அத்தியாயம் 3
அன்றைய இரவு இளவஞ்சியின் வாழ்வில் ஒரு நரகமாகவே விடிந்தது. ஹோட்டலில் தன் பணக்கார வேட்டை கெட்டுப்போன ஆத்திரத்தில், சினேகா வீட்டிற்கு வந்ததும் வராததுமாக மரகதத்திடம் எல்லாவற்றையும் தலைகீழாக மாற்றிப் போட்டுவிட்டாள்.
“அம்மா! நான் காலேஜ் பார்ட்டில என் பிரண்ட்ஸோட பேசிட்டு இருந்தேன்மா. இந்த மூதேவி அங்க வந்து, எல்லாரும் முன்னாடியும் என்னை ஏதோ தப்பானவ மாதிரி பேசி, கை பிடிச்சு இழுத்துட்டு வந்து என் மானத்தையே வாங்கிட்டாமா!” என்று சினேகா ஒப்பாரி வைக்க, மரகதம் அப்படியே எரியும் கொள்ளிக்கட்டையாக மாறினாள்.
“அடி சவமே! உனக்கு அவ்வளவு திமிரு வந்துடுச்சாடி? என் பெத்த மகளைப் பத்தி ஊர் முன்னாடி தப்பாப் பேசுவியாடி நீ?” என்று கத்திக்கொண்டே சமையலறையில் வேலை செய்து கொண்டிருந்த இளவஞ்சியின் தலைமுடியைப் பிடித்துக் கொடூரமாக இழுத்தாள் மரகதம்.
இளவஞ்சி அடுப்பின் தணலில் கையைச் சுட்டுக்கொள்ளும் நிலைக்குப் போனாள். “சித்தி… நான் சொல்றதைக் கேளுங்க. சினேகா பொய் சொல்றா. அவ ஒரு பெரிய பணக்காரனோட ரூமுக்கு…” என்று அவள் உண்மையைச் சொல்ல முற்பட்ட போது, சினேகா குறுக்கிட்டாள்.
“அம்மா! பாத்தியா… இப்பவும் என்னை எப்படிப் பேசுறான்னு? இவ எம்பிஏ முடிச்சுட்டு ஏதோ பெரிய கம்பெனில வேலை கிடைச்சிருக்குன்னு ஆடிக்கிட்டு இருக்கா. அந்தத் திமிருதான்மா இவளுக்கு!”
மரகதம் இளவஞ்சியின் கையை முறுக்கினாள். “வேலையாடி வேலை? நீ சம்பாதிச்சு இந்த வீட்டுக்குக் கொட்டணும்னு எந்த அவசியமும் இல்லை. நீ ஏதோ சாபக் கேடாப் பிறந்து, என் புருஷன் காசுல படிச்சது போதும். ஒழுங்கா இந்த வீட்டோட நாலு செவத்துக்குள்ள கிடந்து சாகுற வழியப் பாரு! வேலைக்குக் கிளம்பின அம்புட்டுத்தான்!” என்று விஷத்தைக் கக்கினாள்.
சுப்ரமணி அங்கே வந்து, “மரகதம்… விடு மரகதம். அவ ஏதோ தெரியாம பண்ணியிருப்பா” என்று சன்னமான குரலில் சொல்ல, மரகதம் அவர் முகத்திற்கு நேராக விரலை நீட்டினாள்.
“நீங்க வாய மூடுங்க! உங்க மூத்த மக லட்சணம் தான் தெரியுமே. இவளால அவங்க அம்மா வேதனைப்பட்டு படுகையில் படுத்த உடன் மருத்துவ செலவுக்காகவே சொத்தெல்லாம் எப்படி நாசமாப் போச்சுன்னு எனக்குத் தெரியும். இவளுக்கு ஒரு கல்யாணமாவது பண்ணி வைக்க முடியுமா உங்களால? அப்புறம் என்ன பேச்சு வேண்டிக்கிடக்கு?”
சித்தியின் அந்த வார்த்தை இளவஞ்சியின் நெஞ்சில் ஈட்டியாய்ப் பாய்ந்தது. தன் பிறப்பை இப்படி ஆயுதமாகப் பயன்படுத்துகிறாரே என்று அழுதுகொண்டே தன் அறைக்குள் ஓடினாள். தம்பி கோபி அக்காவுக்கு ஆதரவாகப் பேச முயன்ற போது, மரகதம் அவனையும் அடித்து அடக்கினாள்.
இளவஞ்சி தன் அறைக்குள் அமர்ந்து கண்ணீர் வடித்தாள். ஆனால், இந்த முறை அவளது கண்ணீரில் தாழ்வு மனப்பான்மை மட்டும் இல்லை, ஒரு புதிய வைராக்கியமும் பிறந்தது.
“இல்லை… நான் சும்மா முடங்கிப் போகக் கூடாது. நான் கஷ்டப்பட்டுப் படிச்ச படிப்புக்கு எனக்கு வேலை கிடைச்சிருக்கு. சென்னைலயே மிகப்பெரிய ‘சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸ்’ கம்பெனில எனக்கு சிஇஓ-வோட பர்சனல் அசிஸ்டன்ட் (PA) வேலை கிடைச்சிருக்கு. நான் அங்க போவேன். என் சொந்தக் கால்ல நிப்பேன். இந்த நரகத்துல இருந்து நான் வெளியேறியே தீருவேன்!” என்று தனக்குள்ளே சபதம் எடுத்தாள்.
மறுநாள் காலை. ‘சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸ்’ கம்பெனியின் அந்த ஐம்பது மாடி பிரம்மாண்டக் கண்ணாடித் கட்டிடம் சூரிய ஒளியில் ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தது.
இளவஞ்சி தன் எளிய காட்டன் புடவையை நேர்த்தியாகக் கட்டிக்கொண்டு, கையில் சான்றிதழ்கள் அடங்கிய கோப்புடன் உள்ளே நுழைந்தாள். அங்கிருந்த நவீனமான கார்ப்பரேட் சூழல் அவளுக்குப் புதிதாக இருந்தாலும், அவளது முகத்தில் ஒரு கம்பீரம் இருந்தது.
“மேடம், நான் சிஇஓ பர்சனல் அசிஸ்டன்ட்டா ஜாயின் பண்ண வந்திருக்கேன். என் பெயர் இளவஞ்சி,” என்று வரவேற்பறையில் கூறினாள்.
“ஓ… மிஸ். இளவஞ்சி! உங்களைத்தான் சார் வரச் சொன்னாரு. 50வது மாடியில இருக்குற சிஇஓ கேபினுக்கு நேரா போயிடுங்க,” என்று அந்தப் பெண் வழிகாட்டினாள்.
இளவஞ்சி லிஃப்டில் ஏறி 50வது மாடியை அடைந்தாள். அங்கே இருந்த சிஇஓ அறை ஒரு அரண்மனை போலப் பிரம்மாண்டமாக இருந்தது. கதவைத் தட்டிவிட்டு, “மே ஐ கம் இன் சார்?” என்று மென்மையான, ஆனால் தெளிவான குரலில் கேட்டுக்கொண்டே உள்ளே நுழைந்தாள்.
அங்கே, அந்த பிரம்மாண்டமான சுழல் நாற்காலியில், கறுப்பு நிற சூட் அணிந்து, கையில் ஐபேடைப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தான் அவன்.
குரலைக் கேட்டு அவன் நாற்காலியைத் திருப்பினான். அவனது கூர்மையான கழுகுப் பார்வையும், அந்த முரட்டுத்தனமான முகமும் இளவஞ்சியின் மேல் விழுந்தன.
நொடிப் பொழுதில் இருவரின் உலகமும் ஸ்தம்பித்தது!
“நீ… நீங்களா?!” என்று இளவஞ்சியின் கையில் இருந்த ஃபைல் நழுவப் பார்த்தது. அவளது கண்கள் அதிர்ச்சியில் விரிந்தன.
நாற்காலியை விட்டு மெதுவாக, ஒரு சிங்கம் இரையைக் கண்டு எழுவதைப் போல எழுந்தான் கந்தர்வன் சக்கரவர்த்தி. அவனது உதடுகளில் ஒரு ஆபத்தான, கொடூரமான புன்னகை விரிந்தது. கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு அவளருகே நெருங்கி வந்தான்.
“வெல்… வெல்… வெல்! என்ன ஒரு ஆச்சரியம்! நேத்து நைட் என் பெட்ரூம்குள்ள பத்தினி மாதிரி வந்து என்னை அடிச்சுத் தள்ளிட்டுப் போன அதே பொண்ணு… இன்னைக்கு என் கம்பெனில, என் காலுக்குக் கீழே வேலை செய்ய வந்து நிக்கிறியா?” என்று கந்தர்வனின் குரல் அந்த அறையெங்கும் அதிர்ந்தது.
இளவஞ்சி தன் அதிர்ச்சியை மறைத்துக் கொண்டு, நெஞ்சை நிமிர்த்தி அவனது கண்களை நேராகப் பார்த்தாள். “நான் நேத்து வந்தது ஒரு தப்பான புரிதலால. ஆனா இன்னைக்கு நான் இங்க வந்திருக்கிறது என் தகுதியால! நான் இன்டர்வியூ எழுதி, எம்பிஏ-ல கோல்டு மெடல் வாங்கினதால எனக்கு இந்த வேலை கிடைச்சிருக்கு.”
கந்தர்வன் சத்தமாகச் சிரித்தான். அவளது தைரியம் அவனது அசுர ஈகோவை மேலும் தூண்டியது. அவளருகே மிக நெருக்கமாக வந்து, அவளது மூச்சுக்காற்று தன் முகத்தில் படும் தூரத்தில் நின்றான். அவனது காந்தக் கண்கள் அவளது இதழ்களை ஒரு நொடி தீண்டின.
“தகுதியா? இந்த கந்தர்வன் சக்கரவர்த்தியோட கம்பெனில வேலை செய்யணும்னா… எனக்கு உன்னைப் புடிச்சிருக்கணும், அதுதான் தகுதி! நேத்து நைட் என் கையைத் தட்டிவிட்டுட்டுப் போன உனக்கு, என் கம்பெனில வேலை தந்து, உன்னை என் கண்ணு முன்னாடியே வச்சு வதைக்கப் போறேன். ஏன்னா, என்னை எதிர்த்த எவனும், எவளும் நல்லா வாழ்ந்ததா சரித்திரமே இல்லை!”
“சார்… நீங்க ஆபீஸையும் பர்சனல் விஷயத்தையும் குழப்பிக்கிறீங்க. நான் என் கடமையைச் சரியா செய்வேன்,” என்றாள் இளவஞ்சி சற்றும் பணியாமல்.
கந்தர்வன் அவளது ஃபைலை ஒற்றைக் கையால் பிடுங்கி மேஜை மீது வீசினான்.
“கடமையா? இனி உன்னோட கடமை என்ன தெரியுமா இளவஞ்சி? நான் கூப்பிடும் போது நிக்கணும், உட்காரச் சொன்னா உட்காரணும். ஒரு சிஇஓ-வோட பர்சனல் அசிஸ்டன்ட்னா… அவன் போடுற பிச்சையில தான் வாழணும். உன்னோட இந்தத் திமிரையும், அசுரத்தனமான அழகையும் என் காலுக்குக் கீழே மிதிச்சு அடக்கப் போறேன். பார்க்கலாமா… இந்த கந்தர்வன் சக்கரவர்த்தி ஜெயிக்கிறானா, இல்ல இந்த இளவஞ்சி ஜெயிக்கிறாளான்னு!”
இளவஞ்சியின் நாடி நரம்புகள் அனைத்தும் அவனது அந்த முரட்டுத்தனமான பேச்சிலும், அவனது உடலின் அருகாமையிலும் சிலிர்த்துப் போயின. அவளுக்குள் ஒரு இனம் புரியாத பயமும், அதே சமயம் அசுரத்தனமான எதிர்ப்பும் உருவானது.
அதிகாரத் திமிரோடு ஆளும் அசுரனே…
உன் காமக் கண்களுக்கு என் உடம்பு பணியாது!
ஆணவத்தால் நீ எழுப்பும் கோட்டையை…
என் ஒற்றை மௌனத்தால் சரிப்பேன் பாரடா!
“பார்க்கலாம் சார்! வேலைன்னு வந்துட்டா நான் யாருக்கும் சளைச்சவள் இல்லை. உங்க ரகளைகளுக்குப் பயந்து ஓடுறவளும் நான் இல்லை!” என்று அவனது முகத்திற்கு நேராகச் சொல்லிவிட்டு, தன் ஃபைலை எடுத்துக்கொண்டு அவனது PA மேஜையில் போய் அமர்ந்தாள் இளவஞ்சி.
கந்தர்வன் அவளையே வெறித்துப் பார்த்தபடி தன் நாற்காலியில் அமர்ந்தான். அவனது மனதில் அவளைப் பழிவாங்க வேண்டும் என்ற வெறியும், அவளது தீண்ட முடியாத அந்தப் பேரழகின் மீதான தீராத ஈர்ப்பும் ஒரே நேரத்தில் யுத்தம் செய்யத் தொடங்கின. அசுரனுக்கும் தேவதைக்கும் இடையேயான அந்தப் போர் அந்த நிமிடத்தில் அதிகாரப்பூர்வமாகத் தொடங்கியது!
……
‘சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸ்’ நிறுவனத்தின் சிஇஓ அறையின் கதவுக்கு வெளியே இருந்த பர்சனல் அசிஸ்டன்ட் மேஜையில் அமர்ந்திருந்தாள் இளவஞ்சி. அவளது விரல்கள் கணினியின் விசைப்பலகையில் வேகமாகத் தட்டச்சு செய்து கொண்டிருந்தாலும், அவளது கவனம் முழுவதும் உள்ளே இருக்கும் அந்த அசுர மன்மதனை நோக்கியே இருந்தது.
அறையின் உள்ளே, கந்தர்வன் சக்கரவர்த்தி தன் சுழல் நாற்காலியில் அமர்ந்தபடி, தன் மேஜையின் மேல் இருந்த சிசிடிவி கேமரா திரையையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அதில் வெளியே அமர்ந்து வேலை செய்யும் இளவஞ்சியின் ஒவ்வொரு அசைவும் துல்லியமாகத் தெரிந்தது.
காட்டன் புடவையின் நேர்த்தியும், அவளது நெற்றியில் சரிந்திருந்த அந்த ஒற்றைக் கூந்தல் இழையும், வேலை செய்யும் போது அவளது உதடுகள் சுருங்கும் அந்த அழகும் கந்தர்வனின் அசுர மனதை என்னவோ செய்தது.
“நேற்று இரவு என் படுக்கையறைக்கு வந்த பெண்களை விட, இன்று என் வாசலில் அமர்ந்திருக்கும் இவள் என்னை அதிகமாக அலைக்கழிக்கிறாளே… யார் இவள்? இவளது திமிரை உடைக்காமல் என் மனம் அடங்காது!” என்று தனக்குள்ளே முணுமுணுத்த கந்தர்வன், மேஜையின் மேல் இருந்த இண்டர்காம் பொத்தானை அழுத்தினான்.
“இளவஞ்சி! என் கேபினுக்கு வா!” என்று அவனது கரகரப்பான, அதிகாரக் குரல் வெளியே இருந்த இளவஞ்சியின் காதில் ஒலித்தது.
இளவஞ்சி ஒரு நொடி தன் மூச்சை ஆழமாக இழுத்துவிட்டு, உடம்பை நிமிர்த்திக் கொண்டு உள்ளே நுழைந்தாள். “சொல்லுங்க சார். என்ன ஃபைல் வேணும்?”
கந்தர்வன் நாற்காலியில் சாய்ந்து அமர்ந்து, அவளை மேலிருந்து கீழ் வரை ஒருவித ஆதிக்கப் பார்வையால் அளந்தான். பிறகு தன் கையில் இருந்த ஒரு தடிமனான கோப்பை அவளுக்கு முன்னால் தூக்கி வீசினான். அது மேஜையின் மேல் வழுக்கிக் கொண்டு வந்து இளவஞ்சியின் மார்புக்கு அருகில் வந்து நின்றது.
“இது நம்ம கம்பெனியோட அடுத்த அஞ்சு வருஷத்துக்கான இன்டர்நேஷனல் ப்ராஜெக்ட் ரிப்போர்ட். மொத்தம் எழுநூறு பக்கங்கள் இருக்கு. இன்னைக்கு ஈவினிங் அஞ்சு மணிக்குள்ள இதை நீ முழுசா படிச்சு, இதோட சுருக்கத்தை (Summary) எனக்கு டைப் பண்ணித் தரணும். ஒரு சின்ன ஸ்பெல்லிங் மிஸ்டேக் இருந்தா கூட… உன்னோட இந்த வேலை காலி!” என்றான் குரூரமான புன்னகையுடன்.
இளவஞ்சி அந்த ஃபைலைப் பார்த்தாள். இப்போது மணி மதியம் இரண்டு. இன்னும் மூன்று மணி நேரத்திற்குள் எழுநூறு பக்கங்களைப் படித்துச் சுருக்குவது என்பது ஒரு சாதாரண மனிதனால் முடியாத காரியம். அவன் தன்னை வேண்டுமென்றே வம்புக்கு இழுக்கிறான் என்பது அவளுக்குப் புரிந்தது.
“என்ன இளவஞ்சி… கோல்டு மெடலிஸ்ட்னு சொன்னியே? இந்தச் சின்ன வேலைக்கே கை கால் நடுங்குதா? முடியலன்னா இப்பவே அப்பாயிண்ட்மென்ட் ஆர்டரைக் கிழிச்சுப் போட்டுட்டு ஓடிடலாம். உன்னை யாரும் தடுக்கல!” என்று ஏளனமாகச் சிரித்தான் கந்தர்வன்.
இளவஞ்சி ஃபைலை கையில் எடுத்தாள். அவளது காந்தக் கண்கள் கோபத்தால் சுடர்ந்தன.
“முடியாதுன்னு இந்த இளவஞ்சி அகராதில எந்த வார்த்தையும் இல்லை சார். அஞ்சு மணிக்கு உங்க டேபிள்ல இந்த ரிப்போர்ட் இருக்கும்,” என்று சவாலாகச் சொல்லிவிட்டுப் புயலென வெளியேறினாள்.
அடுத்த மூன்று மணி நேரம் அந்த மாடியில் நிசப்தம் நிலவியது. இளவஞ்சி உலகத்தையே மறந்து, தன் முழு கவனத்தையும் அந்த ரிப்போர்ட்டில் செலுத்தினாள். அவளது எம்பிஏ படிப்பு அவளுக்குக் கைகொடுத்தது. பக்கங்களை வேகமாகப் புரட்டி, முக்கியமான புள்ளிகளைக் குறித்து, கணினியில் மின்னல் வேகத்தில் தட்டச்சு செய்தாள்.
மறுபுறம், கந்தர்வன் அவளது இந்த அசுரத்தனமான வேகத்தைப் பார்த்து வியப்பின் உச்சத்துக்கே சென்றான். அவளை அழ வைக்க நினைத்தால், அவளோ இன்னும் அதிக வீரியத்துடன் வேலை செய்கிறாள்!
சரியாக மாலை நான்கு மணி ஐம்பத்தைந்து நிமிடங்களுக்கு உள்ளே நுழைந்தாள் இளவஞ்சி. நேர்த்தியாகத் தயாரிக்கப்பட்ட பத்து பக்க சுருக்க அறிக்கையை அவனது மேஜை மீது வைத்தாள்.
“நீங்க கேட்ட ரிப்போர்ட் சார். அஞ்சு நிமிஷம் முன்னாடியே முடிச்சுட்டேன். செக் பண்ணிக்கோங்க,” என்றாள் நெஞ்சை நிமிர்த்தி.
கந்தர்வன் ஆச்சரியத்தை முகத்தில் காட்டாமல், ஃபைலை எடுத்துப் பார்த்தான். அவனால் ஒரு பிழையைக் கூட கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. அவளது அசாத்தியத் திறமை அவனது ஈகோவுக்கு இன்னும் பெரிய சவாலாக மாறியது.
கோபத்துடன் ஃபைலை மூடிவிட்டு எழுந்த கந்தர்வன், மெதுவாக இளவஞ்சியை நோக்கி நடந்து வந்தான். அவளது தனிப்பட்ட எல்லைக்குள் அத்துமீறி நுழைந்து, அவளது உடலோடு தன் உடல் உரசும் தூரத்தில் வந்து நின்றான். அவனது ஆண்மைக்குரிய வாசனை இளவஞ்சியின் நாடி நரம்புகளைத் தீண்டியது. அவளது இதயம் படபடவென அடித்துக் கொண்டது.
“பிசினஸ்ல ஜெயிச்சுட்ட இளவஞ்சி… ஆனா இந்த கந்தர்வன் சக்கரவர்த்தி கிட்ட நீ ஜெயிக்க முடியாது!” என்று அவளது காதோரம் குனிந்து, அவளது மென்மையான கழுத்துச் சதையில் தன் மூச்சுக்காற்றைச் சுடச் சுடப் பதிக்கச் செய்தான்.
இளவஞ்சி பயத்தில் பின்வாங்க முயன்ற போது, அவளது இடுப்பில் தன் இரும்பு போன்ற கையை வைத்துத் தன் பக்கமாக இழுத்துப் பூட்டினான் கந்தர்வன்.
“விடுங்க சார்! இது ஆபீஸ்… யாராவது பார்க்கப் போறாங்க!” என்று இளவஞ்சி அவனது நெஞ்சைத் தன் கைகளால் தள்ள முயன்றாள். ஆனால் அவனது இரும்பு உடல் அசையவில்லை.
“பார்த்தா பார்க்கட்டும்! இந்த சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸ்ல நான் நினைச்சதுதான் சட்டம். நேத்து நைட் என் ரூம்ல நீ என்னை எப்படித் தள்ளிவிட்டன்னு என் நெஞ்சு இன்னும் கேட்டுட்டே இருக்கு… அதுக்கான தண்டனையை நான் எப்படித் தருவேன்னு உனக்குத் தெரியுமா?” என்று அவளது இதழ்களைத் தன் கூர்மையான கண்களால் கவ்வினான்.
காமமும் முரட்டுத்தனமும் கலந்த அவனது அசுரத் தீண்டலில் இளவஞ்சியின் உடல் ஒரு நொடி சிலிர்த்துப் போனது. ஒரு ஆணின் தீண்டல் அவளுக்குள் புதுவிதமான ஆசைகளை எழுப்பினாலும், தன் பிறப்பின் ரகசியமும் சாபமும் அவளது நினைவுக்கு வந்து அவளைக் சுட்டெரித்தது.
“கந்தர்வன் சார்… என்னை உடலால் அடக்க நினைக்காதீங்க. என்னை உங்களால வதைக்க முடியுமே தவிர, பணிய வைக்க முடியாது!” என்று கண்ணீரும் கோபமும் கலந்த குரலில் அவனது கண்களை நேராகப் பார்த்துக் கத்தினாள்.
அவளது கண்ணீரும், அந்தப் பெயரைக் குறிப்பிட்ட விதமும் கந்தர்வனைச் சட்டென்று பின்வாங்க வைத்தது. அவளது இடுப்பில் இருந்த பிடியைத் தளர்த்தினான்.
தீண்டத் தீண்டத் தீயாய் எரியும் பேரழகே…
உன் மௌனக் கண்ணீரில் ஏதோ ஒரு ரகசியமிருக்கு!
காமத்தால் உன்னை வெல்ல நினைத்த எனக்கு…
உன் ஒற்றைப் பார்வையில் ஏனோ தடுமாற்றமிருக்கு!
“இன்னைக்கு உன்னை விடுறேன் இளவஞ்சி. ஆனா ஒன்னு ஞாபகம் வச்சுக்கோ… நீ எனக்குப் பர்சனல் அசிஸ்டன்ட் மட்டும் இல்லை, இந்த கந்தர்வனின் பழிவாங்கலுக்கும் நீதான் அசிஸ்டன்ட். நாளைக்கு இன்னும் பெரிய ரகளை உனக்காகக் காத்துட்டு இருக்கு. கிளம்பு!” என்று தன் நாற்காலிக்குத் திரும்பினான்.
இளவஞ்சி தன் புடவையைச் சரிசெய்து கொண்டு, கலங்கிய கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு விறுவிறுவென வெளியேறினாள். அவளது உடல் இன்னும் அவனது முரட்டுத்தனமான தீண்டலின் போதையிலிருந்து மீளாமல் தவித்துக் கொண்டிருந்தது. அசுரனின் ஆதிக்க வலைக்குள் தான் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகச் சிக்குவதை உணர்ந்து அவளது மனது ரகசியமாய் அழுதது.
