15) அதிரூபன் 🔥

அத்தியாயம் 15

வெளியே துப்பாக்கிச் சத்தங்களும், மனிதர்களின் அலறல்களும் அந்தப் பண்ணை வீட்டையே அதிர வைத்தன. எம்பியின் ஆட்கள் வாசலை உடைக்க முயன்று கொண்டிருந்தனர். அறைக்குள் அமிர்தா கட்டப்பட்ட நிலையில், தன் முன்னே கிடந்த அந்த மெழுகுவர்த்தியைப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தாள். அவளது இதழ்களில் இன்னும் அதிரூபன் பதித்த அந்த முரட்டுத்தனமான முத்தத்தின் வெப்பம் குறையவில்லை. அந்த வெப்பம் அவளுக்குக் காதலைத் தரவில்லை, மாறாக அவனை அழித்துவிட வேண்டும் என்ற ஆக்ரோஷத்தையே தந்தது.

திடீரென்று கதவு பலமாகத் திறக்கப்பட்டது. அதிரூபன் உள்ளே நுழைந்தான். அவனது வெள்ளைச் சட்டையில் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக ரத்தக் கறைகள் தெறித்திருந்தன. கையில் ஒரு இயந்திரத் துப்பாக்கி இருந்தது.

“கௌதம்! காரைத் தயார் பண்ணு… இங்கிருந்து இவளை மாத்தணும். இவங்களுக்கு இந்த இடம் தெரிஞ்சிருச்சு,” என்று கத்தியபடி அமிர்தாவின் கட்டுகளை வேகமாக அவிழ்த்தான்.

கட்டுகள் அவிழ்ந்த அடுத்த நொடி, அமிர்தா தன் பலமெல்லாம் திரட்டி அதிரூபனின் கன்னத்தில் ஓங்கி ஒரு அறை விட்டாள். “என்னைத் தொடாதீங்க! உங்க ரத்தம் படிஞ்ச கை என்னைத் தொடவே கூடாது. யார்கிட்ட இருந்து என்னைக் காப்பாத்தப் போறீங்க? அவங்க என்னைக் கொன்னாலும் பரவாயில்லை, உங்ககிட்ட இருந்து எனக்கு விடுதலை கிடைக்கும்!” என்று கத்தினாள்.

அதிரூபன் தன் கன்னத்தைத் தடவிக் கூடப் பார்க்கவில்லை. அவளது கையைப் பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு வெளியே நடந்தான். “உன் கோபத்தைப் பிறகு கவனிச்சுக்கிறேன். இப்போ என் பேச்சைக் கேளு. இது விளையாட்டில்லை அமிர்தா,” என்று அவளை வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துச் சென்றான்.

ஹாலில் லாராவும் தேவராஜும் பதற்றத்துடன் நின்று கொண்டிருந்தனர். “அதிரூபா, பின்வாசல் வழியா போயிடலாம். அங்கே கௌதம் வண்டி எடுத்துட்டு நிக்கிறான்,” என்றார் தேவராஜ்.

அதிரூபன் அமிர்தாவைத் தூக்கிக்கொண்டு காரின் பின் இருக்கையில் அமர வைத்தான். லாராவையும் ஏறச் சொல்லிவிட்டு, தானே வண்டியை எடுத்தான். கார் காடுகளுக்கு நடுவே இருந்த அந்தச் ஒற்றையடிப் பாதையில் மின்னல் வேகத்தில் பறந்தது. பின்னால் எம்பியின் ஆட்கள் இரண்டு கார்களில் துரத்தி வந்தனர்.

“சார்… அவங்க நெருங்கிட்டாங்க!” என்று கௌதம் துப்பாக்கியால் ஜன்னல் வழியே சுட ஆரம்பித்தான்.

அமிர்தா பயத்தில் கண்களை மூடிக்கொண்டாள். அவளுக்கு இது ஒரு கனவு போல இருந்தது. நேற்றைய ஓவியக்காரி இன்று ஒரு மாஃபியா யுத்தத்திற்கு நடுவே சிக்கிக்கொண்டிருக்கிறாள். அதிரூபன் மிக லாவகமாக வண்டியை ஓட்டிக்கொண்டே, ஒரு கையில் துப்பாக்கியை எடுத்துப் பின்னால் வந்த காரின் டயரை நோக்கிச் சுட்டான்.

ஒரு கார் நிலைதடுமாறிப் பள்ளத்தில் விழுந்து வெடித்துச் சிதறியது. அந்த நெருப்பு வெளிச்சத்தில் அதிரூபனின் முகம் ஒரு நிஜமான ராவணனைப் போலத் தெரிந்தது.

ஒரு பாதுகாப்பான ரகசிய இடத்திற்கு வந்தடைந்ததும் வண்டியை நிறுத்தினான். அது ஒரு பழைய பாழடைந்த பங்களா. லாராவும் தேவராஜும் உள்ளே செல்ல, அதிரூபன் அமிர்தாவை மட்டும் தனியாக ஒரு அறைக்கு அழைத்துச் சென்றான்.

“இங்கே பாரு அமிர்தா… நீ என்னை வெறுக்கிறேன்னு தெரியும். ஆனா இப்போ உன் உயிருக்கு ஆபத்து. எம்பிக்கு நீ உயிரோட இருக்கிறது பிடிக்கல. ஏன்னா அவரோட சிலை கடத்தல் உண்மைகள் உனக்குத் தெரிஞ்சிருச்சுன்னு அவர் பயப்படுறாரு. அதனாலதான் நான் உன்னைக் கடத்திட்டு வந்தேன்,” என்றான் மூச்சிரைக்க.

அமிர்தா அவனை ஏறெடுத்துப் பார்த்தாள். “அப்போ அந்த வீடியோ நிஜம் தானா? நீங்க ஒரு கடத்தல்காரன் தானா? அதை மட்டும் சொல்லுங்க,” என்றாள்.

அதிரூபன் அவளுக்கு மிக அருகில் சென்றான். அவளது இரு தோள்களையும் பிடித்துத் தன் பக்கம் இழுத்தான். “ஆமா அமிர்தா… நான் இந்த நிழல் உலகத்தோட ராஜா தான். ஆனா அந்த சிலைகளை நான் கடத்தல, காப்பாத்துனேன். அந்த ஊர் பெரியவர் என்கிட்ட ஏன் ரகசியமா நன்றி சொன்னாருன்னு தெரியுமா? எம்பி ஆட்கள் அந்த சிலையைக் கொள்ளையடிக்கப் பார்த்தப்போ, நான் அதை மீட்டுத் தந்தேன். ஆனா அந்த வீடியோவை எம்பி தனக்குச் சாதகமா எடிட் பண்ணி உன்கிட்ட காட்டியிருக்காரு,” என்றான் அழுத்தமாக.

அமிர்தா ஒரு நிமிடம் திகைத்தாள். “அப்போ… லாவண்யாவை கல்யாணம் பண்ணிக்கிறேன்னு சொன்னது?”

“அது ஒரு நாடகம். அவரோட கோட்டைக்குள்ள நுழைய எனக்கு ஒரு வழி தேவைப்பட்டது. அதுக்காகத்தான் அந்தப் பலிபீடத்துக்குச் சம்மதிச்சேன். ஆனா உன்னைப் பத்தி அவங்க பேசின பேச்சும், உனக்கு வச்ச அந்தப் போதை மாத்திரையும் என் பொறுமையை இழக்க வச்சிருச்சு. அதான் உன்னை இப்போ என் கஸ்டடில கொண்டு வந்திருக்கேன். இனி நீ என்னோட நிழல்ல தான் இருப்ப. உனக்கு இது பிடிச்சாலும் பிடிக்கலனாலும், நீ என் உடைமை மட்டும்தான்,” என்று அவளது கண்களை ஊடுருவிப் பார்த்தான்.

அமிர்தாவுக்குப் பாதி உண்மை புரிந்தாலும், அவன் அவளைக் கடத்தி வந்து வைத்திருக்கும் விதம் அவளுக்குப் பிடிக்கவில்லை. “உடைமைன்னு சொல்லாதீங்க சார்… நான் ஒரு மனுஷி,” என்றாள் மெலிதான குரலில்.

“மனுஷியா இருந்தா இந்த உலகத்துல வாழ முடியாது அமிர்தா. இப்போதைக்கு நீ என் ராவணிக் (Raavani). என் சட்ட திட்டங்களுக்குக் கட்டுப்பட்டு இங்கே இரு,” என்று சொல்லிவிட்டு கதவைப் பூட்டிவிட்டுச் சென்றான்.

அமிர்தா அந்த அறையிலிருந்த ஜன்னல் வழியே வானத்தைப் பார்த்தாள். அதிரூபனின் காதல் ஒரு பக்கம் தேனாகவும், இன்னொரு பக்கம் விஷமாகவும் அவளைச் சுற்றி வளைத்தது. இந்தச் சிறையிலிருந்து அவளுக்கு விடுதலை கிடைக்குமா? அல்லது அவளே அந்த ராவணனின் ராஜ்யத்திற்கு அரசியாக மாறுவாளா?

…….

அந்தப் பழைய பங்களாவின் இருட்டு, அமிர்தாவிற்கு அதிரூபனின் மனதைப் போலவே மர்மமாகத் தெரிந்தது. அவன் சொன்ன உண்மைகள் அவளது தலையைச் சுற்ற வைத்தன. அவன் ஒரு கடத்தல்காரன் இல்லை, சிலையைக் காப்பாற்றியவன் என்பது ஒரு பக்கம் நிம்மதியைத் தந்தாலும், அவன் தன்னை ஒரு ‘உடைமை’யாக நடத்துவது அவளது தன்மானத்தைச் சீண்டியது.

அறைக்கதவு மெல்லத் திறக்கப்பட்டது. உள்ளே வந்தது அதிரூபன் இல்லை, லாரா சித்தி. அவள் கையில் ஒரு தட்டு உணவும், சில மருந்துகளும் இருந்தன.

“அமிர்தா, இதோ கொஞ்சம் சாப்பிடுமா. உன் கைக்கட்டு தழும்புல மருந்து போடணும்,” என்று லாரா அருகில் அமர்ந்தாள்.

அமிர்தா பேசாமல் இருந்தாள். லாரா மெல்ல அவளது கையைப் பிடித்து மருந்து தடவியபடி, “அதிரூபனைப் பத்தி நீ தப்பா நினைக்காதே அமிர்தா. அவன் வளர்ந்த விதம் அப்படி. சின்ன வயசுல இருந்தே துரோகத்தையும் ரத்தத்தையும் பார்த்தவன். அவனுக்கு ஒரு பொருளோ, ஒரு மனுஷியோ பிடிச்சிருச்சுன்னா அதை உலகத்துக்கே எதிரா நின்னாவது அடையணும்னு நினைப்பான். அது காதலா, இல்ல வெறியான்னு அவனுக்கே தெரியாது. ஆனா உனக்கு ஒண்ணுன்னா அவன் துடிச்சுப் போயிடுவான்,” என்றாள்.

“சித்தி… காதலிக்கிறவங்க யாராவது இப்படி அடைச்சு வைப்பாங்களா? அவன் ஒரு மிருகம்,” என்று அமிர்தா பொருமினாள்.

“மிருகம் தான்… ஆனா அந்த மிருகத்தை அடக்குற சக்தி உன்கிட்ட மட்டும்தான் இருக்குன்னு அவன் நம்புறான்,” என்று சொல்லிவிட்டு லாரா வெளியே சென்றாள்.

அன்று நள்ளிரவு. பங்களாவின் மொட்டை மாடியில் அதிரூபன் தனியாக நின்று சிகரெட் பிடித்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது கண்கள் இருட்டில் மின்னின. கௌதம் பின்னால் வந்து நின்றான்.

“சார், எம்பியோட ஆட்கள் இப்போதைக்கு பின்வாங்கிட்டாங்க. ஆனா லாவண்யா மூலமா ஏதோ ஒரு பெரிய பிளான் பண்றாங்க. சிட்டிக்குள்ள நம்ம பிசினஸ் இடங்கள்ல போலீஸ் ரெய்டு நடக்குது. எல்லாம் அந்த வீடியோவை வச்சு எம்பி பண்ற வேலை தான்,” என்றான் கௌதம்.

அதிரூபன் புகையை ஊதித் தள்ளினான். “அவன் எவ்வளோ வேணாலும் ஆடட்டும் கௌதம். ஆனா என் அமிர்தா மேல கை வச்சதுக்கு அவன் குடும்பமே அழியணும். லாவண்யாவுக்கு ஒரு அதிர்ச்சி காத்துட்டு இருக்கு. நாளைக்கு காலையில அந்த பிரஸ் மீட்டுக்கு ஏற்பாடு பண்ணு,” என்றான் ஒரு குரூரமான புன்னகையுடன்.

மறுநாள் காலை. அமிர்தா உறக்கத்திலிருந்து எழுந்தபோது, பங்களாவே பரபரப்பாக இருந்தது. அதிரூபன் ஒரு கறுப்பு நிற கோட்-சூட்டில் மிகக் கம்பீரமாகத் தயாராக இருந்தான். அவன் அமிர்தாவின் அறைக்குள் நுழைந்தான்.

“கிளம்பு அமிர்தா. நாம ஒரு இடத்துக்குப் போகணும்,” என்றான்.

“எங்கே? மறுபடியும் எங்கே என்னைக் கடத்திட்டுப் போகப் போறீங்க?” என்று அவள் ஆத்திரமாகக் கேட்டாள்.

“கடத்தல் இல்ல… இது ஒரு கௌரவப் போர். நீயே உன் கண்ணால உண்மையை வந்து பாரு,” என்று அவளது கையைப் பற்றி இழுத்துச் சென்றான்.

சென்னை பிரஸ் கிளப் அரங்கில் பத்திரிகையாளர்கள் குழுமியிருந்தனர். எம்பியும் லாவண்யாவும் ஒரு ஓரமாக அமர்ந்து, அதிரூபன் வந்து லாவண்யாவுடனான திருமணத்தை உறுதிப்படுத்துவான் என்று எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தனர். லாவண்யாவின் முகத்தில் ஒரு கர்வமான சிரிப்பு இருந்தது.

அதிரூபன் மேடை ஏறினான். அமிர்தாவை ஒரு ஓரமாக கௌதமின் பாதுகாப்பில் நிற்க வைத்தான். மைக்கை பிடித்தவன், அரங்கத்தையே ஒருமுறை பார்த்தான்.

“இங்கே கூடியிருக்கிற எல்லாருக்கும் ஒரு விஷயம் சொல்லணும். எம்பி அவர்கள் ஒரு வீடியோவை வச்சு என்னை மிரட்டிட்டு இருக்காரு. அந்த வீடியோவோட முழு உண்மை இதோ…” என்று சொல்லிவிட்டுப் பின்னால் இருந்த திரையில் ஒரு வீடியோவை ஓட விட்டான்.

அதில், எம்பி ஆட்களிடம் அதிரூபன் சிலையை வாங்குவது போலத் தெரிந்த காட்சிக்கு முன்னால் என்ன நடந்தது என்பது இருந்தது. எம்பி ஆட்கள் அந்த ஊர் பெரியவரை மிரட்டிச் சிலையைப் பறிக்க முயல்வதும், அதிரூபன் தன் ஆட்களுடன் வந்து அவர்களை அடித்துத் துவம்சம் செய்து சிலையைக் காப்பாற்றி மீண்டும் கோவிலிலேயே ஒப்படைப்பதும் தெளிவாகப் பதிவாகியிருந்தது. ஊர் பெரியவர் கண்ணீருடன் அதிரூபனுக்கு நன்றி சொல்லும் காட்சியும் அதில் இருந்தது.

அரங்கமே அதிர்ந்தது. எம்பியின் முகம் வெளுத்துப் போனது. லாவண்யா திகைத்து நின்றாள்.

அதிரூபன் விடவில்லை. “அதுமட்டும் இல்ல… என் கம்பெனி ஆர்ட்டிஸ்ட் அமிர்தாவுக்குப் போதை மாத்திரை கொடுத்துக் கொல்லப் பார்த்த லாவண்யாவோட ஆடியோ இதோ,” என்று ஒரு போன் காலையும் ஒலிக்க விட்டான். அதில் லாவண்யா ஒரு அடியாளிடம், “அந்த அமிர்தாவைத் தீர்த்துக்கட்டு” என்று சொல்வது அப்பட்டமாகக் கேட்டது.

பத்திரிகையாளர்கள் எம்பியைச் சூழ்ந்து கொண்டனர். போலீஸ் அதிகாரிகள் மேடைக்கு வந்தனர்.

அதிரூபன் மேடையிலிருந்து இறங்கி அமிர்தாவின் அருகே வந்தான். அவளது கண்கள் வியப்பிலும், குற்ற உணர்ச்சியிலும் கலங்கியிருந்தன. அவன் அவளது கையைப் பிடித்துக் கொண்டு கேமராக்களுக்கு முன்னால் நின்றான்.

“இந்த அமிர்தா தான் என் உலகம். இவளைத் தொட நினைச்ச எம்பி இப்போ கம்பி எண்ணப் போறாரு. லாவண்யா… ராவணன் கிட்ட விளையாடுறது எவ்வளவு ஆபத்துன்னு இப்போ புரிஞ்சிருக்கும்னு நினைக்கிறேன்,” என்று சொல்லிவிட்டு, அமிர்தாவை அணைத்தபடி வெளியே நடந்தான்.

அமிர்தாவுக்கு இப்போதுதான் புரிந்தது, அதிரூபன் தன்னை ஏன் கடத்தி வைத்திருந்தான் என்று. அவளது பாதுகாப்பிற்காகவும், எம்பியை வீழ்த்தவும் அவன் ஆடிய ஒரு மிகப்பெரிய சதுரங்க வேட்டை இது.

வெளியே வந்ததும், அமிர்தா மெல்ல அவனது சட்டையைப் பிடித்து இழுத்தாள். “சார்… என்னை மன்னிச்சிடுங்க. உங்களைத் தப்பா நினைச்சுட்டேன்,” என்று விம்மி அழுதாள்.

அதிரூபன் அவளை இறுக அணைத்துக் கொண்டான். “மன்னிப்பு எதுக்கு அமிர்தா? இனிமே இந்த ராவணன் கூடத் தான் நீ வாழப் போற. ஆனா ஒரு கைதியா இல்ல… என் ராணியா!” என்றான்.

அவன் அவளது நெற்றியில் முத்தமிட, சுற்றி இருந்த கேமராக்கள் அந்தத் தருணத்தைப் படம்பிடித்தன. ஆனால், தூரத்திலிருந்து ஒரு துப்பாக்கி முனை அதிரூபனை நோக்கிக் குறி பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. எம்பியின் கடைசி ஆட்டம் இன்னும் முடியவில்லை.

அந்தத் தோட்டா அதிரூபனைத் தாக்குமா?
……