அத்தியாயம் 12
விஜய் தன் மகனைப் பார்த்துக்கொண்டே, “இந்த ஆண்பிள்ளைங்க எப்பவுமே அம்மா மாதிரிதான் இருப்பாங்க. பொண்ணுங்கதான் அப்படியே அப்பா மாதிரி அழகாப் பிறப்பாங்க” என்று சொல்லிக்கொண்டு தன் மகனின் தலையை வருடினான். குழந்தை அவனை ஒருவிதக் கேள்வியோடு பார்த்துவிட்டு, பின் தன் அம்மாவைப் பார்த்தது.
“சோட்டு குட்டியோட அப்பா,” என்று வெளிப்படையாகத் தன் மகனிடம் அவன் தந்தையை அறிமுகப்படுத்தினாள். குழந்தை அவனைப் பார்த்துச் சிரித்துவிட்டு, மீண்டும் சாப்பாட்டில் கவனம் செலுத்தியது.
“அப்பாவைப் பார்த்தவுடன் குழந்தைகள் எல்லாம் ஓடி வருவாங்கன்னு கேள்விப்பட்டிருக்கேன். ஆனா நம்ம குழந்தைக்கு நான் யாருன்னு கூடத் தெரியாம இருக்கு. அட்லீஸ்ட் இப்பயாவது அவன் கேள்வியா பார்த்ததற்கு நான் தான் அவனோட அப்பானு சொன்னியே, அதுவே பெரிய விஷயம். இவன் வளர்ந்த பிறகு என்ன பிளான் பண்ணி வச்சிருக்க? என் குழந்தையோட ஃபியூச்சர் பத்தி நீ என்னதான் யோசிச்சு வச்சிருக்க?” என்று அவன் அடுக்கடுக்காகக் கேள்விகளைக் கேட்க, அவளோ குழந்தைக்குச் ஊட்டுவதில் மும்முரமாக இருந்தாள்.
“நான் உன்கிட்டதான் கேட்டுக்கிட்டு இருக்கேன்,” என்று அவன் குரல் அழுத்தமாக வந்த பிறகு, பெருமூச்சு விட்டவள், “எனக்கு என் வாழ்க்கையைப் பத்தி என்ன முடிவு எடுக்கிறதுன்னே ஒன்னும் புரியலை. ஊட்டியில் இருக்கும்போது எனக்கு ஒண்ணுமே இல்லை, ஏதோ ஒரு வாழ்க்கையை வாழ்ந்துட்டு இருந்தேன். ஆனா மறுபடியும் உங்களைச் சந்திச்சிட்டேன். பாழாய்ப்போன மனசு உங்க பக்கம் என்னை இழுக்குது. ஆனா நீங்க எனக்குப் பண்ணதை என்னால மறக்கவும் முடியலை. நீங்களும் விடாப்பிடியா என்னை ஜஸ்ட் ஒரு விளையாட்டுப் பொம்மையா யூஸ் பண்ண நினைக்கிறீங்க. அதுல உங்க குழந்தை பிறந்திருச்சு. இப்ப அதோட வாழ்க்கையைப் பத்தி என்கிட்ட கேட்கிறீங்க. எனக்கு எந்தக் கவலையும் இல்லை, விவாகரத்து வழக்கு (Divorce Case) போட்டுக் குழந்தையை நீங்க சட்டப்பூர்வமாக எடுத்துக்கிட்டா கூட, அவன் உங்ககிட்ட நல்லபடியா வளருவான் அப்படின்னு ஒரு நம்பிக்கை இருக்கு. ஆனா நான் நேசிச்ச என்னோட விஜய் எனக்குக் கிடைக்கும் வரை நான் இப்படித்தான் இருப்பேன்,” என்று அவள் பிடிவாதமாக இருந்தாள்.
விஜய் கண்களை இறுக்க மூடிக்கொண்டான். அவனால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. அந்தச் சமயம் குழந்தைக்குச் சாப்பாடு கொடுத்து முடித்து, தாய்ப்பால் புகட்டியதும் அவன் உறக்கத்திற்குச் சென்றான். அவளை ‘டே-கேர்’ (Day care) மையத்தில் குழந்தையை விட்டுவிட்டு, சுவாதியிடம் சிறிது நேரம் பேசிவிட்டு அங்கிருந்து சென்றுவிட்டாள். விஜய் ஏதோ ஒரு சிந்தனையில் இருந்தான். இவளும் அமைதியாகத் தன் வேலையைப் பார்த்தாள்.
இங்கே சுவாதி அவமானத்தில் கூனிக்குறுகி ரித்திக் முன்பாக நின்று கொண்டிருந்தாள். அவள் ஒரு கொலைகாரி என்று குற்றம் சுமத்தினாலும், அதை ஏற்றுக்கொண்டு அவன் காலடியில் மன்னிப்புக் கேட்கத் துணிந்தாள்.
அன்று காலை அவள் வேலைகள் சுமுகமாகத்தான் தொடங்கின. மதிய நேரம் குழந்தையைப் பார்க்க வேண்டும் என்று நினைக்கும்போது, திடீரென்று வந்த ரித்திக், “மிஸ் சுவாதி, சுகன்யா மேடம்கிட்ட பழைய என்ட்ரிக்கள் (Entries) இருக்கும், அதை எடுத்துக்கொண்டு என் கேபினுக்கு வாரீங்களா?” என்று கேட்டான். சுவாதி குழந்தையை நினைத்துத் தயங்கினாள்.
“குழந்தையை எப்பவோ நம்ம பாஸ் அவருடைய ரூமுக்கு அழைத்துப்போயிட்டார். அவங்க அப்பா அம்மா கூட இந்நேரம் குழந்தை விளையாடிட்டு இருக்கும். நீங்க கொஞ்சம் உதவி பண்ணீங்கன்னா சீக்கிரம் கிளம்பலாம்,” என்று கடுகடுப்பான குரலில் சொல்லிவிட்டுச் சென்றான்.
அவளும் அந்தப் பழைய கோப்புகளை அவனிடம் காண்பித்தாள். அனுபவம் மிக்கவள் என்பதால் ஒவ்வொரு தகவலையும் தெள்ளத்தெளிவாக விளக்கிக் கொண்டிருந்தாள்.
“தாட்சாயணி, பிரியதர்ஷினி தெரியுமா?” என்று அவன் சட்டென்று கேட்டுவிட, இவ்வளவு நேரம் இயல்பாகப் பேசிக்கொண்டிருந்த சுவாதிக்குக் கை நடுங்கியது. கையில் இருந்த கோப்பு கீழே விழுந்தது. அவன் கண்கள் சிவந்து போயிருந்தன. “இந்தக் கண்கள்… இந்தத் தேடல்…” அவள் மிரண்டு போனாள்.
“சொல்லு! தாட்சாயணி, பிரியதர்ஷினி இரண்டு பேரையும் தெரியுமா? அவங்களால, உன்னோட சுயநலத்தால பாதிக்கப்பட்ட யுவஸ்ரீ பற்றித் தெரியுமா?” என்று அவன் அடுக்கிக்கொண்டே போக, அவள் கண்முன்னே ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக நடந்த அந்தச் சம்பவம் நிழலாடியது.
“சொல்லு! நீ ஒரு கொலைகாரி தானே?” என்று கேட்டவுடன் அவள் மனமுடைந்து அவன் முன்பாக மண்டியிட்டு அழ ஆரம்பித்தாள்.
“நான் கேட்டதுக்கு இதுதான் பதிலா? சொல்லப் போறியா இல்லையா?” என்று அவன் அழுத்தமாகக் கேட்டான். “இதெல்லாம் உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?” என்று அவள் நடுங்கிக் கொண்டே கேட்க, “யுவஸ்ரீயோட அண்ணன் நான்தான்டி!” என்று அவன் சத்தமாகச் சொன்னான். இவ்வளவு நேரம் பயத்தில் இருந்தவளுக்கு இப்போது பேரதிர்ச்சியாக இருந்தது.
“உங்களைத் தான் இத்தனை வருஷமா தேடிட்டு இருந்தேன். நீங்க எல்லாரும் லண்டன்ல இருக்கீங்கன்னு சொன்னாங்க. ஒரு பொண்ணைத் தனியா அனுப்புறீங்களே, அவளுக்குப் பாதுகாப்பு கொடுக்க மாட்டீங்களா? அன்னைக்கு என்ன நடந்துச்சுன்னா…” என்று தன் தரப்பு நியாயத்தைச் சொல்ல வந்தாள் சுவாதி.
அவளைத் தடுத்து நிறுத்தியவன், “இங்க பாரு, அதுக்கு முழு காரணம் நீ கிடையாது. ஆனா ஒரு நொடி அவளை நீ பத்திரப்படுத்தி வச்சிருக்கலாம். சின்னச் சண்டைக்காக அவளை நீ ஒதுக்கி வச்ச காரணத்தால், அவள் இப்போ இந்த உலகத்திலேயே இல்லை. ஒரே பொண்ணை இழந்த துக்கத்தில் எங்க அம்மா, அப்பா ரெண்டு பேருமே விபத்தில் இறந்து போயிட்டாங்க. நான் அனாதையாக நிற்கிறேன். எனக்கு யாருமே இல்லைன்னு இந்த உலகம் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கு. ஆனா ஒரு காலத்தில் எனக்கும் ஒரு குடும்பம் இருந்தது. அஞ்சு வருஷத்துக்கு முன்னாடி எல்லாம் முடிஞ்சு போச்சு,” என்று அவன் வேதனையோடு சொன்னான்.
“இங்க பாருங்க, என் மேல எந்தத் தப்பும் இல்லை. என்ன நடந்ததுன்னு நான் உங்களுக்குத் தெளிவாச் சொல்றேன். அந்தத் தாட்சாயணியும் பிரியதர்ஷினியும் இப்போ உயிரோடவே இல்லை,” என்று சொல்லி முடித்தாள். இது அவனுக்குப் புதிய தகவலாக இருந்தது.
ஒரு குட்டி பிளாஷ்பேக்
ரித்திக், அவனது அப்பா டேவிட் விஸ்வநாதன், அம்மா மீனாட்சி இவர்களுக்கு மூத்த மகன். பல ஆண்டுகள் இடைவெளிக்குப் பிறகு பிறந்தவள் யுவஸ்ரீ. மகிழ்ச்சியான குடும்பமாக இருந்தபோது, பத்தாம் வகுப்பு வரை லண்டனில் படித்த யுவஸ்ரீ, மேற்படிப்பை இந்தியாவில் படிக்க ஆசைப்பட்டாள். உறவினர் வீட்டில் தங்கிப் படித்தாள். 12-ம் வகுப்புத் தேர்வு முடிந்து முடிவுகளுக்காகக் காத்திருந்தாள். அவளை அழைத்துச் செல்ல ரித்திக் வருவதாக இருந்தது.
யுவஸ்ரீ செய்த ஒரே தவறு, தன் வகுப்பில் தன்னோடு படித்து கொண்டிருந்த பிரியதர்ஷினி மற்றும் தாட்சாயணி பற்றி யாரிடமும் சொல்லாததுதான். அந்த இருவரும் தவறான பழக்கங்களுக்கு அடிமையானவர்கள். யுவஸ்ரீயைப் பார்த்துப் பொறாமை கொண்ட அவர்கள், அவளைத் தங்கள் வலையில் வீழ்த்த ஒரு வாலிபனைப் பயன்படுத்தினார்கள். அவன் காதலிப்பதாக நாடகமாட, யுவஸ்ரீயும் அதை நம்பிவிட்டாள்.
யுவஸ்ரீயின் நடவடிக்கைகளைக் கண்டு சுவாதி பலமுறை எச்சரித்தாள். இதனால் இருவருக்கும் அடிக்கடி வாக்குவாதம் ஏற்பட்டது. மற்றவர்கள் பார்வையில் சுவாதிதான் யுவஸ்ரீயைத் துன்புறுத்துவது போல் தெரிந்தது. ஒருநாள் யுவஸ்ரீ தன் அண்ணனிடம் போனில் அழுது, சுவாதி தன்னை அவமானப்படுத்துவதாகக் கூறினாள். அது சாதாரணப் பள்ளிச் சண்டை என ரித்திக் நினைத்துவிட்டான்.
தேர்வு முடிவு வந்த அன்று, தன் காதலைத் தெரிவிக்க யுவஸ்ரீ கிளம்பினாள். அவளைக் காப்பாற்ற சுவாதியும் பின் தொடர்ந்தாள். அதே சமயம் தங்கைக்கு ‘சர்ப்ரைஸ்’ கொடுக்க ரித்திக் லண்டனில் இருந்து வந்தான். ஆனால் அதற்குள் எல்லாம் முடிந்துவிட்டது. சுவாதி உள்ளிட்ட சில மாணவிகள் அவமானப்படுத்தியதால், யுவஸ்ரீ தீக்குளித்துத் தற்கொலை செய்து கொண்டாள் என்ற செய்திதான் அவனை வந்தடைந்தது.
