அத்தியாயம் 19
சைட் அலுவலகத்தின் கண்ணாடித் கதவைத் திறந்து கொண்டு, தூய வெண்பட்டு வேட்டியும், தங்கக் கரை பட்டுச் சட்டையும், தோளில் ஜரிகை அங்கவஸ்திரமுமாக மாப்பிள்ளை கோலத்தில் அங்கே வந்து நின்ற கந்தர்வனைக் கண்டதும் இளவஞ்சி பேராதிர்ச்சியில் உறைந்து போனாள்! அவளது கண்கள் அப்படியே நிலை குத்தி நிற்க, கைகளில் இருந்த கோப்புகள் தானாக நழுவி மேஜை மீது விழுந்தன.
“சார்… நீங்க… நீங்க இப்போ கல்யாண மண்டபத்துலதானே இருக்கணும்? ஏன் இந்த மாப்பிள்ளை கோலத்துல இங்க வந்து நிக்கிறீங்க? சினேகா…” என்று அவளது மனம் ஒட்டுமொத்தமாகக் குழம்பி, வார்த்தைகளைத் தேடித் தவித்தது.
கந்தர்வன் அவளது அதிர்ச்சியை அலட்சியமாக ஒரு பார்வை பார்த்தான். அவளது எந்தக் கேள்விக்கும் பதில் சொல்லாமல், அவளது மேஜை மீது இருந்த அவளது ஒரிஜினல் சான்றிதழ்கள் மற்றும் ஐடி கார்டுகள் அடங்கிய ஃபைலை கௌதம் எடுத்து அவனிடம் நீட்டினான். அதை ஒரு கறாரான பிசினஸ் ஃபைலைப் போல வாங்கிக் கொண்ட கந்தர்வன், இளவஞ்சியின் மணிக்கட்டைக் கறாராகப் பற்றினான்.
“சார்… கையை விடுங்க! என்ன பண்றீங்க நீங்க? உங்க கல்யாண நேரத்துல இங்க வந்து ஏன் இப்படி அதிகாரம் பண்றீங்க?” என்று இளவஞ்சி திடுக்கிட்டு, அழுதுகொண்டே தன் கையை இழுக்க முயன்றாள்.
“வார்த்தை பேசாம கார்ல ஏறு இளவஞ்சி! உனக்கான இடம் இந்தச் சிமெண்ட் மூட்டைகளுக்கு நடுவுல இல்லைடி… அந்தச் சக்கரவர்த்தி குடும்பத்தோட கல்யாண மேடையில!” என்று தன் கனத்த குரலில் கறாராகக் கட்டளையிட்டபடி, அவளது ஒட்டுமொத்தத் திமிரலையும் மீறி அவளை இழுத்துச் சென்று காரின் முன் சீட்டில் ஏற்றி அமர வைத்தான். கார் கல்யாண மண்டபத்தை நோக்கி மின்னல் வேகத்தில் பாய்ந்தது. வழியெங்கும் அவளது அழுகையையோ, “என்னை விட்டுடுங்க, நான் வரமாட்டேன்” என்ற கெஞ்சலையோ அவன் துளியும் மதிக்கவில்லை.
அவர்கள் மண்டபத்தை வந்தடைந்த போது, அங்கே சினேகாவின் துரோகம் அம்பலமாகி அவள் பெண் போலீஸாரால் இழுத்துச் செல்லப்பட்டிருந்த பரபரப்பு சற்றே தணிந்திருந்தது. விஐபி அழைப்பாளர்கள் பலரும் தங்களுக்குள் பேசிக் கொண்டே, மண்டபத்தின் ரெஸ்ட் ஏரியா மற்றும் ஃபுட் கோர்ட் பக்கமாகச் சாப்பிட நகர்ந்திருந்தனர். மண்டபத்தின் மையப்பகுதியில் இப்போது ஒரு சில முக்கிய உறவினர்களும், சினேகாவின் குடும்பத்தினரும் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தனர்.
மண்டபத்தின் நடுவே சினேகாவின் அப்பா தர்மலிங்கம், தன் மகள் செய்த கார்ப்பரேட் துரோகத்தைத் தாங்க முடியாமல் தலையில் கையை வைத்தபடி அமைதியாகக் கண்ணீர் வடித்தார். அவருக்குப் பக்கத்தில் நின்றிருந்த அவரது மகன், தன் அக்காவின் இந்த வீழ்ச்சியைக் கண்டு மனதிற்குள் ஒரு விசித்திரமான நிம்மதியை அடைந்திருந்தான். சினேகா ஆரம்பத்திலிருந்தே காட்டிய அந்தத் தலைக்கனத்திற்கும் பேராசைக்கும் இதுதான் சரியான தண்டனை என்று அவன் தன் தந்தையின் தோளைப் பற்றி மௌனமாக நின்றான்.
ஆனால், போலீஸ் விசாரணைக்காக இன்னும் மண்டபத்தின் ஒரு பகுதியில் வைக்கப்பட்டிருந்த மரகதம், தன் மகளின் ஆடம்பர வாழ்க்கை கைநழுவிப் போன வெறியில், இன்னும் தன் கர்வத்தை விடாமல் பற்களைக் கடித்தபடி நின்றிருந்தாள்.
மண்டபத்தின் உள்ளே இளவஞ்சியை இழுத்துக் கொண்டு கந்தர்வன் நுழைந்தான். தன் நீல நிறச் சுடிதாரில், கலைந்த கூந்தலோடு, என்ன நடக்கிறது என்று புரியாமல் அழுதுகொண்டே மேடைக்கு அருகில் வந்த இளவஞ்சியை, கந்தர்வன் தன் பக்கத்தில் கறாராக நிறுத்திக் கொண்டான்.
தனஞ்செயன் ஐயா சோபாவில் இருந்து எழுந்து வந்து, “கந்தர்வா… என்னடா இது? சினேகாவை போலீஸ்ல ஒப்படைச்சாச்சு. இப்போ எதுக்காக இந்த இளவஞ்சியை இங்க கூட்டிட்டு வந்து நிப்பாட்டியிருக்கே?” என்று பதற்றமாகக் கேட்டார்.
கந்தர்வன் தன் அங்கவஸ்திரத்தைச் சரிசெய்து கொண்டே, அங்கிருந்த எல்லோர் முன்னிலையிலும் தன் கனத்த குரலில் கெத்தாக அறிவித்தான். “அப்பா… சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸோட மருமகளா, இந்த வீட்டுக்குள்ள வரப்போற தகுதியான பொண்ணு இவ தான். இளவஞ்சி கழுத்துலதான் இப்போ இந்த மேடையில நான் தாலி கட்டப் போறேன்!” என்று அதிரடியாகக் கூறினான்.
அவனது வார்த்தைகள் அந்தப் பெரிய கூடத்தில் இடி போல இறங்கின.
தர்மலிங்கமும் அவனது மகனும் அதிர்ச்சியோடு நிமிர்ந்து பார்க்க, இளவஞ்சியோ தன் காதுகளையே நம்ப முடியாமல், “சார்… என்ன பேசுறீங்க நீங்க? வேண்டாம் சார்…” என்று அழுதுகொண்டே அவனது பட்டுச் சட்டையைப் பற்றித் தடுத்து நிறுத்த முயன்றாள்.
அப்போது, போலீஸ் பிடியிலிருந்து விடுபட்டு மேடைக்கு முன்னே ஓடி வந்த மரகதம், வன்மத்தின் உச்சத்தில் கத்தினாள். “கந்தர்வன்! என்ன திமிர் இருந்தா என் பொண்ணு சினேகாவை ஜெயிலுக்கு அனுப்பிட்டு, இந்த அனாதையை மகாராணி ஆக்குவே? இந்தக் கல்யாணம் நடக்கவே முடியாதுடா! இவளைப் பத்தி உங்களுக்கு என்ன தெரியும் தனஞ்செயன் ஐயா? இவ ஒரு பொண்ணே இல்லை! இவ உடம்புல ஒரு பெரிய குறைபாடு இருக்கு… இவளால ஒரு காலமும் குழந்தையைப் பெத்துக் கொடுக்கவே முடியாது! ஒரு மலடியையா உங்க வீட்டு மருமகளாக்கப் போறீங்க?” என்று ஒட்டுமொத்த மண்டபமும் அதிரும் அளவுக்குக் கேவலமாகக் கத்தினாள்.
மரகதத்தின் அந்த வார்த்தைகள் இளவஞ்சியின் நெஞ்சில் ஈட்டியாகப் பாய்ந்தன. அவள் தன் கைகளால் தன் முகத்தை மூடிக்கொண்டு, “ஐயோ…” என்று தரையில் அமர்ந்து கதறி அழத் தொடங்கினாள். உலகத்தின் முன்னாடி தன் ரகசியம் இப்படி அசிங்கமாக உடைக்கப்பட்டுவிட்டதே என்று அவளது கௌரவம் சிதைந்து போயிருந்தது.
தனஞ்செயன் ஐயா முகத்தில் ஒரு தர்மசங்கடமான அமைதியோடு தன் மகனைப் பார்த்தார். “ஆமா கந்தர்வா… இந்த விஷயத்தைச் சினேகா ஏற்கனவே என்கிட்ட சொல்லியிருக்கா. இளவஞ்சி திறமையான பொண்ணுதான், அதுல சந்தேகம் இல்லை. ஆனா, சக்கரவர்த்தி குடும்பத்தோட கௌரவமும், இந்த எம்பையர்ஸோட அடுத்த வாரிசும் நமக்கு முக்கியம் இல்லையாடா? வாரிசு பெற்றுத் தர முடியாத ஒரு பொண்ணை எப்படி நம்ம வீட்டு மருமகளாக்க முடியும்?” என்று ஒரு தந்தையாகத் தன் தரப்பு நியாயத்தைக் கேட்டார்.
அங்கிருந்த தர்மலிங்கமும், அவரது மகனும், கௌதமும் கந்தர்வன் என்ன பதில் சொல்லப் போகிறான் என்று இமைக்காமல் அவனது முகத்தையே பார்த்தனர். இளவஞ்சி தன் வாழ்நாளின் இறுதி அவமானத்தை எதிர்நோக்கி, அழுதுகொண்டே தரையைப் பார்த்துக் குமைந்து கொண்டிருந்தாள்.
ஆனால், கந்தர்வனின் முகத்தில் எந்தவொரு சலனமோ, இரக்கமோ, அல்லது குற்ற உணர்ச்சியோ துளியும் இல்லை. அவன் இளவஞ்சியைப் பார்த்து உருகி, ‘எனக்குக் குழந்தை முக்கியமில்லை, அவள்தான் முக்கியம்’ என்றோ, ‘நான் அவளைக் காதலிக்கிறேன்’ என்றோ எந்தவொரு சாதாரணப் பல்லவியையும் பாடவில்லை. அவனது குதர்க்கமான புத்தியும், கர்வமும் அவனது வார்த்தைகளில் தெறித்தன.
கந்தர்வன் தன் தந்தையின் கண்களை தீர்க்கமாகப் பார்த்து, வஞ்சகமான ஒரு புன்னகையோடு பேசத் தொடங்கினான்.
“வாரிசா அப்பா? இந்தச் சக்கரவர்த்தி எம்பையர்ஸ் நான் சம்பாதிச்சது, என் உழைப்பால உயர்ந்தது. எனக்கு அப்புறம் இந்தச் சொத்துக்களையும் கம்பெனியையும் யாருக்குக் கொடுக்கணும்னு முடிவு பண்ற அதிகாரம் எனக்கு மட்டும்தான் இருக்கு. அதுக்காக என் கம்பெனி கோப்புகளைத் துல்லியமா கையாளத் தெரிஞ்ச ஒரு புத்திசாலியான துணையை விட்டுட்டு, சினேகா மாதிரி வாரிசு பெத்துத் தர்ற ஒரு துரோகியையா நான் கல்யாணம் பண்ணிக்க முடியும்?” என்று தன் கனத்த குரலில் கறாராகக் கேட்டான்.
பிறகு, தரையில் அழுதுகொண்டிருந்த இளவஞ்சியைத் தன் கரங்களால் தூக்கித் தன் பக்கத்தில் நிறுத்தினான். அவளுக்குச் சப்போர்ட் செய்வது போல அவளது கண்ணீரைத் துடைக்கவோ, அவளிடம் கனிவாகப் பேசவோ அவன் முயலவில்லை. அவளது கைகளை இறுக்கமாகப் பற்றியபடி, மரகதத்தின் முகத்தின் நேரே தன் விரலை நீட்டினான்.
“குழந்தை பெத்துக்கிறது மட்டும்தான் ஒரு பெண்ணோட தகுதின்னு நினைச்சு ஆடுற உன்னோட புத்திக்கு, இந்த கந்தர்வனோட புத்திசாலித்தனம் புரியாது மரகதம். இவளால குழந்தை பெத்துத் தர முடியுமா முடியாதான்றது எனக்கு ஒரு மேட்டரே இல்லை. இந்தச் சென்னை நகரத்துலயே இந்த கந்தர்வன் சக்கரவர்த்தி ஒரு முடிவை எடுத்தா, அதை யாராலயும் மாத்த முடியாது. நான் நினைச்சது நடந்தே தீரும்! இந்த முகூர்த்தத்துல, இந்த மேடையில இளவஞ்சி தான் என் பொண்டாட்டியா வரணும்னு நான் முடிவு பண்ணிட்டேன். அவதான் இந்தச் சக்கரவர்த்தி குடும்பத்தோட மருமகள்!” என்று தன் கர்வத்தின் உச்சத்தில், அசைக்க முடியாத அதிகாரத்தோடு கூறினான் கந்தர்வன்.
அவனது அந்தக் குதர்க்கமான, கெத்தான பதிலில் இளவஞ்சிக்கான காதல் இல்லை; மாறாக அவன் நினைத்ததை முடிக்கும் ஒரு பிசினஸ் பேரரசரின் அசைக்க முடியாத ஆதிக்கமே இருந்தது.
கந்தர்வன் காட்டிய அந்த ஒற்றை அதிகாரத்தில் மரகதத்தின் வாய் ஒட்டுமொத்தமாக அடைபட்டுப் போனது. தனஞ்செயன் ஐயா அவனது பிடிவாதத்திற்கு முன்னால் மேற்கொண்டு பேச முடியாமல் அமைதியானார். இளவஞ்சி தன் கண்ணீருக்கு நடுவே, தன்னை ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்காமல், தன் குறைபாட்டையும் ஒரு பிசினஸ் லாஜிக்காக மாற்றித் தன் கௌரவத்தை நிலைநாட்டிய அந்த மனிதனை ஒரு புதிய திகைப்போடு நிமிர்ந்து பார்த்தாள்!
