நான் ரோஜா. சென்னை டி.பி.ஐ-ல இருந்து ஆர்டர் கொண்டு வந்திருக்கேன்” என்று மென்மையாகச் சொன்னாள்.
தலைமை ஆசிரியர் அவளை நிமிர்ந்து பார்த்து, மூக்குக்கண்ணாடியைச் சரிசெய்து கொண்டார். “வாங்கம்மா… உங்களைப் பத்தி ஏற்கனவே தாளாளர் ஐயா (ராஜன்) கிட்ட பேசியிருந்தேன். ஆனா, அவர் ரொம்ப கறாரான மனுஷன். நீங்க சங்கர் தம்பியோட பொண்ணுன்னு தெரிஞ்சும், ‘முறையான அப்ளிகேஷன் வந்தா மட்டும் சேர்த்துக்கோங்க’ன்னு சொல்லிட்டாரு. வாங்க, முதல்ல அவர்கிட்ட ஒரு வார்த்தை சொல்லிட்டு வந்துடுவோம்” என்று அவளை ராஜனின் அறைக்கு அழைத்துச் சென்றார்.
ராஜனின் அறை அந்தப் பள்ளியின் ஒரு மூலையில், கம்பீரமாக இருந்தது. கதவைத் திறந்து உள்ளே சென்றபோது, ராஜன் ஒரு பெரிய மேஜைக்குப் பின்னால் அமர்ந்து ஏதோ ஒரு வரைபடத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது அறையில் இருந்த அந்தத் தேக்கு மர வாசமும், சந்தன வாசனையும் ரோஜாவுக்கு அவளது தாத்தா காலத்து நினைவுகளைக் கிளப்பியது.
“ஐயா… புது டீச்சர் வந்திருக்காங்க” என்று தலைமை ஆசிரியர் சொல்ல, ராஜன் மெல்லத் தலையை உயர்த்தினான்.
சந்தன நிறச் சேலையில், நெற்றியில் ஒரு சிறிய பொட்டுடன், கையில் கோப்புகளோடு நின்றிருந்த ரோஜாவைப் பார்த்ததும் ராஜனின் கண்கள் ஒரு நொடி விரிந்தன. அவளை அந்தத் தோட்டத்து வீட்டின் வாசலில் அழுத முகமாகப் பார்த்ததற்கும், இன்று ஒரு ஆசிரியையாகப் பணிவான அதே சமயம் உறுதியான முகத்தோடு பார்ப்பதற்கும் நிறைய வித்தியாசம் இருந்தது.
“உட்காருங்க…” என்று ராஜன் சுட்டிக்காட்டினான்.
ரோஜா அமர்ந்ததும், ராஜன் அவளது கோப்புகளை ஒவ்வொன்றாகப் புரட்டினான். “மெட்ராஸ்ல படிச்ச பொண்ணு… அங்கேயே நல்ல ஸ்கூல்ல வேலை கிடைச்சிருக்குமே? எதுக்கு இந்த கிராமத்து ஸ்கூலுக்கு வரணும்னு ஆசைப்படுறீங்க? இது ஏதோ பொழுதுபோக்குக்கான இடம் இல்ல” என்றான் ராஜன், அவனது குரலில் அந்தப் பழைய அதிகாரம் அப்படியே இருந்தது.
ரோஜா நேராக அவனது கண்களைப் பார்த்தாள். “இது எனக்குப் பொழுதுபோக்கு இல்ல ராஜன். என் அம்மாவோட கடைசி ஆசை நான் ஒரு நல்ல ஆசிரியையா இருக்கணும்ங்கிறது. என் அப்பாவோட ஆசை நான் இந்த மண்ணுல வாழணும்ங்கிறது. அந்த ரெண்டு ஆசையையும் நிறைவேத்தத் தான் நான் இங்க வந்திருக்கேன். என் தகுதியில உங்களுக்குச் சந்தேகம் இருந்தா, நீங்க தாராளமா என் கிளாஸை வந்து கவனிக்கலாம்” என்றாள் துணிச்சலாக.
தலைமை ஆசிரியர் பதற்றத்தில் நெளிந்தார். ராஜனைப் பார்த்து இப்படி ஒரு பெண் பேசுவதை அவர் பார்த்ததே இல்லை. ஆனால் ராஜன் கோபப்படவில்லை. மாறாக, அவளது அந்தப் பதிலில் இருந்த நேர்மை அவனை ஏதோ செய்தது.
“சரி… இன்னைக்கே ஜாயின் பண்ணுங்க. தேவராஜ்! வந்து ரோஜாவை ஸ்டாப் ரூமுக்குக் கூட்டிட்டுப் போ” என்று வெளியே நின்றிருந்த தேவராஜைக் கூப்பிட்டான்.
அன்று முழுவதும் ரோஜாவுக்கு ஒரு கனவு போலவே இருந்தது. அவளது அப்பா படித்த அதே வகுப்பறையில், இன்று அவள் ஆசிரியையாக நின்று பாடம் எடுப்பது அவளுக்குப் பெருமையாக இருந்தது. மதிய இடைவேளையில், பள்ளியில் இருந்த அந்தப் பழைய மைதானத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அங்கே ஒரு சிறிய கல் பெஞ்ச் இருந்தது. அப்பா சொல்லியிருக்கிறார், “அங்கதான் நானும் உன் சுந்தரமூர்த்தி மாமாவும் உட்கார்ந்து கதை பேசுவோம்” என்று. ரோஜா மெல்ல அந்தப் பெஞ்சைத் தொட்டுப் பார்த்தாள். அவளது கண்கள் கலங்கின.
மாலை பள்ளி முடிந்து வெளியே வந்தபோது, சூரியன் மறையும் அந்தச் செந்நிற வானம் அழகாக இருந்தது. ரோஜா மெல்லத் தோட்டத்து வீட்டை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினாள். வழியில் அந்த ஊர் மக்கள் அவளைப் பார்த்து, “டீச்சர் அம்மா போறாங்க பாரு… நம்ம சங்கர் தம்பி பொண்ணு” என்று மரியாதையோடு பேசுவது அவளுக்கு ஒரு நிம்மதியைத் தந்தது.
திடீரென்று அவளுக்குப் பின்னால் ஒரு கார் வந்து நின்றது. ராஜன் தான். அவன் காரில் இருந்து இறங்கவில்லை. “இங்க பாரு… இந்தத் தோட்டத்து வீடு இன்னும் பாழடைஞ்சு தான் கிடக்கு. அங்க மின்சாரம் கூட சரியா இருக்காது. நீ கோட்டைக்கே வந்துடலாம்… உன் அத்தை (தெய்வானை) உன்னை எதிர்பார்த்துட்டு இருக்காங்க” என்றான். அவனது குரலில் இப்போது அதிகாரம் குறைந்து, ஒரு மெல்லிய கவலை இழையோடியது.
ரோஜா மெல்லச் சிரித்தாள். “ராஜன்… ஒரு வீடு எப்போ அழகா இருக்கும் தெரியுமா? அங்க மனுஷங்க வாழும்போது இல்ல, அங்க அன்பு இருக்கும்போது தான். இந்த வீடு பாழடைஞ்சு இருக்கலாம், ஆனா இங்க என் அப்பா அம்மாவோட ஆசிர்வாதம் இருக்கு. கொஞ்ச நாள் பொறுங்க… இந்தத் தோட்டத்து வீட்டை நான் எப்படி மாத்துறேன்னு பாருங்க. அங்க சிரிப்புச் சத்தம் மட்டும் இல்ல, அந்த ஊருக்கே பிடிச்ச ஒரு இடமா அதை மாத்துவேன்” என்றாள்.
ராஜன் அவளை ஒரு விசித்திரமான பார்வை பார்த்தான். “பார்க்கலாம்… உன் நம்பிக்கை உன்னைக் காப்பாத்துதான்னு!” என்று சொல்லிவிட்டு காரைக் கிளப்பினான்.
அவன் சென்ற திசையையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த ரோஜாவுக்குத் தெரிந்தது… இந்தப் பகை மாளிகையை விட, அவளது அன்புத் தோட்டம் ஒருநாள் வலிமையானதாக மாறும் என்று.
மறுநாள் காலை, செண்பகநல்லூர் கிராமம் ஒரு புதிய பொலிவோடு விழித்தது. தோட்டத்து வீட்டு வாசலில் ஒரு பெரிய கோலம் மிளிர்ந்தது. அமுதா டீச்சர் தன் மகளுக்குச் சொல்லிக் கொடுத்த அதே நேர்த்தியான இழைக் கோலம். வீட்டைச் சுற்றி இருந்த முட்செடிகள் அகற்றப்பட்டு, செண்பகக் கோட்டை மாளிகைக்கு இணையாக அந்தத் தோட்டத்து வீடும் தன் கம்பீரத்தை மீட்கத் தொடங்கியது.
பள்ளிக்குக் கிளம்பும் முன், ரோஜா தனது பெற்றோரின் புகைப்படங்களுக்கு முன்னால் விளக்கேற்றி வணங்கினாள். “அப்பா… அம்மா… உங்க ஆசீர்வாதம் எனக்கு வேணும்,” என்று வேண்டிக்கொண்டு அவள் பள்ளிக்குக் கிளம்பினாள்.
பள்ளியில் இன்று ரோஜாவுக்கு ஒன்பதாம் வகுப்புப் பிள்ளைகளுக்குப் பாடம் எடுக்கும் வேலை. வகுப்பறைக்குள் நுழைந்ததும், பிள்ளைகள் ஒருவிதமான ஆச்சரியத்தோடு அவளைப் பார்த்தனர். மதுரையின் அந்த முரட்டுப் பிள்ளைகளுக்கு மத்தியில், சென்னையின் மென்மையான ஆசிரியை எப்படிச் சமாளிக்கப் போகிறாள் என்ற கேள்வி அங்கிருந்த மற்ற ஆசிரியர்களிடமும் இருந்தது.
ஆனால், ரோஜா பாடத்தை ஆரம்பித்த விதம் அனைவரையும் ஈர்த்தது. கரும்பலகையில் வெறும் பாடங்களை மட்டும் எழுதாமல், அந்த ஊரின் வரலாற்றையும், மண்ணின் பெருமையையும் சேர்த்துச் சொன்னபோது, மாணவர்கள் அவளது பேச்சில் மயங்கினர்.
மதிய உணவு இடைவேளையில், ரோஜா ஸ்டாஃப் ரூமில் அமர்ந்திருக்கவில்லை. மாறாக, பள்ளி மைதானத்தின் ஓரத்தில் இருந்த அந்தப் பழைய கல் பெஞ்சில் அமர்ந்து, வீட்டில் இருந்து கொண்டு வந்திருந்த தயிர் சாதத்தை உருட்டிப் போட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அப்போது அங்கே வந்தான் ராஜன்.
அவன் ஒரு தாளாளராகப் பள்ளியைச் சுற்றிக் கொண்டிருந்தான். கல் பெஞ்சில் அமர்ந்திருக்கும் ரோஜாவைப் பார்த்ததும், அவன் நடை ஒரு நிமிடம் தளர்ந்தது. “எல்லா டீச்சர்களும் உள்ளே ஏசியில (AC) உட்கார்ந்து சாப்பிடுறாங்க… நீ என்ன இங்க பழைய நினைவுகளைச் சாப்பிட்டுட்டு இருக்க?” என்று அவன் நக்கலாகக் கேட்டான்.
ரோஜா மெல்ல நிமிர்ந்து பார்த்தாள். “இயற்கை தரும் காத்துல இருக்குற சுகம் அந்த ஏசியில இல்லை ராஜன். அப்புறம்… இந்த பெஞ்ச் என் அப்பாவோட பேவரைட் இடம். இங்க உட்கார்ந்தா அவர் பக்கத்துல இருக்கிற மாதிரியே இருக்கு,” என்றாள்.
ராஜன் அவளது பதிலைக் கேட்டுத் திகைத்தான். அவன் அந்தப் பெஞ்சைப் பலமுறை பார்த்திருக்கிறான், ஆனால் அதன் பின்னால் இவ்வளவு பெரிய எமோஷன் இருப்பதை இன்றுதான் உணர்ந்தான். “உன் அப்பா உன்னை ஒரு சென்டிமென்ட் பொண்ணா வளர்த்திருக்காரோ?” என்று கேட்டுக்கொண்டே அவளருகே நின்றான்.
“சென்டிமென்ட் இல்ல ராஜன்… இதுதான் ரத்தப் பாசம். நீங்க கோட்டைக்குள்ளேயே வாழ்ந்துட்டு இருக்கிறதால, வெளிய இருக்குற சின்னச் சின்ன சந்தோஷங்கள் உங்களுக்குத் தெரியல,” என்று ரோஜா சொல்ல, ராஜனின் முகத்தில் ஒரு மெல்லிய கோபம் வந்து போனது.
“சின்னச் சின்ன சந்தோஷமா? அந்தச் சந்தோஷத்துக்காகத் தான் உன் அப்பா இந்த ஊரையே விட்டுட்டுப் போனாரு. கௌரவத்தை விட்டுட்டுச் சென்னைக்குப் போய் செட்டிலானாரு. ஆனா நான் இந்த மண்ணை விட்டுப் போகல. இந்த மண்ணுக்காக வாழ்றதுல இருக்குற கௌரவம் உனக்குத் தெரியாது,” என்று ராஜன் சூடாகப் பேசினான்.
ரோஜா எழுந்து நின்றாள். “அப்பா கௌரவத்தை விட்டுட்டுப் போகல ராஜன்… அன்பைத் தேடிப் போனாரு. அதே அன்பைத் தேடித்தான் நானும் இங்க வந்திருக்கேன். நீங்க வேணா பாருங்க… ஒருநாள் நீங்களே அந்தத் தோட்டத்து வீட்டுக்கு வந்து, என் கையால காபி குடிப்பீங்க. அன்னைக்கு உங்க பகை எல்லாம் மறந்து போயிருக்கும்.”
ராஜன் ஒரு கிண்டலான சிரிப்பை உதிர்த்தான். “அப்படி ஒரு காலம் வந்தா, நான் செண்பகநல்லூர் ஜமீன் கிடையாது. ஆனா அது நடக்காது ரோஜா! பகையை வளர்க்கத் தெரிஞ்ச எனக்கு, அதை மறக்கத் தெரியாது!” என்று சொல்லிவிட்டு விறுவிறுவெனத் திரும்பி நடந்தான்.
மாலை பள்ளி முடிந்து ரோஜா வீடு திரும்பியபோது, வாசலில் ஒரு பெரிய மூட்டை இருந்தது. உள்ளே பார்த்தால், அந்தப் பகுதிக்குத் தேவையான புதிய மின்சார ஒயர்கள், சுவிட்சுகள் மற்றும் பெயிண்ட் டப்பாக்கள் இருந்தன.
ரோஜா ஆச்சரியத்தோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது, அங்கே தேவராஜ் வந்தான். “ரோஜா… இதெல்லாம் மாமா (ராஜன்) வாங்கிட்டு வரச் சொன்னாரு. அந்த வீட்ல கரண்ட் கனெக்ஷன் சரி இல்லையாம், பெயிண்ட் எல்லாம் உரிஞ்சிருக்காம். அதான்… உனக்குத் தெரியாம சரி பண்ணச் சொன்னாரு,” என்றான் தேவராஜ் சிரித்தபடி.
ரோஜாவுக்குப் புரிந்தது… ராஜன் நேரில் பகை பேசினாலும், மறைமுகமாக அவளைக் கவனித்துக் கொள்கிறான் என்று. அவளது அந்தத் தோட்டத்து வீட்டு ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்தால், தூரத்தில் செண்பகக் கோட்டைத் தெரிந்தது.
“ராஜன்… நீங்க கல் இல்ல, நீங்க ஒரு தேங்காய் மாதிரி. மேல கரடுமுரடா இருந்தாலும், உள்ள ஒரு இனிப்பான மனசு இருக்கு. அதை வெளிய கொண்டு வர்றதுதான் இனி என் வேலை,” என்று ரோஜா மனதுக்குள் உறுதி பூண்டாள்.
அன்று இரவு, அந்தத் தோட்டத்து வீட்டில் முதல்முறையாக மின்விளக்கு பிரகாசமாக எரிந்தது. அந்த ஒளியில், ரோஜாவின் கண்கள் புதிய கனவுகளோடு மின்னின.
