அத்தியாயம் 10
மறுநாள் காலை விடிந்தபோது, செண்பகநல்லூர் கிராமமே ஒருவித நிசப்தத்தில் மூழ்கியிருந்தது. ஆகாஷின் ஆட்கள் ஊர் எல்லையில் உள்ள தரிசு நிலங்களில் கூடாரங்களை அமைத்து, கனரக வாகனங்களைக் கொண்டு வந்து நிறுத்தியிருந்தனர். கிராமத்து மக்கள் ஆர்வத்தோடும், தங்களுக்குக் கிடைக்கப்போகும் வேலைவாய்ப்பின் கனவுகளோடும் அங்கே குழுமியிருந்தனர்.
செண்பகக் கோட்டை மாளிகையின் திண்ணையில் ராஜன் அமர்ந்திருக்க, அவனது அருகே சுந்தரமூர்த்தியும் தேவராஜும் அடுத்தகட்ட வேலைகளைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். அப்போது, ஆகாஷ் தனது சொகுசு காரில் இருந்து இறங்கி, ஒரு புதிய ஒப்பந்தப் பத்திரத்துடன் விறுவிறுவென உள்ளே நுழைந்தான். அவனது முகம் நேற்று இரவு ஏற்பட்ட அந்தத் தெரியாத பயத்தில் இருந்து இன்னும் முழுமையாக மீளவில்லை என்றாலும், அதைத் தந்திரமான புன்னகையால் மறைத்துக்கொண்டான்.
“வணக்கம் ராஜன் சார்… நேத்து ராத்திரி நான் சொன்ன மாதிரி, அக்ரிமெண்ட்டோட அசல் நகலைத் தயார் பண்ணிட்டு வந்துட்டேன். இன்னைக்கு ஊர் பஞ்சாயத்து மந்தையில வச்சு நீங்க கையெழுத்துப் போட்டா, நாளைக்கே வேலையை அதிகாரப்பூர்வமா ஆரம்பிச்சிடலாம்,” என்றான் ஆகாஷ், பத்திரத்தை மேஜை மீது வைத்தபடி.
ராஜன் அந்தப் பத்திரத்தை எடுத்துப் பார்த்தான். அவனது முகம் எந்த உணர்ச்சியையும் காட்டவில்லை. நேற்றிரவு ரோஜாவும் சக்திவேலும் ரகசியமாகப் பேசியதும், அவளது அறையில் தெரிந்த வெளிச்சமும் அவனது நினைவுக்குள் வந்து போனது. “சரிங்க ஆகாஷ், நீங்க மந்தைக்குக் கிளம்புங்க. ஊர் பெரியவங்களை எல்லாம் வரச் சொல்லியிருக்கேன். அங்கே வச்சே இதைப் பேசிக்கலாம்,” என்று ராஜன் கறாராகச் சொன்னான். ஆகாஷ் தலையசைத்துவிட்டு மந்தையை நோக்கி நகர்ந்தான்.
அவன் சென்றதும், ரோஜா தன் அறைக்குள்ளிருந்து வெளியே வந்தாள். அவளது முகம் தூக்கமில்லாமல் சோர்ந்து போயிருந்தது. ராஜன் அவளை ஒரு தீர்க்கமான பார்வையால் அளவெடுத்தான். அவளது கண்கள் இன்னும் தன் மேல் கோபத்திலும், இந்த ஊரின் மேல் இருக்கும் அக்கறையிலும் தவிப்பதை அவனால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. ஆனால், அவளது ரகசியங்கள் என்ன என்பதை அறியும் வரை அவனும் மௌனம் காக்க முடிவு செய்தான்.
மதியம் ஒரு மணி அளவில் ஊர் மந்தை கூடியது. பெரிய ஆலமரத்து நிழலில் பஞ்சாயத்து நாற்காலிகள் போடப்பட்டிருந்தன. ஊர் மக்கள் அனைவரும் ஆவலுடன் சுற்றிலும் நின்றிருக்க, ராஜன் நடுநாயகமாக வந்து அமர்ந்தான். அவனுக்கு ஒருபுறம் சுந்தரமூர்த்தியும், மறுபுறம் தேவராஜும் நின்றனர். கூட்டத்தின் ஒரு ஓரமாக சக்திவேலும் ரோஜாவும் வந்து நின்றுகொண்டனர். முல்லைக்கொடி தன் தாயுடன் வந்து, ரோஜாவை வன்மத்தோடு பார்த்தபடி நின்றாள்.
ஆகாஷ் மேடைக்கு அருகில் வந்து, “ஊர் பெரியவங்களே… இந்த செண்பகநல்லூர் முன்னேறணும்னு ராஜன் சார் ஒரு பெரிய முடிவை எடுத்திருக்கார். இந்த அக்ரிமெண்ட்ல அவர் கையெழுத்துப் போட்டா, உங்க எல்லாருக்கும் விடிவுகாலம் பிறக்கும்,” என்று மைக்கில் பேசினான். மக்கள் பலத்த கைதட்டல் கொடுத்தனர்.
ராஜன் பேனாவை எடுத்துப் பத்திரத்தின் அருகில் கொண்டு சென்றான். அந்த நொடி, ரோஜா கூட்டத்தை முறித்துக்கொண்டு முன்னால் வந்தாள். “நிறுத்துங்க மாமா! இந்தத் துரோகியோட பேச்சை நம்பி கையெழுத்துப் போடாதீங்க!” என்று அவளது குரல் மந்தையே அதிரும்படி ஒலித்தது.
ஊர் மக்கள் முணுமுணுக்கத் தொடங்கினர். தெய்வானை பாட்டி, “ஏய் ரோஜா! நேத்துதான் உன்னை வீட்டுக்குள்ள வச்சு கண்டிச்சோம். இப்போ ஊர் முன்னாடியே வந்து நிக்கிறியா? உனக்கு எவ்வளவு திமிர்?” என்று கத்தினாள். முல்லைக்கொடி உடனே, “பார்த்தீங்களா மாமா, இவ நம்ம ஊரோட வளர்ச்சியை எப்படிக் கெடுக்கப் பார்க்கிறான்னு? இவளை முதல்ல இங்கிருந்து துரத்துங்க,” என்று தூண்டினாள்.
ராஜன் நிதானமாக எழுந்து நின்று ரோஜாவைப் பார்த்தான். அவனது பார்வையில் ஒரு கடுமையான கோபம் தெரிந்தது போல நடித்தான். “ரோஜா, நேத்தே உன்கிட்ட சொன்னேன். ஆதாரம் இல்லாம பேசாதன்னு. இப்போ எதுக்கு மறுபடியும் வந்தே?” என்று அதட்டினான்.
“ஆதாரம் இருக்கு மாமா! இந்த முறை நான் வெறும் வார்த்தைகளோட வரல,” என்று சொன்ன ரோஜா, தன் கையில் இருந்த ஒரு சிறிய ப்ராஜெக்டரையும், லேப்டாப்பையும் சக்திவேலிடம் கொடுத்தாள். சக்திவேல் அதை அங்கிருந்த வெள்ளை சுவரில் திரையிடுவதற்கு ஏற்பாடு செய்தான்.
ஆகாஷின் முகம் சட்டென்று வெளுத்தது. அவன் தன் அசிஸ்டெண்ட்டைப் பார்க்க, அவன் நேற்றிரவு பென்டிரைவ் திருடு போனதை உணர்ந்து ஆகாஷின் காதில் ரகசியமாக ஏதோ சொன்னான். ஆகாஷுக்கு உடம்பெல்லாம் நடுங்கத் தொடங்கியது.
சுவரில் ஒரு வீடியோவும் சில ஆவணங்களும் ஓடத் தொடங்கின. அது ஆகாஷின் கம்பெனி ஆந்திராவில் உள்ள ஒரு நின்கம்பள்ளி என்ற கிராமத்தில் செய்த அராஜகங்களின் அசல் கோப்புகள். அங்கே இருந்த விவசாய நிலங்களை வேலைவாய்ப்பு என்ற பெயரில் வாங்கி, அதன் நிலத்தடி நீரை ரசாயனக் கழிவுகளால் விஷமாக்கி, ஒட்டுமொத்த ஊரையே சுடுகாடாக்கிய அரசாங்கத்தின் தடை உத்தரவு நகல் (Government Ban Order) அங்கே பெரிய எழுத்துக்களில் தெரிந்தது. அதுமட்டுமில்லாமல், செண்பகநல்லூர் நிலத்துக்கு அடியில் இருக்கும் கனிம வளங்களை ரகசியமாகத் திருடுவதற்காக ஆகாஷ் தயாரித்திருந்த அவனது கம்பெனியின் அசல் உள்நோக்க வரைபடமும் (Hidden Blueprint) அங்கே அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.
ஊர் மக்கள் அனைவரும் அதைப்பார்த்து அதிர்ச்சியில் உறைந்து போயினர். தங்களுக்கு வேலை தர வந்தவன், தங்கள் மண்ணையே அழிக்க வந்திருக்கிறான் என்பதை உணர்ந்ததும் மக்களின் முகம் குரோதமாக மாறியது.
ரோஜா ஆகாஷை நோக்கி நடந்து வந்தாள். “சொல்லு ஆகாஷ்! ரெண்டு வருஷத்துக்கு முன்னாடி என் அப்பா உன்னை ஏன் விரட்டினார்னு இப்போ இந்த ஊருக்குத் தெரிஞ்சிருக்குமே? என் அப்பா இல்லாததால, இந்த ஏழை மக்களை ஏமாத்தலாம்னு பார்த்தியா? ராஜன் மாமாவோட செல்வாக்கை வச்சு இந்த ஊர் நிலத்தை வளைக்கப் பிளான் பண்ணியே, இப்போ உன் முகமூடி கிழிஞ்சிடுச்சு!” என்று சிம்மக்குரலில் கர்ஜித்தாள்.
ஆகாஷ் சமாளிக்க முயன்றான். “ராஜன் சார்… இதெல்லாம் பொய். இவங்க ஃபோர்ஜரி பண்ணியிருக்காங்க,” என்று கத்தினான்.
ஆனால், ராஜன் அவனது பேச்சை முழுமையாக நிராகரித்துவிட்டு, மேஜை மேல் இருந்த ஒப்பந்தப் பத்திரத்தை எடுத்து எல்லார் முன்னிலையிலும் சுக்குநூறாகக் கிழித்து எறிந்தான். அவனது கண்கள் இப்போது உண்மையான ரௌத்திரத்தில் சிவந்திருந்தன.
ராஜன் ஆகாஷின் சட்டையைப் பிடித்துத் தூக்கினான். “டேய்! என் ஊர் மக்கள் அறியாமைல இருக்காங்களே தவிர, முட்டாள் இல்லைடா. வேலை தரேன்னு சொல்லி என் மண்ணை விஷமாக்கப் பார்த்தியா? இந்த ராஜன் உயிரோடு இருக்கும்போது அது நடக்காது,” என்று சொல்லி அவனது முகத்தில் ஓங்கி ஒரு குத்து விட்டான். ஆகாஷ் நிலத்தில் விழுந்து அலறினான்.
“இவனை இப்போவே போலீஸ்ல ஒப்படைங்கடா!” என்று தேவராஜுக்கும் சக்திவேலுக்கும் ராஜன் உத்தரவிட, அவர்கள் ஆகாஷையும் அவனது ஆட்களையும் பிடித்து இழுத்துச் சென்றனர். ஊர் மக்கள் அனைவரும் ரோஜாவை ஒரு தேவதையைப் போலப் பார்க்கத் தொடங்கினர். தங்களைக் காப்பாற்றியவள் சங்கரின் மகள் தான் என்பதை அவர்கள் பெருமையுடன் பேசினர்.
சுந்தரமூர்த்தி மேடைக்கு வந்து ரோஜாவின் தலையில் கைவைத்து நெகிழ்ந்தார். “அம்மா ரோஜா… எங்களை நீதான்மா காப்பாத்தியிருக்கே. இந்த ஊரோட கௌரவத்தை, மண்ணை உன்னோட புத்திசாலித்தனத்தால மீட்டுட்டேம்மா. உன்னை இந்த வீட்டுக்கு மருமகளா அடைஞ்சா எங்க குடும்பமே புண்ணியம் பண்ணியிருக்கும்,” என்று உணர்ச்சிவசப்பட்டுக் கூறினார். தன் மகன் சக்திவேலைத் திரும்பிப் பார்த்தவர், “சக்தி, ரோஜாவை நம்ம வீட்டு மருமகளாக்கிக்க எனக்கு முழு சம்மதமடா,” என்றார் எல்லார் முன்னிலையிலும்.
சக்திவேல் ரோஜாவைப் பார்த்துப் புன்னகைக்க, ரோஜாவும் “தனக்கென்று ஒரு துணை வேண்டும்” என்ற எண்ணத்தில் மெல்லத் தலையசைத்தாள்.
ஆனால், அந்த மந்தைக் கூட்டத்தின் நடுவே நின்றிருந்த ராஜனின் நெஞ்சுக்குள் ஒரு பெரிய நிலநடுக்கம் ஏற்பட்டது. ரோஜா தன் மண்ணைக் காப்பாற்றியதில் அவனுக்குப் பெருமை இருந்தாலும், அவளைத் தன் அண்ணன் மகனுக்கு மருமகளாகப் பேசும் அந்த வார்த்தைகள் அவனது இதயத்தை ஏனோ சுக்குநூறாக உடைத்தன. அவளது கழுத்தில் வேறொருவன் தாலி கட்டுவதா என்ற எண்ணமே அவனது மனதில் ஒரு பெரிய போர்க்களத்தை உருவாக்கத் தொடங்கியது.
மந்தையில் நடந்த அதிரடிச் சம்பவத்திற்குப் பிறகு, செண்பகக் கோட்டை மாளிகையே ஒரு புதிய விடிவை நோக்கி நகர்வது போலக் காட்சியளித்தது. ஊரைக் காப்பாற்றிய பெருமிதத்தில் சுந்தரமூர்த்தியும், யமுனாவூம் ஹாலில் அமர்ந்து ரோஜாவின் மதிநுட்பத்தைப் பாராட்டிப பேசிக்கொண்டிருக்க, அங்கே வந்த ஆறுமுகம் தாத்தா, “என் மைத்துனன் சங்கனோட ரத்தம்டா அவ! அநியாயத்தை தட்டிக்கேக்குற குணம் அவங்க பரம்பரைக்கே உண்டானது,” என்று நெகிழ்ந்து பெருமைப்பட்டார்.
தெய்வானை தன் தம்பி மகள் செய்த நல் காரியத்தை பாராட்டும் விதமாக பலகாரங்களைச் செய்து மேஜை மீது அடுக்கிக் கொண்டிருந்தனர். ஆனால், இந்த எந்தக் கொண்டாட்டத்திலும் பங்கெடுக்காமல், ராஜன் மட்டும் திண்ணையின் ஓரத்தில் ஒற்றைக் தூணில் சாய்ந்து கொண்டு, கையில் எரியாத சிகரெட்டை வைத்தபடி வெளியையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். அவனது நெஞ்சுக்குள் சுந்தரமூர்த்தி அண்ணன் மந்தையில் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் ஈட்டியாகக் குத்திக் கொண்டிருந்தன. ‘சக்தி, ரோஜாவை நம்ம வீட்டு மருமகளாக்கிக்க எனக்கு முழு சம்மதமடா.’
“என்ன ராஜன், ஊரே சந்தோஷமா இருக்கு, நீ மட்டும் என்ன இங்க தனியா யோசிச்சுட்டு இருக்கே?” என்று கேட்டபடி சுந்தரமூர்த்தி அவனருகே வந்தார்.
ராஜன் சட்டென்று சுதாரித்து, முகத்தில் ஒரு போலிப் புன்னகையை வரவழைத்துக் கொண்டு, “ஒன்னுமில்லைண்ணே… இந்த புராஜெக்ட் கேன்சல் ஆனதுனால ஊர் மக்களுக்கு வேற என்ன நல்லது பண்ணலாம்னு யோசிச்சேன்,” என்று மழுப்பினான்.
“அதை அப்புறம் யோசிக்கலாம்டா. முதல்ல நம்ம வீட்டு விசேஷத்தைக் கவனி. நம்ம ரோஜாவை வேற எங்கேயும் அனுப்ப எனக்கு மனசில்லை. என் மகன் சக்திவேலுக்கு அவளைக் கல்யாணம் பண்ணி வைக்கலாம்னு பெரியவங்ககிட்ட பேசிட்டேன். சக்திவேலும் சந்தோஷமா சம்மதிச்சுட்டான். வர்ற வாரம் வைகாசி மாசம் பிறக்குது. முதல் முகூர்த்தத்திலேயே கல்யாணத்தை வச்சுக்கலாம்னு இருக்கேன். நீதான் சித்தப்பாவா முன்னாடி நின்னு எல்லாத்தையும் நடத்திக் கொடுக்கணும்,” என்றார் சுந்தரமூர்த்தி தம்பியின் தோளைத் தட்டியபடி.
ராஜன் மெதுவாகத் திரும்பினான். அவனது கண்கள் லேசாகச் சிவந்திருந்தன. தனக்கும் சக்திவேலுக்கும் இடையே சில வயதுகளே வித்தியாசம் என்பதால், இருவரும் நண்பர்களாகவே வளர்ந்தவர்கள். ஆனால், தன் அண்ணன் மகன், தன் முறைப்பெண்ணான ரோஜாவின் கழுத்தில் தாலி கட்டுவதா என்ற எண்ணமே அவனது மனதில் ஒரு பெரிய போர்க்களத்தை உருவாக்கத் தொடங்கியது. தன் நெஞ்சுக்குள் எரியும் அந்தப் பேராபத்தான காதலையும் பொறாமையையும் வெளியில் காட்டிக் கொள்ளாமல், தாடையை இறுகக் கடித்துக் கொண்டான்.
“அவன் ஆசைப்பட்டா… அப்படியே நடக்கட்டும். இந்தச் சிம்மராஜன் முன்னாடி நின்னு, இந்தத் திருமணத்தை மிக விமரிசையா நடத்திக் காட்டுவான்,” என்று அவன் சொன்ன வார்த்தைகள், அவனது சொந்த இதயத்தையே அறுப்பது போல் அவனுக்குக் கேட்டது.
“அதெல்லாம் இருக்கட்டும் டா . ஆனா நீ மட்டும் கல்யாணத்துக்கு ஈடு கொடுக்கல. சக்தி கூட, கல்யாணத்துக்கு ஒத்துக்கிட்டான் ஆனா நீ மட்டும் ஏண்டா இப்படியே இருக்க??”.
என்று சகோதர பாசத்தில் சுந்தரமூர்த்தி கேட்க.
“இல்லண்ண எனக்கு நீ எதுவும் அமையாது போல விடுங்க பார்த்துக்கலாம்”.
என்று சொல்ல எப்பொழுதும் போல் கல்யாணமென்றால் எப்படியாவது ஒரு சாக்கு சொல்லி நிறுவி விடுவான் அதேபோல் இந்த சாக்கு சொல்கிறான் என்று சுந்தரமூர்த்தி அவர் சொன்னதற்கான உள்ள அர்த்தம் புரியாமல் சென்று விட்டார்..
……
அதே நேரம், மேல் மாடி ஜன்னல் ஓரத்தில் ரோஜா நின்றிருந்தாள். அவளுக்குள் ஒரு பெரிய பாரம் இறங்கிய நிம்மதி இருந்தது. தன் தந்தையின் கௌரவத்தை மீட்டதோடு, இந்த ஊர் மண்ணையும் காப்பாற்றிவிட்டோம் என்ற திருப்தி அவளுக்குள் இருந்தது. அப்போது அவளது அருகில் வந்த சுந்தரமூர்த்தி பக்ஷஅவளது நற்குணத்தைப் பாராட்டி, “அம்மா ரோஜா… உனக்குன்னு இனி ஒரு நல்ல வாழ்க்கை அமையணும். என் மகன் சக்திவேலுக்கு உன்னைத் கல்யாணம் பண்ணித் தரணும்னு ஆசைப்படுறேன். உனக்கு சம்மதம்தானேம்மா?” என்று கனிவோடு கேட்டார்.
ரோஜா ஒரு நிமிடம் அமைதியாக இருந்தாள். அவளுக்குச் செண்பகநல்லூர் மண்ணும், இந்த மனிதர்களும் இப்போது பிடித்துப் போயிருந்தனர். தனக்கு என்று ஒரு பாதுகாப்பான துணை, ஒரு குடும்பம் இனிமேல் தேவை என்பதை அவளது அநாதை மனது ஏங்கியது. சக்திவேல் ஒரு நல்ல குணம் படைத்தவன் என்பதில் அவளுக்கு மாற்றுக்கருத்து இல்லை.
திண்ணையில் அமர்ந்திருந்த ராஜனை ஜன்னல் வழியே ஒருமுறை பார்த்தாள் ரோஜா. அவளுக்கு ராஜன் மேல் தீராத மரியாதையும், ஒரு தவிப்பும் இருந்தது. ஆனால், அது காதல்தான் என்பதை உணரும் அளவுக்கு அவளது மனது இன்னும் முதிர்ச்சியடையவில்லை. “மாமா… நீங்க என்ன முடிவு எடுத்தாலும் அது எனக்குச் சம்மதம்தான். எனக்குன்னு இனி ஒரு துணை வேணும்னு நினைக்கிறேன்,” என்று மெல்லிய குரலில் தன் சம்மதத்தைத் தெரிவித்தாள்.
ஹாலில் ஒட்டுமொத்தக் குடும்பமும் கூடியிருக்க, தெய்வானை பாட்டி, “என் தம்பி சங்கன் பொண்ணு நம்ம வீட்டு மருமகளா வர்றதுல எனக்கு முழு சந்தோஷம்,” என்று பச்சைக்கொடி காட்டினார். தேவராஜும், “சக்தி மச்சானுக்கும் என் தங்கச்சி ரோஜாவுக்கும் கல்யாணம்னா ஊரே மெச்சும் மாமா,” என்று சக்திவேலின் திருமணப் பேச்சைக் கேட்டு மகிழ்ந்தான்.
ஆனால், அறையில் இருந்து இதைத் தற்செயலாகக் கேட்ட கௌரியின் மகள் முல்லைக்கொடி, தன் கைகளை இறுகக் கட்டிக்கொண்டு வஞ்சகத்தோடு முணுமுணுத்தாள். “சக்தி மாமாவை உனக்குக் கல்யாணம் பண்ணி வைக்கப் போறாங்களா ரோஜா? என் அம்மா கௌரியோட கண்ணீருக்கு நீயும் உன் அப்பனும்தான் காரணம். சக்தி மாமா என் உயிர்னு இந்த குடும்பத்துக்குத் தெரியாது… என் சொந்த அண்ணன் தேவராஜுக்கே இது புரியல. மணமேடையில நீ எப்படி அழப்போறேன்னு மட்டும் பாரு. உன்னை சும்மா விடமாட்டேன்,” என்று பற்களைக் கடித்தாள்.
அன்று இரவு, செண்பகக் கோட்டை மாளிகை விளக்குகளால் பிரகாசித்தாலும், காதலை மறைத்துத் தவிக்கும் ராஜன், பழிவாங்கத் துடிக்கும் முல்லைக்கொடி, தன் எதிர்காலத்தை எண்ணி மௌனமாக இருக்கும் ரோஜா என மூன்று வெவ்வேறு இதயங்கள் அந்த இருட்டில் ஒரு புதிய புயலுக்கான அஸ்திவாரத்தை அமைத்துக் கொண்டிருந்தன.
