அத்தியாயம் 24
சென்னையின் ஒரு நட்சத்திர ஹோட்டலில் உள்ள பிரம்மாண்டமான பிசினஸ் சென்டரில் அந்த முக்கியமான மீட்டிங் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. அதிரவன் தனது ரெஸ்டாரன்ட் சங்கிலியைத் தமிழகம் முழுவதும் விரிவாக்கம் செய்யத் திட்டமிட்டிருந்தான். இன்று அவன் ஒரு புதிய முடிவை எடுத்திருந்தான்; மீனாட்சியைத் தன்னுடன் அந்த மீட்டிங்கிற்கு அழைத்து வந்திருந்தான்.
“உனக்கு இதெல்லாம் புதுசா இருக்கலாம், ஆனா நீ இதைக் கவனிச்சா தான் நான் எவ்வளவு பெரிய விஷயத்தைக் கையாளுறேன்னு உனக்குத் தெரியும்,” என்று அதிரவன் அவளிடம் சொன்னான். அதிரவன் அவளுக்கு இன்னும் முறைப்படி புரோப்போஸ் செய்யவில்லை என்றாலும், அவளைத் தனது கௌரவமாக வெளி உலகிற்கு அறிமுகப்படுத்த நினைத்தது மீனாட்சிக்கு ஒரு மெல்லிய நெகிழ்ச்சியைத் தந்தது.
இருவரும் மீட்டிங் ஹாலிற்குள் நுழைந்தபோது, அங்கே அதிரவனின் பரம எதிரி இளமாறன் ஏற்கனவே அமர்ந்திருந்தான். அவனுக்கு அருகில், அதிரவனின் ரெஸ்டாரண்டில் இருந்து துரோகம் செய்ததற்காக விரட்டப்பட்ட முன்னாள் செஃப் சுருதி இருந்தாள்.
மீனாட்சியைப் பார்த்ததும் இளமாறனின் கண்கள் விரிந்தன. அவளது அந்தத் தூய்மையான அழகும், அதிரவன் அவளுக்குக் கொடுக்கும் முக்கியத்துவமும் இளமாறனை எரிச்சலடைய வைத்தன. அதே சமயம், மீனாட்சியின் மேல் அவனுக்கு ஒரு தீய பார்வையும் விழுந்தது.
மீட்டிங் இடைவேளையில், அதிரவன் ஒரு முதலீட்டாளரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்த சமயம் பார்த்து சுருதி மீனாட்சியிடம் வந்தாள். “என்ன பாப்பா… அதிரவன் உன்னை இங்க வரைக்கும் கூட்டிட்டு வந்துட்டானா? முன்னாடி நான் அவன்கிட்ட இருந்தப்போ, கிச்சன்ல இருந்து பெட்ரூம் வரைக்கும் நான்தான் அவனுக்கு எல்லாமுமா இருந்தேன். இப்போ உன்னை ஒரு பொம்மை மாதிரி இங்க நிக்க வச்சிருக்கான்,” என்று விஷத்தைக் கக்கினாள்.
மீனாட்சி அதிர்ந்து போனாள். சுருதி மேலும் தொடர்ந்தாள், “நானும் அவனும் சேர்ந்து ரெடி பண்ணின ரெசிப்பீஸ் தான் இன்னைக்கும் அவனோட ரெஸ்டாரன்ட்டை வாழ வைக்குது. அந்தப் பழைய நினைவுகள் இப்போவும் அவனுக்குள்ள இருக்கும். நீ வெறும் அலங்காரப் பொம்மை தான்!”
என்று வாய்க்கு வந்த பொய்களை அள்ளிவிட்டு இருந்தாள்.
மீனாட்சி அதிரவனின் முகத்தைப் பார்த்தாள். அதிரவன் சுருதி பேசுவதைக் கவனித்தாலும், பிசினஸ் மீட்டிங் நாகரிகம் கருதியும், இளமாறனின் ஆளான அவளுக்குப் பதில் சொல்லித் தன் தரத்தைக் குறைத்துக்கொள்ள விரும்பாமலும் மௌனமாக இருந்தான். அவனது இந்த அமைதி மீனாட்சிக்குச் சவுக்கடி கொடுத்தது போல இருந்தது.
சரியாக அந்தத் தருணம் இளமாறன் அங்கே வந்தான். “அதிரவன்… உன் ரசனை ரொம்ப நல்லா இருக்கு. இந்தப் பொண்ணு உன் பிசினஸுக்கு உதவுறாளோ இல்லையோ, பார்க்க ரொம்ப லட்சணமா இருக்கா,” என்று மீனாட்சியை ஒரு மாதிரி ஏளனமாகவும், தீய எண்ணத்தோடும் பார்த்துக் கூறினான்.
மீனாட்சிக்குக் கோபமும் அழுகையும் ஒருசேர வந்தது. தன் முன்னால் ஒரு பெண் தன்னைத் தரம் தாழ்த்திப் பேசுகிறாள், ஒருவன் தன்னை ஒரு பொருளாகப் பார்க்கிறான், ஆனால் அதிரவன் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசாமல் அமைதியாக இருக்கிறானே என்று ஆத்திரப்பட்டாள்.
“உங்களுக்கு பிசினஸ் தான் முக்கியம் அதிரவன். நான் இங்க வந்தது தப்பு!” என்று சொல்லிவிட்டு மீனாட்சி அங்கிருந்து வேகமாக வெளியேறினாள்.
இளமாறன் சுருதியைப் பார்த்துச் சிரித்தான். “பார்த்தியா சுருதி? அதிரவனோட பலவீனம் என்னன்னு தெரிஞ்சு போச்சு. அந்தப் பொண்ணு மனசுல சந்தேகத்தை விதைச்சாச்சு, இனி அவன் பிசினஸ்ல கவனம் சிதறும். இனிமே மீனாட்சி மேல ஒரு கண்ணு வை,” என்று உத்தரவிட்டான்.
அன்று இரவு பங்களாவிற்கு வந்த பிறகும் மீனாட்சி அதிரவனிடம் பேசவில்லை. அதிரவன் தன் மீதான ஈகோவினால் அமைதியாக இருந்தானா அல்லது சுருதி சொன்னது போலப் பழைய நினைவுகளால் அமைதியாக இருந்தானா என்ற சந்தேகம் அவளை வாட்டியது.
கள்ளிக்காட்டு மலைக் கிராமத்தின் விடியல், வைஷ்ணவியின் வாழ்வில் ஒரு புதிய நம்பிக்கையை விதைத்தது. தென்னரசு அதிகாலையிலேயே எழுந்து, வாசலில் நின்று அந்தப் பசுமையான மலைகளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். கடந்த காலங்களில் அவன் செய்த முரட்டுத்தனமான காரியங்கள் அவன் மனக்கண்ணில் நிழலாடின. தான் நேசிக்கும் பெண்ணையே பயத்தில் நடுங்க வைத்ததை நினைத்து அவன் உள்ளம் முதன்முறையாகக் குற்ற உணர்ச்சியில் தவித்தது.
வைஷ்ணவி காபியுடன் வெளியே வந்தபோது, தென்னரசு அவளை ஏறிட்டுப் பார்த்தான். “வைஷு… அந்த பழைய பைக் சத்தம் கேட்டு பயந்துட்டியா? இனிமே அந்த மாதிரி சத்தம் உன் மனசுல பயத்தை உண்டாக்காது. நான் உன்னை ரொம்ப கஷ்டப்படுத்திட்டேன்ல?” என்று அவன் தழுதழுத்த குரலில் கேட்டான்.
வைஷ்ணவிக்கு ஒரு நிமிடம் அதிர்ச்சியாக இருந்தது. “மாமா… என்ன திடீர்னு இப்படிப் பேசுறீங்க?” என்று கேட்டாள்.
“இல்ல வைஷு… இந்த மலைக் காத்துல உட்கார்ந்து யோசிச்சப்போ தான் தெரியுது, நான் உன்கிட்ட அதிகாரத்தைக் காட்டுனது எவ்வளவு தப்புன்னு. நான் மாறிடுவேன் வைஷு. உனக்காக நான் கண்டிப்பா மாறுவேன்,” என்று சொல்லி அவளது கைகளைத் தன் கைகளுக்குள் பொதித்துக் கொண்டான். தென்னரசு உண்மையிலேயே தன்னைத் திருத்திக்கொள்ளப் போராடுவதைக் கண்ட வைஷ்ணவி, அவனது மார்பில் சாய்ந்து தேம்பி அழுதாள். இது பயத்தால் வந்த அழுகை அல்ல, ஒரு பெரிய பாரம் குறைந்த நிம்மதி.
அதே சமயம், சென்னையில்…
அதிரவனின் நிலைமை இன்னும் மோசமாக இருந்தது. நேற்று அந்த பிசினஸ் மீட்டிங்கில் இளமாறன் மீனாட்சியை உதாசீனப்படுத்திய போதும், சுருதி பழைய நினைவுகளைப் பேசிக் காயப்படுத்திய போதும் அதிரவன் காட்டிய அமைதி, மீனாட்சியின் மனதை ரணமாக்கியிருந்தது.
அதிரவன் அவளது அறைக்குச் சென்றான். மீனாட்சி ஜன்னல் ஓரம் மௌனமாக நின்று கொண்டிருந்தாள். “மீனாட்சி… நேத்து நடந்ததை நான் சும்மா விடமாட்டேன். ஆனா அந்த இடத்துல நான் கத்தி சத்தம் போட்டிருந்தா, அது நம்ம கௌரவத்துக்குத் தான் குறைவு. அதான் அமைதியா இருந்தேன்,” என்று சமாதானம் சொன்னான்.
“உங்களுக்கு எப்பவுமே உங்க கௌரவம் தான் முக்கியம் அதிரவன். அந்தச் சுருதி செஞ்ச துரோகத்தை விட, அவ என்கிட்ட வந்து பழசைப் பேசுறப்போ நீங்க அமைதியா இருந்தீங்களே… அதுதான் எனக்கு அதிகமா வலிக்குது. அவ சொன்னது நிஜம் தானா? இப்போவும் அவ மேல உங்களுக்கு ஒரு ஓரம் இருக்கா?” என்று மீனாட்சி கேட்டாள்.
அதிரவனுக்குக் கோபம் வந்தாலும், அவளது கண்ணீர் அவனைத் தடுத்தது. “இல்ல மீனாட்சி… இளமாறன் உன்னை மதிக்காம பேசுனதுக்கு நான் கண்டிப்பா அவனுக்குப் பதிலடி கொடுப்பேன். அதுக்காகத் தான் வெயிட் பண்றேன்,” என்றான் உறுதியாக.
ஆனால், இளமாறனின் சதி அத்தோடு நிற்கவில்லை. அவன் சென்னையில் உள்ள ஒரு ரகசிய இடத்தில் சுருதியுடன் மீட்டிங் போட்டிருந்தான். “சுருதி… அதிரவனும் மீனாட்சியும் இப்போ ஒருத்தரை ஒருத்தர் சந்தேகப்பட ஆரம்பிச்சுட்டாங்க. அடுத்து நாம அவனோட பிசினஸை மட்டும் இல்ல, அவனோட வாழ்க்கையையும் சேர்த்து காலி பண்ணப் போறோம். மீனாட்சி மேல நம்ம ஆளுங்க ஒரு கண்ணு இருக்கட்டும். அதிரவன் இல்லாத நேரம் பார்த்து அவளைத் தூக்கணும்,” என்று இளமாறன் தனது கொடூரத் திட்டத்தை விவரித்தான்.
அதிரவன் மீனாட்சிக்கு இன்னும் தன் காதலைப் புரிய வைக்கவில்லை, அவள் இன்னும் அதிகாரப்பூர்வமாக அவனது மனைவி என்று அறிவிக்கப்படவில்லை. இந்த இடைவெளிதான் இளமாறனுக்கு வசதியாகப் போனது.
அன்று இரவு, மீனாட்சி ஒரு முடிவெடுத்தாள். ‘அதிரவன் மாறவில்லை என்றால், நாம் அவருக்கு ஒரு பாடம் புகட்ட வேண்டும்’ என்று நினைத்தாள்.
அதிரவனுக்கு ஒரு நூதனத் தண்டனை கொடுக்கத் தயாரானாள்.
மறுபுறம், தென்னரசு வைஷ்ணவியைச் சமாதானப்படுத்திய சந்தோஷத்தில் இருந்தாலும், அவனது மனதிற்குள் ஏதோ ஒரு இனம் புரியாத பயம் இருந்தது.
ஒரு பக்கம் இளமாறனின் சதிவலை இரண்டு பெண்களையும் நோக்கி மெல்ல நகரத் தொடங்கியது.
