அத்தியாயம் 9
செண்பகநல்லூர் கிராமத்தின் மந்தை இன்று விழாக்கோலம் பூண்டிருந்தது. ஆகாஷ் சொன்ன அந்தப் பிரம்மாண்ட தொழிற்சாலைக்கான முதற்கட்ட நில அளவீடு இன்று தொடங்கப்போவதாக ஊர் முழுக்கத் தண்டோரா போடப்பட்டிருந்தது. ஊர் மக்கள் பலரும் தங்கள் தரிசு நிலங்களுக்கு நல்ல விலை கிடைக்கும் என்றும், வீட்டுக்கு ஒருவருக்கு வேலை கிடைக்கும் என்றும் நம்பிக்கையோடு கூடியிருந்தனர்.
ராஜன் தனது கம்பீரமான வெள்ளை நிற ஜீப்பில் மந்தைக்கு வந்து இறங்கினான். அவனது வருகைக்காகக் காத்திருந்த ஆகாஷ், முகத்தில் ஒரு வெற்றிக் கலை ததும்ப அவனை எதிர்கொண்டு வரவேற்றான். “வாங்க மிஸ்டர் ராஜன். இன்னைக்கு இந்த ஊரோட வரலாற்றுல ஒரு முக்கியமான நாள். இதோ இந்த மேப்ல இருக்கிறபடி நாம வேலையை ஆரம்பிச்சா, அடுத்த ஒரு வருஷத்துல செண்பகநல்லூர் ஒரு குட்டி மெட்ராஸாவே மாறிடும்,” என்று ஆகாஷ் ஆவணங்களை விரித்துக் காட்டினான்.
ராஜன் சுற்றிலும் இருந்த மக்களைப் பார்த்தான். அவர்களின் கண்களில் தெரிந்த ஏழ்மையும், எதையாவது சாதித்துவிட மாட்டோமா என்ற ஏக்கமும் அவனது மனதை ஒரு நிமிடம் இளக வைத்தது. ரோஜாவின் எச்சரிக்கைகள் ஒருபுறம் மூளையில் குடைந்து கொண்டிருந்தாலும், தன் கண் முன்னால் இருக்கும் ஆயிரக்கணக்கான குடும்பங்களின் வாழ்வாதாரம்தான் அவனுக்கு முக்கியமாகத் தெரிந்தது.
“சரிங்க ஆகாஷ், நீங்க அளவீடு செய்யுற வேலையை ஆரம்பிங்க. ஆனா ஒண்ணு… இந்த மண்ணுல இருக்கிற எந்த ஒரு விவசாயியும் பாதிக்கப்படக் கூடாது. தரிசு நிலங்கள்ல மட்டும்தான் வேலை நடக்கணும்,” என்று ராஜன் உறுதியாகச் சொன்னான்.
“நிச்சயமா ராஜன் சார். உங்க வார்த்தைக்கு மறுவார்த்தை உண்டா?” என்று ஆகாஷ் சிரித்துக்கொண்டே சைகை காட்ட, நிலம் அளக்கும் கருவிகளுடன் அவனது ஆட்கள் களத்தில் இறங்கினர்.
நிலம் அளக்கும் இடத்தில் ராஜனுக்கும் ஆகாஷுக்கும் ஊர் மக்கள் சார்பில் பெரிய விருந்து உபசாரம் நடந்தது. ராஜன் ஒரு நிழலில் அமர்ந்து யோசனையில் இருந்தபோது, ஆகாஷ் அவனருகே வந்து அமர்ந்தான். “என்ன ராஜன் சார், ரொம்ப யோசனையா இருக்கீங்க? அந்த ரோஜா பொண்ணு சொன்னதை இன்னும் நினைச்சுட்டு இருக்கீங்களா?” என்று நக்கலாகக் கேட்டான்.
ராஜன் அவனை ஏறிட்டுப் பார்த்தான். “ரோஜா என் வீட்டுப் பொண்ணு. அவ சொல்றதுல ஏதாவது ஒரு உண்மை இல்லாம இருக்காது. இப்போதைக்கு ஊர் முன்னேற்றம் முக்கியம்னு தான் உங்களை அனுமதிச்சிருக்கேன். ஆனா ஒரு சின்ன தப்பு நடந்தாலும், இந்த ராஜனோட இன்னொரு முகத்தைப் பார்ப்பீங்க,” என்று எச்சரிக்கை தொனியில் சொன்னான். ஆகாஷ் உள்ளுக்குள் ஆத்திரம் கொண்டாலும், அதை வெளியே காட்டிக் கொள்ளாமல் புன்னகைத்தான்.
அதே சமயம், வீட்டில் இருந்த ரோஜாவுக்குச் செய்தி எட்டியது. அவள் துடிதுடித்துப் போனாள். “யாரும் நான் சொல்றதைக் கேட்கலையே! அந்த நரி ஊருக்குள்ள காலை ஊணிடுச்சு,” என்று புலம்பியவள், நேராகத் தன் தந்தை சங்கரின் பழைய டைரிகளைத் தேடி எடுத்தாள். அதில் ஏதேனும் ஒரு ஆதாரம் கிடைக்காதா என்று அவள் கண்கள் அலைபாய்ந்தன.
அப்போது அங்கு வந்த சக்திவேல், ரோஜாவின் பதற்றத்தைப் பார்த்து அருகில் அமர்ந்தான். “ரோஜா, என்ன பண்றே? ராஜன் சித்தப்பா மேல உனக்கு ஏன் இவ்வளவு கோபம்? அவர் ஊர் நல்லதுக்குத் தானே பண்றார்?” என்று நிதானமாகக் கேட்டான்.
ரோஜா அவனது கையைப் பிடித்துக் கொண்டாள். “சக்தி மாமா, ராஜன் மாமாவுக்குத் தெரியல. இந்த ஆகாஷ் ஆரம்பத்துல இப்படித்தான் பேசுவான். அப்புறம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா நிலத்தோட நீர் ஆதாரங்களை எல்லாம் அழிச்சு, விவசாயமே பண்ண முடியாதபடி செஞ்சுடுவான். எங்க சொந்தக்காரர் நிலத்தை இவன் கேட்டப்போ, அப்பா அவனோட கம்பெனி ரிப்போர்ட்டைச் சென்னை ஆபீஸ்ல இருந்து எடுத்துட்டு வரச் சொன்னார். அதுல அவன் இதே மாதிரி மூணு ஊர்களை ஏமாத்தினது ஆதாரமா இருந்தது. இப்போ அந்த ஆதாரம் என்கிட்ட இல்லை. எப்படியாவது அந்த ரிப்போர்ட்டை நான் எடுத்தாகணும்,” என்றாள் வேதனையுடன்.
ரோஜாவின் பேச்சில் இருந்த உறுதியைக் கண்டு சக்திவேல் யோசித்தான். “நீ சொல்றது உண்மையா இருந்தா, இது பெரிய ஆபத்து தான். உனக்கு என்ன உதவி வேணும்னு சொல்லு, நான் செய்றேன்,” என்றான்.
ரோஜா உடனே, “அந்த ஆகாஷ் தங்கியிருக்கிற கெஸ்ட் ஹவுஸ்ல அவனோட லேப்டாப் அல்லது பைல்கள்ல கண்டிப்பா பழைய கம்பெனி விவரங்கள் இருக்கும். எனக்காக அதை எடுக்க உதவி செய்வீங்களா?” என்று கேட்டாள். சக்திவேல் சற்றுத் தயங்கினாலும், ரோஜாவின் கண்ணீருக்குக் கட்டுப்பட்டுச் சம்மதித்தான்.
இரவு நேரமானது. ஊரே நிசப்தத்தில் ஆழ்ந்திருக்க, ரோஜாவும் சக்திவேலும் ரகசியமாக ஆகாஷ் தங்கியிருந்த இடத்திற்குச் சென்றனர். அங்கே ஆகாஷ் ஊர் முக்கியஸ்தர்களுடன் மது அருந்திக் கொண்டிருப்பதை மறைந்திருந்து பார்த்தனர்.
சக்திவேல் ரோஜாவை ஓரிடத்தில் நிற்கச் சொல்லிவிட்டு, லாவகமாகப் பின்புறம் வழியாக உள்ளே நுழைந்தான். ஆகாஷின் சூட்கேஸில் இருந்த சில ஆவணங்களை அவன் புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டிருக்கும்போது, திடீரென ஒரு நிழல் அவன் மேல் விழுந்தது.
“யாரது?” என்று ஆகாஷின் அசிஸ்டென்ட் கத்த, சக்திவேல் திடுக்கிட்டான். வெளியே காத்திருந்த ரோஜாவுக்கு இதயம் நின்றது போலிருந்தது. அந்த நள்ளிரவில் அரண்மனை வீட்டின் கௌரவமும், ராஜனின் நம்பிக்கையும், ரோஜாவின் போராட்டமும் ஒரு நூலிழையில் ஊசலாடிக் கொண்டிருந்தன.
ஆனால், ராஜனோ தூக்கம் வராமல் தன் அறையின் மாடத்தில் நின்று ரோஜாவின் அறையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவள் சொல்வது உண்மையாகிவிட்டால், தான் எடுத்த முடிவு எவ்வளவு பெரிய பேராபத்தாக முடியும் என்ற பயம் முதல்முறையாக அவனது நெஞ்சில் நிழலாடியது.
கெஸ்ட் ஹவுஸின் பின்புறம் அடர்ந்திருந்த மரங்களுக்குப் பின்னால் ரோஜா மூச்சைப் பிடித்துக்கொண்டு நின்றிருந்தாள். ஜன்னல் வழியாகப் பாய்ந்து உள்ளே சென்ற சக்திவேல், மிகக் குறுகிய நேரத்தில் ஒரு நீல நிற பென்டிரைவையும், மிக முக்கியமான சில ஒப்பந்தக் கோப்புகளையும் எடுத்துக்கொண்டு வெளியே குதித்தான்.
“சக்தி மாமா… எடுத்தாச்சா?” என்று ரோஜா கிசுகிசுக்க, “எடுத்தாச்சு… கிளம்பு!” என்று இருவரும் இருட்டில் மறைந்து தோட்டத்து வீட்டை நோக்கி ஓடினர்.
அவர்கள் சென்ற சிறிது நேரத்தில், ஆகாஷ் தனது அறைக்குள் நுழைந்தான். மேஜை மேல் இருந்த தனது பிரீஃப்கேஸைப் பார்த்தான். அது பூட்டியே இருந்தது. ஆனாலும், ஏதோ ஒரு குறையும் குழப்பமும் அவனது முகத்தில் நிழலாடியது. “யாரும் வராம இப்படி ஒரு உணர்வு வராதே… ஒருவேளை அந்தச் சங்கர் பொண்ணு ஏதாவது பண்ணிருப்பாளோ? இல்ல… அவளுக்கு அவ்வளவு தைரியம் இருக்காது” என்று தனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொண்டான்.
மறுபுறம், தோட்டத்து வீட்டுக்குள் நுழைந்த ரோஜாவும் சக்திவேலும் கதவை உள்பக்கமாகத் தாளிட்டனர். அந்த அறையின் மங்கலான வெளிச்சத்தில், சக்திவேல் கொண்டு வந்த ஆதாரங்களை இருவரும் மிக நெருக்கமாக அமர்ந்து ஆராயத் தொடங்கினர்.
அதே நேரம், செண்பகக் கோட்டை மாளிகையின் மாடத்தில் நின்று கொண்டிருந்த ராஜன், தோட்டத்து வீட்டில் இந்த நள்ளிரவில் வெளிச்சம் தெரிவதைக் கவனித்தான். கூர்ந்து பார்த்தவனுக்கு, ஜன்னல் ஓரம் ரோஜாவும் சக்திவேலும் மிக நெருக்கமாக அமர்ந்து ஏதோ ரகசியமாகப் பேசிக்கொண்டிருப்பது தெரிந்தது. ராஜனின் நெஞ்சுக்குள் சட்டென்று ஒரு பொறாமைத் தீ பற்றியது.
“இந்த ராத்திரி நேரத்துல, இவன் கூட இவளுக்கு என்ன பேச்சு? என்கிட்ட சொல்லாத என்ன ரகசியம் இவங்க ரெண்டு பேருக்கும் இடையில இருக்கு?” என்று ராஜன் தன் மீசையை முறுக்கினான். அவனது பார்வையில் ஒருவிதமான ஆதிக்கமும், ‘தனக்குச் சொந்தமானவள்’ என்ற பொறாமையும் கலந்திருந்தது.
அதே சமயம், முல்லைக்கொடி தன் அறையில் இருந்தபடி வெளியே வந்தாள். அவளது கண்ணில் பட்டது சக்திவேல் தான். “இந்த சக்தி மாமா எதுக்கு இந்த நேரத்துல அந்த ரோஜா அக்கா கூட இப்படித் தனியா பேசணும்? ஊர்ல இருக்குற எல்லா ஆம்பளைங்களும் அவ பின்னாடியே போறாங்க” என்று வஞ்சகத்துடன் முணுமுணுத்தாள். சக்திவேல் மேல் அவளுக்கு இருந்த அந்த ஒருவிதமான ஈர்ப்பு, இப்போது ரோஜா மேல் கடும் வெறுப்பாக மாறியது.
ரோஜாவும் சக்திவேலும் ஆதாரங்களைப் பெட்டிக்குள் வைத்துப் பூட்டிவிட்டு நிமிர்ந்தபோது, ஜன்னலுக்கு வெளியே யாரோ பார்ப்பது போன்ற உணர்வு ரோஜாவுக்கு ஏற்பட்டது. ஆனால் வெளியே இருள் மட்டுமே தெரிந்தது.
செண்பகநல்லூரின் அந்த நள்ளிரவு, ஒரு பக்கம் ஆகாஷின் குழப்பம், இன்னொரு பக்கம் ரோஜாவின் ரகசியம், ராஜனின் நெஞ்சில் எரியும் பொறாமைத் தீ, முல்லைக்கொடியின் வஞ்சகம் எனப் பல முனைகளில் ஒரு பெரிய புயலுக்குக் காத்திருந்தது.
