35) தீராதவள்

அத்தியாயம் 35
இறுதி அத்தியாயம்

சக்கரவர்த்தி மாளிகை தற்காலிக அமைதிக்குத் திரும்பியிருந்தாலும், விதியின் மிகக் கொடூரமான ஒரு கறுப்புப் பக்கம் தன் இறுதி ஆட்டத்தை ஆடக் காத்துக்கொண்டிருந்தது.

சஞ்சய்யின் முழுமையான வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு, அவனது தாயான மரகதமும், சினேகாவும் தங்களின் ஒட்டுமொத்தச் சொத்துக்களையும், அதிகாரத்தையும் இழந்து நடுத்தெருவுக்கு வந்திருந்தனர். பழிவாங்கும் வெறி சினேகாவின் அழகிய முகத்தை ஒரு பேயைப் போல மாற்றியிருக்க, மரகதமோ தங்களுக்கு நேர்ந்த சரிவைத் தாங்க முடியாமல் பாதி மனநலம் பிறழ்ந்த நிலையில் சினேகாவுக்குப் பின்னால் அலைந்து கொண்டிருந்தாள்.

“அம்மா… எல்லாம் அந்த இளவஞ்சியாலயும் கந்தர்வனாலயும்தான் போச்சு! நம்மளை இன்னைக்கு நடுத்தெருவுல நிக்க வச்ச அந்த சக்கரவர்த்தி குடும்பத்தை நான் சும்மா விடமாட்டேன். அவங்க நிம்மதியை நரகமாக்குவேன்!” என்று சினேகா பற்களைக் கடித்தபடி கத்தினாள்.

மரகதம் தலைவிரிகோலமாக அமர்ந்து, “ஆமா சினேகா… அவங்களை அழிக்கணும்… அவங்களை கொன்னுறணும்…” என்று பித்துப் பிடித்தவள் போல முணுமுணுத்தாள்.

வஞ்சகத்தின் உச்சக்கட்டமாக, சினேகா தன் எஞ்சியிருந்த சில கறுப்புப் பணத்தைப் பயன்படுத்தி ஒரு கொடூரமான கடத்தல் கும்பலை வளைத்தாள்.

ஒரு நாள் மாலைப் பொழுது, புவனேசுவரி அம்மா மாளிகைக்கு அருகிலுள்ள மாரியம்மன் கோவிலுக்குக் குழந்தை பூவஞ்சியைத் தூக்கிக்கொண்டு சென்றிருந்தாள். கோவில் பிரகாரத்தில் கூட்டம் குறைவாக இருந்த ஒரு தருணத்தில், சினேகா ஏற்பாடு செய்திருந்த கொள்ளைக்காரர்கள் திடீரெனப் பாய்ந்து, புவனேசுவரி அம்மாவைத் தள்ளிவிட்டு, அவர் கையில் இருந்த குட்டிப் பாப்பா பூவஞ்சியை வலுக்கட்டாயமாகப் பிடுங்கிக்கொண்டு காரில் தப்பி ஓடினர்.

“ஐயோ! என் பேத்தி பாப்பாவைக் கடத்திட்டுப் போறாங்களே! காப்பாத்துங்க!” என்று புவனேசுவரி அம்மா அலறிய சத்தம் கேட்டு மாளிகையே நிலைகுலைந்தது.

இளவஞ்சி தன் கைக்குழந்தை கடத்தப்பட்டதை அறிந்து கதறி அழுது துடித்தாள். ஆனால், கந்தர்வனும் கௌதமும் பதறவில்லை. அவர்களின் கண்கள் தணலாக மாறின. கந்தர்வன் தன் அத்தனை நெட்வொர்க் பலத்தையும் போலீஸ் உதவியையும் பயன்படுத்தி, அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் சினேகா குழந்தையை மறைத்து வைத்திருந்த சென்னை புறநகரின் பாழடைந்த அடுக்குமாடி வளாகத்தைக் கண்டுபிடித்தான்.

கந்தர்வனும் கௌதமும் புயலென அந்த இடத்திற்குள் நுழைந்தனர். அங்கே குட்டிப் பாப்பா பூவஞ்சியை ஒரு நாற்காலியின் மீது கிடத்தி, அவள் அருகே கத்தியோடு நின்றிருந்தாள் சினேகா. அவளுக்குப் பின்னால் மரகதம் அசிங்கமாகச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

“டேய் கந்தர்வா! முன்னேறி வந்தே… உன் மகளோட தொண்டையை அறுத்துடுவேன்! உன்னால என் சஞ்சய் ஜெயில்ல கிடக்கான். என் சொத்து சுகம் எல்லாம் போச்சு. இப்போ உனக்கும் அதே வலி வேணும்!” என்று சினேகா வெறி பிடித்தவள் போலக் கத்தினாள்.

கந்தர்வனின் கண்கள் அவளை ஊடுருவின. “சினேகா… என் குழந்தை மேல கை வச்சா, இந்த உலகத்துல உனக்கு நரகத்துல கூட இடம் கிடைக்காது!” என்று கறாரான குரலில் எச்சரித்தான்.

சற்றும் எதிர்பாராத கணத்தில், கௌதம் பக்கவாட்டுச் சுவரிலிருந்து மின்னல் வேகத்தில் பாய்ந்து, சினேகாவின் கையில் இருந்த கத்தியைத் தட்டிவிட்டான். கந்தர்வன் முன்னேறிப் பாய்ந்து தன் குட்டிப் பாப்பாவைத் தன் நெஞ்சோடு வாரி அணைத்துக் கொண்டான்.

தன் திட்டம் தோற்றுப்போன ஆத்திரத்தில், சினேகா அங்கிருந்த ஒரு கனமான இரும்பு கம்பியை எடுத்து அவர்களைக் தாக்கப் பாய்ந்தாள். ஆனால், அவளது வெறி அவளுக்கே எமனாக மாறியது. வேகமாகக் கால் தடுமாறி, அந்தப் பாழடைந்த கட்டிடத்தின் நான்காவது மாடியின் திறந்தவெளி பால்கனியிலிருந்து தலைகுப்புறக் கீழே விழுந்தாள். பல அடி உயரத்திலிருந்து விழுந்த சினேகா, சம்பவ இடத்திலேயே ரத்த வெள்ளத்தில் துடிதுடித்துச் செத்து மடிந்தாள்.

தன் கண் முன்னால் மகள் சினேகா ரத்த வெள்ளத்தில் கிடப்பதைக் கண்ட மரகதத்திற்கு ஒட்டுமொத்தமாகப் புத்தி பேதலித்தது. “சினேகா… என் செல்லமே எழுந்திருடி… நாம கார்ல போலாம்… சக்கரவர்த்தி சொத்து நமதே…” என்று கூச்சலிட்டபடி, தலைவிரிகோலமாகச் சிரித்துக் கொண்டே அங்கிருந்து ஓடினாள். அன்று முதல் அவள் சென்னைத் தெருக்களில் பைத்தியமாக, குப்பைத் தொட்டிகளைத் தேடி அலைந்து திரியும் நிலைக்கு ஆளானாள். வஞ்சகமும் துரோகமும் செய்தவர்கள் தங்களின் பாவ வினையை முழுமையாக அறுவடை செய்து முடித்தனர்.

ஐந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு…

காலச்சக்கரம் வேகமாக உருண்டோடியது. ஐந்து ஆண்டுகள் ஓடி மறைந்ததில், சக்கரவர்த்தி மாளிகை பல புதிய சந்தோஷங்களையும் உறவுகளின் வரவையும் கண்டிருந்தது.

இளவஞ்சியின் தந்தை இப்போது முழுமையாகக் குணமடைந்து, தன் மகளின் அன்பான பிடியில் சிக்கியிருந்தார். இளவஞ்சியின் தம்பி அமெரிக்காவில் தன் உயர் கல்வியை மிகச் சிறந்த முறையில் படித்துக் கொண்டிருந்தான். “அக்கா, மாமா… உங்க எல்லாரையும் விட்டுட்டு என்னால அங்க தனியா இருக்க முடியல” என்று அவன் அன்புக்கட்டளை போட்டதால், கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளாக இளவஞ்சியின் தந்தையும் தம்பியும் சக்கரவர்த்தி மாளிகையிலேயே நிரந்தரமாகத் தங்கிவிட்டனர். மாளிகையின் ஒரு பகுதியே அவர்களின் வருகையால் இன்னும் கலகலப்பாக மாறியிருந்தது.

மாளிகையின் நடுக்கூடத்தில் ஒரு மங்களகரமான பெரிய கொண்டாட்டத்திற்கான ஏற்பாடுகள் நடந்து கொண்டிருந்தன.

கௌதமிற்கும் மதுமிதாவிற்கும் இப்போது நான்கு வயதிலும் இரண்டு வயதிலும் துறுதுறுவென இரண்டு அழகான ஆண் குழந்தைகள் பிறந்திருந்தனர். அண்ணன்-தம்பியாக அந்த இரு சிறுவர்களும் மாளிகை முழுவதும் ஓடிப் பிடித்து விளையாடிக் கொண்டிருக்க, ஐந்து வயதுச் சிறுமியாக வளர்ந்திருந்த பூவஞ்சி தன் தம்பிகளை அதட்டி மிரட்டி விளையாட்டைக் கற்றுக்கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

“மதுமிதா! உன் பசங்களை கொஞ்சம் அடக்கி வைப்பா… என் பொண்ணு பூவஞ்சிய ரொம்பப் படுத்துறாங்க!” என்று இளவஞ்சி சிரித்துக் கொண்டே சமையலறையிலிருந்து காபியோடு வந்தாள்.

“போங்க அண்ணி… உங்க பொண்ணுதான் என் பசங்களை வச்சு மிலிட்டரி ட்ரைனிங் கொடுத்துட்டு இருக்கா!” என்று மதுமிதா தன் இரண்டு பசங்களையும் தூக்கிக் கொஞ்சியபடி பதிலளித்தாள்.

அபோது தனஞ்செயன் ஐயாவும் புவனேசுவரி அம்மாவும் கைகோர்த்தபடி மேடையிலிருந்து இறங்கி வந்தனர். கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் அவர்களின் வாழ்க்கையில் தனிமையின் நிழலே இல்லை. பிள்ளைகளின் அன்பிலும் பேரக்குழந்தைகளின் மழலைச் சிரிப்பிலும் அவர்கள் தங்களின் முதுமையைக் காதலோடு கடந்து கொண்டிருந்தனர்.

அவர்களைத் தொடர்ந்து கம்பீரமான கோட் சூட் உடையில் கந்தர்வனும், அவனுக்கு இணையாகக் கௌதமும் உள்ளே நுழைந்தனர். கௌதமின் தோள்களில் இரண்டு வயது மகனும், கந்தர்வனின் கைகளைப் பற்றியபடி நான்கு வயது மகனும் தொற்றிக் கொண்டனர்.

“கந்தர்வா… கௌதம்… சீக்கிரம் வாங்கப்பா. ஜோசியர் இன்னைக்கு நல்ல நேரம் சொல்லியிருக்காரு. நம்ம அகிலாவுக்குப் பார்த்திருக்கிற அந்த லண்டன் மாப்பிள்ளையோட ஜாதகம் ரொம்பப் பொருத்தமா இருக்குன்னு சொல்லிட்டாரு. பையன் குடும்பமும் ரொம்பத் தங்கமான குடும்பம்,” என்றார் புவனேசுவரி அம்மா மகிழ்ச்சியோடு.

இப்போது 26 வயதை எட்டியிருந்த அகிலா, வெட்கத்துடன் படியேறி வர, கௌதம் அவளது தலையைக் கலைத்து வம்பு இழுத்தான். “என்ன அகிலா… லண்டன் போகப்போற சந்தோஷம் மூஞ்சிலயே தெரியுது?” என்றான்.

“போடா கௌதம்!” என்று அகிலா தன் அண்ணனை செல்லமாக அடித்தாள்.

கந்தர்வன் அகிலாவின் அருகில் வந்து அவளது தோள்களைத் தழுவிக் கொண்டான். “அகிலா… என் தங்கை உலகத்துலயே ரொம்ப சந்தோஷமா வாழணும். இந்த அண்ணன் உனக்கு நடத்தப்போற கல்யாணம் இந்தச் சென்னையே வியந்து பார்க்கிற அளவுக்குப் பிரம்மாண்டமா இருக்கும்,” என்றான் தன் கம்பீரமான குரலில் பாசத்தைக் குழைத்து.

மாளிகை முழுவதும் சிரிப்பொலியும், மங்கள இசையும், குழந்தைகளின் ஓட்டமும் நிறைந்திருக்க, ஒரு மாபெரும் சாம்ராஜ்யத்தின் பேரன்பு அங்கே முழுமையாக உறைந்திருந்தது.

அன்று இரவு.

மாளிகையின் பிரதான படுக்கையறையின் உப்பரிகையில், குளிர்ந்த காற்று வீசிக் கொண்டிருக்க, இளவஞ்சி வானத்து நிலவை ரசித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது மனதில் கடந்த காலப் புயல்களும், இன்று தங்கள் குடும்பம் அடைந்திருக்கும் இந்த எல்லையற்ற மகிழ்ச்சியும் நிழலாடின.

அப்போது அவளுக்குப் பின்னால் வந்து நின்ற கந்தர்வன், அவளது இடுப்பைத் தன் பலத்த கரங்களால் வளைத்து, தன் நெஞ்சோடு அவளை இறுக்கமாக அணைத்துக் கொண்டான். அவனது முகத்தின் சூடான சுவாசம் அவளது கழுத்து வளைவில் பட்டு அவளைச் சிலிர்க்க வைத்தது.

“என்ன என் மகாராணி… இன்னும் தூங்காம எதை யோசிச்சுட்டு இருக்கீங்க?” என்று கந்தர்வன் அவளது காதோரம் முணுமுணுத்தான்.

“ஒன்னுமில்லைங்க… அத்தனை போராட்டங்களையும் தாண்டி, இன்னைக்கு நம்ம குடும்பம் எவ்வளவு நிம்மதியா இருக்குல்ல? என் தம்பி, அப்பா எல்லாரும் நம்மகூடவே இருக்காங்க… கௌதம்-மதுமிதாவுக்கு ரெண்டு பசங்க… நம்ம பூவஞ்சி… இப்போ நம்ம அகிலாவுக்குக் கல்யாணம் கூடி வந்திருக்கு… இது எல்லாமே உங்களாலதான்,” என்றாள் இளவஞ்சி கண்கள் பனிக்க, அவன் நெஞ்சில் தலைசாய்த்து.

கந்தர்வன் அவளைத் தன் பக்கம் திருப்பி, அவளது முகத்தை தன் கைகளில் ஏந்தினான். அவனது கண்கள் காதலின் பேரொளியைப் பாய்ச்சின.

“இல்லை இளவஞ்சி… இந்த கந்தர்வன் இன்னைக்கு ஒரு நல்ல மனிதனா, ஒரு சாம்ராஜ்யத்தோட தலைவனா நிமிர்ந்து நிக்கக் காரணமே உன்னோட இந்தத் தூய்மையான பேரன்பு மட்டும்தான். என் ஆயுள் முடியுற வரைக்கும் என் காதல் உனக்காக மட்டும்தான்,” என்று கூறி அவளது இதழ்களில் தன் எல்லையற்ற காதலை முத்திரையாகப் பதித்தான்.

நிலவின் குளிர்ச்சியான ஒளியில், அவர்களின் இரு உடல்களும் ஒரு ஜீவனாக இணைந்து, பேரன்பின் சாம்ராஜ்யத்தை என்றும் அழியாத காதலால் நிறைத்தன!

……..

சக்கரவர்த்தி மாளிகையே வண்ண விளக்குகளாலும், நறுமணம் வீசும் நிஜப் பூக்களாலும் மணக்கோலம் பூண்டிருந்தது. மாளிகையின் பிரதான கூடம் முழுவதும் உறவினர்களின் கலகலப்பான பேச்சுகளாலும் மங்கள இசையாலும் நிறைந்திருந்தது.

இன்று அகிலாவின் திருமண நாள்!

மணமேடையில் பட்டுப் புடவையில் தேவதை போல அமர்ந்திருந்தாள் அகிலா. அவளுக்கு இணையாக, பட்டு வேட்டி சட்டையில் கம்பீரமாகவும், அதே சமயம் முகத்தில் எப்போதும் குறும்புத்தனமான புன்னகையோடும் அமர்ந்திருந்தான் மாப்பிள்ளை அர்ஜுன். லண்டனில் செட்டிலான வரன் என்றாலும், அர்ஜுன் அசல் தமிழ் மண்ணின் குறும்புக்கார, ஜாலியான இளைஞன்.

மேடைக்குக் கீழே நான்கு வயதான கௌதமின் மூத்த மகனும், இரண்டு வயதான இளைய மகனும் கைகளில் பலூன்களை வைத்துக் கொண்டு ஓடிப் பிடித்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். ஐந்து வயதுச் சிறுமியான பூவஞ்சி, “டேய் தம்பிகளா… அங்கே ஓடாதீங்க, பலூன் உடைஞ்சிடும்!” என்று அக்காவுக்கே உரிய அதிகாரத்தோடு அவர்களைத் துரத்திக் கொண்டிருந்தாள்.

ஜோசியர், “கெட்டி மேளம்… கெட்டி மேளம்!” என்று உரக்கக் கூற, நாதஸ்வர இசை உச்சக்கட்டத்தை எட்டியது.

அர்ஜுன் எல்லையற்ற மகிழ்ச்சியோடு அகிலாவின் கழுத்தில் மூன்று முடிச்சுகளைப் போட்டான். நெற்றியில் குங்குமம் திலகமிட, மாளிகை எங்கும் அட்சதை மழையாகப் பொழிந்தது. அகிலாவின் கண்கள் மகிழ்ச்சியால் பனிக்க, அர்ஜுன் அவளது காதோரம் குனிந்து, “இனிமே லைஃப் டைம் லண்டன் டூர் தான் மிசஸ் அர்ஜுன்! அழாம கொஞ்சம் சிரிங்க பாப்போம்!” என்று கண் அடித்தான். அவனது ஜாலி பேச்சில் அகிலாவின் முகம் வெட்கத்தால் சிவந்தது.

அடுத்ததாக, மேடையில் மணமக்களை வாழ்த்தும் நிகழ்வு தொடங்கியது. வரிசையாக ஒவ்வொரு ஜோடியும் மேடைக்கு வந்து ஆசி வழங்கத் தொடங்கினர்.

முதலில் தனஞ்செயன் ஐயாவும் புவனேசுவரி அம்மாவும் தம்பதியாக மேடைக்கு வந்தனர்.

தனஞ்செயன் ஐயா அர்ஜுனின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு, “என் பொண்ணு ரொம்பத் தங்கமானவ தம்பி. அவளை உங்ககிட்ட ஒப்படைக்கிறேன். அவ எப்பவும் சிரிச்சுக்கிட்டே இருக்கணும்,” என்றார் நெகிழ்ச்சியோடு.

புவனேசுவரி அம்மா அகிலாவின் தலையை வருடிக் கொடுத்து, “அகிலா… புகுந்த வீட்டையும் நம்ம வீடு மாதிரி நல்லபடியா பார்த்துக்கோமா,” என்றார் தாய்க்கே உரிய பாசத்துடன்.

அர்ஜுன் உடனே சிரித்துக் கொண்டே, “அட என்ன அத்தை அம்மா நீங்க… அங்க மாமியார்-மருமகள் சண்டைக்கு எல்லாம் வேலையே இல்லை! ஏன்னா, நான் எப்பவுமே அகிலா டீம் தான். அவங்க என்ன சொன்னாலும் நான் ‘எஸ்’ தான் சொல்லப் போறேன்!” என்று கூற, அங்கிருந்தவர்கள் அனைவரும் பலமாகச் சிரித்தனர்.

அடுத்ததாக கம்பீரமாக மேடையில் ஏறினர் கந்தர்வனும் இளவஞ்சியும்.

கந்தர்வன் அர்ஜுனின் தோளில் தட்டி, தன் காந்தக் குரலில், “அர்ஜுன்… என் தங்கை உலகத்துலயே ரொம்ப சந்தோஷமா வாழணும். அவளை நீங்க நல்லா பார்த்துப்பீங்கன்னு எனக்கு முழு நம்பிக்கை இருக்கு. ஆனா… அவ கண்ணுல ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர் வந்தாலும் இந்த கந்தர்வன் சும்மா இருக்க மாட்டான், பாத்துக்கோங்க,” என்று தன் பாணியில் மெல்லிய அதிகாரத்தோடும் வாழ்த்தோடும் கூறினார்.

இளவஞ்சி உடனே கந்தர்வனை இடித்து, “என்னங்க நீங்க… எடுத்த உடனே மாப்பிள்ளையை மிரட்டிட்டு இருக்கீங்க! அர்ஜுன், நீங்க கவலைப்படாதீங்க. அகிலா… எந்தக் கவலையும் இல்லாம லண்டன்ல நீங்க ரெண்டு பேரும் ஜாலியா இருங்க. அண்ணி நான் எப்பவும் உனக்கு சப்போர்ட் தான்,” என்று அகிலாவைக் கட்டிப்பிடித்து வாழ்த்தினாள்.

அர்ஜுன் கைகளைக் குவித்து, “நன்றி அண்ணி! ஆனா பெரிய மச்சான் கந்தர்வன் சாரோட லுக் இருக்கே… சிபிஐ ஆபீசர் மாதிரியே இருக்கு! நான் உஷாரா இருந்துக்கிறேன்,” என்று கிண்டலாகக் கூறினான்.

தொடர்ந்து கௌதமும் மதுமிதாவும் தங்களின் இரண்டு ஆண் குழந்தைகளையும் கைகளில் தூக்கிக் கொண்டு மேடைக்கு வந்தனர்.

கௌதம் அர்ஜுனின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு, “டேய் அர்ஜுன்… அவகிட்ட கொஞ்சம் உஷாராவே இருடா. ஏன்னா அவ சின்ன வயசுல இருந்து என்கிட்ட சண்டை போட்டு நல்லா ட்ரெய்னிங் ஆனவ. உன்னை அசால்ட்டா டீல் பண்ணிடுவா!” என்று வம்பு இழுத்தான்.

மதுமிதா கௌதமின் கையில் கிள்ளிவிட்டு, “நீங்க சும்மா இருங்க கௌதம்! அகிலா… இவங்க சொல்றதை எல்லாம் நீ கேக்காத. நீதான் அங்க அர்ஜுனை ஆளப்போற மகாராணி. உங்க ரெண்டு பேரோட வாழ்க்கையும் ரொம்ப சந்தோஷமா அமையணும்,” என்று மனதார வாழ்த்தினாள்.

அடுத்து இளவஞ்சியின் தந்தையும், அமெரிக்காவில் இருந்து வந்திருந்த அவளது தம்பியும் மேடைக்கு வந்தனர்.

இளவஞ்சியின் தந்தை மணமக்களை வாழ்த்தி, “எல்லாரும் நல்லா இருக்கணும்ப்பா… இந்த சக்கரவர்த்தி குடும்பத்தோட சந்தோஷம் காலம் முழுக்க நிலைச்சு இருக்கணும்,” என்றார்.

அமெரிக்காவில் இருந்து வந்த இளவஞ்சியின் தம்பி அர்ஜுனிடம் கைகுலுக்கி, “மாப்ள… லண்டன்ல இருந்து அமெரிக்கா ரொம்பப் பக்கம் தான். நான் அடிக்கடி அங்க விசிட் அடிப்பேன். நமக்கான ட்ரீட் அங்க இருக்கு!” என்று ஜாலியாகப் பேசினான்.

“கண்டிப்பா மச்சான்! நீங்க எப்ப வேணா வரலாம். நாம லண்டன் தெருக்களை ஒரு கை பார்த்துடலாம்!” என்றான் அர்ஜுன் உற்சாகமாக.

அப்போது குழந்தைகள் மூவரும் மேடைக்கு ஓடி வந்து, அர்ஜுன் மற்றும் அகிலாவின் கால்களைக் கட்டிக் கொண்டனர். பூவஞ்சி, “அத்தை… எனக்கும் லண்டன்ல இருந்து சாக்லேட் வாங்கிட்டு வரணும்!” என்று செல்லமாகக் கேட்க, அர்ஜுன் அவளை வாரித் தூக்கிக் கொண்டு, “லண்டன் சாக்லேட் ஃபேக்டரியே என் செல்லக் குட்டிக்குத் தான்!” என்றான்.

மேடையில் சிரிப்பொலியும் பாசப் பிணைப்பும் கரைபுரண்டு ஓடியது.

அப்போது மாளிகையின் பிரதான புகைப்படக் கலைஞர் மேடைக்கு முன்னால் வந்து நின்றார். “சார்… எல்லாரும் அப்படியே ஒன்னா நில்லுங்க. ஒரு அட்டகாசமான ஃபேமிலி போட்டோ எடுத்திடலாம்!” என்றார் உரத்த குரலில்.

மணமேடையின் நடுவே புதுமணத் தம்பதிகளான அர்ஜுனும் அகிலாவும் அமர்ந்திருக்க, அவர்களின் ஒருபுறம் தனஞ்செயன் ஐயாவும் புவனேசுவரி அம்மாவும் அமர்ந்தனர். மறுபக்கம் அர்ஜுனன் பெற்றவர்கள் அவர்களுக்குப் பின்னால் கம்பீரமாகத் தோளோடு தோள் சேர்த்து கந்தர்வன்-இளவஞ்சியும், கௌதம்-மதுமிதாவும் ஜோடியாக நின்றனர். இளவஞ்சியின் தந்தையும் தம்பியும் அருகருகே நிற்க, அர்ஜுனின் மடியிலும் தோளிலும் குழந்தைகள் மூவரும் ஏறி அமர்ந்து கொண்டு குறும்புத்தனமாகப் போஸ் கொடுத்தனர்.

“எல்லாரும் ரெடியா? ஒன்… டூ… த்ரீ… சீஸ் சொல்லுங்க!” என்றார் புகைப்படக் கலைஞர்.

“சீஸ்!!!” என்று ஒட்டுமொத்தக் குடும்பமும் ஒரே குரலில், இதயத்திலிருந்து எழுந்த எல்லையற்ற மகிழ்ச்சியோடு கத்தியது.

கேமராவின் ஃபிளாஷ் ஒளி அந்தப் பெருமகிழ்ச்சியான தருணத்தைப் படம்பிடிக்க… தீய சக்திகளின் அத்தனை சதிகளையும் தகர்த்தெறிந்து, அன்பாலும் தியாகத்தாலும் உயர்ந்த சக்கரவர்த்தி சாம்ராஜ்யத்தின் பேரன்பு அந்தப் புகைப்படத்தில் என்றும் அழியாத காவியமாக உறைந்து நின்றது!

சுபம்..

மற்றொரு புதிய நாவலில் சந்திப்போம் நன்றி..