34) தீராதவள் 🥰

அத்தியாயம் 34

சக்கரவர்த்தி மாளிகையில் பல நாட்களுக்குப் பிறகு ஒரு நிம்மதியான விடியல் பிறந்தது. குணசேகரனின் கொடூரமான நிழல் உலக ஆட்டம் முற்றிலும் ஒழிக்கப்பட்டு, அவன் போலீஸ் காவலில் சிறைக்குள் தள்ளப்பட்ட செய்தி காலை நாளிதழ்களிலும் ஊடகங்களிலும் முதன்மைச் செய்தியாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

காலை நேரத்துச் சூரிய ஒளி மாளிகையின் பெரிய வரவேற்பறையில் தங்கமாய் படர்ந்திருக்க, அங்கே ஒரு முக்கியமான குடும்பக் கூட்டம் கூடியிருந்தது. தனஞ்செயன் ஐயாவும் புவனேசுவரி அம்மாவும் சோபாவில் அமர்ந்திருக்க, கந்தர்வன் தன் கம்பீரமான தோரணையோடு நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தான். அவனருகே இளவஞ்சி குழந்தை பூவஞ்சியை மடியில் கிடத்தித் தாலாட்டிக் கொண்டிருக்க, கௌதமும் மதுமிதாவும் அகிலாவும் அவர்களுக்கு எதிரே அமர்ந்திருந்தனர்.

கடந்த சில நாட்களாகவே கந்தர்வன் தன் குடும்பத்தின் கடந்த காலப் பக்கங்களை, குறிப்பாகப் புவனேசுவரி அம்மாவின் தியாக வாழ்க்கையைப் பற்றிப் பலரிடமும் விசாரித்து முழுமையாகத் தெரிந்து வைத்திருந்தான். அந்த எண்ண ஓட்டத்துடனேயே அவன் பேசத் தொடங்கினான்.

“அப்பா… புவனேசுவரி அம்மா… உங்க ரெண்டு பேரோட கடந்த காலத்தைப் பத்தி நான் சில விஷயங்களை விசாரிச்சுத் தெரிஞ்சுக்கிட்டேன். அதை இன்னைக்கு உங்க முன்னாடி பேசணும்னு நினைக்கிறேன்,” என்று தன் கறாரான குரலில் பேசத் தொடங்கினான் கந்தர்வன்.

எல்லாரும் நிமிர்ந்து உட்கார, கந்தர்வன் புவனேசுவரி அம்மாவைப் பார்த்தான்.

“சின்ன வயசுல, அதாவது பல வருஷங்களுக்கு முன்னாடி, புவனேசுவரி அம்மா மனசுக்குள்ள அப்பாவை ஒருதலைப்பட்சமா காதலிச்சிருக்காங்க. ஆனா, அவங்க தன் காதலை அப்பாகிட்ட சொல்ல வர்றதுக்குள்ளயே, காலம் வேற மாதிரி சுழன்று அப்பாவுக்கு என் அம்மா விசாலாட்சியோட கல்யாணம் ஆகிடுச்சு. நான் பிறந்துட்டேன். அதுக்கப்புறம் புவனேசுவரி அம்மா தன் காதலை மனசுக்குள்ளயே புதைச்சுட்டு, ‘நாமும் வேறொரு வாழ்க்கையைத் தேடிக்கணும், வீட்ல சொல்றபடி கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு செட்டில் ஆகணும்’ அப்படின்னு நினைச்சு அவங்களுக்கு ஒரு கல்யாணம் நடந்துச்சு. காலம் அவங்களையும் ஒரு வாழ்க்கையில வாழ வச்சது. அவங்களுக்குப் பிறந்தவங்கதான் நம்ம கௌதமும் அகிலாவும்,” என்று பழைய பக்கங்களை மெதுவாகப் புரட்டினான் கந்தர்வன்.

புவனேசுவரி அம்மா தன் கடந்த காலக் காதல் ரகசியத்தை விசாலாட்சியின் மகனான கந்தர்வன் இவ்வளவு தெளிவாகப் பேசுவதைக் கேட்டு அதிர்ச்சியிலும் வெட்கத்திலும் தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்தாள்.

கந்தர்வன் தொடர்ந்தான், “ஆனா காலம் இப்போ என்ன பண்ணியிருக்கு பாருங்க… பல வருஷங்களுக்கு அப்புறம், புவனேசுவரி அம்மாவும் தன் கணவரை இழந்து தனியா இருக்காங்க. அப்பாவும் என் அம்மா போனதுக்கு அப்புறம் இத்தனை வருஷமா தனியாதான் இருக்காரு. விதியின் சதி அத்தனையையும் தாண்டி, இன்னைக்கு இந்த மாளிகையில புவனேசுவரி அம்மா தன் பிள்ளைகளான கௌதம், அகிலாவோட வந்து நிக்கிறாங்க. எனக்கும் ஒரு அம்மாவா அரவணைப்பு கொடுத்து வாழ்ந்துட்டு இருக்காங்க. ஆனா, மனசுக்குள்ள இன்னும் ஒரு ஏக்கம், ஒரு தனிமை ரெண்டு பேருக்குள்ளயும் இருக்கிறதை நான் பார்க்கிறேன். நீங்க ரெண்டு பேரும் தனியா இருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. அதனால, உங்க ரெண்டு பேருக்கும் முறைப்படி நாங்க எல்லாரும் முன்னாடி நின்னு திருமணம் செய்து வைக்கலாம்னு முடிவு பண்ணியிருக்கோம்,” என்றான் கந்தர்வன் உணர்வுப்பூர்வமாக.

கந்தர்வன் இந்த முடிவைச் சொன்னதும், தனஞ்செயன் ஐயாவுக்குள் ஒரு மாபெரும் தர்மசங்கடம் பிறந்தது. அவர் நெளியத் தொடங்கினார்.

“கந்தர்வா… என்னப்பா இது? புவனேசுவரி என் பிள்ளைகளான கௌதம், அகிலாவோட அம்மா. இந்த வயசுல நாங்க கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டா உலகம் தப்பா பேசும்பா… எனக்கும் இது ரொம்பத் தர்மசங்கடமா இருக்கு,” என்று தனஞ்செயன் ஐயா தயக்கத்தோடு கூறினார்.

அவர் பேசி முடிப்பதற்குள் கௌதமும் அகிலாவும் சட்டென்று எழுந்து வந்து, தனஞ்செயன் ஐயாவின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டனர்.

“அப்பா! நீங்க எதுவும் தர்மசங்கடப்பட வேண்டாம்ப்பா. எங்க அம்மா புவனேசுவரியோட மனசுல எப்பவுமே நீங்க மட்டும்தான் இருக்கீங்கங்கிறது எங்களுக்கும் நல்லாத் தெரியும். அவங்க சின்ன வயசுல இருந்து உங்களுக்காகத்தான் ஏங்கிட்டு இருந்தாங்க. அதனால நாங்க உங்களை மனப்பூர்வமா எங்க அப்பாவா ஏத்துக்கப் போறோம்!” என்றான் கௌதம் மிகத் தெளிவாகவும் உறுதியாகவும்.

அகிலாவும் தன் பங்குக்குத் தனஞ்செயன் ஐயாவின் கைகளை இறுக்கிக் கொண்டு, “ஆமாப்பா… கௌதம் அண்ணன் சொல்றதுதான் என் முடிவும். நாங்க ரெண்டு பேருமே உங்களை எங்க அப்பாவா மனப்பூர்வமா ஏத்துக்கிறோம். எங்க அம்மாவோட வாழ்க்கையில இனிமேலாவது ஒரு முழுமையான சந்தோஷம் வரணும். நீங்க தயங்காம சம்மதம் சொல்லுங்கப்பா,” என்றாள் நெகிழ்ச்சியோடு.

பெற்ற பிள்ளைகளான கௌதமும் அகிலாவும் தன்னை மனப்பூர்வமாகத் தகப்பனாக ஏத்துக்கொள்வதாகக் கூறி, தர்மசங்கடத்தை உடைத்தெறிந்த அந்த நொடி, தனஞ்செயன் ஐயாவின் கண்களில் இருந்து ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிந்தது. புவனேசுவரி அம்மாவும் தன் பிள்ளைகளின் இந்த மாபெரும் முதிர்ச்சியையும் அன்பையும் கண்டு நெஞ்சுருகி நின்றாள்.

தனஞ்செயன் ஐயா தன் கண்ணீரைத் துடைத்தபடி கந்தர்வன், கௌதம் மற்றும் அகிலாவைப் பார்த்தார். “என் பிள்ளைகள் எல்லாரும் சேர்ந்து என் தர்மசங்கடத்தைத் தீர்த்து, எனக்கும் புவனேசுவரிக்கும் இவ்வளவு பெரிய அங்கீகாரத்தைக் கொடுப்பீங்கன்னு நான் நினைக்கலப்பா. உங்க இஷ்டப்படியே நடத்துங்க,” என்று பச்சைக்கொடி காட்டினார். மாளிகையே அந்த மாபெரும் பாசப் பிணைப்பில் நெகிழ்ந்து நின்றது.

—

அடுத்த சில நாட்களிலேயே சக்கரவர்த்தி மாளிகை ஒரு மங்களகரமான திருமணக் கோலம் பூண்டிருந்தது. நெருங்கிய சொந்தங்கள் மற்றும் முக்கிய நண்பர்கள் மட்டுமே அழைக்கப்பட்டிருந்த அந்த விழாவில், மாளிகையின் பிரதான கூடம் முழுவதும் வாசனை மலர்களாலும் மாவிலைத் தோரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.

புவனேசுவரி அம்மா ஒரு அழகான கூறைப் பட்டுப் புடவையில், முகத்தில் ஒளிரும் புன்னகையோடு மணமேடையில் அமர்ந்திருந்தாள். தனஞ்செயன் ஐயா பட்டு வேட்டி, சட்டையில் கம்பீரமாக அவளருகே அமர்ந்திருந்தார். ஜோசியர் மங்கள மந்திரங்களை ஓதிக் கொண்டிருக்க, நாதஸ்வர இசை மாளிகை எங்கும் எதிரொலித்தது.

மணமேடைக்கு அருகில் கந்தர்வனும் இளவஞ்சியும், கௌதமும் மதுமிதாவும் தம்பதிகளாக நின்று அத்தனையையும் முன்னின்று நடத்தினர்.

“நல்ல நேரம் வந்தாச்சுங்க… மணமகன் மணமகளுக்கு மாங்கல்ய தாரணம் செய்யலாம்,” என்று ஐயர் கூற, தனஞ்செயன் ஐயா புவனேசுவரி அம்மாவின் கழுத்தில் பிள்ளைகளின் வாழ்த்துகளோடு மாங்கல்யத்தைக் கட்டினார். மங்கள வாத்தியங்கள் உச்சக்கட்டமாக ஒலிக்க, கந்தர்வனும், அவரோடு கௌதமும் அகிலாவும் தங்களின் புதிய பெற்றோர் மீது மலர்களைத் தூவி ஆசி பெற்றனர். புவனேசுவரி அம்மாவின் கண்களில் இருந்து ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிந்தது.

திருமண விழாக்கள் முடிந்து மாலை நேரத்து வரவேற்பு நிகழ்வும் சுபமாக நிறைவடைந்தது. உறவினர்கள் அனைவரும் விடைபெற, மாளிகையின் பின்புறத் தோட்டத்தில் ஒரு மென்மையான நிலவொளி பரவத் தொடங்கியது.

தோட்டத்தின் நடுவே இருந்த அந்தப் பெரிய புல்வெளியில், கௌதமும் மதுமிதாவும் தனியாக நடந்து சென்று கொண்டிருந்தனர். குளிர்ந்த காற்று மதுமிதாவின் கூந்தலைக் கலைக்க, அவளது முகத்தில் இருந்த பட்டுபுடவையின் பொலிவு கௌதமின் கண்களைக் கவர்ந்தது.

“மது…” என்று கௌதம் மெதுவாக அவளது பெயரை அழைத்தான்.

கௌதம் அவளது கைகளைத் தன் கைகளுக்குள் பொதிந்து, மிகவும் நெருக்கமாக வந்து நின்றான். “இன்னைக்கு அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்கும் நடந்த இந்தத் திருமணத்தைப் பார்க்கும்போது என் மனசு எவ்வளவு நிம்மதியா இருக்கு தெரியுமா? நாங்க எல்லாரும் அப்பாவை மனப்பூர்வமா ஏத்துக்கிட்ட அந்த நிமிஷம், அம்மாவோட முகத்துல இருந்த சந்தோஷமே தனி. இப்போ அடுத்ததா நம்ம கல்யாண ஏற்பாடுகள் தொடங்கப் போகுது. என் வாழ்க்கையில நீ ஒரு முழுமையான பார்ட்னரா வரப்போற இந்த நொடிகளை நினைச்சா எனக்குள்ள ஒரு புது எனர்ஜி பிறக்குது மது,” என்றான் காதலின் தீவிரம் குறையாமல்.

மதுமிதா அவனது நேர்கொண்ட பார்வையில் தன் வெட்கத்தை மறைக்க முடியாமல் தலைகுனிந்தாள். “உங்க குடும்பத்தோட இந்த அன்பும், நீங்க என்மேல வச்சிருக்கிற இந்த மாறாத நம்பிக்கையும்தான் கௌதம் என்னை மொத்தமா உங்ககிட்ட சரணடைய வச்சிருக்கு. இனிமே நம்ம வாழ்க்கையில சந்தோஷம் மட்டும்தான்,” என்று கூறி அவனது தோள்களில் தன் முகத்தைச் சாய்த்துக் கொண்டாள். కௌதம் அவளது நெற்றியில் தன் ஆழமான முத்தத்தைப் பதித்து, அவளைத் தன் அரவணைப்பில் இறுக்கிக் கொண்டான்.

அதே நேரம், மாளிகையின் பிரதான படுக்கையறைக்குள்.

அறை முழுவதும் மல்லிகைப் பூக்களின் நறுமணமும், மெல்லிய விளக்கொளியும் படர்ந்திருந்தது. தொட்டிலில் பூவஞ்சி தன் பிஞ்சு விரல்களை அசைத்தபடி ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருக்க, ஜன்னலோரம் நின்று அந்த இரவு நேரத்து நிலவைத் தழுவிய குளிர் காற்றை ரசித்துக் கொண்டிருந்தாள் இளவஞ்சி. அவளது மனதில் இன்று நடந்த அத்தனை குடும்ப விசேஷங்களும், தன் கணவனின் பெருந்தன்மையான குணமும் ஒரு மாபெரும் நிம்மதியைத் தந்திருந்தது.

அப்போது அவளுக்குப் பின்னால் சத்தமில்லாமல் வந்து நின்றான் கந்தர்வன். அவனது கம்பீரம் இப்போது இளவஞ்சியைக் கண்டதும் காதலின் தாகமாக மாறியிருந்தது. இளவஞ்சியின் பட்டுப் புடவையின் தளர்ந்த முந்தானையைத் தன் விரல்களால் மெதுவாகப் பற்றித் தள்ளி, அவளது வெற்று முதுகில் தன் விரல்களால் கோலமிட்டான். அவனது தீண்டலில் இளவஞ்சி உடல் சிலிர்த்து, தன் கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.

கந்தர்வன் அவளது இடுப்போடு சேர்த்து வளைத்து, தன் பலத்த நெஞ்சோடு அவளது உடலை இறுக்கமாக அணைத்துக் கொண்டான். அவனது உதடுகள் அவளது பின்னங்கழுத்திலும், தோள்களிலும் தன் ஆழமான முத்தங்களைப் பதிக்கத் தொடங்கின. அவனது மூச்சுக்காற்றின் வெப்பம் அவளது உடலை இன்னும் சூடாக்கியது.

“ஏங்க…” என்று இளவஞ்சி தழுதழுத்த குரலில் முணுமுணுத்து, அவனது கைகளுக்குள் அப்படியே உருகித் திரும்பினாள்.

அவளது முகத்தை இரு கைகளாலும் ஏந்திக் கொண்டான் கந்தர்வன். அவனது கண்கள் காதலின் அனலைக் கொட்டிக் கொண்டிருந்தன. “இத்தனை வருஷமா உனக்குள்ள இருந்த அத்தனை ஏக்கத்தையும், வலியையும் என் காதலால மொத்தமா துடைச்சுட்டேன் இளவஞ்சி. இந்தக் குடும்பத்தோட கடமைகள் அத்தனையையும் நான் முடிச்சுட்டேன். இனி என் அத்தனை நொடிகளும் உனக்காகவும், நம்ம மகளுக்காகவும் மட்டும்தான்,” என்று தன் காந்தக் குரலில் முணுமுணுத்தான்.

“உங்க கைகளுக்குள்ள அடைக்கலமா இருக்கிற இந்த நொடிதான் எனக்கு ஆகப்பெரிய சாம்ராஜ்யம்ங்க…” என்று இளவஞ்சி அவனது சட்டைக் காலரைப் பற்றி, அவனது நேர்கொண்ட பார்வையில் தன் மொத்தக் கட்டுப்பாட்டையும் இழந்தாள்.

கந்தர்வன் அவளது தவிப்பான, சிவந்த இதழ்களோடு தன் இதழ்களை ஆழமாக இணைத்துக் கொண்டான். அது வெறும் முத்தமல்ல; அவளது அத்தனை ஏக்கங்களையும், கடந்த கால வலிகளையும் தங்களின் இந்த மாறாத, ஆழமான காதலின் பிடியில் இரு உடல்களும் ஒரு ஜீவனாக உறைந்து கரைக்கும் ஒரு தீரா தாகத்தின் வெளிப்பாடு!

அவளது உடலைத் தன் கைகளில் ஏந்தி, மெதுவாக அந்தப் பிரம்மாண்டமான படுக்கையில் கிடத்தினான். நிலவொளியின் சாட்சியாக, அவனது காதலும், அவளது மாறாத பேரன்பும் ஒன்றுக்கொன்று இணையாக மோதிக்கொண்டன. ஆடைகளின் எல்லைகள் மறைந்து, இரு உடல்களும் ஒரு ஜீவனாக இணைந்து தங்களின் காதலின் உச்சத்தைத் தொட்டன. அந்த அறைக்குள் அவர்களின் காதல் புயல் வேகமாகப் பரவி, ஒரு பேரன்பின் சாம்ராஜ்யமாக உறைந்து நின்றது!

எல்லாத் தடைகளையும், சதிகளையும் தகர்த்தெறிந்து, சக்கரவர்த்தி சாம்ராஜ்யத்தின் உண்மையான மகாராணியாக இளவஞ்சி அரியணை ஏற, தங்களின் குடும்பத்தின் மாபெரும் நிம்மதியோடு, கந்தர்வனின் காதல் சாம்ராஜ்யம் முழுமையாக, மிகச் சுபமாக நிறைவடைந்தது!
…..