அத்தியாயம் 12
திருச்சியை நோக்கிய அந்தப் பயணம் விடியற்காலையிலேயே தொடங்கியது. அதிரூபனின் கறுப்பு நிற எஸ்யூவி கார் நெடுஞ்சாலையில் காற்றைக் கிழித்துக்கொண்டு பறந்தது. முன் இருக்கையில் அதிரூபன் மௌனமாக வண்டியை ஓட்ட, அருகில் அமர்ந்திருந்த அமிர்தா ஜன்னல் வழியே விரிந்திருந்த பச்சை வயல்களை வேடிக்கை பார்த்தபடி வந்தாள்.
“சார், திடீர்னு எதுக்கு என்னைக் கூட்டிட்டு வந்தீங்கன்னு இன்னும் சொல்லவே இல்லையே?” என்று மெல்லக் கேட்டாள் அமிர்தா.
அதிரூபன் சாலையிலிருந்து பார்வையை மாற்றாமல், “ஒரு பழைய கோவிலோட கலைநயத்தை ஆவணப்படுத்தணும் அமிர்தா. அங்கே இருக்கிற ஒரு அம்மன் சிலையோட நுணுக்கங்களை உன்னால மட்டும்தான் தத்ரூபமா வரைய முடியும். அது ஒரு பிசினஸ் ஆர்டர்,” என்று சுருக்கமாக முடித்துக்கொண்டான்.
மதியம் திருச்சிக்கு அருகில் இருந்த அந்த அழகிய கிராமத்தை அவர்கள் அடைந்தனர். அந்தச் சிறிய ஆனால் பழமையான கோவிலைச் சுற்றி மக்கள் கூட்டமாக நின்றிருந்தனர். அதிரூபனும் அமிர்தாவும் உள்ளே நுழைந்தபோது, ஊர் பெரியவர் அவர்களை மரியாதையுடன் வரவேற்றார்.
அமிர்தா அந்தச் சிலையை நேரில் பார்த்தபோது மெய்சிலிர்த்துப் போனாள். ஐம்பொன்னால் ஆன அந்த அம்மன் சிலை, அவளது கலைக் கண்களுக்கு ஒரு தெய்விகப் படைப்பாகத் தெரிந்தது. உடனே தனது ஸ்கெட்ச் நோட்டை எடுத்து அந்தச் சிலையின் ஒவ்வொரு வளைவையும், அதன் முகத்தில் இருந்த அந்த சாந்தத்தையும் வரையத் தொடங்கினாள். அதிரூபன் அந்த ஊர் பெரியவர்களுடன் கோவிலின் புனரமைப்புப் பணிகளைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தான்.
“தம்பி, நீங்க கொடுக்கிற இந்த நிதி உதவி இந்த ஊருக்கே பெரிய புண்ணியம்,” என்று பெரியவர் சொல்ல, அதிரூபன் ஒரு மெல்லிய புன்னகையுடன் தலையசைத்தான்.
மாலை வரை வரைந்து கொண்டிருந்த அமிர்தாவுக்குக் கடும் சோர்வு ஏற்பட்டது. “சார், கொஞ்சம் டயர்டா இருக்கு,” என்றாள். அதிரூபன் அவளை அருகில் இருந்த ஒரு சிறிய விருந்தினர் விடுதிக்கு அழைத்துச் சென்று, “நீ கொஞ்ச நேரம் ரெஸ்ட் எடு அமிர்தா, நான் அந்தப் பெரியவர் கூட சில கணக்கு வழக்குகளை முடிச்சிட்டு வந்துடுறேன்,” என்று சொல்லிவிட்டு அவளை அங்கே தங்க வைத்தான்.
அமிர்தா அறைக்குள் சென்றதும், கட்டிலில் சாய்ந்த சில நிமிடங்களிலேயே ஆழ்ந்த உறக்கத்திற்குச் சென்றாள்.
இரவு 11 மணி. ஊரே நிசப்தத்தில் உறங்கிக் கொண்டிருந்தது. கோவிலின் பின்புறம் இருந்த அந்த இருண்ட ஆலமரத்தடியில் ஒரு கறுப்பு நிற கார் வந்து நின்றது. காரின் விளக்குகள் அணைக்கப்பட்டிருந்தன. அதிரூபன் அங்கே ஒரு சில ஆட்களுடன் நின்றிருந்தான். அவனது தோரணையில் இப்போது அந்த மென்மையான ‘பிசினஸ்மேன்’ மறைந்து, ஒரு அதிகாரமிக்க ‘ராவணன்’ தெரிந்தான்.
எம்பியின் ஆட்கள் ஒரு பெரிய மரப்பெட்டியுடன் அங்கே வந்தனர். கூடவே அந்த வெளிநாட்டு ஏஜென்ட்டும் இருந்தான். பேச்சுவார்த்தைகள் மிகக் குறைவாகவே இருந்தன. பணப் பெட்டி கைமாறியது. “பத்திரம் ராவணன்… இது ரொம்ப விலை உயர்ந்தது,” என்று அந்த ஏஜென்ட் சொல்ல, அதிரூபன் அவனை ஒரு கூர்மையான பார்வை பார்த்தான். அவனது மௌனமே அவர்களுக்குப் பேரச்சத்தைத் தந்தது.
டீலிங் முடிந்ததும் அவர்கள் மின்னல் வேகத்தில் அங்கிருந்து மறைந்தனர். சிறிது நேரத்தில் அந்த ஊர் பெரியவர் இருட்டிலிருந்து மெல்ல வெளியே வந்தார். அதிரூபனின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு, “தம்பி, நீங்க செஞ்ச இந்த உதவிக்கு நாங்க என்ன கைமாறு செய்யப்போறோம்னு தெரியல. அந்தத் திருட்டு கும்பல் கிட்ட இருந்து எங்க குலதெய்வத்தைக் காப்பாத்தித் தந்துட்டீங்க. இந்த ரகசியம் எங்களுக்குள்ளேயே இருக்கும்,” என்று தழுதழுத்த குரலில் சொன்னார்.
“பெரியவரே, இது உங்களுக்கு மட்டும் தெரிஞ்சா போதும். காலையில ஒரு திருடன் இங்கே வந்து சிலையைத் தொடப் பார்த்தான், அம்மன் சக்தியால அவனுக்கு வலிப்பு வந்து செத்துப்போயிட்டான்னு ஒரு செய்தியை மட்டும் பரப்பி விடுங்க. இனி எவனும் இந்தத் திக்கை எட்டிப் பார்க்க மாட்டான்,” என்று ரகசியமாகச் சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தான்.
அதிரூபன் விடுதிக்குத் திரும்பியபோது அமிர்தா இன்னும் உறக்கத்தில் இருந்தாள். அவளது அமைதியான முகத்தைப் பார்த்தவனுக்குள் ஒரு நிம்மதி பரவியது. அவளுக்குத் தெரியாமல் அவளது உலகத்தைப் பாதுகாப்பதே அவனது தர்மமாக இருந்தது.
மறுநாள் காலை, அமிர்தா கண் விழித்தபோது அதிரூபன் காபி கப்புடன் ஜன்னல் ஓரம் நின்று கொண்டிருந்தான். “நல்லா தூங்குனியா அமிர்தா? நாம கிளம்ப வேண்டிய நேரம் வந்திருச்சு,” என்றான்.
அமிர்தாவுக்கு எதுவும் புரியவில்லை. நேற்றிரவு அங்கே ஒரு மாபெரும் நிழல் உலகப் போர் நடந்து முடிந்ததற்கான எந்தத் தடயமும் அங்கே இல்லை. அதிரூபன் மீண்டும் அவளது அன்பான மேலதிகாரியாக மாறிவிட்டான்.
சென்னை திரும்பும் வழியில், அமிர்தா தனது ஓவிய நோட்டைப் புரட்டிப் பார்த்தாள். “சார், அந்த ஊர் மக்கள் ரொம்ப அதிர்ஷ்டசாலிகள் இல்ல? அவங்க தெய்வத்தை அவ்வளவு நம்பிக்கையோடு கும்பிடுறாங்க. நீங்க அந்தப் பெரியவருக்குப் பணம் கொடுத்தது எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்தது,” என்றாள்.
அதிரூபன் அவளைத் திரும்பிப் பார்த்தான். “சில நேரங்கள்ல சில பொருள்களைக் காப்பாத்த நாம் என்ன விலை வேணாலும் கொடுக்கலாம் அமிர்தா,” என்று ஆழமான அர்த்தத்தில் சொன்னான்.
சென்னை அலுவலகத்தை அவர்கள் நெருங்கியபோது, அங்கே ஒரு ஆடம்பரமான கார் நின்றிருந்தது. அதிலிருந்து ஒரு நபர் இறங்கினார். அமிர்தாவுக்குத் தெரியாது, வந்திருப்பது அதிரூபனின் சித்தப்பா என்று. ஆனால் லாவண்யா ஒரு ஓரமாக நின்று தனது செல்போனில் ஏதோ ஒரு வீடியோவைப் பார்த்தபடி ஒரு வக்கிரமான புன்னகையைச் சிந்திக் கொண்டிருந்தாள். அந்த வீடியோவில் திருச்சியில் அதிரூபன் யாருக்கோ பெட்டியைக் கொடுக்கும் காட்சி ரகசியமாகப் பதிவாகியிருந்தது.
அந்த வீடியோ எப்போது வெடிக்கும்? அதிரூபனின் அடுத்த கட்ட நகர்வு என்ன?
….
சென்னை அலுவலகத்தின் முகப்பில் வந்து நின்ற அந்த சொகுசு காரிலிருந்து இறங்கிய உருவத்தைக் கண்டதும் அதிரூபனின் கண்கள் ஒரு கணம் விரிந்து பின் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பின. இறங்கியவர் வேறு யாருமல்ல, அதிரூபனை ஒரு மாஃபியா சாம்ராஜ்யத்தின் வாரிசாக செதுக்கிய அவனது சித்தப்பா தேவராஜ்.
“என்ன அதிரூபா, திருச்சி பயணம் நல்லபடியா முடிஞ்சதா? உன் முகம் ஏதோ ஒரு பெரிய வெற்றியைச் சொல்லுதே!” என்று உரக்கச் சிரித்தபடி அதிரூபனை அணைத்துக் கொண்டார் தேவராஜ்.
அமிர்தா காரிலிருந்து இறங்கித் தயக்கத்துடன் தள்ளி நின்றாள். அதிரூபன் அவளைச் சுட்டிக்காட்டி, “சித்தப்பா, இது அமிர்தா. நம்ம கம்பெனியோட பர்சனல் ஆர்ட்டிஸ்ட். அமிர்தா, இவர் என் சித்தப்பா தேவராஜ்,” என்று அறிமுகப்படுத்தினான்.
தேவராஜ் அமிர்தாவை ஒரு கூர்மையான பார்வை பார்த்தார். அந்தப் பார்வையில் ஒரு அனுபவமிக்க வேட்டைக்காரனின் நுணுக்கம் இருந்தது. “அமிர்தா… அழகான பெயர். அதிரூபனோட ரசனை என்னைக்கும் தப்பாதுன்னு எனக்குத் தெரியும். நல்லா இருங்கம்மா,” என்று ஆசீர்வதிப்பது போலச் சொன்னாலும், அவரது கண்கள் அதிரூபனிடம் ஏதோ ரகசியத்தைப் பேசத் துடித்தன.
அமிர்தா மரியாதையாகத் தலைவணங்கிவிட்டுத் தன் அறைக்குச் சென்றாள். அவள் சென்ற அடுத்த நொடி, தேவராஜின் முகம் மாறியது. “அதிரூபா, அந்தச் சிலை விஷயம் என்ன ஆச்சு? எம்பி ஆட்கள் உன்னைச் சுத்தி வலை விரிச்சுட்டு இருக்காங்க. நீ என்னவோ ஒரு பொண்ணைக் கூட்டிட்டு டூர் போன மாதிரி இருக்க?”
அதிரூபன் தன் சட்டையைச் சரி செய்தபடி, “எல்லாம் முடிஞ்சது சித்தப்பா. அந்தச் சிலை இப்போ பாதுகாப்பான இடத்துல இருக்கு. எம்பி-க்குத் தேவையான அந்தப் ‘பொருள்’ அவன்கிட்ட போயிருக்கும். ஆனா அது அவனுக்குப் பெரிய தலைவலியைக் கொடுக்கும்,” என்று நிதானமாகச் சொன்னான்.
அதே சமயம், அலுவலகத்தின் ஒரு இருண்ட மூலையில் நின்று லாவண்யா தன் போனை உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். திருச்சியில் நள்ளிரவில் அதிரூபன் அந்தப் பெட்டியைக் கைமாற்றிய காட்சி அவளது போனில் தெளிவாகப் பதிவாகியிருந்தது.
“இப்போ மாட்டிக்கிட்டியா அதிரூபன்? நீ பெரிய உத்தமன்னு அந்த அனாதைப் பொண்ணு உன்னை நம்பிட்டு இருக்கா. ஆனா நீ ஒரு கிரிமினல்னு அவளுக்குத் தெரிய வரும்போது, அவ முகத்தைப் பார்க்கணுமே!” என்று வக்கிரமாகச் சிரித்தாள். உடனே அந்த வீடியோவை அவள் தன் தந்தை எம்பி-க்கு அனுப்பினாள்.
மறுபுறம், தேவராஜின் காரிலிருந்து ஒரு வெளிநாட்டுப் பெண் இறங்கி வந்தாள். இளமை ததும்பும் முகம், இத்தாலி நாட்டின் கலை நயம் மிக்க உடை. “அதிரூபா, அறிமுகப்படுத்திக்கோ… இவ லாரா. இத்தாலி டூர் போன இடத்துல இவளைப் பார்த்தேன், பிடிச்சிருந்தது, கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டேன்,” என்று தேவராஜ் அசால்ட்டாகச் சொன்னார்.
அதிரூபனுக்குச் சிரிப்பு வந்தது. “இந்த வயசுல உங்களுக்கு இது தேவையா சித்தப்பா?”
“ஏன்? உன் சித்தப்பா இன்னும் இளமையாத்தான் இருக்கேன். லாரா ரொம்பச் சமத்து. ஆனா அவளுக்கு நம்ம பிசினஸ் பத்தி எதுவும் தெரியாது. அவகிட்ட எதையும் உளறிடாதே,” என்று எச்சரித்தார் தேவராஜ். லாரா புன்னகையுடன் அதிரூபனுக்குக் கை கொடுத்தாள்.
அன்று மாலை அலுவலகம் முடியும் நேரம், அதிரூபன் அமிர்தாவின் அறைக்கு வந்தான். “அமிர்தா, இன்னைக்கு நைட்டு ஒரு முக்கியமான பார்ட்டி இருக்கு. என் சித்தப்பா வெளிநாட்டிலிருந்து வந்திருக்காரு, அவருக்கு ஒரு வெல்கம் பார்ட்டி. நீ கண்டிப்பா வரணும்,” என்றான்.
“சார், எனக்குப் பார்ட்டி எல்லாம் செட் ஆகாது சார்,” என்று அமிர்தா தயங்கினாள்.
“இது ஒரு ரெக்வஸ்ட் இல்லை அமிர்தா, ஆர்டர். நீ என் கம்பெனியோட ஒரு அங்கம். அங்கே உனக்கு ஒரு சர்ப்ரைஸ் இருக்கு,” என்று சொல்லிவிட்டு மறுப்புச் சொல்ல இடமில்லாமல் நகர்ந்தான்.
அமிர்தாவுக்கு ஒரு பக்கம் பயமாகவும், இன்னொரு பக்கம் ஆர்வமாகவும் இருந்தது. அந்தப் பார்ட்டியில் லாவண்யாவும் இருப்பாள் என்பது அவளுக்குத் தெரியும்.
இரவு பார்ட்டி தொடங்கியது. சென்னை மாநகரின் ஒரு மிகப்பெரிய ஹோட்டலின் ரூஃப்டாப் (Rooftop) பகுதியில் வண்ண விளக்குகள் ஜொலித்தன. அதிரூபன் ஒரு கருப்பு நிற டக்சிடோவில் (Tuxedo) இளவரசன் போல வலம் வந்தான். லாவண்யா ஒரு சிவப்பு நிற உடையில் அவனையே சுற்றிச் சுற்றி வந்தாள்.
அமிர்தா ஒரு எளிமையான பட்டுப் புடவையில் தேவதை போல அங்கே நுழைந்தாள். அவளைக் கண்டதும் அதிரூபனின் கண்கள் நிலை குத்தி நின்றன.
ஆனால், கூட்டத்தில் ஒரு ஓரமாக நின்றிருந்த லாவண்யா, கையில் ஒரு கிளாஸ் ஜூஸை வைத்துக் கொண்டு ஒரு ரகசிய மாத்திரையை அதில் கலந்தாள். “இந்த ஜூஸை அதிரூபன் குடிச்சதுக்கு அப்புறம், அவன் என் கட்டுப்பாட்டுல வருவான். அப்புறம் இந்த அமிர்தா இங்கே இருக்க மாட்டா,” என்று தனக்குள் பேசிக் கொண்டாள்.
லாவண்யா அந்த ஜூஸை ஒரு வெயிட்டர் மூலம் அதிரூபனுக்கு அனுப்பினாள். வெயிட்டர் அதிரூபனை நோக்கிச் சென்றான். ஆனால் அதே சமயம், அதிரூபன் அமிர்தாவிடம் ஏதோ பேசிக் கொண்டிருக்க, வெயிட்டர் தற்செயலாகத் தடுமாறினான்.
அந்த ஜூஸ் கிளாஸ் யாருடைய கைக்குச் சென்றது?
இதனால் வெடிக்கப் போகும் பூகம்பம் என்ன..?
