அத்தியாயம் 1
எபிசோட் 1: திமிரின் சாம்ராஜ்யம்
அந்தப் பிரம்மாண்டமான கார்ப்பரேட் தலைமையகத்தின் 32-வது மாடி. கண்ணாடிச் சுவர்களுக்கு அப்பால் முழு நகரமும் ரணதேவின் காலடியில் மிகச்சிறிய புள்ளிகளாகக் கிடப்பதைப் போலக் காட்சியளித்தது.
அங்கே தன் பிரத்யேக அறையில், கண்ணாடி ஜன்னலுக்கு அருகே கம்பீரமாக நின்றிருந்தான் ரணதேவ்.
கச்சிதமாகத் தைக்கப்பட்ட இத்தாலிய பிளாக் சூட் அவனது அகன்ற தோள்களையும் உயரமான தோற்றத்தையும் மேலும் எடுப்பாகக் காட்டியது. கையிலிருந்த ரோலக்ஸ் கடிகாரத்தை மெதுவாகத் திருகியபடியே கீழே இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் உலகத்தைப் பார்த்தான். அவனது கூர்மையான பார்வையில் அசைக்க முடியாத அதிகாரமும், யாரையும் துச்சமாக நினைக்கும் அதீத திமிரும் உறைந்திருந்தன.
‘ரணதேவ் குரூப் ஆஃப் கார்ப்பரேஷன்ஸ்’ — சர்வதேச அளவில் ரியல் எஸ்டேட், ஷிப்பிங், பாதுகாப்பு உபகரணங்கள் மற்றும் தொழில் நுட்பத் துறையில் கொடிகட்டிப் பறக்கும் ஒரு மாபெரும் சாம்ராஜ்யம். இந்தச் சாம்ராஜ்யத்தை உருவாக்கியவன் ரணதேவ்.
அவனைப் பொறுத்தவரை விதிமுறைகள் என்பவை பலவீனமானவர்கள் உருவாக்குவது. வலிமையானவர்கள் மட்டுமே உலகை ஆள்வார்கள் என்பது அவனது கோட்பாடு. பிசினஸில் இரக்கமே இல்லாதவன்; எதிரிகளை அடியோடு சாய்க்கும் வரை ஓய்வெடுக்க மாட்டான். அவனது கம்பெனியில் வேலை செய்யும் ஆயிரக்கணக்கான ஊழியர்களுக்கு அவனது ஒரு முறைப்பு மட்டுமே போதும், நரம்புகள் நடுங்கிவிடும்.
அவனது தனிப்பட்ட வாழ்க்கை முறையும் அப்படித்தான். அதிகாலை 4 மணிக்கே தொடங்கிவிடும் கடுமையான ஜிம் வொர்க்அவுட், தனிப்பட்ட ஹெலிகாப்டர், அதிநவீனப் பந்தயக் கார்கள் என எல்லாமே அவனது கட்டுப்பாட்டிலேயே இயங்கின. அவனது தோற்றத்திற்கும் வசீகரத்திற்கும் மயங்கி விழும் பெண்களின் எண்ணிக்கை எண்ணற்றது. ஆனால், எவளுக்குமே அவனது தனிப்பட்ட அறைக்குள்ளோ, அவனது மனதிற்குள்ளோ நுழைய அனுமதி இல்லை. “என் விருப்பம்தான் சட்டம்; எனக்கு மேல் இந்த உலகத்தில் எவனும் இல்லை” என்ற திமிர் அவனது ஒவ்வொரு துளி ரத்தத்திலும் ஓடிக் கொண்டிருந்தது.
அப்போது அவனது அறையின் தடிமனான தேக்குமரக் கதவு மெதுவாகத் தட்டப்பட்டது.
“கமின்…” ரணதேவின் குரல் அந்த அறையின் கம்பீரத்தை மேலும் கூட்டியது.
உள்ளே நுழைந்தான் அவனது பிசினஸ் உதவியாளன் ராஜேஷ். அவனது கைகளில் முக்கியமான கோப்புகள் இருந்தன, ஆனால் அவனது முகத்தில் ஒருவித பதற்றம் தென்பட்டது.
“சார்… இன்னைக்கு ஈவினிங் நடக்கப்போற போர்ட் மீட்டிங்கிற்கான ஃபைல்ஸ் ரெடியா இருக்கு. அப்புறம்… அந்த லண்டன் டீல் நம்ம கைக்குத்தான் வந்திருக்கு,” என்று கூறியபடி கோப்புகளை டேபிள் மீது வைத்தான்.
ரணதேவ் திரும்பக்கூட இல்லை. அதே திமிரான தொனியில், “அது எனக்கு முன்னாடியே தெரியும் ராஜேஷ். ரணதேவ் கை வைக்கிற எந்த டீலும் கை நழுவிப் போகாது. அந்த லண்டன் கம்பெனி ஓனர் என்கிட்ட மண்டியிட்டுதான் ஆகணும்,” என்றான்.
“நிச்சயமா சார்… ஆனா…” ராஜேஷ் தயங்கினான்.
ரணதேவ் மெதுவாகத் திரும்பி அவனது உதவியாளனை ஏறிட்டான். அவனது கூர்மையான பார்வையின் அழுத்தத்தைத் தாங்க முடியாமல் ராஜேஷ் லேசாக வேர்த்தான்.
“என்ன ஆனா?”
“இல்லை சார்… கடந்த சில நாட்களா நம்ம கம்பெனியோட ஷேர்ஸ் விஷயத்துல சில சட்டவிரோத நகர்வுகள் நடக்குது. அதுமட்டுமில்லாம…” ராஜேஷ் சுற்றும் முற்றும் பார்த்து விட்டுத் குரலைத் தாழ்த்தினான், “உங்களை பிசினஸ் ரீதியா வீழ்த்த முடியாத சில எதிரிகள், உங்களை வேற வழியில முடக்கப் பார்க்குறதா ரகசியத் தகவல் வந்திருக்கு.”
ரணதேவின் உதடுகளில் ஒரு கேலியான சிரிப்பு அரும்பியது. தன் கையில் இருந்த காபி கப்பை எடுத்து ஒரு மடக்கு பருகியபடி, உதவியாளனின் அருகில் வந்தான்.
“என்னை முடக்கப் பார்க்குறாங்களா? ராஜேஷ்… இந்த ரணதேவ் யாருன்னு இன்னும் இந்த உலகத்துக்கு முழுசா தெரியல. எனக்கு முன்னாடி வந்து நிக்கவே பயப்படுற கோழைகளுக்கெல்லாம் நான் பயப்படணும்னு நினைக்கிறியா? என்னை எதிர்க்கிற எவனா இருந்தாலும், அவனை என் காலடியில மிதிச்சுத் துவைக்க எனக்கு சில நொடிகள் போதும்!”
அவனது குரலில் இருந்த திமிரும் நம்பிக்கையும் ராஜேஷை மௌனமாக்கியது.
நகரத்தின் உச்சியில் நின்று தன் சாம்ராஜ்யத்தை ரசித்துக்கொண்டிருந்த ரணதேவின் வாழ்க்கையில், அவனது திமிரை உடைக்கவும், அவனது ஆளுமையையே சவாலுக்கு உட்படுத்தவும் போகும் அந்தப் பெரு நெருப்பு மிக விரைவில் நுழையப் போகிறது.
கார்ப்பரேட் உலகின் வெளிச்சத்திற்குப் பின்னால் இருள் சூழ்ந்த ரகசிய அறைகள் எப்போதும் ஆபத்தான சதித்திட்டங்களால் நிரம்பியிருக்கும்.
அன்று இரவும் அப்படித்தான் இருந்தது. நகரத்தின் ஒதுக்குப்புறமான ஒரு சொகுசு ஹோட்டலின் அண்டர்கிரவுண்ட் ஏசி அறையில், ரணதேவின் முதன்மைப் பிசினஸ் எதிரியான ‘வரதராஜன்’ தன் சகாக்களுடன் அமர்ந்திருந்தான். சர்வதேச அளவில் கப்பல் போக்குவரத்து மற்றும் ரியல் எஸ்டேட் தொழிலில் ரணதேவிடம் அடுத்தடுத்து அடிய வாங்கி, பல நூறு கோடிகளை இழந்து நின்றவன் வரதராஜன். அவனது கண்கள் கோபத்திலும் வெறியிலும் சிவந்திருந்தன.
“இன்னொரு டீல்… இன்னைக்கு லண்டன் டீலையும் அந்த ரணதேவ் நம்ம கைக்கு வராம தூக்கிட்டான்! அவனை பிசினஸ்ல வீழ்த்த முடியாதுன்னு எனக்கு நல்லாவே தெரிஞ்சு போச்சு. அவனை சட்டப்பூர்வமா அழிக்கவே முடியாது. அவனோட திமிரையும் அந்த ரணதேவ் க்ரூப் ஆஃப் கம்பெனிஸையும் அடியோடு அழிக்கணும்னா… ஒரே வழிதான் இருக்கு,” வரதராஜனின் குரலில் கொடூரம் தாண்டவமாடியது.
“என்ன செய்யப்போறீங்க சார்? அவன் சாதாரண ஆள் இல்லை. அவனைத் தொடுறதே பெரிய விஷயம்,” என்றான் அவனது கையாள் ஒருவன்.
“அவன் பெரிய ஆளா இருக்கலாம்… ஆனா அவனும் ரத்தமும் சதையும்தான்! பிசினஸ்ல அவனை தோற்கடிக்க முடியாதப்போ, அவனோட மூச்சை நிறுத்துறது மட்டும்தான் நமக்கு இருக்குற ஒரே ஆப்சன். அவனை ஒரே அடியா முடிச்சுட்டா, அவனோட சாம்ராஜ்யம் அப்படியே சரிஞ்சுடும். இந்த முறை எச்சரிக்கை எல்லாம் இல்லை… டைரக்ட் அட்டாக்!” வரதராஜன் மேசையை ஓங்கித் தட்டினான்.
மறுபுறம், அத்தனை சதித்திட்டங்களையும் அறியாத ரணதேவ், தன் அன்றாட அதிநவீன வாழ்க்கை முறையின் வேகத்தில் இயங்கிக் கொண்டிருந்தான்.
இரவு 11 மணி. தன் 32-வது மாடி ஆபீஸிலிருந்து கீழே இறங்கியவன், அவனது கருப்பு நிற மாஸ்டா சொகுசு ஸ்போர்ட்ஸ் காரில் ஏறினான். வழக்கமாக அவனுக்கு ஓட்டுநர்கள் இருந்தாலும், நள்ளிரவு நேரங்களில் காரை அதிவேகமாகத் தானே இயக்குவது ரணதேவுக்குப் பிடித்தமான ஒன்று. காரின் எஞ்சின் கர்ஜிக்க, ஈசிஆர் (ECR) சாலையின் நள்ளிரவுக் காற்றில் அவனது கார் மின்னல் வேகத்தில் பறந்தது.
அவனது உடம்பில் இறுகிய பிளாக் ஃபார்மல் ஷர்ட்டின் மேல் பட்டன்கள் இரண்டு கழன்றிருக்க, அவனது அகன்ற மார்பும், கையில் இருக்கும் ரோலக்ஸ் கடிகாரமும் அவனது ஆண்மையின் கெத்தை மேலும் கூட்டியது. காரின் ஸ்டீயரிங்கை ஒரு கையால் பிடித்தபடி, மறு கையால் காரின் பிரத்யேக மியூசிக் சிஸ்டத்தை ஆன் செய்தான்.
ஆனால், அவனுக்குச் சில நூறு மீட்டர்களுக்குப் பின்னால், விளக்குகளை அணைத்தபடி இரு கருப்பு நிற விஐபி வேன்கள் அவனைப் பின்தொடர்ந்து கொண்டிருப்பதை அவன் கவனிக்கவில்லை.
திடீரென, ஈசிஆரின் அடர்ந்த மரங்கள் நிறைந்த ஒரு தனிமையான திருப்பத்தில், பின்னால் வந்த ஒரு வேன் அதிவேகமாக ரணதேவின் காரை முந்திச் சென்று குறுக்கே நின்றது! அடுத்த கணமே, மற்றொரு வேன் அவனது காரின் பின் பக்க அடைப்பாக வந்து நின்றது.
ரணதேவ் சுதாரித்து பிரேக்கை மிதித்தான். காரின் டயர்கள் தாரை உரசிப் பயங்கரமான சத்தத்துடன் புகையைக் கிளப்பி நின்றன.
வேன்களிலிருந்து முகமூடி அணிந்த, கைகளில் கூர்மையான ஆயுதங்கள் மற்றும் அதிநவீனத் துப்பாக்கிகளை ஏந்திய பத்து போக்கிரிகள் இறங்கினர். அவர்கள் ரணதேவின் காரைச் சூழ்ந்துகொண்டனர்.
எந்தவொரு சாதாரண மனிதனாக இருந்தாலும் இந்தச் சூழலில் பயத்தில் நடுங்கியிருப்பான். ஆனால் ரணதேவ்? அவனது உதடுகளில் ஒரு அலட்சியமான, கொடூரமான திமிர்ச் சிரிப்புதான் அரும்பியது.
காரின் கதவைத் திறந்து மெதுவாக வெளியே வந்தான். ஆறு அடிக்கு மேல் உயரமான அவனது உருவமும், எந்தவிதப் பயமுமில்லாத அவனது கம்பீரமான நடையும் அந்த இருட்டுச் சாலையையே அச்சுறுத்தியது. ஷர்ட் கைகளை முழங்கை வரை மெதுவாக மடித்துவிட்டான்.
“யாருடா அனுப்பினது? அந்த வரதராஜனா? அவன்கிட்ட போய் சொல்லுங்கடா… என்னை அழிக்க ஒரு ஆளை அனுப்பச் சொன்னா, இப்படிச் சில ஆட்டுக்குட்டிகளை அனுப்பி வச்சிருக்கான்னு!” ரணதேவின் குரல் அந்த நள்ளிரவில் இடி போல முழங்கியது.
“அதிகமா பேசாத ரணதேவ்! உன் திமிருக்கு இன்னைக்கு முடிவு கட்ட வந்திருக்கோம்டா!” என்று கத்தியபடி ஒருவன் வாளால் அவனை வெட்டப் பாய்ந்தான்.
ரணதேவ் சற்றும் பதறவில்லை. அவனுக்குள் இருந்த பழைய மிலிட்டரி/செக்யூரிட்டி ட்ரைனரின் ரத்தம் கொதித்தெழுந்தது. பாய்ந்து வந்தவனின் கையைப் பற்றி, ஒரே திருகாகத் திருகி ஆயுதத்தைப் பறித்து, அவனது நெஞ்சிலேயே ஓங்கி மிதித்தான். அவன் பத்து அடி தள்ளிப் போய் விழுந்தான்.
அடுத்தடுத்த நபர்கள் அவனைச் சூழ்ந்து தாக்க முற்பட்டனர். ரணதேவ் தன் கரடுமுரடான கரங்களால் எதிரிகளை மிருகத்தனமாகத் தாக்கினான். ஆனால், எதிரிகளின் எண்ணிக்கை அதிகமாக இருந்தது. திடீரென ஒருவன் ரணதேவின் கவனக் குறைவைப் பயன்படுத்தி அவனது தோள்பட்டையில் கூர்மையான கத்தியால் லேசாகக் கீறினான்.
இரத்தம் அவனது கறுப்புச் சட்டையில் கசிந்தது. ரணதேவுக்குக் கோபம் உச்சக்கட்டத்தைத் தொட்டது. கத்தியால் குத்தியவனின் கழுத்தைப் பிடித்துத் தூக்கிச் சுவரில் அடித்தான்.
அப்போது, தூரத்தில் ரோந்துப் படையினரின் (Police Patrol) சைரன் சத்தம் கேட்கத் தொடங்கியது. சத்தத்தைக் கேட்ட ரௌடிகள், “டைம் ஆச்சு, கிளம்புங்கடா!” என்று கத்தியபடி காயமடைந்த ஆட்களைத் தூக்கிக்கொண்டு வேன்களில் ஏறி அதிவேகமாகத் தப்பிச் சென்றனர்.
தோள்பட்டையில் கசியும் இரத்தை விரல்களால் துடைத்துத் பார்த்த ரணதேவ், “கோழைகள்!” என்று காரி உமிழ்ந்தான். காயத்தைப் பற்றி அவன் கவலைப்படவே இல்லை. அவனது திமிர் இன்னும் அதிகமாகியிருந்தது.
மறுநாள் காலை…
ரணதேவ் குரூப் ஆஃப் கார்ப்பரேஷன்ஸின் போர்ட் ரூம் (Board Room).
தலைமைப் போர்ட் உறுப்பினர்கள், சட்ட ஆலோசகர்கள் மற்றும் ரணதேவின் உதவியாளன் ராஜேஷ் அனைவரும் பயத்தில் உறைந்துபோய் அமர்ந்திருந்தனர். நேற்றைய தாக்குதல் செய்தி போர்ட் உறுப்பினர்களுக்குத் தெரியவந்திருந்தது.
ரணதேவ் தோள்பட்டையில் ஒரு சிறிய பேண்டேஜுடன், வழக்கமான அதே பிளாக் சூட்டில், அதே திமிரான பார்வையோடு போர்ட் ரூமிற்குள் நுழைந்தான்.
“சார்! நேத்து நைட் நடந்த தாக்குதல் சாதாரணமானது இல்லை. எதிரிகள் உங்களைக் கொல்லவே திட்டம் போட்டுட்டாங்க. நீங்க என்ன வேணா சொல்லுங்க சார், ஆனா கம்பெனியோட பிரதானப் பங்குகளும், ஆயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்களோட எதிர்காலமும் உங்க உயிரை நம்பிதான் இருக்கு!” என்று மூத்த போர்ட் உறுப்பினர் ஒருவர் பதற்றத்துடன் கூறினார்.
“நான் யாருக்கும் விளக்கம் சொல்ல வேண்டியதில்லை. என்னை எவனாலும் ஒன்னும் பண்ண முடியாது,” ரணதேவ் அலட்சியமாகக் கூறினான்.
“இல்லை ரணதேவ் சார்! இம்முறை நாங்க சும்மா இருக்க முடியாது. போர்ட் மெம்பர்ஸ் எல்லோரும் சேர்ந்து ஒரு ஒருமனதான முடிவு எடுத்துட்டோம். உங்களுக்குச் சர்வதேசத் தரம் வாய்ந்த ஒரு பிரத்யேகப் பாதுகாப்பு அதிகாரியை (Personal Security Officer) நியமிக்கப்போறோம். அவங்க இன்னைக்கு ஈவினிங் சார்ஜ் எடுத்துப்பாங்க!” என்றார் மற்றொரு உறுப்பினர்.
ரணதேவ் மேசையின் மீது கைகளை ஊன்றி, போர்ட் உறுப்பினர்களை நோக்கி நக்கலாகப் பார்த்தான்.
“பாதுகாப்பா? எனக்கு பாதுகாப்பு கொடுக்க இந்த உலகத்துல எவனுக்குடா தகுதி இருக்கு? நான் சொல்றதுதான் சட்டம்! என் எல்லைக்குள்ள எந்தப் பாடிகார்ட்டும் வரக் கூடாது. மீறி எவனாவது வந்தா… அவனை என் கையாலேயே அடிச்சு வெளியே அனுப்பிடுவேன்!”
அவனது அதீத திமிரான பேச்சு போர்ட் ரூமையே மௌனமாக்கியது.
ஆனால், அவனது திமிரை உடைக்கவும், அவனது ஒவ்வொரு அசைவையும் தன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவரவும் போகும் அந்தப் பெண் தீப்பொறி, அவனது கார்ப்பரேட் சாம்ராஜ்யத்தின் வாசற்படியை நெருங்கிக் கொண்டிருந்ததை அவன் அறிந்திருக்கவில்லை!
